Οι μαγικές μου λέξεις.

Ότι αγαπάμε, είναι ποίηση. IG:_gounaropoulou_

[gounaropoulou]

Θα κινούσα ήλιους και θάλασσες για να είμαι κοντά του.

Μα εκείνος προτιμούσε το σκοτάδι…

[gounaropoulou]

Γράφεις πολύ όμορφα! Ελπίζω κάποια στιγμή ό,τι έχεις γράψει για αυτόν να τα διαβάσει ❤

Κάποια από τα παλιά μου ποιήματα ήταν για άτομα που δεν μπορούσαν να νιώσουν ότι εγώ ή που μπορεί απλά να μην ήθελαν να νιώσουν. Τώρα όμως τα ποιήματα μου έχουν επιτέλους ένα χαρακτήρα και ένα πρόσωπο αγνό που του τα διαβάζω σαν παραμύθι και συγκινείται κάθε φορά που ακούει μέσα από αυτά ποσό τον αγαπώ. Είναι όλα θέμα χρόνου μέχρι να βρεις τον άνθρωπο αυτό,όλα τα αλλά είναι εμπειρίες και μαθήματα ζωής. ❤️

[akrwskalokairinh]

Γλυκουλαα. Ελπίζω να είστε έτσι και να σου δίνει έμπνευση💋το έχεις...

[gounaropoulou]

Ευχαριστώ για τα υπέροχα σου λόγια ❤️

[gounaropoulou]

Γράφεις πολύ όμορφα! Ελπίζω κάποια στιγμή ό,τι έχεις γράψει για αυτόν να τα διαβάσει ❤

Κάποια από τα παλιά μου ποιήματα ήταν για άτομα που δεν μπορούσαν να νιώσουν ότι εγώ ή που μπορεί απλά να μην ήθελαν να νιώσουν. Τώρα όμως τα ποιήματα μου έχουν επιτέλους ένα χαρακτήρα και ένα πρόσωπο αγνό που του τα διαβάζω σαν παραμύθι και συγκινείται κάθε φορά που ακούει μέσα από αυτά ποσό τον αγαπώ. Είναι όλα θέμα χρόνου μέχρι να βρεις τον άνθρωπο αυτό,όλα τα αλλά είναι εμπειρίες και μαθήματα ζωής. ❤️

[gounaropoulou]

«Αγκαλιά»

Κάθε φορά που σε κλείνω στα χέρια μου νιώθω ότι σε φυλάω. Σε προστατευτώ από έναν δρακο που τον λένε «άγχος» και θέλει να σε βλάψει. Και εγώ, ψιθυρίζοντας στο αυτί σου μαγικά ξόρκια τον απωθώ τις περισσότερες φορές με επιτυχία.

Κάθε φορά που σε κλείνω στα χέρια μου σε νιώθω ακόμη πιο ξεχωριστό. Είσαι σαν ένα εύθραυστο μικρό γυαλάκι που το αγγίζω με ευλάβεια για να μην πέσει κάτω και ραγίσει.

Και ανέκαθεν μπορώ να σου ορκιστώ, ότι ποτέ δεν θα σε αφήσω να πέσεις και να ραγίσεις, αρκεί να μην με κόψεις ο ίδιος.

[gounaropoulou]

《Γιατί πριν μπεις ακόμα στην ζωή μου,είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου,αγαπημένη μου 》.

Τάσος Λειβαδίτης στην συλλογή του "Αυτο το αστέρι είναι για όλους μας"

[gounaropoulou]

Τι σημαίνει ποίηση για σένα;:)

Ποίηση για μένα είναι ότι σε κάνει να νιώσεις ή σε εμπνέει. Προσωπικά "δημιουργώ" μόνο όταν νιώσω ότι μπορώ. Λόγο μια σκέψης, ενός συμβάντος ή το οτιδήποτε που θα με εντυπωσιάσει τόσο ώστε να γράψω γι'αυτό.

[gounaropoulou]

Νομίζω ό,τι το χαρτί μου,η πενα μου και το μυαλό μου σε αγαπάνε. Δεν εξηγείται αλλιώς. Θέλουν να έχουν πάντα κάτι δικό σου μέσα τους.

Το χαρτί μου θέλει τις σκέψεις μου για σένα, η πένα μου προσπαθεί μέσα από το χέρι μου να σε νιώσει

και το μυαλό μου...

Το μυαλό μου το έχω χάσει προ πολλού. Έχει ξεχάσει όλα τα ασήμαντα και τα σημαντικά και το μόνο που θέλει είναι εσένα. Δημιουργεί εικόνες και επαναφέρει αναμνήσεις, βοηθώντας το χαρτί και την πένα να δημιουργήσουν άλλο ένα ποίημα.

[gounaropoulou]

Μπορείς να μείνεις όσο θες.

Να κάνουμε ότι κάνουν οι ερωτευμένοι, ε τι λες ;

Να στολίσουμε μαζί το χριστουγεννιάτικο δέντρο, να τυλίξουμε τα λαμπιόνια γύρο του, να φτιάξουμε μαζί ζέστη σοκολάτα και να τη πιούμε ενώ παρακολουθούμε μια ταινία.

Έπειτα, αν μπορέσουμε, να περπατήσουμε στην Αθήνα. Να έχουμε τα χέρια μας τυλιγμένα ώστε να ζεσταίνουμε ο ένας τον άλλον, να χαζεύουμε τους στολισμενους δρόμους και να νιώθω περήφανη που αυτό το έτος έφερε εσένα τουλάχιστον.

Μπορούμε να κάνουμε έρωτα. Να ζεστάνεις το παγωμένο μου σώμα με την ζέστη καρδιά σου και ύστερα να μείνουμε αγκαλιασμένοι κάτω από τα βαριά σκεπάσματα.

Μπορούμε να κάνουμε ότι θες, αρκεί να μείνεις.

Να μείνεις γιατί η καρδιά μου θέλει να είναι κοντά στην δική σου.

[gounaropoulou]

Και ξέρεις τι εχω καταλάβει;

Πώς,αυτό που ζούμε μόνο απλώς έρωτας δεν είναι...

Είναι κάτι πιο δυνατό,ανεξήγητο.

Οχι οχι,δεν έχουμε καμία σχέση με εκείνα τα ζευγαράκια που χαζεύουμε στο δρόμο και τα θαυμάζουμε,ενώ πραγματικά δεν ξέρουμε τι τρέφουν ο ένας για τον άλλον.

Εμείς χαζεύουμε ο ενας τον άλλον. Πίστεψε με μπορώ να καταλάβω πολλά περισσότερα μέσα από τα μάτια σου πάρα από τα χείλη σου.

Μέσα από τα δικά σου μάτια,καθρεφτίζονται τα δικά μου. Μπορώ από μέσα τους να καταλάβω τον τρόπο που σε κοιτάω. Δεν περίμενα να σε χαζεύω με τόσο θαυμασμό,με τόση αγάπη.

Και έπειτα αγκαλιάζομαστε, βασικά...

Δεν είναι απλή αγκαλιά. Είναι κάτι πιο δυνατό,ανεξήγητο.

Νιώθω την ενέργεια μας να μπαινοβγαίνει στα σώματα μας.

Νιώθω την αγάπη μου να χουχουλιάζει στην καρδιά σου και έπειτα η δική σου χουχουλιάζει στην δική μου.

Όχι,μόνο απλώς έρωτας δεν είναι...

[gounaropoulou]

Μέχρι που ήρθες εσύ...

Και γέμισε το δωμάτιο ξανά ζεστό γαλήνιο φως.

Που τα μάτια σου άγγιξαν τα δικά μου και γέμισαν με μικρές πολύχρωμες πεταλούδες.

Που τα χέρια μας πλεχτηκαν μεταξύ τους με έναν τρόπο που δεν ήθελαν να λυθούν.

Μέχρι που ήρθες και άλλαξαν όλα.

[gounaropoulou]

Περπατωντας στα στενά προς Φιλοπάππου παρατηρώντας χέρια δεμένα σφιχτά μου αναζωπυρώνεται η ελπίδα ότι ίσως και να υπάρχει έρωτας

[gounaropoulou]

Four eyes two souls.

[gounaropoulou]

Τελικά τι είσαι;

Ο έρωτας μου;

Ο άντρας που θα ήθελα να παντρευτώ;

Εκείνος που αγάπησα;

Η ακόμη ένας περαστικός που ξεζουμισε την καρδιά μου για να γεμίσει την δική του;

[gounaropoulou]

Γάμα το ντύσιμο, την ομορφιά και τα τατουάζ. Δώσε σημασία σε έναν απλό λιτό άνθρωπο, που μόνο με το βλέμμα του διαβάζεις την ψυχή του, με ένα χαμόγελο του βλέπεις το ποσό αγνός είναι, που με μια του μόνο αγκαλιά ο κάθε πόνος εξατμίζεται, που με ένα μόνο γλυκό φιλί θα δροσίζονται τα χείλη και η ψυχή σου. Που θα κάνει τα πιο απλά πράγματα να σου φαίνονται μαγικά.

Άσε τα πρότυπα και αγάπα τα πρωτότυπα.

[gounaropoulou]

20/8

Διαπιστώνεις ότι άλλο ένα καλοκαίρι τελείωσε βιαστικά αλλά όμορφα όταν το χωριό αδειάζει, όταν ο κόσμος πορεύεται για την ρουτίνα της πόλης.

Όταν η παρέα αρχίζει να μικραίνει και αποχαιρετίζεστε με αγκαλιές.

Όταν εκείνο το πρόσωπο που είδες πρώτη φορά το βλέπεις για τελευταία και οι φαντασιώσεις σε εκείνο το κρεβάτι αργά το βράδυ, θα παραμείνουν φαντασιώσεις.

Όταν εκείνο το βλέμμα δεν γνωρίζεις ότι θα είναι το τελευταίο .

[gounaropoulou]

Και τι είναι το καλοκαίρι;

Μια μόνο ανάσα. Κυλάει τόσο όμορφα και γρήγορα.

Διαπερνάει το σώμα σου καθώς τυλιγεσαι στα παγωμένα νερά.

Διαπερνάει τα χέρια σου ακουμπωντας το κάθε τι πράσινο που βλέπεις μπροστά σου.

Διαπερνάει το στομάχι σου γελώντας τα βράδια με τις μεγάλες παρέες αραζοντας σε κάποια παραλία.

Διαπερνάει την καρδιά σου δημιουργώντας σου ταχυπαλμίες αντικρίζοντας ξανά εκείνο το αγόρι/κορίτσι που σε ειχε μαγέψει από πέρυσι μόνο με το βλέμμα του.

Αυτό είναι το "καλοκαίρι" κάτι πολύ προσωρινό αλλά ταυτόχρονα και τόσο όμορφο λόγο των αναμνήσεων που δημιουργούνται.

[gounaropoulou]

Κάποια στιγμή καθώς σου μιλούσα, σε είδα να με κοιτάς και να χαμογελάς.

Μήπως είπα κάτι αστείο;

Μήπως σου άρεσε ο τρόπος που το είπα;

Μήπως με παρατηρούσες και σου άρεσε η εικόνα;

Μήπως νιώθεις όπως νιώθω εγώ;

Που αντικρίζοντας σε το σώμα μου αναρηχεί και θέλει να έρθει σε επαφή με το δικό σου;

Μήπως είναι η ιδέα μου;

Μήπως είμαι ερωτευμένη;

Μήπως είσαι και εσύ;

[gounaropoulou]

Και τελικά ήταν και οι δύο ερωτευμένοι. Ο ένας συμπλήρωνε την ζωή του άλλου. Ο ένας έκανε χαρούμενο τον άλλον με ανεξήγητα υπέροχα μαγικό τρόπο. Συναισθήματα έντονα αμοιβαία που μέρα με την μέρα πολλαπλασιάζονται, γίνονται όλο ένα και περισσότερα. Μακάρι να είναι τόσο αληθινό όπως φαίνεται. Μακάρι να είσαι αληθινός, μακάρι να είμαι Κ εγώ.