Rekabet, tüm canlıların hayatını sürdürmesi için gereken bir donanımdır. Doğduğumuz andan itibaren, bir yarış içindeyizdir. Canlı sürekli dengi olduğu cinsiyle yarış içinde olmak ister. Sağlıklı canlı ne ondan daha güçlü olan birisiyle ne de ona göre çok zayıf birisiyle yarış içinde bulunmak ister. Gücünü sınayabileceği, eşit şartlarda çarpışabileceği kişileri seçer canlı kendisine. İşin ilginç yanıysa, avının kanını döken bir kurdun veya başka avcı bir hayvanın vücudundaki değişimlerin, bir bireyin o gün anlamsız bir tartışmayı arkadaşlarının önünde kazanmasıyla veya herhangi bir sporda rakibini yenen kişiyle birçok yönden benzerlik göstermesidir.
Bu nedenle olsa gerek, Freud’un kuramını desteklemektedir rekabet. Freud çocuğun babayla rekabete giremediği için, her konuda babasının çocuktan daha akıllı ve güçlü olması nedeniyle anneye olan aşkını bilinçaltına attığını söylemektedir.
Boks maçını ele alalım, bir köşede kazanan, diğerinde ise kaybeden olsun. Kazanan kişinin vücudu endorfin salgılamaya başlar. Bu onun acılarını hissetmesini önler. Morfine benzer bir hormondur. Ancak kazanma duygusu ne kadar uzun ve sürekli olursa kaybetme korkusu da o kadar artar. Kaybeden tarafta ise aksine kişinin maçta aldığı acılar baş göstermeye, kendini hissettirmeye başlar. Kaybeden kişinin hipokampusu uyarılır. Bu beynin hafıza ve yön bulma işlevini gerçekleştirmesine yardımcı olan önemli bir bölümdür. Bu neden mağlubiyet, galibiyet gibi kolayca unutulmaz.
Birden fazla çocuklu ailelerdeyse genellikle şöyle bir sıkıntı görülür: büyük çocuğa aile genellikle küçük kardeşini koruması kollaması gerektiğini, onun daha küçük olduğunu, bu nedenle de kardeşine hoşgörülü olması gerektiğini söyler. BBC’de bir belgeselde izlemiştim. Çocukların anneyle ilişkisini araştıran bir deney yapılıyordu. Anne iki çocuğuyla da sırayla oynamakta. Ancak büyük çocuğuyla oynarken, ailelerin %90′ında küçük çocuk annenin kendisiyle oynamasını istemekte, eğer anne bunu kabul etmezse de ağlamaya başlamaktadır. Bu olması gereken, küçük çocuğun rekabet duygusunun uyanık olduğuna işaret. Ancak anne küçük çocuğa ilgi gösterdiğinde, büyük çocuk uysal bir yolla annesine ya oyuncaklarından bir hediye yapıyor, ya da onu çok sevdiğini söylüyor. Bu içe atılmış rekabet duygusunun işareti. Çünkü ağlarsa, kardeşi yerine kendisiyle oynaması için savaşırsa, ailenin, onun abi olduğuna dair tavsiyelerini söyleyeceklerini biliyor. Bu da çocuğun, annesini başka yolla ilgi odağında tutma yoluna gidiyor. Psikolojik danışmaların büyük bir çoğunluğu kişinin kendi beğenilerini bilemediği, bunları kristalize etmek istediği üzerine oluyor. Çünkü rekabet etmeyen insan, ne için tutkulu bir şekilde savaştığını, denemediği için bilemiyor.
pixelskylines
kianamaiart
izzy806
stormborns
