hello vonnie
we're not kids anymore.

blake kathryn
will byers stan first human second

gracie abrams
trying on a metaphor
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Noah Kahan

★

@theartofmadeline

titsay
KIROKAZE

roma★
cherry valley forever

shark vs the universe
almost home
Today's Document

JVL
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
taylor price

seen from Brunei

seen from Portugal

seen from Canada
seen from United States

seen from Canada
seen from Canada
seen from France

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia

seen from Canada
seen from United States
seen from United States

seen from Canada

seen from Israel
seen from Türkiye

seen from Canada

seen from Malaysia

seen from Malaysia
@hasretzade
Ruhum bozuldu
Ezildik,hor görüldük be erguvan.
Çok ağrıma giden şeyler oluyor.Yüreğime kalbime çok ağır gelen sözler işittim dün. sanki ciğerim söküldü. kalbim ezildi. ben bu hayattan ve bu insanlıktan iliklerime kadar tiksindim.
- Kendini nasıl buldun ?
-kaybede kaybede.
Bilirsin ki bir gülümsemene bakar en çorak topraklarımda çiçekler açması.
Uzun zamandır kendi kendimle konuşuyordum. Yazmak iyi geldi. Geceniz iyi olsun.
Fazlasıyla değiştim.fazlasıyla yoruldum ve yıprandım. Olaylara durumlara kişilere bakış açım ve duygularım o kadar değişti ki kendimi anlamaya çalıştığım bir süreçteyim. Ve bu beni ekstra yoruyor. En yakın arkadaşlarıma ve aileme davranış şekillerimi aynı tutmaya çalışıyorum.birşey olmamış gibi. Sanırım becerebiliyorumda. Ama kendimle içimde o kadar çok savaşıyorum ki nereye sürükleniyorum kendimde neleri kaybediyorum bilmiyorum. Birşeyler eskisi gibi değil düşüncelerim kalbim sevdiklerime olan güvenim onları sevme şeklim onlara olan inancım eskisi gibi değil. Ve onlar bana hiçbir şey yapmamışken böyle olması bunu hak etmiyor olmaları bu hayatta yaşadığım yaşıyor olduğum olumsuz şeylere olan öfkemi arttırıyor. Kendimi kaybettim. Dağıldım. Ve kendimi anlamak için nasıl bir noktada olduğumu görmek için kendimi zorluyorum. Korkuyorum biraz da etrafımdaki insanları üzmekten yarıyolda bırakmaktan beni tanıyamamalarından. Kendimi olmaktan çıkmaktan korkuyorum. Kaos halindeyim. Herşey birbirine girmiş durumda. Zihim çok bulanık. Duygularım çok karmaşık. O kadar yoruldum ki..
Nasıl biliyormusunuz,canımı çok yakmışlar nefesimi kesmişler,elim ayağım tutmaz olmuş,aklımı kaybetmişim. Kendimi kaybetmişim.sonra beni bir uçurumun kenarına sürüklemişler herşeyimi hiç edip beni o uçurumdan atmışlar. Düşüyorum ama düşerken sürekli birşeylere çarpıyorum. Anlamını yitiriyor herşey. Her çarptığım şey de başka bir duygumu yitiriyorum. Güvenmek gibi,sevmek gibi,sevilmek gibi,umut gibi,inanmak gibi... Düşüyorum ama çakılamıyorum. Dibini göremiyorum. Ne olacağını bilmiyorum. O uçurumun nereye çıkıtığını bilmiyorum. Kendimi yitiriyorum.
İnsanın içini bir dert kemirmeyince yüzü böyle solar, gözleri böyle dalar mı?
bazı şeyleri dile getirmek öyle kolay değil.
adını koyamadığım bir ağrı var içimde, öyle buruk, öyle sahici.
kendi kendimle çok konuşuyorum. konu kalmadı.
“dünya başıma yıkıldı” mecaz bir cümle değil.
sana bi gün bi acıdan bahsetcem, o gün gözyaşlarını tek tek toplayacaksın
"Elleri tütün kokan,gözleri mezar görmüş kadına yakışmaz boynunu eğmek"
Acıtıyorsa tadını çıkar, hissizlikten ölüyor insanlar.