hayalbazmeddah @hayalbazmeddah - Tumblr Blog

Posts

Bende kalanı bana sakladım,sen de gün ağırırken çiçeklere su vermeyi unutma,martıların çığlığını sev,bir kediyi sevindir,bulutlara yaz adımı...bir gün yeniden karşılaştığımızda gözlerinin kenarına emanet ettiğim esmer,aydınlık çizgiden alacağım var,unutma...

İçimde hep geç kalan bir kuş kanatlanıyor.kanadına değdikçe içimde o paslı mide ağrısı...geçmişin yükünü nereye boşaltırsam boşaltayım kalbimin ağrısı geçmiyor.yaş 35 şiiri gibi çakılı kaldı hayat!

oltalarını denize açmış, paylarına düşecek alın yazılarını bekliyor balıkçılar. gün denizin buğulu sesiyle fısıldıyor. duymuyorlar. duymak istedikleri bir oltanın ucunda. oysa yüreklerini bu denli kapatmasalar deniz olup bütün dünyayı alınlarına yazarlar.

küçüktüm, kurduğum tek hayal kanepenin altında başka bir dünya olduğuydu. sanki kanepenin altından başka bir yere, başka bir iklime, bütün oyuncakların olduğu sonsuz bir evrene çıkacaktım. sonra büyüdüm, bedenimle beraber yüreğimi küçülttüm. şimdi kanepenin altında soğuk bir beton var, biliyorum. daha iyi evlerde parke…

deniz olmayı beceremeyenlerin öyküsüdür bir oltanın ucunda yem olmak. balık olmamak, toprak olmamak, bir martının kanadına takılıp gökyüzü olmamak da gidip bir oltanın ucunda yem olmak…

çünkü cesaretin kılıcı ilk yüreğini yarar, dayanabilirsen o yara kabuk bağlar. sonra her hücre kendini yeni gelene teslim eder. yeniye yeniyi katık yapar da ne yaradan iz kalır, ne kabuktan. işte o zaman denizin buğulu sesini duymaya başlarsın. bu yüzdendir denizi en çok balıkçılar tanımaz. denizi en iyi tanıyan martılardır. cesaretin kılıcını kanatlarından geçirip kendi alınyazılarını koca bir denize yazarlar…

her geminin bir limanı değil, bir çıkmazı vardır. bunu otuzlarıma basmadan ben de bilmiyordum. gün yağmura dönmekle dönmemek arasındaki o çizgide. yanımdaki kızın saçlarına takıyor gözüm. ilk takılması değil, fazlaca çelme takmışlığı var o bukleyle bukle olmamak arasındaki telin. benim içimden ırmaklar, büyük denizler, utanmasam okyanuslar akacak o saçlara doğru... ama ben utanıyorum, her utandığımda konu bir çıkmaz sokaktan geri dönüyor ağzıma doğru...söylemek istediklerim dilimde bir mühür, gözlerimde bir kör nokta. ben bu hale ne zaman geldim?

kızın umru değil, göğsüme göğsüme savuruyor saçlarının kokusunu. ben şimdi şurada ölsem, denizler beni alıp götürse, denizkızının göğsüne yerleştirse...beni kıskanır mı ki? türlü soruların türsüz cevapları...biz evrimi ne ara tamamladık? türsüzlük büyük sorun. yirmilik dişimi de henüz çektirmişken henüz!

beynimi bir çakıl taşına emanet edip itirafın başlangıcı ama henüz değil bir gülümseme yerleştiriyorum yüzüme. “kadıköy-beşiktaş vapurudur bu kesin, barış manço!”

kızın sen varsın ve fakat yoksun bakışından anlıyorum yine sıçtın oğlum, bu sefer büyük sıçtın, sana ne vapurların adlarından!

derken gün yağmura uzatıyor yüzünü, saçları ıslanıyor, bukle bukle oluyor. o daha cevap vermeden ben saçlarını düzeltiyorum. yüzünden alıp, kulaklarının arkasına sığınıyorum. nolur, bir kere bir şans ver bana.

kız gülümsüyor, herkes gülümsüyor. ben çıkmaz sokakların duvarlarını en ince işçiliğimle milim milim kazıyorum.

sonra bir gemi yanaşıyor limana. deniz oluyorum... ırmak oluyorum...koca bir okyanus oluyorum...gülüşünün içinde kayboluyorum...

evrimimi tamamladım. ben bu gülüşün içinde oldukça mutluyum. zaten türlerin mutluluğu değil miydi türsüzlük dediğimiz o şey...

beynimi çakıl taşından alıp saçlarına yerleştiriyorum. dur, böyle dünyanın en güzel bukleleri oluşacak. bütün deniz kızları senin saçlarını kıskanacak...

gece bütün yıldızlarını bir çift yeşile düşürmüş, baktıkça içim aydınlanır, gökyüzü olurum. o yeşillerde denizler,ağaçlar,bütün okyanuslar gizlidir.

o hiç bilmez, ben hiç söylemem. oysa o gittiğinde içimden büyük bir kara parçası kendini denizin dibine vurur. bütün dallar bir anda sonbahara döner yüzünü, bütün renklerim sonsuz bir beyaza uzanır. sonrası hiç...

ben söylemem ama içim bir kaya gibi ağırlaşır, kolumu kaldıracak dermanı bulamam. bütün evlerin ışıkları söner, sokak lambaları dahil.

o bilmez ama gün geceye dönmüştür. bir şarap varsa biraz rakı, sonrası sonsuz bir hiç...

o gidince ben çok ağladım, balkonumu çiçeklerle donattım, belki huzur verir diye, evdeki bütün içkileri bir gecede bitirdim, sigarayı günde 3 pakete çıkarttım.

sonra günlerce kokuşmuş yataktan çıkmadım. çay ve sigarayla beslendim. tüm gün...ve tüm gece bütün kadehler kadar kırıktım.

nazımın şiirlerini kıbleme koydum, içine rilke karıştırdım. sonra hep ama hep ağladım.

içimin ıssızlığını kimselere anlatmadım. gölgeme rest çektim, aynadaki beni bir taşla ezdim. bütün damarlarımı kanatmak isterdim, annemi düşündüm, kendimi sakinleştirdim.

velhasıl o hiç bilmedi...ben hiç söylemedim. yıllar böyle geçip gitti...

ben betona döndüm, o gitti koca bir ormanda yangın çıkarttı. oturduk üstüne rakı içtik...şimdi sakinim...

yüzümün yarısını bir şarkıda bıraktım ben... gün geçer, ses geçmez bir gecenin sabahına bileklerim kan içinde uyanmamak için şarap içiyorum. ve bilmezsin her gece içimden bir hayvan çıkartırcasına öğürerek ağlıyorum. bende kalan ne varsa yaktım, külleri bütün bedenime bulaştı, kül lekesi bedenden çıkmıyormuş. bunu o ağladığım gecelerin sabahlarında içim ıpıssız pencereme bir sigara bitimi yaklaştığımda anladım. zamanın katılığı beni bütün yaşanacaklardan soyutluyor. yaşayamıyorum...sadece arada derin nefesler alıp bırakmakla, tanrıya bir ah için bin defa dua etmekle geçiriyorum geri kalan bütün hayatımı. bazen kül kokusu o kadar genzimi yakıyor ki denizin dibine atlamak, kendimi bütün suların akışına bırakmak ve boynuma bir ilmek bağlamak arasında gidip geliyorum. benim artık bir gökyüzüm yok. benim artık su verdiğim çiçeklerim, sevdiğim kuşlarım, kelimelerine dokunduğum kitaplarım yok. sadece göz yaşı...derin, acılı içi içini yiyen gözyaşım var. onu büyütüyorum, hergün pencereme onun için yem koyuyorum, biraz da yağmur suyu. sonra sarıp sarmalıyorum. çünkü sarılabileceğim her şeyi tek tek ellerimden aldın sen. bir tek gözyaşı kaldı benle...

sarı sıcak evlerin pencerelerine bakıyorum. bir hayali kurmanın en yanlış yerinde duruyorum. gelinlik gördükçe kusuyorum. yeşile tahammülüm hiç kalmadı...

bütün hayatımın çarklarından sapasağlim çıktım da bundan çıkamadım işte. hayat öyle yavaş yavaş filan değil bir dağı delercesine geçiyor içimden. ben sadece şarap içiyorum....

şu koca pencereden bakıyorum dünyaya...ışıkların arasında bir ışık,ağaçların arasında bir yaprak,denizlerin içinde ufukta bir gemi...insan sevildikçe güzelleşiyor, geriye gözlerinin içinin gülücüğü kalıyor. al senindir! içimdeki bütün yeşilleri sana teslim ettim...

GİTME!

“Ama işte söylenemeyenler, insanın içinde bir yerde katılaşıyor. Konuşmak o zaman büsbütün zorlaşıyor. İnsan nereden başlayacağını, nasıl yapacağını bilemiyor.” NERMİN YILDIRIM

Biranın bile şişede durmadığı zamanlardan bir zaman diliminde-ki içiciler bilir bu nadir görülen bir ihtimaldir- sızmanın haklı gururuyla derin bir uykuya dalıyorum. Gecenin 3.45şinde kabustan uyanmanın ne alemi var, diyerek bir sigara yakıyorum. Derken ard arda sigaralar sıralanıyor. Paket bitimine beş kala gün ağarıyor, atıyorum kendimi Beşiktaş’ın en işlek caddesine. Bakmayın akşamüstü kalabalık oluşuna, sabahın 6’sında in cin bana pas atıyor, ben burnu büyüklüğümden hep ofsayt veriyorum. Bir paket sigara alıp poyrazın yüzümde bıraktığı jilet izlerine inat sahile iniyorum. Bu günde bir şey var. İçim öyle huzursuz, nereye gitsem sığamıyorum. Alkoldendir, sigaradandır ihtimallerini düşünüp sakinleştiriyorum kendimi. Akrep biraz daha yürüsün; evi, annemi filan arayacağım iyi misiniz, diye.

Soğuğun iliklerimi kemiklerime geçirmesine bir kala her zamanki gittiğim cafe’de bir çay söylüyorum. Yanına da şu çilekli çikolatalardan. Kadınların ara sıra kendini mutlu etmesi gerek. Çünkü bunu bir erkeğe bıraktıkları zaman uzun suskunluklar ve ardı sıra gelen trip atmalar devreye giriyor. Kendi çikolatamı kendim alırım hesabı kallavi hesap ödeyecek düzeye eriştiriyorum kendimi. Biraz kitap, biraz dergi derken “bildirimmm” mesajı geliyor: “Nerdesin?”

Biraz soru cevap, biraz dün gecenin sıkıntısı, biraz triple geçiştirip mesajlaşma faslını; buluşuyoruz.

“Ben gidiyorum”

Boğazıma sıralanıyor çilekli cümleler…

“Nereye?”

“Gidiyorum, alın bütün İstanbul size kalsın!”

Ölmek böyle bir şeymiş anlıyorum. Nefesim kesiliyor, içim buz kesiyor, bütün cümleler anlamsızlaşıyor… Ama kadınlık gururumu kullanarak belli etmiyorum.

“Peki…”

Üç noktanın ardı sıra neler sıralıyorum.

Tüm hayatınızı bir çöp poşetine koyup ağzını iyice bağlayıp yakmak istersiniz de aradan o güzel anılar bir fotoğraf karesi gibi düşer önünüze, kıyamazsınız… hah! İşte tam da böyle bir şey hissediyorum. Aklıma mukayyet olmasam boğaza gidip kendimi o suların buz gibi soğuğuna bırakacağım.

Bu bir ayrılık konuşması değil, zaten yeterince ayrıldık. Bu bir gidiş değil, zaten yeterince gitmiştik… Peki neden bu gidiş şurama bir ok gibi saplanıp bütün yüreğimi yerle bir ediyor?

Uzun ilişkilerin uzun ayrılıkları vardır çünkü. O mektupları alıp vermeler bir türlü bitmez, onun gömleği sen de kalmıştır, senin terliklerin onda. Aynı kitabı alıp birbirinize hediye edişleriniz, o kitapta bir cümleye aynı anlamı yüklemeniz, yemek yemeğe gittiğinizde “beyefendi/hanımefendi bugün yok? soruları, hiç ummadığınız anda spor salonunda karşılaşmalarınız bir türlü bitmez. Yani o mektuplar ne kadar alsanız ondadır, o mektuplar ne kadar verseniz sizdedir. Ve bütün ayrılıklara rağmen ne o gidebilir ne siz…

Bu üç noktanın ardı sıra da neler sıralanır… diyip, içimden gitme! diye çığlıklar atıp “tamam, bir şeye ihtiyacın olursa ara” diyebiliyorum.

Sonra o gidiyor. Ben kendimi Beşiktaş’ın bütün sokaklarında yapayalnız hissediyorum. Elimin kaldırılacak takatleri, yüzümün gülecek halleri ağrıyor.

Oysa ayrıyken bile güzeldik, diyebiliyorum sadece. Ayrıyken bile bir sokakta karşılaşma ihtimali, aynı kafede kahve içebilme ihtimali, en azından gül yüzünü görüp bir merhaba deme ihtimali…

Şimdi gittiğin yere akıyor içim. Diyemediğim bütün gitmeleri dilime yerleştirip boğaza çıkıp avaz avaz bağırmak istiyorum “GİT-MEEEEE!!!”

Dünyadan Sesler Radyo İstasyonu Sounds from World Radio Station http://www.dunyadansesler.com https://www.facebook.com/dunyadansesler https://twitter.com/dun...

size nefes aldıran, sizi göğsünde dinlendiren insanlara sahip çıkın...

ÇÜNKÜ BEN ARTIK HİÇBİR ŞEY BİLMİYORUM

“Afganlıların en çok yineledikleri deyiştir: “Zendagi migzara.” Hayat devam ediyor. Başlangıcı, sonu, kemyah, nahkam, bunalımları, sevinçleri önemsemeksizin, ağır, tozlu bir kervan gibi ilerliyor.”

KHALET HOSSEİNİ

“Beşiktaş’ın maçına yine yetişemeyeceğiz” dedi arkadaşım. İşten yeni çıkmış, karşıya en kısa nasıl gideriz’in tartışmasını yapıyoruz. Neticede otobüs-metro-vapur hattını kullanıp Beşiktaş’a ulaşıyoruz ve fakat maç bizi bekler mi tabi ki biter ve tabi ki yeneriz.

Bari birer bira içelim, diyoruz. Hem kazanmışız hem yorgunuz, bu akşam anca bir birayla taçlandırılabilir. İlk biralarımızı söyleyip derin bir sohbete dalıyoruz. Çocukları konuşuyoruz, tiyatroyu kurtarıyoruz, sıra tam ilişkilere geldiğinde büyük bir gürültüyle sallanıyoruz.

“Burak, bomba patladı. Bir şeyler oldu. Bak vallahi bomba patladı.”

Elim ayağım boşalıyor. Zangır zangır titremeye başlıyorum, derken Barbaros Bulvarı üzerinde bir kalabalık yukarı doğru bağırarak koşmaya başlıyor. Ne yapacağımızı bilemez bir halde hemen telefona sarılıyoruz. Yeni dünyaya adapte olmuş parmak uçlarımız dokunmatik ekranı tarıyor sanki. Hiç bu kadar dokunmatik olmamıştım hayatım boyunca diyorum. Twitter, facebook ne varsa tarıyoruz. Biz haberlere bakarken, sakinleşebilmek için biramızı kafamıza dikerken, sayamadığımız onlarca ambulans geçiyor bulvar üzerinden. Bulvar bulvar olalı bu kadar ambulansı bir arada görmemiştir diyorum.

“ Her şeyi ilk defa yaşıyormuş gibi konuşma” diyor Burak. Bu ilk değil, bu gidişle son da olmayacak.

İşte orada fark ediyorum. Bunu kanıksamak istemiyorum. Bunun son olmasını istiyorum, son olmayacağını adım gibi bilerek…

Kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum. Eve gitmek mi daha güvenli burada kalmak mı, yaralıların yanına gidersek yardım edebilir miyiz yoksa ayak bağı olup işi mi zorlaştırırız arasında sıkışıp kalıyorum.

Swarm’dan bildirim geliyor. “semt bizim aşk bizim” yazan check in’imi biri beğeniyor. Aptallaşıp telefona bakakalıyorum. Daha biraz önce hayat ne kadar güzeldi…

Bu arada ambulans sesleri durmuyor, çığlıklar, koşuşmalar bir türlü bitmiyor. Bütün korkularımızı, sarsaklığımızı, aptallaşmış surat ifadelerimizi alıp eve doğru yürüyoruz. Ihlamurdere’deki cafelerde herkes çay-kahve içiyor. Bir çocuk sevgilisine bir fotoğraf gösteriyor gülerek, bir diğeri kahkahalarıyla ortamı şenlendiriyor. Benim içimden gidip ağızlarına iki tane vurasım geliyor. Derken bütün patlamalardan sonra hayatımıza nasıl devam edebildiğimizi düşünüyorum. Daha birkaç ay önce Taksim’de patlayan bombayı, 3 gün evden çıkamayışımı ama sonrasında yine gülebildiğimi, Ankara’daki patlamada bütün gençlik anılarımı, bayram alışverişlerimi, kitabevindeki sevgili bekleyişlerimi nasıl çaldıklarını, bütün çalınmışlıkla eksik ama devam ederek ağır, tozlu bir kervan gibi ilerleyişimi... Dövme yaptırmak istediğim sözü düşünüyorum, yıllar önce okuduğum ama aklımdan çıkartamadığım sözü: “zendagi migzara…”

Eve varıyoruz. Saatlerce konuşmuyoruz. Ama yarın konuşacağız. Sonra bir şekilde hayat yine normal seyrine dönecek ta ki bir sonraki patlamaya kadar…

Alışmak istememekle zorunda bırakılmak arasındaki o dar alanda debelenen bir genç güruhu yarattılar. Çok şey yapmak isteyip elleri kolları bağlanan, susmazsa kafalarına vurulup lokmaları alınan bir genç güruh…

Şimdi size soruyorum; inadına devam etmek nasıl bir şeydi? Ben çünkü alışmak istemiyorum ama korkuyorum. Alışmak istemiyorum ama bir müddet sonra ağır aksak devam ediyorum. Soruyorum; bu koşullarda devam etmek hem de bir şeyler inşa ederek nasıl bir şeydi? Çünkü artık ben hiçbir şey bilmiyorum…

ADI MERT OLMASIN, NOLUR…

“Herkes hoşnut mu? Kendinden? Dünyadan? Gaddarlığın önünde diz çökmüş bu dünyadan hoşnut mu gerçekten?” Aslı Erdoğan

Rutin bir Beşiktaş sabahına gözlerimizi açıp kahvaltıyı evde mi, yoksa kahvaltıcılar sokağında mı yapsak kararsızlığından sonra, menemene gömülüp soluğu kahvecileri bol olan caddenin, çikolataları en güzel olan kahvecisinde alıyoruz. Menemenden sonra türk kahvesi ve çilekli çikolataya gömülmeme ramak kala bir çocuk masaya yanaşıyor:

-Abla bana şu yandan yiyecek bir şeyler alır mısın?

- Alırım tabi, ne yemek istersin?

- Tost, ama hem kaşar olsun içinde hem sucuk.

- Tamam, hadi gel, sana kocaman kaşarlı sucuklu bir tost söyleyelim.

- Adın ne senin?

- Mert.

- Mert, gel tostun olana kadar yanımızda otur.

Mert, boşta minder olmasına rağmen minderin yanına sokuluyor, taşa oturuyor. Minderi kendine layık görmüyor. Arkadaşımla göz göze gelip aynı anda üşürsün diyoruz, gel mindere otur. Utana sıkıla oturuyor mindere.

Sorular soruyoruz, cevaplar ya alıyoruz ya alamıyoruz ama Mert’in gözünden o mahcupluğu bir türlü silemiyoruz.

Burada, çalılarda yaşıyoruz diye başlayan cümlesi 6 kardeşizle bitiyor. Okula gitmiyorumla başlayan cümlesi babam burada kağıt topluyorla bitiyor. Gözlerinde hep o mahcup, o mahzun, yaş ha düştü düşecek de serde çocukluk var oyun oynamak istiyorum ifadesi.

-Mert hava soğuk, montun yok mu senin?

-Yok abla.

Arkadaşımla gidip bir mont bir de pantolon alıyoruz Mert tostunu yerken. Hediye paketi yapmayı unutmuyoruz. Çünkü bütün çocuklukların yolu aynı heyecanlardan geçer, bunu hepimiz biliyoruz. Yürünmez, işlek caddede insanları yara yara Mert’e montunu yetiştiriyoruz. Defalarca teşekkür ediyor. Lacivert de ne yakışıyor kavruk tenine…

Mert gidiyor. Yüzümüzde titrek bir tebessüm bırakarak… Sanki dudaklarımız birazdan yerçekimine yenik düşecek de gözlerimiz buna dayanamayacak gibi. Herkesin içi buz kesiyor. Hangi montla üstümüzü örtsek, sarıp sarmalasak bu üşüme hiç geçmeyecek gibi…

Aklıma “Sedyeye ayakkabılarımla basmayayım, sedye kirlenir” diyen işçi geliyor. Adı Mert olmasın diyorum. Nolur, artık Mert şu mindere gönlünce oturabilsin…

Midem bulanıyor. Tuvalete gidip çileğe karışmış bütün menemeni çıkartıyorum. “Çağımızdandır” diyorum mide bulantılarım. İçinde gaddarca, umursamazca yaşadığımız çağımızdandır!

hayatınızda 2 zaman dilimi döngüsel devam eder, yapım ve yıkım;tıpkı vücudunuz gibi. şimdi bakmanız gereken nokta kimler yapım aşamasında kimler yıkım aşamasında yanınızdadır? öyle kötü gün dostluğu filan değil. hayatta enerjinizi var etmenize yardım edenlerden bahsediyorum. yapım’da emeği geçen herkese teşekkürü bir borç bilirim...

güzel gülen kadınları hep gülüşlerinden vurup sonra niye bu kadınlar bu kadar çirkin diyorsunuz ya,işte o çirkinlik size ait!

Mutlu musun?

“Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum.” Orhan Pamuk

Bütün sarhoşluğumla yolları içime katarak, sendeleyerek eve ulaşmaya çalışıyorum. “bir daha bu kadar içmeyeceğim” gecelerinden çıkan herkes bilir, ertesi gün pişmanlıklarının ilacı henüz üretilememiştir. Ve bütün teknolojilerin, bütün bilimsel gelişmelerin yanında kendinizi homo erektus gibi hissedersiniz.

Odaya ulaştığımda hayatımın dağınıklığıyla odamın dağınıklığının ne kadar paralel gittiğine gülsem mi ağlasam mı bir Mona Lisa ifadesi geçiyor yüzümden. Ben ne ara bu hale geldim?

Bir kadeh daha şarap koyup sonu gelmez hüznümün derinliklerinde aynı anıyı defalarca düşünmenin, geçmişin akrebine takılı kalmanın, ruhunu orada bırakmanın dayanılmaz acısıyla bir kere daha karşılaşıyorum.

Puslu bir gecede elinde bir şarap şişesiyle gelen adamı düşünüyorum. “sen şarabı seversin!” O böyle dediğinden beri her gece şarap içiyorum. Aslında severim de ama o demese belki bu kadar içmezdim.

O gece şarap içiyoruz. Keyfimiz yerinde. Yıllar sonra çıkmış yine gelmiş, durur muyuz sevişiyoruz. İlk defa bu kadar güzel sarılarak uyuyoruz. Günler böyle geçip gidiyor. Aman Allahım ne kadar da mutluyuz!...derken bir kasap dükkanında gibi bütün güzel günleri, anıları, yüzümüzdeki gülümsemeyi, sıcacık sarılmaları, yani güzel olan her şeyi paramparça edişimizi izliyoruz. Kanayan uzuvlarımıza baktıkça iş çığrından çıkıyor, daha çok balta, daha çok bıçak darbesi… ve ayrılık…

Sarılamaz, tuz basılamaz yaralarla bir başına bırakıyoruz birbirimizi… Oysa bir zamanlar kıyamadığın, saçının teline zarar gelse dünyayı yakacağın adam/kadın için artık iyileşemez hale geldi hayat… Mutlu musun? Bütün gece bir dua gibi fısıldıyorum. Hem ona hem kendime “mutlu musun?”

Şarap kana yayıldıkça dilimdeki fısıltı suskunluğa geçiyor. Sus payı olarak bana da biraz uyku bırakıyor.

Ertesi gün “bir daha bu kadar içmeyeceğim” sabahına uyanıyorum. Gece sendeleyerek geçtiğim yollara sağlam adımlar bırakarak ilerliyorum. Daha vapura yetişeceğim.

Kasap dükkanında sıralanmış et parçalarına ilişiyor gözüm. Oturup hüngür hüngür ağlıyorum…derken vapuru kaçırıyorum…

Kaçırdığım bütün ihtimalleri düşünüp bir sigara yakıyorum…

#otdergi dergiot otokur

#otokur da bu ay ben de varımmm☺️☺️ #otdergi #dergiot #otdergiden @dergiot

#dergiot #otokur #otdergi #otdergiden

akli dengesini kaybetmiş mutsuz gençler olduk.bütün bu kötü, sığ, çürük kokan ilişkiler ağı bizi bu hale getirdi. oysa bayramda şeker toplayan çocuklardık. misket oynarken kazanan arkadaşımızı seven çocuklardık. ne zaman bu kadar hırs, gözüdönmüşlük aldı aklımızı çirkinleştik.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

hayalbazmeddah