Defalarca okudum. Her seferinde aynı sakinlikte ama farklı bir yerimden dokundu. Ne büyük bir fırtına vardı satırların arasında ne de suçlayan bir ses… Tam tersine, dinginliğin içindeki o bastırılmış özlem, en yüksek sesle konuşandı.
O kopmayan fırtına, yaşanamamış bir bahanenin ağırlığını taşıyor. Her satırda susmayı seçmiş bir bağın yankısı..
En derin izleri, en sakin vedalar bırakır. Ve bazı duygular anlatılmaz, sadece tanınır.












