Kimsenin uzun süre kalmak istemediği bir ara durak, geçici bir halet-i ruhiye, tadımlık bir melankoli veya en basit ifadesiyle bir “an”dır. İnsanlık tarihi kadar eski ve insanlık kadar yabani olan bu duygu, insanı, akıl almaz büyüklükteki bir çölde, akıl almaz küçüklükteki bir kum tanesi kadar değersiz kılar. Ve ardında geç kalınmış bir hayat, yaşanmamış anılar, hatırlanmayan bir çocukluk, unutulamayan bir aşk, vazgeçilemeyen eş-dost bırakır.
Hüznün mevsimi, çokluk kıştır. Daha şiirsel olunacaksa “karakış” da denir adına. Pencere kenarında oturup, buharı henüz tüten bir kahveyi yudumlarken, dışarıda yağan kar bütün çehreyi kaplamışken, geçmişten gelen korkular veyahut kokular bütün ruhu tarumar etmişken, soğuk, insana acıdan ziyade “haz” verir.
İşte bu mevsimde hüzün de insana aynı bu şekilde bir mutluluk hissi verir. Hüzünlenebilecek kadar gerçek olan ruhlar, varoluşlarına şükrederek gerçekliklerini kutlarlar. Şimdi hüzün çeken kalp mutlu, üşüyebilen beden huzurludur.
Hala acı hissedebilecek kadar gerçek olan ben, hüznün verdiği mağrur görüntüyle, saçım başım dağınık, adım sanım bilinmez bir halde, şehirlerarası bir otoyolda, bilmem kaç plakalı yolcu otobüsünün en rahatsız koltuğunda, elimde yitirdiğim sevgilimin resmini tutuyor, ardımda bıraktığım kilometrelerin, coğrafyaların kokusunu unutuyordum. Ve o yollarda, hayatım kayıp giderken avuçlarımdan, ben yeni bir güne başlamanın tarifsiz pişmanlığını duyuyordum.
Geride bıraktığım yıllar veyahut yollar, bana hayatta tek bir gerçek duygu olduğunu öğretti. Bu gerçeklik benim gerçekliğim mi, yoksa bütün dünya bu doğruyla mı yaşıyor öğrenmem belki de bin yıl sürecekti ama benim düzlemimde gerçek, sadece benim olanlardı. Hüzün, acı, melankoli, yalnızlık, keder, nefret ve daha ne kadar “kara” duygu varsa içimde, o kadar gerçek ve o kadar benimdiler.
Ve sonra, o otobüsün en rahatsız dediğim koltuğunda, ondan kalma hatıraları gömerken, ruhumu kaplayan huzurun, içine düştüğüm hüzün ile aynı harfle başladığını düşündükçe, garip bir ikileme düşüyor ve kendimi otobüsün dışına atıp ters yöne doğru yalınayak koşmak istiyordum. Oysa kısa bir süre evvel, gecelerin uykusuz şarkılara eşlik ettiği, ruhumun her köşesini kaplayan heyecanla birlikte büyüyen ve çoğalan bir “ben” vardı. Aynalara bakıp bakıp, kendi kendine gülümseyen, bir yandan da akıl sağlığının yerinde olup olmadığını kontrol etmek için tersten sırayla haftanın günlerini sıralayan bir ben…
Daha bir iştahlı yediğim yemekler yanaklarımı al al yapmışken, her zaman ağır aksak yürüdüğüm taşlı yolları artık hoplaya zıplaya neşe içinde gidiyordum. Beni insan yapan ne kadar yüce duygu varsa hepsini hissediyor, bir çiçeğin harika kokusundan duygulanıyor, sokak kedilerinin yaralı yüzlerinden etkileniyor ve fakir fukaranın haline daha bir üzülüyordum. Çoklarının “aşk” adıyla çağırdığı bu duygu seli, parmak uçlarımdan vücuduma yayılıyor, gerekli gereksiz, zamanlı zamansız ağlayıp, hüzünleniyordum.
Ruhumu bu şahane duygu kaplamazdan evvel, sadece nefes alan, yemek yiyen, işe gidip gelen, kitap okuyan, konuşan cansız bir cisimden ibaret iken, aşk denen tarifsiz hali yaşayınca kendimi bir anda, sonsuz boşluk sahasında bulup, arzı uçarak katettiğimi, sevgilime uçarak gittiğimi, ayağımın çekmediği işleri büyük bir şevk ile yaptığımı fark ettim.
Ruhumda duyduğum bu sihir, en kıdemli büyücülerin, yasaklı üfürükçülerin, üçkağıtçı hocaların akıl sır erdiremeyeceği bir deneyimdi. O vakitler ben, ancak bu duyguyla yaşayabileceğimi hissediyor ve daha kötüsü bu duygu nedeniyle öleceğimi biliyordum. Bir gün yeniden, aşktan ölecek kadar çok sevebilecek miydim? O kadar teslim olabilecek miydim bir kadına? Korkularımı o kadar kolay yenebilecek miydim? Bir kadın karşısında savunmasız, çırılçıplak durabilecek miydim?
Geçtiğim yollar bana bu soruları sorduruyor ve ruhum, aklımdan kaçarcasına kendini kaybediyordu. Yeterince delirebilirsem ruhumdaki bu kırılmayı unutup, hayatıma başladığım “sıfır” noktasından devam edebileceğimi düşünüyordum. Elimde unutmaya çalıştığım kadınımın fotoğrafı, beynimde varoluşumla ilgili sorular, ortamda bebek ağlamaları, fısıldaşan iki aşık, çay dağıtma derdinde olan muavinin ter kokusu ve benim içimden gelen dayanılmaz bir matem havası vardı…
stormborns
yousharknotpass
gummygunk
titsay
dailybridgerton
origamiaround
pixelskylines
vaporwave
