Hüznebakan Çiçeği

Toplamaya cesareti olan içini döksün

[huznebakancicegi]

Keşke hiç olmamış varlığına alışmak hatasına düşmeseydim.

Oysa inanmanın hazin sonunu çok evvelden bilirdim.

[huznebakancicegi]

Özledim denmiyor işte, nedenini sorma. Biraz özlüyor insan biraz fazla. Yorgun bulut sarkmış bakıyor hayata. Ne çok sızı var ne çok yıkılış akreple yelkovan arasında

[huznebakancicegi]

Elveda

Çok el salladım ben. Gidenlerin ardından bazen, bazen de giderken. Çok ağladığım geceler oldu, gündüze kavuşturdum hepsini. Kavuşmalarına ağladım sonra. Uyanışlarımı derleyip toparladım, kendimi bir bedene sokup taşıdım insanların arasına.

Güldüm arada, kimsenin görmediği yaralarım kanadı, kendime baktım. Bakacak kimsem olmadı. Sardım daha çok kanadı, saldım siz kanattınız.

Şarkılar çaldım, söyledim. Şiiri şiirle avuttum. Sonra yine gittiniz, ben inansam da gittiniz. Payıma sade el sallamak düştü, içimdeki size el salladım, yuttum sözümü. İçime akıttım.

[huznebakancicegi]

Bir hastane koridoru

Bir hastane koridorunda elinize yapışan monttur bazen yalnızlık. Sizin için kimsenin kayıt açtırmamasıdır. Ağrılar içinde kıvranırken sizin yerinize doktora derdinizi anlatacak birinin olmamasıdır. "Bir su getirebilir misin?" Diyememektir. Serumunuz bittiğinde hemşirenin sizi hatırlamasını beklemektir.

"Nasıl oldun?" diyeninizin olmamasıdır. Sendelediğinizde kolunuza kimsesizliğin girmesidir. İki büklümken ilaç almak için eczaneye gitmektir. Tahlil sonucu beklerken elinizi tutan, gözleriyle size sarılan birinin olmamasıdır. Ön sıradaki kadının yakınlarına emanet ettiği çantada gözünüzün kalmasıdır.

Bazen yalnızlık, bir hastane koridorunda tüm acı ve telaşenize rağmen başkalarının önemsemediği çokluklarını fark edip sizde olmayışının hüznünü gözlerinizde taşımaktır.

Yalnızlık, bazen daha bir yalnızdır.

[huznebakancicegi]

Bu hayatta kimseye güvenilmiyor

birbirimize güvenirdik istersen

Bu hayatta herkes güvenilir olurdu

Herkes olurdun sen

[huznebakancicegi]

"MUTSUZLUĞU ALIŞKANLIK HALİNE GETİRMİŞSİN" DEDİ BİRİ

HEM DOĞRU HEM YANLIŞ.

MUTSUZLUK ELİM GİBİ, GÖZÜM GİBİ BİR PARÇAM OLMUŞ BELKİ

YA DA BELKİ DÜNYANIN GADDARLIĞINA GÜCÜM YETMEDİ

AİT OLMAK DİYE BİR ŞEY VARSA BU DÜNYAYA

BEN BAŞARAMADIM

MUTLU OLMAK DİYE BİR ŞEY VARSA

BEN OLAMADIM

HER SABAH UYANIP ANLAMSIZLIK DÜNYASINA

TEBESSÜM ETMEYE, KİMSELERE YÜK OLMAMAYA ÇALIŞTIM

YARANAMADIM

YÜZÜM DÜŞSE AYIP OLDU,

İÇİMİ AÇSAM ŞÜKÜRSÜZLÜK

SUSSAM DERTSİZ OLDUM,

SÖYLESEM DERT.

GÜÇLÜ KAL SEVGİLİ KENDİM,

GÜÇSÜZKEN KİMSESİZSİN

[huznebakancicegi]

Beni öldürdüler anne. Kalbimin tam ortası delindi sanki; Ne koysam yutuyor, öğütüyor. Bomboş, kaskatı bir ben kaldım geriye. Gözlerim doluyor olur olmadık yerlerde. Ağlıyorum bazen, üç beş saniye. Sonra yeniden ve yeniden aynı hikaye.

Anne beni içimden vurdular, kör bir kurşunun kurbanı değilim. Sahibini sevdiğim namlulardan çıkan mermiler isabet etti canımın en masum yerine.

Uyuyorum, uyanıyorum. Geçti diyorum bak yok işte. Bir saat, iki saat... en başa dönüyorum anne. Gözlerim doluyor olur olmadık şeylere. Beni uyutma anne ya da uyandırma artık. Her yeni günde yeniden ve aynı şiddetle buruşturulup atılıyorum hayatın terkedilmiş mahallelerine.

Bunları duysaydın eğer, sarılayım geçer derdin kesin. Ama geçmez anne, artık geçmez. Hem sana da anlatamam. "Beni öldürdüler anne" denilmez ki annelere

[huznebakancicegi]

Bir şiire sığdıramayınca seni,

ne yapayım?

Ben de şair oldum.

[okuryazarlar]

İyi ki doğdun Şükrü Erbaş!

[huznebakancicegi]

Çiçekler bahane, yâdıma düştün desen kafiydi

[huznebakancicegi]

Saçlarında gurbet asılı, İçin gitmekle dolmuş. Gidecek olmanın hoyratlığı üzerinde. Sesin kesik kesik sözün yarım, bir gülüşü sakınman da bundan. Ne zaman yüzümü sana dönecek olsam uğruna şiirler yaktığım gözlerin uzaklara bakar. Gönlümün toprağına yabancı ellerin, ne bağ eksen tutmaz. Cansuyuma bir damlayı esirgersin. Bir cesaret seveyim desem eşikte bitersin, sev diyiversem acemisisin

[huznebakancicegi]

Birden durup soluklandım, yağmur camla dövüşüyordu. Kısacık ömrümü düşündüm, ben de onunla dövüşüyordum.

Ayağım ıslandı, yer yağmurdu. Camı daha sıkı kapattım, yere bir bez attım. Uzunca izledim yağmuru iyice bastırdı sonra durdu.

Kim kazandı bilmiyorum. Görünmese de hep orada olan cam mı, geçerken uğrayan damlalar mı? Ben miydim kazanan yoksa hayat mı?

Bulduğum çatlaktan sızıp sığındığım ömürler kazanmak mıydı? Yoksa üstüne bir bez atılan, sökülüp atılan ruhum çoktan kayıp mıydı?

[okuryazarlar]

İyi ki doğdun Özdemir Asaf!

[huznebakancicegi]

KÖK

Kök salıyorum artık!

Bir çiçeği iki saksıya dikemem biliyorum, istediğim saksıyı da seçemiyorum.

Köklerimi söküyorum alıştığım topraktan, yeni bir toprağa dikiyorum. Hasret sarıyor yapraklarımı, sararıyorum.

Alışmazsam öleceğim, cansuyumu gözyaşımdan veriyorum.

Derin derin soluklanıyorum. Havası karışıyor vücuduma, kanımda geziyor bilmediğim bir şehrin kokusu.

Uzaklara bakmıyorum nicedir, olduğum yere de bakmıyorum. Gözlerimi kapattım, karanlığa aşina oluyorum.

Biraz ışık görsem kör olacağım sanki ama muhtacım, biliyorum. Kalmaya, sevmeye, köklenmeye...

Bir pencere kenarındayım, kuşları izliyorum.

Yuva oluyor gurbet, yuvam da olur elbet.

[huznebakancicegi]

Kendimi gömdüğüm çukurlardan doğrultuyorum başımı. Seni öldürdüğüm hayallerde dolanıyorum.

Seni arıyorum döküntülerin arasında. Seni seviyorum yine yıkıntılarımdan kalan parçalarımla.

Böylesine yabancı bir ses duymamıştım ömrümce, ve böylesine yabancı bir nefesi özlememiştim her sessizlikte.

Sana dönemiyorum yüzümü, utanıyorum. Seni sevemiyorum doyuncaya, kırılıyorum.

Göğü başıma düşürdüm sanki, öyle ağır geliyor olanlar.

Ne her şeyinle varsın ne de her şeyi aldın. İçimin odalarında hayaller bıraktın, hepsi yarım.

Bir gün aklına düşersem, ben hâlâ o çukurda bıraktığın buruk mısrâyım.

[huznebakancicegi]

Vazgeçtiğim ilk hayal değilsin...

[huznebakancicegi]

Sözleriniz vurdu beni; kan akmadı ama heves aktı, sevinç aktı, umut aktı.

Ömrünüzün ücrasında bıraktım ömrümü. Ben öldüm, ölüyken de güldüm.

Ölümü siper ettim önünüzde, yolunuzu açtım, sırtınızı okşadım, sevdim yine de sevdim. Yanınızdaydım, günden güne ölürken gözlerinize baktım. Görmediniz...

Kan kaybından değil sevmek kaybından öldüm ben.

Canınız sağolsun, gözlerinizden öperim.