Minsan pakiramdam ko para akong nasasakal,
nasasakal sa paulit ulit na routine ng buhay ko, sa paulit-ulit na pagpa-plano at pag-abot ng mga pangarap na sa huli ay hindi rin naman natutupad.
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
TVSTRANGERTHINGS
sheepfilms
YOU ARE THE REASON
I'd rather be in outer space 🛸

No title available
Alisa U Zemlji Chuda

⁂

JVL

@theartofmadeline

Product Placement
styofa doing anything
Lint Roller? I Barely Know Her

Kaledo Art
Monterey Bay Aquarium
Cosmic Funnies

Kiana Khansmith
almost home
KIROKAZE
Game of Thrones Daily

seen from Germany
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Malaysia

seen from Germany
seen from Singapore
seen from Germany

seen from Malaysia

seen from Egypt

seen from Brazil
seen from United States
seen from Egypt

seen from Türkiye

seen from Malaysia

seen from Germany
seen from Finland

seen from Iraq

seen from United Kingdom

seen from United States

seen from Malaysia
@idun-haveone
Minsan pakiramdam ko para akong nasasakal,
nasasakal sa paulit ulit na routine ng buhay ko, sa paulit-ulit na pagpa-plano at pag-abot ng mga pangarap na sa huli ay hindi rin naman natutupad.
Sometimes I just stare at the blank page on my laptop and let my thoughts drift away. Wishing my problems would disappear too.
- I’m a Scorpio -
They say life is a cycle. Live, give, forgive, forget, and die peacefully.
But I honestly do not agree with that so called cycle.
I’m a Scorpio, and forgiveness is not my thing. I might forget who you are, but that does not mean I forgive you.
You hurt me. You did something bad to me.
I moved on and continued with my life.
So do the same. Do not waste our time dreaming about something you do not deserve.
You made a decision and acted on it.
Now live with the consequences.
I will do the same.
Bakit kaya?
When we were young, we always had questions about the things we did not understand.
But when we reach an age where almost everything already has an answer, we still keep asking.
Not because we do not understand, but because we are looking for another answer that will justify our own reasoning.
You lost all your creativity. From writing to painting, all that’s left in you is the urge to survive this unfair life. Because you’re out here struggling on your own.
You lost all your creativity. From writing to painting, all that’s left in you is the urge to survive this unfair life.
Because you’re out here struggling on your own.
It's my 11 year anniversary on Tumblr 🥳
11 fucking years and still fighting just to breath and survive.
Tawagin mo'kong Lucia,
ang babaeng umiibig sayo ng palihim.
At ikaw naman si ador,
ang minamahal ko mula sa malayo.
Hindi ito isang kwento ng pagmamahalan,
sapagkat niminsan ay hindi mo naman ako nakilala.
Bagkus isa itong kwento nang patagong pag-ibig.
Mula sa simula hanggang sa kung paano ito nagwakas.
Buwan ng Mayo noon,
katirikan ng araw bandang alas-dos ng hapon.
Nakapila ako sa loob ng isang paaralan para mag-enroll.
Hindi ko naman talaga gusto mag-aral doon, ngunit yun lang ang pinakamalapit sa bayan namin.
Ngunit hindi ko, inaakala na makikilala ko ang taong magiging dahil para gustuhin kong makapasok sa paaralan na 'yon.
Tahimik akong nagbabasa ng e-book sa cellphone ko,
nang may biglang bumunggo sa akin at naging dahilan para malaglag ang cellphone ko.
Hindi ikaw 'yon huwag kang mag-alala pero isa sa mga kaharutan mo noon.
Kung tama ang tanda ko si Roy yun.
Nag-sorry naman s'ya, at tinanggap ko iyon kasama ang pag-abot nya sa cellphone kong nalaglag.
At sa pag-abot ko, ay siya rin na pagkahagip ng paningin ko sa gwapo mong mukha.
Oo, gwapo ka. Mestiso na may mamula-mulang mga labi, mapupungay na mga mata at matangos na ilong.
Kinikilig ako noon, pero syemper hindi ako nagpahalata.
Magpapasalamat sana ako at magpapakilala na rin,
ngunit noon ako'y mahimasmasan wala na kayo sa harap ko.
Naglalakad na kayo palayo.
Napapaisip ka na siguro kung kaylan 'yon nangyari.
Year 2008, magse-second year college ka na noon sa kursong Engineering. At ako naman, ay in-coming 1st year sa kursong Accountancy.
Lumipas ang dalawang buwan pagkatapos ng mga pangyayari noong enrollment, at nakita ko kayong muli na magkakaibigan.
Nakaupo sa pinakasulok ng Canteen at mga nagtatawanan.
Mag-isa lang ako noon, kahit ayaw ko sa ma-ingay at pinili kong umupo malapit sa inyo.
Pinili ko yung parteng malaya kitang mapagmamasdan,
na walang ibang taong makakakita sa ginagawa ko,
kahit kayo mismo ay hindi ninyo ako napapansin.
At simula noon ay naging ganoon na ang naging routine ko sa araw-araw ang panoorin ka, hindi lang sa loob ng canteen kundi sa kahit saan na lugar na maaari kitang tanawin mula sa malayo.
Ang panoorin ka mula sa bulwagan ng paaralan,
tuwing hinihintay mo ang kung sino man na bago mong kasintahan.
Hanggang sa mag-uwian ay pinapanood kita, at hinahatid ng tanaw ang papalayo mong saksakayan.
Sa loob ng apat na taon ay gano'n ang naging takbo ng buhay ko,
nagawa kong mahalin ka ng lihim, panoorin ng tahimik.
At samahan sa bawat masasaya at malulungkot na tagpo ng buhay mo.
Nakita kong paano ka naging masaya sa tuwing napapasagot mo,
ang bawat naging kasintahan mo. At kung paano ka nadudurog sa tuwing na tatapos ang mga naging relasyong mo.
Dahil sa iba't ibang dahilan.
Nagiging masaya,malungkot at paulit-ulit akong nadudurog noon.
Masaya para sa kaligayahan mo, ngunit malungkot at durog para sa kabiguan ko.
At mas lalong nalulungkot at nadudurog para sa mga kabiguan mo.
Hanggang sa dumating ang araw ng pagtatapos,
magkasunod ang araw ng graduation natin.
Kaya naman noon araw na nakuha ko ang Diploma ko,
ay s'ya rin na araw na nag-desisyon akong umamin sayo.
Sa araw ng graduation mo, ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana.
Sa pag-uwi ko sa aming tahanan kasama ang akin mga magulan,
ay laking gulat ko na andoon ka.
Nakatayo sa sulok ng bahay namin at katabi ang nakakatanda kong kapatid.
Magkahawak ang inyong mga kamay, at masayang nag-uusap.
Napatingin kayo sa kinaroroonan, lumapit kayo sa akin.
At para akong nawawalan ng buhay nang ipakilala ng ate bilang kasintahan nya.
Ngumiti at nag-Hi laman ako sa iyo, at dali-daling nagpaalam na ako ay papasok na sa kwarto ko. Dahil, biglang sumakit ang ulo ko.
Pero ang totoo, yung puso ko ang masakit.
Tila nadudurog ito, nang ilang libong beses.
Oo, na andiyan dito ka ngayon sa tahanan namin.
Kilala mo na ako, ngunit hindi biglang babaeng nagmamahal sayo.
Kundi biglang nakakabatang kapatid ng bago mong kasintahan.
There's no such thing as permanent; remember, even life is temporary.
Poems & Words
I really hope!
BREATHE, sweety!
Deppy is trying to eat me alive.
Umaatake ka na naman dude! But why, oh' why?
Can't you see I'm currently happy right now especially when I'm with Jeh(mydearestboyfiee), but what the hell is your problem? Huhuhuhuhuhuh.
Ginugulo mo ang isip at emosyon ko!
Please stop! Stop! Stop eating me my dearest depression, I'm begging you let me be happy.
Let me—
Keep alive.
Sana kaya mo rin ma-catch 'yung mga bangungot ng lifelaluoo ni Watashi 😊. #dreamcatcher https://www.instagram.com/p/BrNn7kPnAzswjnSUJNKHCY7y7-MVPDIrY1Cpw00/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=34v2i98dw0xa
“I’m caught in between what I wish and what I know.”
— Lauv, The Other (via books-n-quotes)
No one knows what goes on up inside my head
There is a new kind of poison and starting to spread
But I didn’t think the antidote was in my hands
I can change my plans I can change my plans
I tried to find my reflection on the glass
But all I ever saw were the things I lacked
All the smudges on the mirror made me go insane
All I ever thought I was
Was a mistake
ANTIDOTE, FAITH MARIE
“The deeper the wound, the more private the pain.”
— Isabel Allende, Paula (via books-n-quotes)
'Yung mamamatay ka na lang, pero makasalanan ka pa rin sa paningin nilang lahat. Tang-igik na buhay 'yan ba't hindi na lang matapos agad!
-Mikaela Aveh Johnson, Journey to Death