Albania, 2019
Alisa U Zemlji Chuda

No title available
No title available
No title available
Misplaced Lens Cap
RMH

祝日 / Permanent Vacation

Andulka
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
we're not kids anymore.
Sweet Seals For You, Always

Product Placement

PR's Tumblrdome
Keni

Kaledo Art
NASA

pixel skylines

roma★
trying on a metaphor
will byers stan first human second
seen from Türkiye
seen from Brazil
seen from United States

seen from T1
seen from South Korea

seen from Russia

seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Malaysia

seen from United Kingdom

seen from United States

seen from United States
seen from Canada

seen from Malaysia
seen from Italy

seen from Türkiye

seen from United States

seen from Malaysia
seen from United Kingdom

seen from United Kingdom
@idyselectvaccines
Albania, 2019
μια προδοσία
απ’ όλα τα συναισθήματα αυτό λιγότερο περίμενε να ζήσει·
οι συναγερμοί στις πόλεις προσπαθούν να μιμηθούν τα πουλιά αν έχεις δει ποτέ κοτσύφι, είναι παμφάγο και διακρίνεται για τα διαφορετικά μελωδικά καλέσματα για σκέψου πώς θα μπορούσε να μοιάζει για σκέψου πως κάτι που νόμιζες ευχάριστο μπορεί και να μην είναι ή το αντίστροφο|
---
σους!
πήγαινε πίσω για ύπνο έχει ήδη πάει αργά και να ‘ναι ο δρόμος άδειος; πριν πέσω για ύπνο σκέφτηκα «μου λείπουν» και γρήγορα μου ‘ριξα έκπληκτη μία σφαλιάρα άρχισα να μου λέω ιστορίες για να θυμηθώ, για να θυμάμαι, νευρικά πάνω κάτω το δωμάτιο έγινε σαλόνι αναμονής
σους!
πήγαινε πίσω στο κρεβάτι διάσπαρτα μαξιλάρια ιδρωμένα και γυμνά,
«μου λείπουν»…
κοντά στην πόρτα ακούγονται βήματα «μακάρι να μην φτάσει ως εδώ, θα πρέπει να εξηγήσω» φυσικά έφτασες
είπες:
«πήγαινε πίσω για ύπνο, δεν έχεις τίποτα να χάσεις για να μείνεις ξύπνια»
και σώπασα κι εγώ κι έπεσα για ύπνο ελπίζοντας έστω αύριο να μου λείπουν λιγότερο όχι γιατί δεν αντέχω το αίσθημα αλλά κυρίως γιατί ντρέπομαι γι’ αυτό και στον ύπνο μου το είδα σε όνειρο
αλλεγκρία
οι φίλες μου ξεκίνησαν να έχουν αλλεργίες κάποιες περνάν τον χρόνο τους με συνεδρίες οι φίλες μου πίνουν τα ποτά τους στις 7.00 και ταξιδεύουν με γκουγκλ ναβιγκέιτορ το πρόβλημά μας τώρα είναι το πάρκινγκ το πρόβλημά μας τώρα είναι το πάρκινγκ
οι φίλες μου αγχώνονται μήπως χάσουν το γαμπρό, μήπως πεθάνουν οι γονείς τους.
χτυπάει το τηλέφωνο -θες να πιούμε καμιά μπύρα το βράδυ; -ε μπα μωρέ ξυπνάω νωρίς την επομένη χτυπάει η πόρτα: -γεια σας για την παραγγελία -ευχαριστώ. έχω πληρώσει με κάρτα (-και το μπουρμπουάρ;) (-σαφώς, ήθηστε) παλιά δε με θυμάμαι να έχω να δώσω για μπουρμπουάρ τώρα όλα καλά, όλα καλά
όλα καλά
αν τα βάλεις κάτω και τα καλοσκεφτείς όλα αυτά τα αλλεργιογόνα συστήματα ασφαλείας είναι που προκάλεσαν στις φίλες μου
κι η αλλεγκρία;
Έχει λίγο καιρό τώρα που γράφω ποιήματα μικροαστικά. Και η ομοιοκαταληξία το αποδεικνύει. Το ίδιο και τα ορθογραφικά.
Yumna Al arashi 99 names of god
Διέρχεται απ’ το σκοτάδι στο φως στα χιλιόμετρα μετρά απόσταση το φως 12 χιλιάδες εικόνες από ειδήσεις γι’ αυτήν αυτή που φόρεσε νωρίς το πέπλο φόρεσε νωρίς τι κρίμα 12 χιλιάδες ειδήσει…
επί τη ευκαιρία ένα δείγμα
Louise Bourgeois Tracey Emin a sparrow’s heart
Κατά λάθος συζήτηση
Είπε το ελάφι:
Ποιος πλήγωσε και ποιος ο πληγωμένος; Δεν ήσουνα εσύ που σου αρέσαν οι πληγές; Και τις ευχές που έκανες τις έκανες με κόπο, κάθε γενέθλια πριν σβήσεις τα κεριά δε σου ερχόταν. Όχι από ικανοποίηση, όχι από την ευχαρίστηση.
Ποια πληγώνει πιο πολύ ποια; Μεγάλο βραβείο η ταπείνωση δεν ξέρω ποιος μου το 'πε. Πέρασε στην ψυχή μας, μέσα μας πως να μισείς είναι ευκολότερο απ' το να αγαπάς, είναι πιο τίμιο, πιο άξιο. Δε δελεάστηκες ποτέ με την αγάπη.
Κι απάντησε η αλεπού:
Σταμάτα τώρα, μη λες άλλα. Δε μιλάν για πράγματα άνθρωποι που μισούνται βαθιά.
‘17
άκρα παγωμένα 2.0. my first zine ever published. https://www.mixcloud.com/invaderllama/frozen-limbs-20/
by Marc Johns
τα λατομεία
στα λατομεία η ώρα 3 σκάβουν οι γέρικες ψυχές στα χώματα άνοιξαν τα κουρασμένα πόδια έτρεχαν έτρεχαν με τόκο το τσιμέντο έχουνε πόλεις για ουρανό που να 'ξεραν όλοι αυτοί κάθε πρωί τι να 'ναι από κάτω τούνελ λαβύρινθοι σκόνη και ντουζ με τα λασπόνερα στα λατομεία η ώρα 3 ποιος το περίμενε πως τόσα χρόνια θα έμεναν στυφτοί σκαμμένοι ιδρωμένοι μέσα στο ίδιο τους το αίμα πάνω κάτω πάνω κάτω τα χερια τα μπρατσα ένα βάρος βάρος ασήκωτο πάνω κάτω πάνω κάτω κουβέντα δεν αντάλλαξαν ποτέ 3 χιλιάδες ξένοι απ' τους λίγους τι 'φταιξαν; στα λατομεία η ώρα 3 ξεκίνησα κι εγώ την πρώτη μέρα μου είπαν από εδώ δεν έφυγε κανείς δρόμοι για τελευταία φορά δεν άντεξαν να μου το πουν απ' την αρχή καλύτεροι οι ψίθυροι απ' τις φωνές στα λατομεία η ώρα 3 ξεκίνησα τη δύσκολη ζωή μου κι όλο γελούσαν οι γέροι από δίπλα και γέρασα κι εγώ στη θέση τους τώρα δεν σκέφτομαι να φύγω γελάω κι εγώ με τους καινούριους που κλαιν κρυφά όταν κατεβαίνουν λες και το ξέχασα λες και ξεχάστηκα λες και δεν ξέρω πως τζάμπα τα έκανα όλα εδώ κάτω