Inez ontdekt Myanmar

[inezreist]

Les geven in Tachileik

Ja, ik besef dat het geweldig lang geleden is sinds ik nog iets gepost heb. Maar bij deze breng ik er verandering in. Ik ben nu bijna 2 maanden in Tachileik, een stadje op de grens tussen Myanmar en Thailand, en het les geven (en vooral veel voorbereidingen maken voor de te geven lessen) houdt mij druk bezig. 

Ik geef elke dag (behalve in het weekend) 3 lessen. In de voormiddag een les aan de kinderen, kleine monstertjes tussen 3 en 6 jaar. In de namiddag 2 levels van volwassenen, voornamelijk collega’s van mijn school of van de internationale zusterschool.

De kinderen in mijn school zijn mogelijk de schattigste kinderen op aarde. Zelfs al zijn ze nog zo jong, ze hebben vaak toch al een behoorlijke grip op de Engelse taal, of toch alleszins genoeg om de boodschap over te brengen. Ik heb er elke dag wel een aantal aan mijn benen kleven, zodat mij voortbewegen een heuse fitness routine wordt. En al vind ik ze geweldig, les aan hun geven is een hele opgave. De aandachtsspanne op die leeftijd is immers niet groot, en veel instructies en activiteiten gaan hun petje te boven. Mijn schema is zo opgesteld dat ik een rotatie maak door alle klassen, zodat ze allemaal worden blootgesteld aan de “buitenlander”. Dit maakt het bepalen van op welk niveau ze zitten, wat ze al kennen en wat ze nog niet kennen, een uitdaging. Maar af en toe kom ik op spelletjes uit die zo goed werken, dat ik ze mirakel-spelletjes heb genoemd. 1 2 3 piano, zakdoek leggen, chinees voetbal en verstoppertje zijn enkele van deze magische spelletjes.

Wat ook als een verassing kwam, is hoe graag ik aan volwassenen les geef. Aan gezien ik altijd bloednerveus ben geweest om voor groepen te praten, dacht ik dat dit helemaal niet goed ging gaan. Maar wat blijkt: ik doe het geweldig graag en ik ben er goed in (bescheidenheid is overschat). Hun niet alleen droge leerstof uit het boek bijbrengen, maar ook wat wereldkennis, verschillende culturen en creativiteit in de lessen stoppen. Hun leren voor zichzelf te denken, iets wat in de schoolcultuur van Myanmar nog allesbehalve vanzelfsprekend is. Uiteraard kruipt er geweldig veel tijd in het voorbereiden van zo’n lessen, aangezien ik info moet opzoeken, activiteiten en rollenspellen bedenken, manieren verzinnen om het interessant en leerrijk te maken,... Maar dan een test geven en zien dat ze de boodschap mee hebben, dat ik hun dit heb bijgebracht, dat geeft een kick. Bovendien, met het niveau van de leerkrachten omhoog te halen, haal ik onrechtstreeks ook het niveau van hun leerlingen op.

[inezreist]

Na een maand met fantastische mensen te hebben doorgebracht, is het niet gemakkelijk om Yangon te verlaten en helemaal opnieuw te beginnen in de stad waar ik moet les geven, Tachileik. Ik had niet verwacht zo een mooie groep vrienden te maken. 

Aan Brandi, Mindy, Craig, Liam en Chris, mijn Yangon familie. Tot gauw.

[inezreist]

Na een maand ervoor gewerkt te hebben was het eindelijk zover: de uitreiking van mijn leerkracht engels certificaat. We vierden het met de hele klas op een dakterras van een hotel, met een spectaculair uitzicht op de Pagoda.

[inezreist]

Strandvakantie in Ngapoli Beach. Wie had gedacht dat het Paradijs te vinden is in Myanmar? Een ongelofelijk mooi strand, fantastisch weer en heerlijke mensen om samen te genieten. En uiteraard was de zee de perfecte temperatuur om uren lang in te dobberen. Niemand wou vertrekken, en we waren allemaal al plannen aan het smeden om daar een school te openen en les te geven, zodat we elke dag onze portie strand konden hebben.

[inezreist]

De hoofdreden waarom ik de laatste tijd niet veel gepost heb: Billy, de schattigste pup ooit. We vonden hem op straat, nabij een shopping. Hij was gewond aan een van zijn pootjes en de moeder keek er niet meer naar om, dus hebben we hem meegenomen. Helaas konden we hem niet houden, dus na een week voor hem gezorgd te hebben, heeft hij nu een permanente thuis gevonden in een hotel met geweldig lieve mensen.

[inezreist]

Enkele sfeerbeelden van deze week

[inezreist]

Acclimatiseringsweek

Het is een geweldig drukke week geweest vol nieuwe ervaringen. De eerste week van de training heeft als doel om een beetje te helpen acclimatiseren aan de nieuwe omgeving. 

Na enkele lessen Birmees is een ding zeer duidelijk: het is een absurd moeilijke taal. Ik vind het mogelijk zelfs moeilijker dan chinees, omdat ik geen onderscheid tussen de woorden zie en de klanken zo vreemd zijn. Nog niet te spreken over het schrift, wat in mijn ogen maar gewoon een hoop krullen zijn.

Enkele rondleidingen in de buurt van het appartement, het kantoor van de organisatie en in het centrum van de stad hebben ervoor gezorgd dat ik al een beetje mijn weg begin te vinden. Het was vooral nuttig om restaurants en cafes te vinden waar het eten en drinken goed is. 

Voor mij is aanpassen aan nieuw eten altijd een pijnpunt, maar ik heb al enkele lokale gerechten gevonden die mij liggen. Zo is er een gerecht genaamd “thee bladeren salade”, en zoals de naam doet vermoeden is dit echt een salade van thee bladeren, gemengd met pindanoten. Ik weet het, klinkt niet echt als een lekker gerecht, maar verrassend genoeg is dit het wel.

Een van de grootste attracties in Yangon is de Schwedagon Pagoda. Wat ik dacht dat gewoon één grote gouden toren was, bleek een gigantisch complex aan grote en kleine torens, gebouwtjes, tempels en boeddha's te zijn. Het is simpelweg niet in een foto te vatten, maar eerder deze week heb ik een aantal foto’s ervan gepost die toch iets of wat een beeld kunnen scheppen. Birmezen laten zich hier niet tegenhouden door de aanwezigheid van toeristen om zich devoot met hun gebeden bezig te houden. 

Een activiteit waar ik absoluut niet naar uitkeek was “Litwei”, het traditionele Birmese kickboksen. De bedoeling was dat we hierin een initiatieles kregen. Ik snap echt niet wat mensen bezielt om met deze temperaturen aan intense sporten te gaan doen. Gelukkig heb ik het heelhuids (mits het vergieten van liters en liters zweet) overleefd. Wat blijkt? Ik ben er geweldig slecht in. Wie had dat zien aankomen?

Als afsluiter van de week zijn we met de volledige groep gaan bowlen. Dit was een surreële ervaring, want het is niet bepaald een bekend fenomeen in Myanmar. We hadden een volledig bowlingcomplex voor ons alleen. Aan bowlingschoenen werd ook niet gedaan, het bowlen werd gedaan op blote voeten. Wees gerust, iedereen heeft nog alle tenen.

Volgende week start het trainingsprogramma om les te leren geven. Spannend!

[inezreist]

Schwedagon Pagoda. Een gigantisch complex van grote en kleine torens, bekleed met een overdosis aan goud. 

[inezreist]

Enkele plaatjes van Yangon

[inezreist]

Het eerste weekend

Gedurende het weekend heb ik twee kamergenotes erbij gekregen, Mindy en Brandi. Allebei van de VS en beiden geweldig lieve mensen. Blijkbaar gaan zij de enigsten zijn met wie ik het appartement ga delen in de eerste maand, en daar ben ik wel blij om. 

We hebben al enkele kleine uitstapjes gedaan in de buurt. Zo zijn we op weg naar de Yangon rivier in een steegje beland dat meteen de bijnaam “Banana Alley” kreeg. Stel het je eens voor: een piepklein straatje, vlak langs het water, compleet gevuld met bananen. Dit is trouwens niet in de vorm die wij van het fruit gewoon zijn, maar het zijn eerder korte dikke stompjes. 

Tijdens het verkennen zijn we gelukkig ook enkele winkels en markten tegengekomen waar we wat voedselvoorraad (lees: voornamelijk snacks en fruit) konden opdoen. Hier zullen we het voorlopig mee moeten doen tot we wat meer wegwijs zijn en de goeie restaurants weten liggen. Ik ben bijvoorbeeld al favoriet van erwtenchips met basilicumsmaak. Ja, het bestaat.

De geuren blijven altijd een erg aanwezig element van zodra ik mijn neus buiten steek. Gaande van aangename aromas van diverse fruitsoorten, wierook en eten tot minder toffe geuren zoals zweet, vuilnis en natte honden. Het versterkt de impact van de al aanwezige overdosis aan geluiden en visuele impulsen. Hier rondlopen zal nooit saai worden, zoveel is zeker. Voor mij is een of twee uitstapjes per dag dan ook ruim voldoende geweest voor dit weekend.

Volgende week begint de culturele uitleg, waar ik een basiskennis Birmees zal opdoen, een aantal rondleidingen zal krijgen en uitleg zal krijgen over de cultuur en maatschappij. Ik kijk ernaar uit.

[inezreist]

Visit Original Link

Nachtgeluiden van Yangon

[inezreist]

Dag 1

Na een extreem lange vlucht tot Bangkok (11 uur met een krijsend kind in het vliegtuig, altijd leuk) en vervolgens een uurtje tot Yangon, ben ik er eindelijk!

Yangon is de grootste stad van Myanmar, en was tot voor een dikke 10 jaar geleden de hoofdstad. Hier ga ik mij bevinden voor de eerste maand van mijn avontuur. De bedoeling is dat ik een soort stage krijg waar ik leer lesgeven, en ondertussen ook culturele uitleg krijg om hier te gedijen.

Wat mij het eerste opviel aan de stad, op weg van de luchthaven naar het appartement waar ik ga verblijven, is de absolute chaos in het verkeer. Ik betwijfel ten zeerste of er ook maar 1 verkeersregel is. Auto’s, fietsen, brommers, voetgangers; het loopt er allemaal aan een duizelingwekkende snelheid door elkaar. Het wordt nog een hele uitdaging om mij daar zonder kleerscheuren in te begeven. Grappig feitje: men rijdt hier rechts, maar de sturen in de autos staan allemaal ook rechts. Ik heb gevraagd naar de reden, en het is omdat de meeste autos van Japan geëxporteerd worden.

Het is goed te zien dat Myanmar nog maar sinds kort open is voor de wereld, maar dat er alles aan wordt gedaan om bij te benen. Zo staan gloednieuwe, prachtige gebouwen zij aan zij met stokoude hutjes. Het resultaat is een uiterst vreemde combinatie. Traditionele restaurantjes hebben spiksplinternieuw, westers uitziende buren verworven. Versleten, piepkleine huisjes waar het interieur gedomineerd wordt door een grote flatscreen. Je vindt het hier allemaal.

Mijn appartement is zeer goed naar Birmese normen, en zelfs best okay naar Westerse normen. Ik ga het delen met nog 4 anderen die van over de hele wereld komen om Engels les te geven. Ik ben de eerste om aan te komen. Blijkbaar zijn wij de eerste groep om in dit appartement te trekken, want het programma is hier nog heel nieuw.

De contactpersoon van de organisatie waarmee ik gekomen ben heeft mij in de buurt even wat rondgeleid. De vele indrukken, geluiden, geuren en mensen is veel om in een keer op te nemen. Er zal nog wel een hele tijd over gaan eer ik het ritme van de stad gewoon ben en de omgeving wat begin te kennen.

[inezreist]

Mijn appartement en het uitzicht vanuit de ramen.

[inezreist]

Voorbereidingen

Eind september is het zover! Ik ga een half jaar les geven in het prachtige, onbekende Myanmar. Op deze blog zal je een beetje kunnen mee volgen wat ik er allemaal beleef.

Waarom ga ik? Omdat het kan!

De voorbereidingen hebben echter nogal wat voeten in de aarde. Paspoort in orde maken, een visum regelen, ter plekke opvang en uiteraard een job bekomen, inentingen voor elke mogelijke tropische ziekte ontvangen,... Het is een niet aflatende stroom van verrassend veel regelwerk.

Zo ben ik tot de ietwat onaangename constatatie gekomen dat ik zowel in Myanmar als voor de Belgische overheid belasting mag (lees: moet) betalen. Even een klein traantje gelaten voor het geld dat ik op deze manier al kwijtspeel. 

Myanmar is de laatste weken regelmatig in het nieuws geweest door de sociale onrust en het heftige weer. Natuurlijk komt dit allemaal aan het licht op de moment dat ik besluit naar daar te vertrekken. Het zal mij ter plekke echter weinig beïnvloeden want ik kom zelfs niet in de buurt van de conflictzones en het weer hoort tegen dan een beetje beter te zijn.

spannend: 50%  angstaanjagend 50%