Acclimatiseringsweek
Het is een geweldig drukke week geweest vol nieuwe ervaringen. De eerste week van de training heeft als doel om een beetje te helpen acclimatiseren aan de nieuwe omgeving.
Na enkele lessen Birmees is een ding zeer duidelijk: het is een absurd moeilijke taal. Ik vind het mogelijk zelfs moeilijker dan chinees, omdat ik geen onderscheid tussen de woorden zie en de klanken zo vreemd zijn. Nog niet te spreken over het schrift, wat in mijn ogen maar gewoon een hoop krullen zijn.
Enkele rondleidingen in de buurt van het appartement, het kantoor van de organisatie en in het centrum van de stad hebben ervoor gezorgd dat ik al een beetje mijn weg begin te vinden. Het was vooral nuttig om restaurants en cafes te vinden waar het eten en drinken goed is.
Voor mij is aanpassen aan nieuw eten altijd een pijnpunt, maar ik heb al enkele lokale gerechten gevonden die mij liggen. Zo is er een gerecht genaamd “thee bladeren salade”, en zoals de naam doet vermoeden is dit echt een salade van thee bladeren, gemengd met pindanoten. Ik weet het, klinkt niet echt als een lekker gerecht, maar verrassend genoeg is dit het wel.
Een van de grootste attracties in Yangon is de Schwedagon Pagoda. Wat ik dacht dat gewoon één grote gouden toren was, bleek een gigantisch complex aan grote en kleine torens, gebouwtjes, tempels en boeddha's te zijn. Het is simpelweg niet in een foto te vatten, maar eerder deze week heb ik een aantal foto’s ervan gepost die toch iets of wat een beeld kunnen scheppen. Birmezen laten zich hier niet tegenhouden door de aanwezigheid van toeristen om zich devoot met hun gebeden bezig te houden.
Een activiteit waar ik absoluut niet naar uitkeek was “Litwei”, het traditionele Birmese kickboksen. De bedoeling was dat we hierin een initiatieles kregen. Ik snap echt niet wat mensen bezielt om met deze temperaturen aan intense sporten te gaan doen. Gelukkig heb ik het heelhuids (mits het vergieten van liters en liters zweet) overleefd. Wat blijkt? Ik ben er geweldig slecht in. Wie had dat zien aankomen?
Als afsluiter van de week zijn we met de volledige groep gaan bowlen. Dit was een surreële ervaring, want het is niet bepaald een bekend fenomeen in Myanmar. We hadden een volledig bowlingcomplex voor ons alleen. Aan bowlingschoenen werd ook niet gedaan, het bowlen werd gedaan op blote voeten. Wees gerust, iedereen heeft nog alle tenen.
Volgende week start het trainingsprogramma om les te leren geven. Spannend!