İnsangerek

[insangerek]

Sessizce yaşanan hayatlar var…

kimsenin kapısını çalmadığı,

kimsenin “nasılsın”ı yarım bile sormadığı,

içinde fırtınalar koparken

dışarıya hep “iyiyim” demek zorunda kalan…

Sessizce yaşanan hayatlar var…

Bir duvarın dibinde büyüyen umut gibi,

görülmeden, dokunulmadan,

ama her gün biraz daha eksilerek.

Bir kahkahanın ardına saklanan

bin tane kırık cümle var.

Bir bakışın içine gömülmüş

anlatılamayan geceler…

Sessizce yaşanan hayatlar var…

Kalabalığın ortasında bile yalnız,

adı listelerde var ama

kalbi hiçbir yerde sayılmayan…

Bir çayın buharında kaybolan hayaller,

soğuyan bir odada unutulan dualar,

yarım bırakılmış sevinçler…

Ve kimse bilmez…

En çok sessizlik yorarmış insanı,

en çok anlaşılmamak incitirmiş.

Sessizce yaşanan hayatlar var…

Ve en çok da,

kimsenin fark etmediği yerlerde kırılır insan…

[insangerek]

Kadınım…

Sen sadece bir isim değilsin;

yorgun akşamlarımın sessiz duası,

karanlığıma doğan en mahcup sabahsın.

Bir gün herkes gitti.

Kimi bahane bıraktı,

kimi sessizlik...

Sen ise hiçbir şey söylemeden

kalbimin en kırık yerine dokundun.

Bilir misin?

Bir kadın bazen bir ömre bedeldir.

Bir bakışıyla yılların yükünü hafifletir,

bir gülüşüyle ölmüş umutları diriltir.

Sen güldüğünde,

dünya biraz daha yaşanır oluyor.

Sen sustuğunda,

içimde bütün şehirlerin ışıkları sönüyor.

Sana çiçek getiremedim belki,

ama her duamın en güzel yerinde

adını sakladım.

Çünkü bazı insanlar

ellerde değil,

secdelerde sevilir.

Eğer bir gün yorulursan,

omzunu bana yasla.

Ben seni taşımaya değil,

yükünü birlikte yürümeye talibim.

Ve bil ki…

Güzelliğin yüzünde değil,

yaralarını kimseye göstermeden

gülümseyebilme cesaretinde.

Ben seni,

herkesin baktığı gibi değil;

Allah'ın bana emanet ettiği

en kıymetli mucize gibi sevdim.

Bir gün zaman saçlarına kar yağdırsa da,

ellerin çizgilerle dolsa da,

gözlerin eskisi kadar parlak olmasa da…

Ben yine aynı cümleyi söyleyeceğim:

*"İyi ki bu dünyadan bir kadın geçti…

Ve ben ona, bütün kalbimle 'Kadınım' diyebildim."*

[insangerek]

"Geçti" Diyeceksin…

"Geçti..." diyeceksin.

Geçmediğini senden başka kimse bilmeyecek.

Gülüşünün ardına saklayacaksın

geceleri yastığına düşen sessiz gözyaşlarını.

Kimse fark etmeyecek

her "iyiyim" deyişinde

biraz daha öldüğünü.

Çünkü insanlar,

yarayı değil,

kanayan yeri görür.

Bir gün adını duyacaksın,

kalbin yine yerinden sökülecek.

Ama yüzün kıpırdamayacak.

Çünkü acını gizlemeyi,

nefes almak kadar iyi öğreneceksin.

En çok da seni yaralayan,

zamanın değil...

Unutanlar olacak.

Sen hâlâ aynı cümlenin içinde sıkışıp kalmışken,

onlar yeni hayatlar kuracak.

Ve sen...

Kimsenin duymadığı dualarda,

"Allah'ım, bu yükü artık omuzlarımdan al..."

diye sessizce ağlayacaksın.

Sonra bir sabah aynaya bakıp

gözlerinin içindeki o eski çocuğu arayacaksın.

Bulamayacaksın...

Çünkü en ağır acılar,

insanın yaşını değil,

ruhunu büyütür.

Yine de "Geçti..." diyeceksin.

Çünkü bazen insan,

başkalarını rahatlatmak için

kendi enkârının üstüne tebessüm inşa eder.

Ama Allah bilir...

Geçmeyen acıları da,

kimseye anlatamadığın kırgınlıkları da,

her gece içine akıttığın gözyaşlarını da.

Ve belki de bir gün,

gerçekten geçecek.

İnsan unuttuğu için değil;

Allah, yorgun kalbine sabrın ardından

rahmetini serdiği için...

[insangerek]

Kırk yerinden kırılıp yere düşsen de,

Kırk bir kere kaldıracak bir ALLÂH'ın var...

Bazen öyle yorulur ki insan,

Kendi gölgesini bile taşıyamaz omuzlarında.

Biriken acılar konuşur geceleri,

Sessizlik bile canını yakar.

Kimi zaman en güvendiğin eller bırakır seni,

Kimi zaman en çok sevdiğin yerden kırılırsın.

Yüreğin paramparça olur da,

Kimse duymaz içindeki çığlığın sesini.

Öyle anlar gelir ki,

Dizlerinin bağı çözülür hayatın yükünden.

Yüzün güler görünür belki,

Ama ruhun gözyaşlarına boğulmuştur.

Tam bittiğini sandığında,

Tam karanlığın en koyu yerine düştüğünde,

Bir rahmet dokunur yorgun kalbine.

Çünkü seni senden iyi bilen,

Gözyaşlarını sayan bir Rabbin vardır.

Sen kırk yerinden kırılırsın,

O kırk bir yerden merhamet indirir.

Sen düştüm dersin,

O "Henüz bitmedi" der.

İnsan terk eder,

İnsan unutur,

İnsan vazgeçer...

Ama ALLÂH kulundan vazgeçmez.

Bu yüzden ey kalbi yaralı insan,

Ne kadar yorulursan yorul,

Ne kadar incinirsen incin,

Ne kadar düşersen düş...

Unutma;

Kırk yerinden kırılıp yere düşsen de,

Kırk bir kere kaldıracak bir ALLÂH'ın var...

Ve bazen insanı hayatta tutan şey,

Gücünün kalması değil;

Rabbinin merhametinin hiç tükenmemesidir...

[insangerek]

En güzel çiçekler,

başkasının gölgesinde büyüyenler değildir.

Onlar,

yalnız bırakılmış bir toprağın,

gözyaşıyla sulanmış sessizliğinde filiz verenlerdir.

Ne kadar beklersen bekle,

bir başkasının güneşi

senin karanlığını aydınlatmaz.

Bir başkasının sevgisi,

içindeki eksik baharı tamamlamaz.

Çünkü insan,

en çok kendini terk ettiğinde soluyor.

Yıllarca başkalarının avuçlarında açmaya çalıştık.

Bir çift güzel söze,

biraz ilgiye,

biraz sevgiye muhtaç kaldık.

Oysa kimse bilmiyordu;

içimizde koca bir bahçe kuruyordu.

Bir gün anladık...

Beklemek,

çiçek açtırmıyormuş.

Umutlarını başkalarının ellerine bırakmak,

yalnızca köklerini çürütüyormuş.

Ve bir sabah,

yorgun bir kalbin içinden yükselen sessizlikle

kendimize döndük.

Kırılmış dallarımızı topladık,

kuruyan yapraklarımızı sevdik,

yaralarımızı saklamak yerine

onlarla yaşamayı öğrendik.

İşte o gün,

güneşi dışarıda değil,

içimizde bulduk.

Ama ne yazık...

Bazı insanlar,

kendi bahçesini kurmayı öğrenene kadar

ömrünün en güzel yıllarını

başkalarının kapısında bekleyerek geçiriyor.

Ve bazı kalpler,

bir gün açabilecek kadar güzelken,

hiç açamadan toprağa karışıyor.

Bu yüzden;

Kimsenin gölgesinde yaşamaya çalışma.

Kendi güneşini bul.

Kendi yağmurunu sev.

Kendi toprağına emek ver.

Çünkü bir gün bu dünya geride kaldığında,

arkanda bırakacağın şey

sana uzatılmayan eller değil;

Tüm yalnızlığına rağmen

çiçek açmayı başarmış

o cesur kalbin olacak...

Ve inan,

En güzel çiçekler,

en çok ağlayan topraklarda açar.

[insangerek]

Allah’ım…

Kalbimde sakladığım duayı Sen benden iyi bilirsin.

Dilim sussa da, gözyaşımın tercümanı Sensin.

Eğer kalbimde taşıdığım o isim, o hayal, o umut bana hayırlıysa;

yolları uzatma…

Çünkü beklemek bazen özlemekten daha ağırdır.

Ama hayırlı değilse…

Ben onu bırakmayı değil, onsuz yaşamayı öğrenemem.

Sen kalbimi değiştir.

Çünkü insan sevdiğini unutamaz;

yalnızca Rabbine emanet etmeyi öğrenir.

Öyle bir sabır ver ki,

her gece yastığımı ıslatan gözyaşlarım,

bir gün secdede şükür gözyaşına dönüşsün.

Öyle bir tevekkül ver ki,

olmayanın acısı değil,

olacak olanın hikmeti doldursun içimi.

Bazen en çok istediğimiz şey,

en büyük imtihanımız olur.

Ve bazen “Keşke olsaydı.” dediğimiz şey için,

yıllar sonra “İyi ki olmamış.” diye ağlarız.

Ey kalpleri evirip çeviren Rabbim…

Ben kader yazamam.

Ben sadece dua edebilirim.

Yazıyı Sen yazarsın,

gözyaşını da Sen silersin.

Kalbimdekini hayırlı kaderinle nasip et.

Hayırlıysa vakti gecikmesin.

Hayırlı değilse, onu benden sessizce söküp al.

Yerine Sen’i koy ki,

hiçbir yokluk beni Sensiz bırakmasın.

Çünkü bazı ayrılıklar insanı bir insandan değil,

kendinden de koparıyor.

Ve biliyorum…

Bir gün bu gözyaşlarının hesabı sorulmayacak bana;

ama sabrımın mükâfatı eksiksiz verilecek.

O güne kadar…

İçimde kırık bir umut,

dilimde yarım bir dua,

gözümde dinmeyen yaşlarla bekleyeceğim.

Çünkü en güzel kavuşmalar,

“Allah için vazgeçebilenlerin” kaderine yazılır.

[insangerek]

Kuş Kanadıyla, İnsan Duâsıyla

Kuş kanadıyla yükselir…

İnsan ise avuçlarının arasına sığdırdığı bir “Âmin” ile.

Biri semaya uçar,

Diğeri semânın Rabb’ine varmaya çalışır.

Kanat kırılır, kuş düşer…

Duâ kırılmaz;

Sadece sahibi susar.

Nice güçlü omuzlar gördüm,

Bir imtihanda diz çöktü.

Nice sessiz dudaklar gördüm,

Bir secdede koca dağları yerinden oynattı.

Meğer insanı ayakta tutan

Nefesi değilmiş…

Annesinin geceye bıraktığı gözyaşı,

Babasının sessiz “Allah’ım koru.” deyişiymiş.

Bir gün hepimiz gideceğiz…

Ne alkış kalacak,

Ne makam,

Ne de adımızı taşıyan tabelalar…

Bir avuç toprak…

Bir beyaz kefen…

Ve arkamızdan edilen birkaç samimi duâ…

İşte o gün anlayacağız;

Dünyada en zengin insan,

Kasası dolu olan değil,

Ardında “Allah rahmet eylesin.” diye gözyaşı döken gönüller bırakandır.

Ey gönül…

Bugün hâlâ nefesin varsa,

Birinin yükünü hafiflet.

Bir yetimin başını okşa.

Bir annenin duâsını al.

Bir garibin kalbini incitme.

Çünkü bazen göğe en hızlı ulaşan şey,

Bir mazlumun gözünden süzülen tek damla yaştır.

Kuş kanadıyla yükselir…

İnsan duâsıyla.

Biri semaya uçar,

Diğeri semânın Rabb’ine…

Hasılıkelâm;

Dilimizden duâyı,

Gözümüzden merhameti,

Kalbimizden Allah sevgisini eksik etmeyelim.

Çünkü bir gün,

Biz susacağız…

Ve bizim yerimize,

Ya arkamızdan edilen duâlar konuşacak,

Ya da sessizliğimiz…

[insangerek]

Bir insan sevilme isteğini yitirdiğinde,

sessizliğin dilini öğrenir.

Artık kimseye “kal” demez,

gidenin ardından koşmaz,

beklemenin nasıl bir yara olduğunu bildiği için

kapısını umutlara usulca kapatır.

Bir zamanlar bir mesaj sesiyle gülümseyen yüzü,

şimdi gecenin en karanlık saatlerinde

duvarlara bakarak sabahı bekler.

Çünkü bazı yalnızlıklar,

insanın içine yerleşen soğuk bir kış gibidir.

Sevilmek istememek değildir bu...

Sadece,

her seferinde eksik bırakılmaktan yorulmaktır.

Bir gün gelir,

kalbini avuçlarının arasına alır

ve kimse kırmasın diye

kendinden bile saklar.

O saatten sonra değişir insan.

Gözleri aynı gözlerdir belki,

ama içindeki çocuk çoktan susmuştur.

Eskiden sarılmak isteyen kolları,

şimdi yalnızlığa alışmıştır.

Ve en acısı da şudur;

Sevilme isteğini yitiren insan,

nefret etmeyi değil,

beklememeyi öğrenir.

Çünkü bilir ki bazı kalpler,

ne kadar sevgiyle çalınırsa çalınsın

açılmayacaktır.

Bu yüzden sessizce çekilir hayatın kıyısına,

kimseye yük olmadan,

kimseyi suçlamadan...

Ama geceleri,

herkes uyurken,

kimsenin görmediği bir yerde

gözlerinden süzülen birkaç damla yaş,

içinde hâlâ ölmemiş olan o son umudu anlatır.

Ve o umut ağlarken,

insan en çok kendine üzülür;

Bir zamanlar sadece sevilmek isteyen kalbinin,

şimdi buna bile inanamayacak kadar yorulmuş olmasına...

[insangerek]

“İyiyim” demekle iyi olunsa keşke…

İnsan, iki kelimeyle

kırıklarını onarabilseydi.

Gözyaşları,

dudaklardan çıkan bir tebessüme yenilseydi.

Ne hastane koridorları bu kadar sessiz olurdu,

ne mezarlıklar bu kadar dolu,

ne de geceler,

insanın içine bu kadar uzun sürerdi.

Bazılarımız,

“İyiyim.” derken

aslında yardım istemeyi bırakmıştır.

Çünkü en çok,

kimseyi yormamaya çalışanlar yorulur.

En çok,

herkese güç verenler sessizce dağılır.

Bir omzun aradığı gecelerde,

kendi dizlerine başını koyup ağlamayı öğrenir insan.

Kimse duymasın diye yutulan her hıçkırık,

kalbin duvarına yeni bir çatlak bırakır.

Öyle insanlar vardır ki…

Gülüşleri bayram,

yalnızlıkları kıyamettir.

Kalabalıkların içinde alkışlanırlar,

ama eve döndüklerinde

sessizlik isimlerini ezbere bilir.

Bir gün,

aynaya bakarsın…

Yüzün hâlâ senindir,

ama gözlerin yıllar önce yorulmuştur.

Ve anlarsın…

İnsan bazen hastalıktan değil,

içinde biriktirdiği cümlelerden tükenir.

Bu yüzden,

birine “Nasılsın?” diye sorduğunda,

cevabını değil,

gözlerini dinle.

Çünkü bazı yaralar konuşmaz.

Sadece susar…

Ve en çok da,

“İyiyim.” der.

[insangerek]

Ömür Yetmezken

Ömür,

bir insanın elini tutmayı öğrenmeye yetmiyor bazen...

Bir kalbi incitmeden sevebilmeyi,

bir yarayı sessizce sarabilmeyi,

bir "yanındayım" sözünün ağırlığını taşımayı...

Yıllar geçiyor da,

insan hâlâ sevgiyi eksik telaffuz ediyor.

Ama şaşıyorum...

Ömür,

sevmeyi öğrenmeye yetmiyorken,

nefret etmeyi hangi ara öğreniyorsunuz?

Hangi kırgınlıkta kalbinize taş doldurdunuz?

Hangi gecede merhameti kapının dışında bıraktınız?

Hangi acı size,

başkasının acısını görmezden gelmeyi öğretti?

Bir insanı sevmek için

onun hikâyesini bilmek gerekir derler.

Peki nefret etmek için

nasıl oluyor da tek bir bakış yetiyor?

Kim bilir...

Belki de dünya,

sevmeyi unutmuş insanların gürültüsüyle dolu.

Bu yüzden bu kadar yalnızız.

Bu yüzden kalabalıklar içinde bile

kendimize sarılarak ağlıyoruz.

Ben hâlâ inanmak istiyorum;

bir gün insanların birbirine yara değil,

yuva olacağına...

Çünkü nefret,

öldürmeden mezar kazmaktır.

Ve sevgi...

Bütün karanlıklara rağmen

bir kalbin diğerine ulaşmak için

attığı son adımdır.

Ama ne yazık ki,

bazıları nefreti çok erken öğreniyor...

Sevmeye ise bir ömür bile yetmiyor.

[insangerek]

Bazı insanlar vardır…

Sizi en parlak gününüzde değil,

en karanlık gecenizde sever.

Gülüşlerinize değil,

içinizde sakladığınız kırık dökük sessizliklere dokunur.

Onlar,

neden sustuğunuzu sorarlar.

Neden değiştiğinizi anlarlar.

Ve siz kendinizi bile affedemezken,

size sarılacak bir neden bulurlar.

Bir hata yaptığınızda sırtını dönen değil,

yaralarınızın başında bekleyen insanlardır onlar.

Kusurlarınızı yüzünüze çarpmaz,

eksiklerinizi herkesin içinde sayıp dökmezler.

Çünkü sevmenin,

kusursuz birini bulmak değil;

kusurlarıyla bir kalbe sahip çıkmak olduğunu bilirler.

Öyle insanlar için çabalayın…

Çünkü bu dünyada herkes konuşur,

ama çok az insan gerçekten dinler.

Herkes gelir,

ama çok azı kalır.

Herkes sever gibi görünür,

ama çok azı vazgeçmeden sever.

Elini bırakmayın onların.

Bir gün hayat bütün ışıklarını söndürdüğünde,

kalabalıklar dağılıp gittiğinde,

telefonlar susup kapılar kapanınca,

yanınızda kalanların kim olduğunu anlayacaksınız.

Ve işte o gün,

en büyük zenginliğinizin para değil,

size rağmen sizi seven birkaç güzel yürek olduğunu göreceksiniz.

Çünkü insanı yalnızlık öldürmez…

Kendini ait hissetmediği yerde yaşamak öldürür.

Ve bazen bir insanın kalbinde yer bulmak,

koskoca dünyaya sahip olmaktan daha değerlidir.

Sakın geç kalmayın…

Sizi her hâlinizle seven insanların kıymetini bilin.

Çünkü bazı insanlar gider,

arkalarında yalnız bir özlem bırakır.

Bazılarıysa ölse bile,

kalbinizin içinde yaşamaya devam eder.

Ve onların yokluğu,

bir ömür boyunca dinmeyen sessiz bir ağrı olur…

[insangerek]

Bir şeyler hissediyorum içimde,

Adını koyamadığım,

Tarif edemediğim,

Dokunsam da tutamadığım bir şeyler...

Sanki kalbimin bir köşesinde

Sessizce büyüyen bir boşluk var.

Ne acı desem tam acı,

Ne özlem desem tam özlem...

Ama her gece biraz daha ağırlaşıyor.

Bir yerlerden kaçıyorum,

Biliyorum...

Ama nereye kaçtığımı bilmiyorum.

Ayaklarım uzaklaşıyor herkesten,

Ruhum ise kendimden.

Kalabalıkların içinden geçiyorum,

Kimse fark etmiyor eksildiğimi.

Gülüyorum bazen,

Oysa içimde sessiz sessiz

Bir ömür ağlıyor.

Belki birini özlüyorum,

Belki kendimi...

Belki de yıllar önce kaybettiğim

O masum hâlimi arıyorum.

Çünkü insan bazen

Bir şehirden değil,

Bir insandan değil,

Kendi kırılmışlığından kaçarmış.

Ve ne kadar uzağa giderse gitsin,

Kalbini geride bırakamazmış.

Şimdi içimde tarifsiz bir sızı,

Gözlerimde yorgun bir bekleyiş var.

Bir şeyler hissediyorum...

Ama ne olduğunu bilmiyorum.

Tek bildiğim;

İçimde bir şeyler ölüyor usulca,

Ve ben hâlâ onu kurtarmaya çalışıyorum...

Kimse duymadan,

Kimse görmeden,

Sessizce ağlayarak...

[insangerek]

Ağaçlar filiz verdi,

ince bir sevinç gibi yarıldı toprak,

çiçekler açtı utangaç bir gülüşle,

bulutlar dağıldı,

güneş sanki hiç gitmemiş gibi geri döndü…

Her şey yerini buldu dünyada,

her şey tamamlandı eksiksiz.

Bir ben eksik kaldım.

Benim zavallı ruhum,

hangi mevsime sığsa sürgün,

hangi sabaha uzansa yarım…

Işığın adı çoğaldıkça

içimdeki karanlık büyüdü.

Sanki herkesin payına bahar düşmüş,

bana ise

yarım bırakılmış bir gece.

Ve kimse görmedi:

çiçekler açarken bile

bazı kalplerin

içinde kış hiç bitmez.

[insangerek]

Kendini Seçen Kadın

Her kadın,

bir hikâyenin en sessiz yerinde uyanır…

Gözlerinin içine saklanmış cümleleri okur,

kimsenin duymadığı bir çığlığı susturur.

Ve anlar…

bazı sevgiler,

insanı yaşatmak için değil,

yavaşça eksiltmek içindir.

Bir gün gelir,

kalbini taşıdığı her yükün adını bilir.

Affettiklerinin ağırlığı,

katlandıklarının gölgesi

omuzlarından sızar yere…

ve o an,

ilk kez kendine döner.

Ne kimsenin yarası olur artık

ne de yarasına sığınacak bir kapı arar.

Çünkü öğrenmiştir;

bazen en büyük cesaret

gitmek değil,

kendini geri almaktır.

Ve hikâyenin sonunda

kimse alkışlamaz…

kimse fark etmez belki

ama o kadın

ilk kez

kendisini seçmiştir.

[insangerek]

Hayat kısa,

gülüşü yarım kalan sabahlara harcama kendini.

Bir omuz bulduğunda yaslanabileceğin,

bir ses duyduğunda “yalnız değilim” diyebileceğin

insanlarla yürüt yolunu…

Çünkü bazı insanlar

kalabalık gibi görünür ama

içinde sessizlik bırakır.

Bazıları ise bir cümleyle

yorgun bir ömrü hafifletir.

Sevildiğini hissetmek…

en ağır yüklerin bile

bir anda yere bırakıldığı andır.

Ve insan en çok orada ağlar;

kimseye anlatamadığı

bütün eksik yıllarına.

Hayat kısa,

kalbini soğutan yerlerde oyalanma.

Bir tebessümün içinde

kendini evinde hissettirenlere git.

Çünkü bazı gülüşler vardır…

insanı hayata bağlar,

bazılarıysa

insanı hayattan geri alır.

[insangerek]

Olabilir Öyle Şeyler

Arada bir düşüyoruz,

olabilir öyle şeyler...

İnsan dediğin biraz yara,

biraz özlem,

biraz da eksik kalmış bir duadır zaten.

Her gün güçlü görünürüz de,

kimse bilmez geceleri

kaç kez sessizce dağıldığımızı.

Bir gülüşün arkasına saklarız kırıklarımızı,

bir “iyiyim” deriz,

içimizde koskoca bir enkaz dururken.

Arada bir düşüyoruz,

olabilir öyle şeyler...

Çünkü hayat,

herkese aynı yerden vurmaz.

Kiminin ekmeğinden eksiltir,

kiminin sevdiğini alır,

kiminin de umutlarını.

Bazı insanlar vardır,

mezar taşına isim yazılmadan önce ölürler.

Nefes alırlar,

yürürler,

konuşurlar...

Ama içlerinde bir daha hiç bahar açmaz.

Ve bazen,

en çok da kimseye yük olmamak için susanlar yorulur.

En çok onlar ağlar geceleri.

Yastıkları bilir,

duvarları bilir,

bir de Allah bilir.

Ama yine de kalkıyoruz.

Kırılan yerlerimizi avuçlayıp,

eksilen yanlarımızı saklayıp,

yeniden yürüyoruz.

Çünkü annemizin duası kalmıştır ardımızda,

çünkü bir çocuğun gülüşü vardır dünyada,

çünkü hâlâ sevecek bir şeyler bulur kalbimiz.

Arada bir düşüyoruz,

olabilir öyle şeyler...

Yeter ki düştüğümüz yerde

kendimizi bırakmayalım.

Çünkü bazı insanlar kazanarak değil,

defalarca yıkılıp yeniden ayağa kalkarak büyür.

Ve belki de hayat,

hiç düşmemek değil;

gözyaşlarını silip,

kalbin kanarken bile

yola devam edebilmektir.

Olabilir öyle şeyler...

Ama insan,

her şeye rağmen

yeniden umut etmeyi öğrendiği gün,

gerçekten yaşamaya başlar.

[insangerek]

Seni Bulacağım

Seni bulacağım bir gün,

yorgun yolların, suskun şehirlerin,

adı unutulmuş sokakların ardından…

Bir ömür boyu yanlış kapıları çaldım ben,

her yüzü biraz sana benzettim,

her gidişte biraz daha eksildim.

Ama vazgeçmedim.

Çünkü bazı insanlar aranmaz sadece,

beklenir…

Kalbin en derin yerinde,

kimseye verilmemiş bir yer gibi saklanır.

Seni bulacağım.

Ve senin olacağım;

bir nehrin denize ait olduğu kadar,

bir duanın gökyüzüne ait olduğu kadar,

bir yetimin gözyaşının geceye ait olduğu kadar…

Sonra dünya konuşacak belki,

kalabalıklar bağıracak,

şehirler gürültüyle dolacak.

Ama ben,

kimsenin sesini işitmeyeceğim senden başka.

Çünkü insan bazen öyle yorulur ki,

bir tek sesin içinde bütün huzuru arar.

Bir tek ismin içinde bütün ömrünü.

Ve eğer bir gün seni bulursam,

artık kimseyi kaybetmekten korkmayacağım.

Çünkü en büyük yalnızlık,

sevdiğine ulaşamamakmış meğer.

Ben bunu gecelerden öğrendim,

yastığa düşen sessiz gözyaşlarından,

kimseye anlatılmayan kırıklıklardan öğrendim.

Şimdi içimde büyüyen tek cümle var:

"Seni bulacağım..."

Belki çok geç olacak,

belki saçlarıma yıllar yağmış olacak.

Ama yine de seni bulacağım.

Çünkü bazı sevgiler kavuşmak için değil,

insanı hayatta tutmak için gönderilir.

Ve ben,

bütün kayıplarıma rağmen,

o sevginin izini sürmeye devam edeceğim.

Ta ki sesin,

yıllardır içimde yankılanan o boşluğu doldurana kadar...

Ta ki kalbim,

arayışını gözlerinde bitirene kadar...