Irini's moments

Προσωπικό ιστολόγιο της Ειρήνης Α. Βονιτσάνου

[irinismoments]

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ...

Ήμουν αυτή που κάποτε έγραφα ότι πασχίσαμε να δομήσουμε μια καθημερινότητα και βαλτώσαμε στην προβλεψιμότητά της. Ήμουν αυτή που πάσχιζε να προγραμματίζει την καθημερινότητά της, ώστε να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο προετοιμασμένη για τα αποτελέσματα, τις συνέπειες, τις όποιες κακοτοπιές. Ήταν ξεκάθαρα ένας μηχανισμός επιβίωσης που ανέπτυξα ως παιδί και με βοήθησε πολύ, κυρίως, στην ενήλικη ζωή μου.

 Γιατί μεγάλωσα κι εγώ στην ίδια κοινωνία που μας μαθαίνει ακόμα πως οι επιλογές μας πρέπει να κρατάνε για πάντα (να μπεις στο δημόσιο, να κάνεις έναν καλό γάμο, κτλ). Θαρρείς και τα συναισθήματα παραμένουν μόνιμα... Είμαι αυτή που τον τελευταίο καιρό χρειάζεται να μάθει το αντίθετο, μιας και οι ανατροπές και οι ακυρώσεις είναι συνεχόμενες. Αυτή που συνειδητοποιεί πως τα αληθινά σημαντικά είναι αδύνατον να προβλεφθούν. Αυτή που χρειάζεται να αποδεχτεί και να αφομοιώσει τα νέα μαθήματα της ζωής. Αυτά που φανερώνουν ότι η σταθερότητα είναι μια ψευδαίσθηση που θρέφουμε για να νιώθουμε περισσότερο ασφαλείς και περισσότερο προετοιμασμένοι για τον αναπόφευκτο πόνο και τις ματαιώσεις της ζωής. Αυτά τα μαθήματα που αποδεικνύουν ότι ποτέ δεν προετοιμάζεσαι για τον μεγάλο πόνο, πως θα πονέσουμε ξανά και ξανά. Γιατί στη ζωή τίποτε δεν είναι ασφαλές και δεδομένο κι όλα αλλάζουν. Όπως ο κύκλος της φύσης, κάθε μέρα σε φάση διαφορετική. Αυτά τα μαθήματα που λένε πως η μόνη σταθερά που είναι αληθινά βοηθητική, είναι η καθημερινή φροντίδα του εαυτού μας.

Αν χρειάζεται να είμαστε κάτι, ας είναι να είμαστε αληθινά ανοιχτοί σε όσα φέρνει η ζωή, στις αλλαγές και στις ανατροπές, αλλά και στα ευχάριστα, προγραμματισμένα, "σταθερά" ή αναπάντεχα. Δίχως αγχώδη και καταναγκαστικά προγράμματα που θρέφουν την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας μας. Ας μην ξεχνάμε ότι αντίστοιχα και η ψυχή μας είναι ανοιχτή στις μεταμορφώσεις γιατί έτσι ωριμάζει. Όπως η κάμπια που σέρνεται, μέχρι να μεταμορφωθεί σε πεταλούδα που πετά.

[irinismoments]

Φως! Πόση δύναμη το φως. Πόσα χρώματα και πόση λάμψη. Πόση ομορφιά το φως. Πώς φαντάζει η μεγαλοσύνη του μέσα στο σκοτάδι. Να αναζητάμε το φως, να λουζόμαστε τη λάμψη του, να αναπνέουμε ζωή. Φως στα σκοτάδια μας, ζωή στη ζωή μας.

[irinismoments]

Αυτή την πεταλούδα νομίζω πως δεν την είχα ξαναδεί στη ζωή μου πριν από την περασμένη άνοιξη. Την είδα πάνω σε αυτό το λουλούδι ένα απόγευμα που πήγα για τρέξιμο και επέστρεψα την επόμενη μέρα για να την φωτογραφίσω. Παρατηρώ πόσα διαφορετικά πλάσματα της φύσης συναντάμε και πόσο πολύ θαυμάζουμε αυτή τη διαφορετικότητα. Αναρωτιέμαι γιατί να μη θαυμάζουμε το ίδιο και την διαφορετικότητα των ανθρώπων, να μην βλέπουμε το θαύμα και στη δική τους μοναδικότητα. Με προβληματίζει που θέλουμε όλοι να είμαστε μονότονα ίδιοι, μονότονα οικείοι.

Πόσο όμορφο θα ήταν να θαυμάζαμε και κάθε ανθρώπινο πλάσμα που συναντάμε. Για τη μοναδική διαδρομή τους, για την θαυμαστή προσπάθεια που έχουν κάνει στη ζωή τους, για την ομορφιά που έχουν στην ψυχή τους, ακόμη κι αν το έχουν ξεχάσει. Γιατί το να δούμε το χαμόγελό τους αξίζει περισσότερο από το να τους κρίνουμε, να τους επικρίνουμε, να κάνουμε υποθέσεις για μια διαδρομή που δεν γνωρίζουμε και δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε. Γιατί αυτό το χαμόγελο μπορεί να είναι αληθινά βοηθητικό και σπουδαίο για εκείνους, αλλά και τελικά για εμάς. Αγάπη, παιδιά, αγάπη και σεβασμός στη ζωή.

[irinismoments]

ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ

Κι έτσι αναπάντεχα, μετά την τελευταία σφοδρή κακοκαιρία, η παραλία δίπλα από το Κάθισμα -Γάιδαρο την λένε οι ντόπιοι- έγινε η δημοφιλέστερη στη Λευκάδα. Το ναυαγισμένο σκαρί μονοπωλεί το ενδιαφέρον, αρχικά ως ένα καινούργιο φωτογραφικό στιγμιότυπο.

Από την άλλη αν κατέβεις στην παραλία θα βρεις διάσπαρτες κουβέρτες, ρούχα, τρόφιμα, παπούτσια. Και μια άθικτη έγχρωμη φωτογραφία ενός κοριτσιού που χαμογελά μέσα στην φούξια του μαντήλα. Ποιον συντρόφευε αυτό το παιδικό χαμόγελο; 

Ποιοι κατοίκησαν για λίγο ή πολύ αυτό το σκάφος; Για ποιους προορισμούς; Φορτωμένοι με ποια όνειρα; Με ποιους φόβους; Επιβαρυμένοι με ποια μοίρα; Άραγε να έφτασαν κάπου; Κι εκεί που έφτασαν άραγε να είναι ελεύθεροι; Ή να παραμένουν στοιβαγμένοι μεταξύ της ανωνυμίας και των άθλιων συνθηκών ζωής; Αύξοντες αριθμοί ενός σύγχρονου «προβλήματος», εγκλωβισμένου στα νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πόσο διαφέρουν οι ζωές των ανθρώπων μεταξύ θάλασσας και στεριάς; Μεταξύ εκείνων που χτυπήθηκαν από τα κύματα κι εμάς που φωτογραφίζουμε το νέο αξιοθέατο με ενδιαφέρον, που θα ατονήσει γρήγορα στα επόμενα κλικ;

Και η παραλία που σε κάθε φουρτούνα αλλάζει, μας διδάσκει την αέναη κίνηση, μια συνεχή ροή που δεν γνωρίζει από στασιμότητες και προγράμματα, αυτά που εμείς οι άνθρωποι παλεύουμε να διατηρούμε με την ψευδαίσθηση ότι μας χαρίζουν ασφάλεια μέσα στα λιμνάζοντα νερά μας.

[irinismoments]

Τα άνθη της λαδανιάς είναι πάντοτε τσαλακωμένα. Όπως είμαστε κι εμείς τόσους μήνες, λιγότερο ή περισσότερο. Αυτό καθόλου δεν στερεί την ομορφιά και τη ζωντάνια ούτε από τη λαδανιά ούτε κι από εμάς. 

Παραμένουμε όμορφοι και δυνατοί ακόμη κι όταν οι πληγές μας δείχνουν το αντίθετο. Είναι ό,τι θα μετουσιωθεί σε πολύτιμη εμπειρία, σε ένα ακόμη μάθημα. 

Η ζωή προχωρά μέρα τη μέρα και η εξέλιξη συντελείται ακόμη κι όταν εμείς δεν μπορούμε να τη συνειδητοποιήσουμε σε παρόντα χρόνο.

[irinismoments]

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΖΟΥΜΕ ΟΛΑ

Οι μέρες μας είναι σαν αυτή την εικόνα. Υπάρχουν εκείνες οι σκοτεινές σκέψεις που πολύ συχνά πέφτουν σαν ομίχλη και θολώνουν τον ορίζοντα και την ύπαρξή μας. Υπάρχουν τα βουνά που χρειάζεται να σκαρφαλώσουμε, οι δυνατοί άνεμοι και οι μπόρες που μαστιγώνουν το πρόσωπό μας. Μερικές φορές δεν επιλέγουμε αυτή την ανηφόρα. Είναι όμως κι αυτή μια διαδρομή που όσο κι αν μας δυσκολεύει μας χαρίζει παραστάσεις, εμπειρίες, δεξιότητες, συναισθήματα. Τις περισσότερες φορές έχουμε και συνοδοιπόρους -αδέρφια, γονείς, φίλους, συντρόφους- για να μοιραστούμε την κόπωση, για να αλληλοϋποστηριχθούμε, για να εμψυχώσουμε ο ένας τον άλλον, για να κινούμαστε απλώς στο ίδιο μονοπάτι και να βλέπουμε τον ίδιο ουρανό. Είναι αυτοί που συμβολίζουν το σπίτι μας, τη σιγουριά, τη σταθερότητα.

Κάθε διαδρομή έχει κι ένα τέλος. Ενίοτε οδηγεί σε ένα ανθισμένο λιβάδι με πολλά χρώματα, με μοσχοβολιστά λουλούδια, με μελωδικά πουλιά. Άλλες φορές οδηγεί σε μια πετρώδη κορυφή με όμορφη θέα ώστε να αξιολογούμε τι καταφέραμε από την αρχή της διαδρομής. Όσες φορές η διαδρομή οδηγήσει σε αδιέξοδο, τότε δεν έφτασε στο τέλος της. Υπάρχουν κι άλλα μονοπάτια που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε.

Οι μέρες μας έχουν πολλές ώρες για να χωράνε όλες οι εικόνες, όλες οι στιγμές, όλα τα συναισθήματα. Κι εμείς χρειάζεται να τα ζούμε όλα. Να συνειδητοποιούμε τι μας συμβαίνει, να το αποδεχόμαστε, να το μοιραζόμαστε με εκείνους που θέλουν να μας ακούσουν, να μας φροντίζουμε. Κι όταν νιώσουμε έτοιμοι, να δράσουμε προς όφελος μας. Να διεκδικήσουμε στην πράξη αυτό που επιθυμούμε.

Δεν ένιωσα ποτέ καλύτερα, παρά τότε που αποδέχτηκα όλα μου τα συναισθήματα, τότε που ένιωσα αποδοχή κι αγάπη, τότε που διεκδίκησα ενεργά ένα καλύτερο αύριο.

[irinismoments]

ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΧΩ...

O Guillaume Apollinaire είχε πει ότι κάπου-κάπου καλό θα είναι να διακόπτουμε για λίγο την αναζήτηση της ευτυχίας και απλά να είμαστε ευτυχισμένοι. Συμβαίνουν τόσα πολλά γύρω μας και μέσα μας εδώ και αρκετό καιρό που οι δυνάμεις μας πολλές φορές μας εγκαταλείπουν, η θλίψη μας πλημμυρίζει, ο φόβος, η ανασφάλεια και ο θυμός ροκανίζουν καθημερινά την ψυχική μας ανθεκτικότητα. Φαντάζει δύσκολο να διατηρήσουμε την ενέργεια και την αισιοδοξία μας όταν όλα παραμένουν θολά. Σε αυτό το συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον οι προβλέψεις δεν ωφελούν. Το μέλλον δεν είναι σίγουρο και εξασφαλισμένο για κανέναν. Αλλά και πότε ήταν; Ας εστιάσουμε σε αυτό που έχουμε• στο παρόν, στη στιγμή, στο τώρα. Ας εστιάσουμε σε αυτά που έχουμε• στους ανθρώπους που μας αγαπούν και μας στηρίζουν, στον εαυτό μας, στην άνοιξη. Να κοιτάξουμε την καθημερινότητά μας με μια διαφορετική ματιά, με μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη.

Να συναντήσουμε τους φίλους που ζητούν να μας δουν, να τους ακούσουμε ουσιαστικά, να τους πούμε όσα μας απασχολούν. Να απολαύσουμε το φαγητό με την οικογένειά μας, να τους κοιτάξουμε στα μάτια, να αφεθούμε στις γεύσεις. Να αισθανθούμε τον ήλιο που ζεσταίνει το σώμα μας, να θαυμάσουμε την ανθοφορία της νεκρής φύσης, να μυρίσουμε ένα λουλούδι. Να ακούσουμε την αγαπημένη μας μουσική και να χορέψουμε, να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να δούμε μια ωραία ταινία, να ζωγραφίσουμε με μια νέα τεχνική. Μπορεί να φαντάζουν λίγα αλλά είναι όλα όσα έχω. Είναι όλα όσα νιώθω και με βοηθούν να διατηρώ το χαμόγελο μου, να γεμίζω ενέργεια, να απολαμβάνω τη στιγμή -αυτή που δεν είναι καθόλου δεδομένη. Είναι όσα εστιάζω ώστε να νιώθω ευτυχισμένη. Σε αυτό που μόνο έχω, στο παρόν. Εννοείται πως θέλω περισσότερα. Εννοείται πως θα τα αναζητήσω, θα τα διεκδικήσω και θα τα ζήσω με πάθος. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα πάψω να ζω και να απολαμβάνω το τώρα. Δεν θα σταματήσω να ζω.

[irinismoments]

«Όσο υπάρχει επιθυμία, υπάρχει ζωή. Η επιθυμία επιμηκύνει τη ζωή».

Η επιθυμία βρίσκεται περισσότερο στο ασυνείδητο, παρά στο εγώ. Η επιθυμία είναι πάντα ενσαρκωμένη, δεν υπάρχει επιθυμία ξεχωριστή από το σώμα. Οδηγούμαστε από την επιθυμία, είναι μια δύναμη που μας διασχίζει, μια ώθηση που μας απειλεί, που μας ξεπερνά. Περικλείει τη διάσταση της προσμονής, τη διάσταση της επαγρύπνησης, τον κίνδυνο της εξαφάνισης, της απώλειας, της μη επανεύρεσης. Ταυτόχρονα είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό που κάνουμε με αυτή τη δύναμη που μας ξεπερνά. Είναι όμως ο νόμος που δεν καταπιέζει τη ζωή μας αλλά την καθιστά δημιουργική. Όσο υπάρχει επιθυμία, υπάρχει ζωή. Η επιθυμία επιμηκύνει τη ζωή.

Η δύναμη της επιθυμίας - Μάσιμο Ρεκαλκάτι

[irinismoments]

Από τον καρπό αναγνωρίζεται το δέντρο". Το δέντρο δεν αναγνωρίζεται από το είδος, από την ουσία. Το δέντρο δεν αναγνωρίζεται από το γεγονός ότι μοιάζει με την ιδέα του δέντρου. Το δέντρο αναγνωρίζεται από αυτό που παράγει. Ο καθένας έχει τη δική του ευαισθησία, το δικό του ταλέντο, και είναι το ταλέντο που πρέπει να καλλιεργηθεί. Η δύναμη της επιθυμίας - Μάσιμο Ρεκαλκάτι

[irinismoments]

2021 ΕΥΧΕΣ

Μη μετράς τις μέρες, κάνε τις μέρες να μετρούν…

Σημασία δεν έχει ποιο θα είναι το 2021 αλλά ποιοι θα είμαστε εμείς το 2021!

Η ζωή μας είναι οι επιλογές μας και η διάθεσή μας εξαρτάται από τον τρόπο που επιλέγουμε να ξυπνάμε, να δρούμε και να ερμηνεύουμε τα γεγονότα.

Η πιο σημαντική σχέση της ζωής μας είναι αυτή που έχουμε με τον εαυτό μας. Ας τον αποδεχτούμε, ας τον φροντίσουμε, ας τον αγαπήσουμε, ας τον εξελίξουμε. Μόνο όταν αισθανθούμε καλά μέσα μας θα μπορέσουμε να αισθανθούμε καλά και με τους άλλους.

Ας είμαστε ευγνώμονες για τους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει να μας προσφέρουν αγάπη, να μας κάνουν να χαμογελάμε και να εξελισσόμαστε μαθαίνοντας μέσα από το παράδειγμά τους. Αν δε νιώθουμε ευγνωμοσύνη, ας μην δεσμεύουμε το χρόνο τους κι ας μην ξοδεύουμε τον δικό μας.  Ο χρόνος είναι πολύτιμος.

Να κοιτάμε τα μάτια και την ψυχή των ανθρώπων, προσπαθώντας να ακούμε χωρίς να κρίνουμε, αποδεχόμενοι τον άλλον όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Δεν ξέρουμε τι σταυρό σηκώνουν οι άλλοι και πόση κριτική υφίστανται ήδη. Τον μόνο άνθρωπο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι ο εαυτός μας.

Και μιας και το 2020 μας δίδαξε πως τίποτε δεν είναι δεδομένο, ας είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε. Και για να γίνει αυτό πρέπει η καθημερινότητά μας να μας γεμίζει πολλή χαρά, δημιουργία, ικανοποίηση. Ας γκρινιάζουμε λιγότερο κι ας αγωνιζόμαστε περισσότερο με θετική στάση, αισιοδοξία και καθημερινά χαμόγελα διαρκείας.

Τη ζωή μας την φτιάχνουμε εμείς!

Χρόνια πολλά! Καλή Χρονιά!

[irinismoments]

Rio-Antirrio Bridge

Αξίζει να δείτε στο ντοκιμαντέρ του National Geographic το πως κατασκευάστηκε η μεγαλύτερη σε μήκος καλωδιακή γέφυρα του κόσμου.

[irinismoments]

Terra Rossa!

Κοκκινοπηλός Πρέβεζας. Πεζοπορήστε προς τη Λίμνη Ζηρού διαμέσου αυτής της ιδιαίτερης περιοχής, απολαμβάνοντας το ασυνήθιστο γεωλογικό φαινόμενο.

[irinismoments]

Ο όρμος του Λιώνα με τα κρυστάλλινα νερά στην αγαπημένη μου Νάξο. 

[irinismoments]

One of the most beautiful sunsets of my life!

Από τα ομορφότερα ηλιοβασιλέματα που έχω αντικρίσει! Κύθηρα! 

[irinismoments]

Sarakiniko Beach. Parga. Greece

Σαρακήνικο. Μια όμορφη παραλία στη Θεσπρωτία. Άλλος για τη βάρκα μας;

[irinismoments]

More flowers...

[irinismoments]

Kathisma Beach. June at Lefkada island. Greece.