mel @itsmfchloe - Tumblr Blog

Anna Trochim — Hot Summer (oil on canvas, 2020)

yeni objective:

- hayatta kal

- iş bul

maraton başlasın. 11 Aralık'tayız, yılbaşına kadar kasacağım.

şöyle güzel paralar kazansam sorunlarım çözülür mü? en azından içinde bulunduğum siktiriboktan halden kurtulurdum. fakir ve üzgün olacağıma zengin ve üzgün olurdum ne olmuş yani

şarkılar etki etmemeye başladı, sevgili, arkadaşlar, küçük tatlı şeyler, çiçekler bile mutlu etmemeye başladı. hüzün çukuruna kendi kendimi mi gömüyorum bilmiyorum. kendime yalandan hayaller uyduruyorum. tek istediğim sevdiğim insanlar için bir şeyler pişirmek ve oturup dünyayı kurtarma sohbetleri etmekti. şimdi ise hepimiz oturuyor ve para, kariyer, iş arkadaşları, yüksek lisans konuşuyoruz. konuşacak daha iyi bir şeyimiz kalmamış gibi. çevremdeki herkesten bu kadar aksi kalmaktan nefret ediyorum. kendimi sürekli başarısız bulmaktan nefret ediyorum. gece yatağa başımı koyduğumda düşünmekten uyuyamadığım için bayılana kadar bir şeyler izleyip kendimi atlatıyorum. rüyalarımda ise toplanıp bir bütün oluyoruz işte. birlikte savaşıyoruz. onların savaşında yokum. olmak zorunda da olmadım hiçbir zaman, bu bir gerçek.

sevildiğimi hissetmiyorum. herkes ne kadar aksini söylerse söylesin, sevildiğimi hissetmiyorum. en kötü yanı da bunu kabullenmiş olmam, kimsenin kendini kanıtlamasına ihtiyacım yok, çünkü şüphem yok.

neden işim yok ki. aptalca da olsa bir amacım olurdu. insanın uzun bir süre boyunca amacı iş bulmak olunca kafayı yiyormuş.

geçen gün arkadaşımla kuğuluya gittik, güzeldi. ama sevgilimle gitmek istiyordum. benimle gelmek istemedi. arabasını nereye park edeceğini düşünüyor. iş arkadaşlarına uyum sağlamak istiyor. bundan doğal ne var oysaki, hayatı artık iş çevresinde dönüyor. belki iş çevresinden yeni kadınlarla da tanışır, dilediği gibi blazer ve kumaş pantolon giyen, röfleli, işine odaklanan ve parası olan kadınlar. onunla birlikte yurt dışına uçup gidebilecek kadınlar.

1 ay oldu. artık kendine gelmelisin. siktiğimin hayallerin kırılalı 1 ay oldu, hala yasını yaşıyorsun. kendine gel. sonsuza dek mutsuz ve işssiz olamazsın. sonsuza dek oturup ağlayamazsın.

i tried to move on but the past won't leave my bed

it's time

kasımdan neler mi bekliyorum?

inan bilmiyorum. ama sürekli ne yapacağımı bilmemenin özgürlüğüne sahip olduğum için aslında ne kadar şanslı olduğumu düşünüp şükrederken buluyorum kendimi, belki ben de sürekli karar verememe durumunun omuzlarımdaki yükünü böyle hafifletiyorumdur. sanki işe de yarıyor?

seçeneklerim var elbette.

karar vermek, geçen gün psikolog hanım ile bunun üstüne konuşmuş olduk. asıl konumuz bu değildi ama her bir derdimin çözüm yolu illaki bu karar verme belasından bir şekilde geçiyormuş bunu fark ettim.

kasımda elimden gelenin en iyisini yapmak istiyorum. bunu yazarken elimden geleceklere olan çelik gibi güvenimi hissederek yazıyorum. daha önce çok güzel şeyler başardım. hep başardım, yine başaracağım.

yine de özetle sınavlarımın hepsini iyi geçirip bitirme projeme giriş yapmak istiyorum. bi de akıl sağlığımı korumak ve şu yalancı piç anksiyeteden olabildiğince sıyrılmak istiyorum.

bir de sevgilimle güzel anılar biriktirmeye devam etmek :)

zorlanmak normal, zorlanmak normal çünkü öğreniyorsun. sorun değil. halledeceğiz.

(swift don't fail me now)

Melisa sana haksızlık edene karşı hayal edebileceğin en çirkef insana dönüş. Sana kaba davranana karşı olabileceğin en kırıcı insana dönüş. Seni incitmeye çalışana karşı taşa dönüş, sana zehir akıtmaya çalışanı umursamayarak kudurt, seni kandırmaya çalışana gül geç, seni görmezden gelerek yaralamaya çalışanı sen de görmezden gel çünkü onların anasını sikiyim, orospu evlatları, ölmeyi hak ediyorlar çünkü kim seni yaralamak isteyebilir ki? sadece orospu evlatları. teşekkürler.

çaresiz hissediyorum

kafamda sürekli senden bi bok olmaz ve türevi sözler dönüyor, ben de destekler gibiyim, haklı çıkması için her şeyi yapıyorum. belki sadece biraz bana güvenen ve destekleyen birine ihtiyacım vardır, evet keşke "ihtiyaç" olmasaymış ama belki ben de böyle biriyimdir

kendim için oluşturduğum bütün idealler, bütün hayallerim, hepsi siktir olup gidiyor. ailemin yanında kalmak istemiyorum. zehirleniyorum. olmak istediğim kişi bu değil, daha fazla çaresiz hissetmek istemiyorum. elim kolum bağlı kalıyor sanki, saçma sapan, düşünemiyorum bile. ben annem değilim, ben babam değilim, ben 17 yaşındaki tutsak kız çocuğu da değilim artık, ama neden bu kadar baskı altında hissediyorum?

Ben kurban değilim. Ben yarış atı da değilim. Kendimi kanıtlamak da zorunda değilim ama bunu yazarken çokça tereddüt ediyorum. Kendimi kanıtlamazsam, benim hakkımda söyledikleri her şeyde haklı olacaklar. Nefret ediyorum. neyi iyi yapabiliyorum ki?

you know you can make it

but you can't make it alone