[yasanilacakgunler1]

“Seni kitap okuyan insanlarla tanıştıracağım. Hayat, ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşanmaya değer.”

[agresifpena]

yalnız kalmak istemeyen biri yalnız bırakılmışsa ve ölmemişse, onu yalnız bırakın. zira, asıl yalnızlık başladıktan sonra en son ihtiyaç duyulan şey yalnızlığı paylaşmaktır. çıkarken kapıyı kapatın.

[yasanilacakgunler1]

Taşa bir çivi çakmakla görevlendirilmişim sanki ama çivi de benim işçi de benim.

[agresifpena]

Allahım kapattığın kapılar için minnettarım ya hala yanlış kapının önünde bekliyor olsaydım.

[yanardunyalar]

Bu ara ne yapacağımı, neyi nasıl halledeceğimi bilmiyorum. Sanki her şeyin yoluna gireceği son sapağı kaçırmışım da geriye dönmek imkansızmış gibi bir his.

[gozumdekiguzelligin]

Hiç kopmayacakmış gibi bağlanıp hiç bağlanmamış gibi kopmak benim göbek adım.

[agresifpena]

bir insanı tanımak istiyorsanız, onu sinirlendirin. nefretin asla sahtesi olmaz.

[yanardunyalar]

Geçmişi özlüyorum ama sadece zaman değişmedi ki, ben değiştim, o mekan değişti, o yol değişti o şehir değişti. Eskiyi değil eskisi gibi hissedebilmeyi özledim ben.

[agresifpena]

Herkesin aradığı; kendini anlatan bir şarkı, bir film, bir roman ya da bir parfüm değil midir çoğu zaman.

[gozumdekiguzelligin]

Hiç böyle kaldın mı çaresiz?

[bilinmezliklere]

Canım istemiyor diyorum “neden istemiyor” diyo, ya dünyanın en geçerli mazereti bu içimden gelmiyor işte daha ne olsun uzatma geç

[batakliktakigul]

hangi ağaç vardır ki büyümeden meyve versin ?

hangi insan vardır ki, yanmadan pişsin.

sabret, her gecenin sabahı varsa,

her derdin de bir dermanı var.

sen gel kalp kırma ey gönül,

kırıl ama, kırma.

[yasanilacakgunler1]

Taşa bir çivi çakmakla görevlendirilmişim sanki ama çivi de benim işçi de benim.

[batakliktakigul]

…Nedir; dedim bu yaşamak? Bir düş, dedi; birkaç görüntü…

[bilinmezliklere]

insanlar kötülük yapmak için cesarete ihtiyaç duymazlar. iyi olmak için gereken cesarete sahip değillerdir.

[yanardunyalar]

Mantıklı olmayan ama içimden gelen bir şeyi yapmak istediğimde kendimi ne güzel kandırıyorum oscarlık bir performansla

[batakliktakigul]

Cahit Zarifoğlu, pankreas kanseri olduğunu öğrenir. Günden güne erimeye başlar. Bir süre sonra yatak, şairin meskeni olur. Ölümün yaklaşmasının verdiği hüzünle, ona refakat eden Erdem Bayazıt’ın elinden tutar ve , “Erdem” der;

“Kırlarda çiçekler artık bensiz açacak.”