Terugkeren naar Shanghai en de Scarlett Gang na vier jaar is fantastisch. Mama en papa waren extatisch. En dat is sarcastisch bedoelt. Ze hebben nooit echt naar mij omgekeken, maar na vier jaar zou je denken dat ze je toch een enige blik gunnen. Maar nee, dat is voor in mijn dromen.
Toen ik hoorde dat ik, als 15-jarig meisje, naar New York moest vluchten, er gingen er duizend en één gedachten en gevoelens door me heen. “Waar zal ik wonen? Hoe is het leven in New York? Waarom moest Nurse dood?”. Ik wist mij eigenlijk geen houding aan te nemen. Nurse was pas overleden, zij was de vrouw die heel mijn leven voor mij had gezorgd en dus een moederfiguur voor mij was. The White Flowers hadden het diensthuis aangevallen. Nurse was op het middenplein vermoordt zonder enige genade. Als gevolg dat papa het niet meer veilig vond voor mij om nog in Shanghai te blijven. Dus hij stuurde mij naar het beloofde land, Amerika.
De westerse cultuur verschilt erg met die van Shanghai. Hun kledingstijl, de waarden en normen, de gedragscodes, ... Ik dacht dat het aanpassen me erg moeilijk ging zitten, maar tot mijn verrassing verliep het allemaal tamelijk vlotjes. Het Engels had ik ook geen problemen mee, aangezien ik dit al van jongs af aan leerde.
Als je vier jaar in een andere cultuur leeft, begin je die na een tijdje over te nemen. En dit vond papa niet zo aangenaam. In de westerse cultuur zeggen mensen wat ze denken en de etiquette verschillen ook erg. Dus na mijn terugkomst in Shanghai was papa toch wat verbaast door mijn uitgesproken mening. Daarnaast was openheid niet het enigste wat ik heb geleerd, ook heb ik mijn technieken in Martial-arts wat aangeschrept. Om mijn eigen mannetje te staan is geen probleem. En ook natuurlijk omdat ik de kroonopvolger ben van papa. Niemand in Scarlet territorium durft mij nog maar een blik te wagen, wat altijd wel van pas kan komen.
Maar dat was even een korte samenvatting van mijn terugkomst van New York.