Susmuyor beni karanliga surukleyen milyon sesler. Deniyorum asmayi boguluyorum her kuyuda. Her gittigim yerde tekrar tekrar oluyorum her yasattigimda biraz daha bezmis bir halde. Takintilarim birakmiyor yakami onlarin esiri olmus bir halde topaklaniyorum saygisizca. Yillardir cektigim bu cilede kaybedeb hep ben olmusum. Oysa yaptigim en iyi sey oldu. Ben cok dusunurum hicbir yere varmadan kafamdaki viziltilar tutsak kalmis bir musibet. Eski beni ozlemiylrum cunku o hic var olmadi. Kendime yetisemiyorum, artik kim oldugumu taniyamiyorum. Bir bez parcasi kadar onemsizim artik. Ozledim yasiyor olmayi ozledim cocuk nesesini, ozledim sanatin bana verdigi gucu ama hepsi gecti artik bu bir haykiris kendime, insanlara, dunyaya beni savunmasiz birakan her seye!












