Mike Driver
The Stonewall Inn
★
The Bowery Presents

izzy's playlists!
Misplaced Lens Cap
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
noise dept.

No title available
$LAYYYTER
Claire Keane
No title available

#extradirty
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ
Show & Tell
No title available

No title available
macklin celebrini has autism

shark vs the universe

Game Changer & Make Some Noise

seen from Malaysia

seen from United States
seen from United States

seen from Brazil
seen from Bangladesh

seen from Indonesia

seen from United States

seen from United Kingdom
seen from Japan
seen from Malaysia
seen from Canada
seen from Malaysia
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from United Kingdom
seen from Algeria
@justanotherjulliet
Σε ήξερα καλύτερα από τον καθένα, κι ομως δεν σε ήξερα καθόλου.
Τέλος
Τα παραμύθια με καλό τέλος δεν είναι ποτέ τελειωμένα. Γιατί το τέλος δεν είναι ποτέ καλό. Είναι τέλος.
Δεν πρόλαβα
Φεύγεις. Κι εγώ δεν πρόλαβα να προσδιορίσω το χρώμα των ματιών σου. Δεν πρόλαβα να απομνημονεύσω τις γραμμές της παλάμης σου. Δεν πρόλαβα να βρω μπουκάλι να κλείσω την μυρωδιά σου. Δεν πρόλαβα να σταματήσω τα δάκρυα που απομακρύνονται από το πρόσωπό μου όπως απομακρύνεσαι κι εσύ. Φεύγεις.
Βραδινές σκέψεις
Δεν σε σκοτώνει η αυτοκτονία. Η ζωή το κάνει. Κι ας ακούγεται οξύμωρο.
June '17
Η 29χρονη Ηριάννα φυλακίζεται αναπόδεικτα για 13 χρόνια, άνευ αναστολής, γιατί σχετίστηκε με έναν αθώο. Οι σπουδές, το μέλλον που με κόπο έχτισε και τα όνειρα της γκρεμίζονται κάθε μέρα κι από λίγο.
Η Πένη, φοιτήτρια του ΑΠΘ, στοχοποιείται, εξυβρίζεται και δέχεται όλων των ειδών τις κατάρες από το παπαδαριό επειδή παρενοχλήθηκε σεξουαλικα σε ένα αστικό. Όσα γράφονται για εκείνη ειναι πιο χυδαία κι από την ίδια την πράξη του ρασοφορου. Το Facebook αποφασίζει να κατεβάσει το λογαριασμό της. Μάλλον η ελευθερία του λόγου δε βρίσκεται στην πολιτική του.
Η 17χρονη Σοφία με τη συμμετοχή της στο Αthens Pride και το coming out της ακούει τους γονείς της “να μην έχουν πια κόρη”. Δαχτυλοδεικτουμενη από συμμαθητές και “φίλους” δεν έχει πια οικογένεια ούτε κοινωνική ζωή. Οι συνέπειες άγνωστες..
Τρεις μαθητές στο Ρέθυμνο θα εκτελέσουν κοινωνική εργασία 80 ωρών επειδή προσπάθησαν να διεκδικήσουν μια καλύτερη παιδεία, ένα καλύτερο μέλλον.
Ο Πέτρος, από ένα χωριό κοντά στη Σπάρτη, γράφεται στα θερινά μαθήματα. Εκείνος ανέκαθεν ήθελε να γίνει τερματοφυλακας. Η οικογένεια του, προβάλλοντας συνεχώς τον κίνδυνο ενος αβέβαιου μέλλοντος, τον εξαναγκάζει. Μελαγχολει, ξεγραφεται από το ποδόσφαιρο και απομακρύνεται από γονείς και φίλους.
Η κ.Ελπίδα μένει χήρα λίγο πριν τα 50. Ο άντρας της δεν άντεξε να μην της προσφέρει τα απαραίτητα. Το μόνο στήριγμα της σε αυτό τον κόσμο αυτοκτονεί λογω χρεων κι εκείνη μένει μόνη να καθαρίζει σπίτια εισπράττοντας τον οίκτο των μικροαστων.
Ο Νορμαν, ετών 32, έχοντας χάσει το σπίτι, τη δουλειά, τη ζωή του στη Συρία καθώς και τη γυναίκα του στο δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα, βάζει το σκελετωμένο του παιδί για ύπνο σε μια τέντα και το σκεπάζει με το πουκάμισο του.
Ένα 9χρονο αγοράκι πέφτει θύμα σεξουαλικης κακοποίησης από 70χρονο. Ο δράστης θα αφεθεί ελεύθερος. Ένας παππουλης είναι εξάλλου, όχι κανένας αναρχικός. Βέβαια στην περίπτωση του συνομηλίκου του καστανά το 2015, ο οποίος έβγαζε το ψωμί του στους δρόμους χωρίς άδεια, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. 6 μήνες.
Η Bethany επιτέλους πηγαίνει στη συναυλία της αγαπημένης της τραγουδιστριας στο Μάντσεστερ. Διαλέγει το ομορφότερο φόρεμα της, φιλά τη μαμά στο μάγουλο και χάνεται στο πλήθος. Τελικά κάποιος την ήθελε σφαγείο για θυσια προκειμένου να ικανοποιήσει το θεό του.
Οι γονείς του 11 χρόνου Μάριου στο Μενίδι φορτίζουν την κάμερα και τον πηγαίνουν στη σχολική του γιορτή. Λίγο αργότερα μια μπαλοθια θα τους τον στερήσει για πάντα.
Η Μυρτώ έτυχε με το τέλος των πανελλαδικών να ενηλικιωνοταν. Ένα τέλος και μια αρχή. Όλα αυτά αν δεν είχε πέσει στις ράγες του ηλεκτρικού. Αν δεν είχε πάθει κρίση πανικού στο τελευταίο γραπτό. Αν δεν της ανακοίνωναν πως πρέπει να ξαναδώσει όλα τα μαθήματα το Σεπτέμβρη και συνεπώς να ζήσει άλλους 3 μήνες ανύμπορη να καταπολέμησει τις αγχώδης διαταραχές της.
Μέσα σε αυτό το καλοκαιρινό κι ανάλαφρο κλίμα, μια παρέα πίνει μπύρες στην πλατεία. Συζητούν για τις εκδρομές και για τις καλοκαιρινές τους προσδοκίες. Ένα κοριτσάκι νωρίτερα στο ίδιο σημείο έχει απολαύσει το πρώτο του για φέτος παγωτό. Χαρίζει στον παππού του την τελευταία κουταλιά παρόλο που ξέρει πως ο παππούς δεν επιτρέπεται να τρώει ότι περιέχει ζάχαρη. Λίγο πιο πέρα σε ένα μπαλκόνι μια κοπέλα βγάζει τα ρούχα της δουλειάς και κάθεται στην κουνηστή ξύλινη καρέκλα με τα εσώρουχα να απολαύσει το τσιγάρο της, ενώ ο φίλος της ποτίζει τις γλάστρες που γεμίζουν τον μικρό χώρο. Δύο κολλητοί στον επάνω όροφο φτιάχνουν μουσική και γράφουν στίχους. Σβήνουν, γράφουν και κάνουν πρόβες ως το πρωί.
Η πρωτεύουσα είναι γεμάτη μα σχεδόν νεκρή. Ο Ιούνιος φέτος έχει άρωμα θανάτου και ηλιοβασιλέματος.
- Σελένα
Ενα μέρος που μπορεί να σου λύσει όλα σου τα προβλήματα.
Ή να δημιουργήσει καινούργια. Πάτε στο λιμάνι να ερωτευτειτε.
Το χειρότερο ειναι να συνδέεις πόλεις με ανθρώπους.
Τραγούδια με ανθρώπους.
Αρώματα με ανθρώπους
Μέρη με ανθρώπους
Την ζωή σου με ανθρώπους
Απορίες
Άραγε όταν παθαίνεις αμνησία, ξεχνάς πως ένιωθες για κάποιον;
i think my main problem is that i want to talk about everything but at the same time i dont want to talk.
Λίγη βοήθεια.
Είσαι βυθισμένος στην μελαγχολία, θέλεις να πεθάνεις. Αν όχι, απλώς το σκέφτεσαι μερικές φορές. Έχεις έναν φίλο ο οποίος πάσχει από κατάθλιψη ή έχει αυτοκτονικές τάσεις και δεν ξέρεις πως να βοηθήσεις, γιατί δεν τον νιώθεις ή απλώς δεν θες να του πετάξεις τις κλασσικές ατάκες του internet «είσαι όμορφος», «αξίζεις τα πάντα», «μπορεί για τον κόσμο να μην είσαι κάποιος, αλλά για κάποιον είσαι όλος ο κόσμος», «είμαστε γεννημένοι για να είμαστε αληθινοί, όχι τέλειοι», (μπορείς λοιπόν να του στείλεις αυτό το μικρούλι κείμενο). Όσο αλήθεια κι αν είναι αυτά, δεν αρκούν. Δεν αρκούν για κάποιον που είναι βαθιά ριζωμένος. Στο υπόσχομαι πως από μέσα του γελάει ενώ του τα λες. Σε θεωρεί ηλίθιο. Και το ξέρω γιατί υπήρξα στην θέση του φίλου σου ( αλλά και την δική σου, αργότερα). Ως άτομο που είχε φτάσει σε σημείο να σκέφτεται κάθε μέρα την αυτοκτονία, δεν είχα κάποιον να μου πει πράγματα που πραγματικά με άγγιζαν. Ούτε τα παραπάνω μα ούτε και το «έχεις όλη την ζωή μπροστά σου» ή το «γιατί είσαι έτσι; Είσαι νέα κι όμορφη κοπέλα». Όχι απλώς δεν αρκούσαν, μα με εκνεύριζαν γιατί μου άφηναν την εντύπωση πως σκέφτονται ότι είμαι έτσι εξαιτίας κάποιας ανασφάλειας που είχα για την εμφάνιση μου ή το ότι αρκούσε το γεγονός πως είμαι όμορφη και νέα για να ζήσω, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ είχα σιχαθεί αυτόν τον τρόπο σκέψης. Αν λοιπόν αυτή η μικρή έκθεση-εισαγωγή, σου δημιούργησε γνώριμα αισθήματα, διάβασε το παρακάτω. Αν όχι, μην το κάνεις. Θα σε κουράσω, γιατί τα αναλύω (κι αυτό για να είναι όλα μαζεμένα όσο γίνεται). ΑΡΧΗ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗΣ: Θα ξεκινήσω λέγοντας πως μιλάω κυρίως στον μέσο άνθρωπο που έχει την δυνατότητα να ελέγξει το σώμα του, τις πράξεις του, αλλά δεν μπορεί να κοντρολάρει τις κακές σκέψεις και την αρνητικότητα. Όχι σε άτομα που είναι 1 μήνα πριν τον θάνατο, ή έχουν καρκίνο και δεν μπορούν να σηκωθούν και να κάνουν πράγματα γιατί ρισκάρουν την ζωή τους. ΒΕΒΑΙΑ, ούτε αυτή θεωρείτε δικαιολογία για να αφήσεις την υπόλοιπη ζωή σου απλώς να φύγει. Αν τύχει κάποιος με κάποια ασθένεια να το διαβάσει, ας μπει εδώ: https://www.youtube.com/user/ClairityProject (Μπορείτε βέβαια να διαβάσετε κι εσείς, αυτό το κείμενο, εξάλλου μια 3η γνώμη πάντα βοηθάει. Εγώ απλώς αναγνωρίζω την διαφορά της δική σας θέσης). Νιώθω πως είναι λάθος από εμένα να πιάσω τόσο ευαίσθητα θέματα, από την στιγμή που δεν τα έχω βιώσει η ίδια. Μετά, έχουμε περιπτώσεις όπως αυτή της ταινίας ME BEFORE YOU. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο, μπόρεσα να μπω με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην θέση του. Για να μην τα λέω ξανά, μπείτε εδώ ΑΝ σας ενδιαφέρει η γνώμη μου στο θέμα: http://mpl0u.tumblr.com/post/149508722802/%CE%B4%CE%B5-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%8C%CF%84%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5-%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD :ΤΕΛΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗΣ. Τώρα που τα βγάλαμε αυτά από την μέση μπορώ να ξεκινήσω. Αν έπρεπε να απαντήσω στο τι πιστεύω πως είναι η κατάθλιψη (από προσωπική εμπειρία και μόνο), θα έλεγα πως είναι ένα παράθυρο, κι ο άνθρωπος που πάσχει από αυτή είναι ένα έντομο το οποίο προσπαθεί να βγει, μα δυσκολεύεται να ξεχωρίσει το τζάμι από την πραγματικότητα. Σε μπέρδεψα; It’s okay. Σου έχει τύχει να κάθεσαι χαλαρά και ξαφνικά να βλέπεις στο παράθυρό σου μια μύγα ή μια πεταλούδα που έχει μπει στο σπίτι σου και τώρα προσπαθεί να βγει έξω, αλλά δεν μπορεί να βρει την έξοδο; Θα υποθέσω πως ναι. Το πρώτο πράγμα που θα κάνει κάποιος είναι να ανοίξει το παράθυρο περισσότερο για να μπορέσει να βγει το έντομο, αλλά εκείνο συνεχίζει να πέφτει πάνω στο τζάμι ξανά και ξανά, στο ίδιο σημείο. Είμαι σίγουρη πως εγώ και το «έντομο» στο παράθυρό σου, ήμασταν το ίδιο «χαζά» στα μάτια των κοντινών μου ανθρώπων μου, όταν έπασχα από κατάθλιψη. ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ, συνέχιζα να σκέφτομαι, την ίδια στιγμή που μου έλειπε η λογική κι η επίγνωση της πραγματικότητας. –ή τουλάχιστον περνούσα τα πάντα από φίλτρα τα οποία δεν ήταν και τόσο…έγκυρα. Μετά από λίγο καιρό άρχισα να προσπαθώ να βλέπω τον εαυτό μου από τρίτα μάτια. Ο καθηγητής σχεδίου μου έλεγε «αν βρίσκεσαι πολύ κοντά, δεν μπορείς να δεις όλη την εικόνα. Το καλό έργο από μακριά φαίνεται». Έτσι αυτό έκανα. Προσπάθησα να δώσω στον εαυτό μου λύσεις που θα έδινα σε ένα ξένο πρόσωπο, με το οποίο δεν έχω καμία σχέση και δεν γνωρίζω τι του συνέβη. Γνωρίζω απλώς πως νιώθει. Αυτό θα κάνω λοιπόν σήμερα. Θα σας πω ακριβώς ότι είπα στον εαυτό μου. Για αρχή, κάθεσαι λοιπόν με τον εαυτό σου και τον ρωτάς: «ποιο είναι το πρόβλημα;» Απαντάει ο εαυτός σου: Δεν νιώθω καλά, πονάνε τα κόκκαλά μου κάθε πρωί, δεν έχω όρεξη για τίποτα, καμία πηγή έμπνευσης, ούτε αυτά που αγαπώ τόσο βαθιά –όπως η ζωγραφική- δεν βοηθάνε πια. Είναι στιγμές που δεν νιώθω τίποτα (το γνωστό και πολυσυζητημένο «κενό», στο οποίο πιστεύω ότι ταιριάζει περισσότερο η λέξη «μούδιασμα», παρά κενό) κι άλλες που νιώθω τα πάντα. Και στο τέλος της ημέρας καταλήγω με την ίδια ερώτηση: έχει καν νόημα να ζω; Έχει τίποτα νόημα; Προφανώς δεν θα αναφερθώ σε γεγονότα που με βοηθήσανε να φτάσω εκεί ή κάνανε την κατάστασή μου χειρότερη. Δεν θέλω να με λυπηθείτε. Δεν είναι αυτός ο λόγος που κάνω αυτό το ποστ, αλλά για να πω τα πρώτα πράγματα που ΕΚΑΝΑ για να καταφέρω σιγά σιγά να βγω από αυτή τη θέση. Σε προκαλώ λοιπόν να τα δοκιμάσεις. ΟΧΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ! Αν αρχίσεις τα «δεν έχει νόημα» και τα «ξέρω πως δεν θα βοηθήσουν», είσαι άξιος της μοίρας σου. Μπορείς να συνεχίζεις να βολεύεσαι ενώ άλλοι θα προσπαθούν να κάνουν κάτι με την ζωή τους. J Μπορείς να συνεχίσεις να επιλέγεις το να νιώθεις έτσι –την ίδια στιγμή που υποστηρίζεις ότι δεν το αντέχεις. Γιατί και το να μην κάνεις κάτι, είναι επιλογή. Δεν με νοιάζει τι πέρασες, δεν με νοιάζει αν δεν έχεις καμία ελπίδα πως αυτά θα βοηθήσουν. Προσπάθησε!!
1. Για αρχή, πρέπει να κάνεις το σώμα σου να νιώσει καλύτερα, για να νιώσεις ΕΣΥ καλύτερα. Όχι, δεν λέω να αλλάξεις αμέσως διατροφή και να το ρίξεις στην γυμναστική, μην τρομάζεις.
Ξεκίνα με έναν καλό 8ωρο ύπνο. Αν ξυπνήσεις την επόμενη μέρα νιώθοντας το ίδιο κουρασμένος, σημαίνει πως έπεσες πολύ αργά για ύπνο. Προφανώς και μετά τις 1 δεν θεωρείτε καλή ώρα –για να μην πω 11. Απλώς προσπαθώ να μπω ξανά σε εκείνη την θέση και να είμαι ρεαλίστρια.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΝΟΟΟΟΣ! Δώσε βάση στον ύπνο σου!!!!.
Ας μιλήσουμε για τον ύπνο λοιπόν και τι μπορείς να κάνεις αν σε δυσκολεύει:
Οπότε, πέφτεις για ύπνο πριν τις 01:00, ΧΩΡΙΣ ΚΙΝΗΤΌ στο χέρι. Άφησε το κινητό στην άλλη άκρη του δωματίου, ώστε να μην μπεις στον πειρασμό.
Ύστερα βεβαιώσου πως είσαι βολικά και η θερμοκρασία του δωματίου δεν είναι στα ύψη. Να προτιμάς να κοιμάσαι σε ένα κρύο δωμάτιο με 10 κουβέρτες, από ένα ζεστό. Κι αν απλώς έχει ζέστη –γιατί είναι και καλοκαίρι-, ο ανεμιστήρας θα γίνει ο καλύτερός σου φίλος. Ποτέ όμως ακριβώς από πάνω μας. Επίσης ποτέ με κοιλιές και πλάτες έξω. Θα κρυώσεις. Χαχα, οκ, η μαμά Μπλου συνεχίζει.
Νομίζω δεν χρειάζεται να πω πως καφέ μετά από τις 6 το απόγευμα δεν πίνουμε. Δεν κάνουμε αυτό το λάθος.
Κάνε ένα ζεστό ντους.
Άκου λίγη κλασσική-χαλαρωτική μουσική.
Πιες ένα ποτήρι ζεστό γάλα.
Επίσης μην φας πολύ πριν πέσεις. Δημητριακά ή ένα τοστάκι κι είσαι καλά.
Επέλεξε την δεξιά μεριά για να ξαπλώσεις. Βοηθάς τον σπλήνα σου, την καρδιά σου, το λεμφικό σου σύστημα κ.α. Απλώς κοιμήσου στα δεξιά, το έπιασες το νόημα. Θα έχεις καλύτερο ύπνο. Ανοιγόκλεισε τα μάτια σου για περίπου ένα λεπτό –ή και παραπάνω αν χρειαστεί- όσο πιο γρήγορα μπορείς. Έτσι κουράζεις τα μάτια σου, και ‘’βαραίνεις’’ τα βλέφαρά σου. Αργή εισπνοή από την μύτη, κρατάς την ανάσα σου για 4 δευτερόλεπτα και μετά εκπνοή από το στόμα. Το κάνεις αυτό μερικές φορές και στην ουσία ‘’ηρεμείς’’ την καρδιά σου ώστε να είναι πιο εύκολο να κοιμηθείς.
Ωραία, το επόμενο πρωί σηκώνεσαι από το κρεβάτι μέσα σε 5 δευτερόλεπτα. Όπως ακριβώς θα σηκωνόσουν αν η NASA ή κάποιος άνθρωπος που πραγματικά θαυμάζεις βρισκόταν στο δωμάτιο. Ανοίγεις τα μάτια σου, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και λες «η νάσα είναι εδώ», μετράς μέχρι το 5 και πετάγεσαι από το κρεβάτι. Μην γελάς. Ξέρω πως ακούγεται γελοίο. Επίσης γελοίο είναι το πόσο δουλεύει αυτή η ‘’τακτική’’. (Σημαντικό επίσης είναι να μείνεις μακριά από το κρεβάτι όλη μέρα. Ακόμη κι αν δεν έχεις σκοπό να κοιμηθείς και θες να κάνεις δουλειά. Δεν έχεις ιδέα πόσο περισσότερο παραγωγικός θα είσαι στο γραφείο σου ή σε ένα τραπέζι, από το κρεβάτι σου.)
Σήκω λοιπόν και τέντωσε τα χέρια σου. Αν έχεις από κάπου να κρεμαστείς ώστε να τεντώσεις καλύτερα το σώμα σου, ακόμη καλύτερα.
Τώρα κάνε ένα ντους. Ένα κρύο ντους. Κι όσο το νερό σε χτυπάει δοκίμασε να κάνεις λίγο μασάζ στον εαυτό σου. Να φανταστώ το πρώτο πράγμα που θα έκανες είναι να κάτσεις στον υπολογιστή σου, να πιείς τον καφέ σου ή να ξαναπάς στο κρεβάτι και να κάτσεις με το κινητό. Είπαμε, ΟΧΙ ΚΡΕΒΑΤΙ.
Αν δουλεύεις ή έχεις σχολείο, κάτσε στο pc σου και πιες τον καφέ σου. Κι όσο τον πίνεις κάνε μερικές ασκήσεις. Οριστε εδω: https://www.youtube.com/watch?v=Ub8afedu5GQ
Έλα μην τεμπελιάζεις, όλες οι ασκήσεις είναι σε καθιστή στάση. Δεν κουνιέσαι πολύ. Είναι στην ουσία για πόνους που στην εποχή μας το 90% των ανθρώπων τους έχουν, και το υπόλοιπο 10% απλώς δεν έχει υπολογιστή.
Εγώ, τις προάλλες που είχα κοιμηθεί μόνο 4 ώρες, έδωσα αυτά τα 20 λεπτά στον εαυτό μου κι ήταν λες και κοιμήθηκα 5 επιπλέον ώρες. Ότι σας λέω εδώ λοιπόν τα έχω κάνει και τα κάνω.
«Οκ, τα έκανα όλα αυτά. Τώρα τι;» Τώρα λοιπόν που έχεις βοηθήσει λίγο τον εαυτό σου σωματικά, πρέπει να το κάνεις και ψυχικά.
2. ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ.
ΓΕΜΙΣΕ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΣΟΥ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ! Δεν έχεις ι.δ.έ.α. πόσο σημαντικό είναι να γεμίζεις την μέρα σου με πράγματα που σε κάνουν χαρούμενο.
«Δεν έχω χρόνο, δουλεύω κι είμαι κουρασμένος και μπλα μπλα μπλα» άστο. Δεν πείθεις κανέναν την στιγμή που κάθεσαι tumblr και κάνεις εδώ και 2 ώρες σκρολ. Επίσης, όταν κάνεις κάτι που αγαπάς, δεν κουράζεσαι.
Ένα πράγμα που αγαπάς είναι το γράψιμο αλλά εκείνη την ώρα δεν έχεις όρεξη να γράψεις; Μπες στο google και ψάξε για αυτό. Πολλοί συγγραφείς έχουν και κανάλι στο YouTube και μιλάνε-δίνουν συμβουλές. Αν πραγματικά αγαπάς την συγγραφή 1-2 βιντεάκια να δεις και θα ενθουσιαστείς. Θα μπεις στο μουντ. Μάθε να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις στο google. Δεν θα πατήσεις «συγγραφή», αλλά «τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι συγγραφείς», «πώς να ξεφύγω από το writing slump», «ενδιαφέρον πράγματα για τα οποία μπορώ να γράψω».Γενικά μην περιμένεις να σου έρθει, κυνήγα το. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ, απλώς ΚΑΝ’ΤΟ! Κι εγώ πολλές φορές δεν έχω όρεξη να σχεδιάσω, αλλά βάζω ένα podcast ή οτιδήποτε να ακούω στο background και ξεκινάω να σχεδιάζω. Μέσα σε 20 λεπτά έχω μπει στο mood και καταλήγω να σχεδιάζω για ένα καλό 8ωρο. Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιο σχέδιο που να σου βγάζει χαρά και θετικότητα. Μπορεί να είναι από τα πιο καταθλιπτικά κομμάτια που ποτέ έχω κάνει. Μα ξέρεις πόσο ολοκληρωμένη νιώθω όταν βγάζω κάτι που νιώθω προς τα έξω; Όταν παίρνω την αρνητικότητα και την μετατρέπω σε κάτι όμορφο; Κανένας άνθρωπος ή υλικό δεν μπορεί να μου το προσφέρει αυτό.
Σχεδόν σας ακούω εσάς να λέτε «μα δεν έχω ταλέντο σε τίποτα» ή «μα δεν ξέρω τι μου αρέσει να κάνω». ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ! Απλώς κάθεσαι και κλαίγεσαι. Πιάσε μία-μία Τέχνη αν αυτό χρειαστεί. Ένα-ένα άθλημα.
3. ΔΙΑΛΕΞΕ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ
ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΤΟΟΟΟΟΟΣΑ ΣΚΙΛΣ ΑΠΌ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ! Έχετε ένα εργαλείο σαν το ίντερνετ στα χέρια σας, και μου λέτε για τα σχολεία που δεν σας μαθαίνουν τίποτα. ΕΙΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ; Αν θα θέλατε θα μαθαίνατε.
Στο σχολείο μου δεν είχαμε μάθημα ψυχολογία, ούτε συγγραφή, ούτε αστρονομία, ούτε φωτογραφία.
Μαντέψτε όμως που υπάρχουν αυτά. Στο ίντερνετ.
Γιατί να δώσω χιλιάρικα σε σχολές για να μάθω τα προγράμματα της ADOBE, ενώ υπάρχει το internet;! Δεν έχει υπάρξει στιγμή στην ζωή μου που έψαξα ένα tutorial για κάτι, και δεν το βρήκα. Σοβαρευτείτε λοιπόν και ψαχτείτε!
Μπείτε και στην διαδικασία να βρείτε ανθρώπους που αγαπάνε τα ίδια πράγματα με εσάς, μιλήστε για αυτό, μοιραστείτε ιδέες. Κι αν δεν βρίσκεις άτομα στην πραγματικότητα, ΜΑΝΤΕΨΕ, ιντερνετ. Ψάξε συγγραφείς, αθλητές, ηθοποιούς. ΨΑΞΕ.
Εμπνεύσου.
ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ: Μερικά πράγματα ακόμη που θέλω να πω- ίσως σε βοηθήσουν όταν αρχίζεις και δεν βρίσκεις ξανά νόημα σε τίποτα.
Κάθισε σε ένα σημείο- κατά προτίμηση όχι το κρεβάτι σου – και δημιούργησε μια όμορφη ατμόσφαιρα. Για παράδειγμα, φτιάξε έναν καφέ, και κάθισε στο μπαλκόνι σου με ένα βιβλίο. Αν δεν διαβάζεις, πάρε ένα τετράδιο και προσπάθησε να γράψεις όσα νιώθεις και σε προβληματίζουν. Προσπάθησε ύστερα να φερθείς σαν να μην τα έγραψες εσύ αυτά. Σα να είναι ένα γράμμα από έναν φίλο που ζητά βοήθεια. Απάντα γραπτώς ότι θα απαντούσες και στον φίλο που σου. Κι αν νιώθεις πως είναι κάπως περίεργο αυτό, είσαι λίγο γελασμένος αν πιστεύεις πως θα βρεις καλύτερο φίλο από τον εαυτό σου.
Kι αν αυτό δεν βοηθήσει ή απλώς δεν έχεις την όρεξη και την δύναμη να γράψεις –γιατί έχω βρεθεί κι εγώ εκεί- απλώς γράψε για ότι έχεις μπροστά σου. Προσπάθησε όμως να μην είσαι απαισιόδοξος. Είναι τόσο εύκολο να μιλήσεις για το πόσο βρώμικοι είναι οι δρόμοι, για το καυσαέριο ή τα σκουπίδια. Το δύσκολο είναι να δεις την ομορφιά.
Είναι τόοοσο εύκολο να είσαι απαισιόδοξος κι αρνητικός. Επίσης είναι τόσο εύκολο να λειτουργείς με το σκεπτικό «ποιο το νόημα»; Ενώ στην πραγματικότητα, η ζωή δεν έρχεται με κάποιο εγχειρίδιο.
ΕΣΥ ΔΙΝΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ! Με βάση τα θέλω σου, τον χαρακτήρα και όσα αγαπάς να κάνεις. Μην περιμένεις να έρθει κάποιος άνθρωπος στην ζωή σου και να τα αλλάξει όλα. Είτε αυτός είναι ένας φίλος, ένας σύντροφος, ένας γονέας, οποιοσδήποτε. Μην εξαρτάς την ευτυχία σου πάνω στην ύπαρξη άλλων ανθρώπων. Ναι, μπορούν να σε εμπνέουν και να σε βοηθάνε, να δίνουν λίγο περισσότερο νόημα, μα δεν μπορείς να ζεις στο σώμα κάποιου άλλου. Μην περιμένεις έναν άνθρωπο να έρθει να κάνει την μεγάλη αλλαγή στην ζωή σου, γίνε εσύ αυτός ο άνθρωπος.
Όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές, το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσεις το πρόβλημα και το 2ο είναι να κάνεις κάτι για αυτό. Και ραγματικά…δεν ξέρω γιατί… Ίσως τους αρέσει να πονάνε, ίσως πιστεύουν πως αυτό τους κάνει ξεχωριστούς (κι ας υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στον κόσμο σε αυτή τη θέση). Ίσως απλώς έχουν βολευτεί. Μα γιατί να επιλέξεις να είσαι η χειρότερη έκδοση του εαυτού σου όταν μπορείς να είσαι η καλύτερη;!
Βγάλε την καταθλιπτική μουσική, βάλε κάτι χαρούμενο. Φτιάξε motivation playlist αν χρειαστεί.
Διάβασε, ΜΑΘΕ, επεξεργάσου, δημιούργησε, νιώσε την ολοκλήρωση για την οποία μιλάω πιο πάνω. Ξανά από την αρχή μετά. Μην βολεύεσαι. Μην σταματάς να μαθαίνεις. Μην σταματάς να εξελίσσεσαι. Γίνε η καλύτερη έκδοση του εαυτού σου. Μην προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος. Μην ζηλεύεις, εμπνεύσου. Όχι, ποτέ δεν θα φτάσεις στο τέλος του πράγματος. Ποτέ δεν θα αγγίξεις την τελειότητα. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΤΕΝΑΧΟΡΙΕΣΑΙ; ΕΙΣΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ; Σου δίνουν εγγύηση πως πάντα θα έχεις λόγο να παλεύεις να μαθαίνεις, να ζεις, κι εσύ στεναχωριέσαι; Αντί να χαρείς που υπάρχουν τόσα να εξερευνήσεις. Που ξέρεις πως ποτέ δεν θα βαρεθείς;!
Αυτό ισχύει από πράγματα μεγάλα όπως το ίδιο το σύμπαν, μέχρι την πόλη σου. Καθώς γυρνάς σπίτι από την δουλειά ή το σχολείο, πάρε διαφορετικό δρόμο αυτή τη φορά, παρατήρησε τον δρόμο, τους ανθρώπους, μην πάρεις το λεωφορείο σήμερα. Κι αν χαθείς, ακόμη καλύτερα. Δεν έχεις κανένα ραντεβού να προλάβεις. Σπίτι σου πας, να κάτσεις στον υπολογιστή. Αυτό το κάνεις όποτε θες.
Αν χρειαστεί κόλλησε χαρτάκια γύρω στο γραφείο σου με ατάκες όπως «όταν νιώθεις πως θες να τα παρατήσεις, θυμήσου γιατί άρχισες» ή «γίνε ο άνθρωπος που θες να συναντήσεις. Η διαφορά που θες να δεις στον κόσμο.» Τι; Το θεωρείς γελοίο; Ας σε πουν γελοίο όταν θα έχεις καταφέρει ότι έχεις βάλει στόχο. Τότε δεν θα σε νοιάζει και πολύ. Στο εγγυώμαι.
Απλώς…σταμάτα να το σκέφτεσαι κι απλώς ΚΑΝ’ΤΟ. ..
Πολλοί θα αναρωτηθούν αν κουράστηκα γράφοντας αυτό το κείμενο. Η απάντηση είναι ναι, με πόνεσε λίγο το κεφάλι μου, χαχα, αλλά πραγματικά θέλω να σας βοηθήσω. Πραγματικά θέλω να προσπαθήσω να βοηθήσω έστω κι αυτόν τον έναν που θα το διαβάσει όλο.
Και δεν θα κάτσω να το ξαναδιαβάσω για να δω τι παρέλειψα ή τι ορθογραφικά έκανα.
Ελπίζω να εστιάσατε σε αυτά που προσπαθώ να περάσω και να πω κι όχι στα ορθογραφικά.
Αυτά. Προσέχετε τους εαυτούς σας.
Διάβασα αυτό το κείμενο (ή έστω συζήτηση) από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν ξέρω αν αξιζε. Δεν ξέρω αν θα μου προσφέρει κάτι ουσιαστικό. Στην τελική είναι άλλο ένα "κείμενο που διάβασα στο tumblr σκρολαροντας στην αρχική μου". Όμως ξέρω ότι καθώς το διάβαζα ένιωσα πως υπάρχει ελπίδα. Και όχι γιατί κάποιος ίσως να περνάει κατι χειρότερο από μένα. Αλλά γιατί πήρα κουράγιο ξέροντας πως υπάρχει λύση. Πως μπορώ να τα καταφέρω μόνη χωρίς να χρειάζομαι κανέναν. Ίσως σε μια βδομάδα να έχω ξεχάσει τι έλεγε. Όμως ξέρω πως αυτή την στιγμή -αυτή την στιγμή που το χρειαζόμουν- με έκανε να νιώσω καλύτερα. Σε ευχαριστώ λοιπόν για αυτό, ακόμα και αν δεν μιλούσες σε μένα προσωπικά. Και αυτό το ευχαριστώ το λέω μέσα από την καρδιά μου. Λογικά δεν θα το δεις ποτέ, ούτε θα το ακούσεις. Όμως δεν πειράζει. Νομίζω πως δεν ήταν αυτός ο σκοπός σου εξ αρχής.
This picture is in time with the average heart rate. What you’re hearing is the sound of your blood pumping, which you aren’t normally aware of. This picture tricks your mind into making yourself aware of your heart rate, so you hear it.
Είναι κάπως φρικιαστικό που ακούω το ντουκ ντουκ…..
Κάνε μαζί μου όσα δεν έχεις ξανακάνει. Έχω ένα φετίχ το οποίο δεν έχει καμία σχέση με κρεβάτια, μαστίγια κι άλλα τέτοια. Θέλω να σε ξεπαρθενεύω κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Να μου λες συνεχώς «Αυτό το έκανα πρώτη φορά μαζί σου». Από το πιο απλό μέχρι και το πιο σύνθετο. Θέλω να κάνεις υπερβάσεις για μένα. Πράγματα τα οποία είχες στο πίσω μέρος του μυαλού σου μα ποτέ δεν πίστευες πως θα ξεστομίσεις, και πράγματα που δεν είχες καν στη φαντασία σου και ήρθα εγώ για να στα μάθω. Θέλω να με εκπλήσσεις συνεχώς, αλλά παραπάνω γουστάρω την ιδέα του να εκπλήσσεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Δεν είναι θέμα επιβεβαίωσης ή ανασφαλειών. Είναι θέμα αντοχών. Θέλω να μάθω τα όρια σου, θέλω να δω ως που μπορείς να φτάσεις για μένα. Όλα αυτά θέλω μαζί μου να γίνουν η καθημερινότητά σου. Θέλεις ρομάντζα, κεριά, λουλούδια κι εκπλήξεις μα ντρεπόσουν να το παραδεχτείς για να μη σε πουν ονειροπόλο; Θες μπίρες, πίτσες, διαγωνισμό ρεψιμάτων, σφαλιάρες και δαγκώματα; Να με βρίζεις για τις χαζομάρες που πετάω, ενώ τόσο καιρό για κάποιο λόγο έπρεπε να είσαι καθώς πρέπει και φοβόσουν πως θα χάσεις τον εαυτό σου μέσα στην τόση δηθενίλα; Παραδέξου το. Μπορεί ώρες ώρες να βαριέμαι ή να νυστάζω, αλλά θα το κάνω. Κι άμα βαρεθείς τη νέα σου ρουτίνα, θα διαλύσω το κάστρο που χτίσαμε και θα φτιάξω ένα καινούριο, πάλι απ’ την αρχή.
Μισό λεπτό, κάτι γράφω
Άρχισα να συλλέγω λεπτά
από μικρό παιδί. Γιατί όχι άλλωστε? Άλλοι συλλέγουν πεταλούδες, κοχύλια, έργα τέχνης
παλιά κόμιξ
εγώ συλλέγω λεπτά.
Θλιμμένα, ψυχοφθόρα, μίζερα, νεκρά λεπτά.
~
Το πάθος μου γεννήθηκε στο σχολείο.
Τα πρώτα κομμάτια της συλλογής μου, εκεί τα απέκτησα.
Εκείνα τα ατελείωτα λεπτά, λίγο πριν το κουδούνι σημάνει για διάλειμμα.
Ένα ένα. Προσεκτικά.
~
Καμιά φορά, που ο διπλανός μου αφοσιώνοταν στο μάθημα
μέχρι το τελευταίο λεπτό
έκλεβα και τα δικά του.
~
Στην αρχή, τα κρατούσα στις τσέπες της φόρμας μου,
μα χανόντουσαν καθώς παίζαμε μπάλα στην αυλή.
Ούτε που καταλαβαίνεις πως χάνεται ο χρόνος όταν παίζεις.
Και που να τρέχεις να τα μαζεύεις…
(ειδικά αν είσαι τερματοφύλακας)
~
Αργότερα, ξεκίνησα να τα φυλάω σε μια παλιά μου κασετίνα
που είχε απ’ έξω μια ζωγραφιά με τους πάουερ ρέιτζερς να πολεμάνε έναν κακό.
~
Όσο μεγάλωνα, η συλλογή μου πλούτιζε.
Ανακάλυψα κάποιες βασικές αρχές ενός συλλέκτη.
Παραδείγματος χάριν: να αποζητάς την ποιότητα, όχι την ποσότητα.
~
Το πάθος μου, έμεινε για πάντοτε κρυφό απ’ όλους. Ήμουν, άλλωστε, πολύ προσεκτικός.
~
Το να είσαι μεγάλος, ανοίγει συναρπαστικούς νέους ορίζοντες
για να ικανοποιήσει κανείς την εν λόγω δραστηριότητα.
Άρχισα να μαζεύω τα γκρίζα λεπτά που κυλούσαν στα κόκκινα φανάρια, τις ουρές, τη σκοπιά, τις αίθουσες αναμονής, τις αϋπνίες, τους αυτόματους τηλεφωνητές.
Τα λεπτά που αργούσα στη δουλειά, και τα ατελείωτα μέχρι να σχολάσω.
Κάθε ανούσιο λεπτό μπροστά στον καθρέφτη
έως ότου γίνω ευπρεπής, και ευπαρουσίαστος.
Κάθε αναμονή
κάθε αναβολή στο ξυπνητήρι
και κάθε αναβολή στο ξυπνητήρι του γείτονα.
~
Όλα τα “περιμένετε ένα λεπτό, σας παρακαλώ”
που εκφέρονται από ένα ανέκφραστο πρόσωπο.
“Το αφεντικό θα σας δει σε ένα λεπτό”.
“Ο γιατρός θα σας δει σε ένα λεπτό”.
“Μισό λεπτό, και θα σας εξυπηρετήσουμε”.
“Επιστρέφω σε ένα λεπτό”.
~
Τα φυλούσα πλέον σε βαζάκια, με μια ετικέτα έξω απ’ το καθένα
διαφορετικό
ανά χρονολογία, ανά τύπο, ανά μέγεθος, ανά σημαντικότητα.
Σημείωνα στις ετικέτες λέξεις φαινομενικά παράλογες
όπως: “Ρομπέν των δασών”. ή, “Η αιωνιότητα”. ή, σε ένα μικροσκοπικό, “Φρύνοι”.
Μοναχά εγώ ήξερα τι σημαίνει το καθένα.
~
Μαζί σου, η συλλογή μου εμπλουτίστηκε με ένα νέο βαζάκι.
Εκείνο με το πράσινο καπάκι. Που σε παρακάλεσα να μην ανοίξεις ποτέ.
Δεν ξέρεις τι θα ξεπηδήσει από μέσα. Με τέτοια πράγματα, καλό είναι να φυλάγεσαι άλλωστε…
~
Εκεί, τοποθέτησα όλα τα δικά σου λεπτά.
Εκείνα τα βιαστικά, που ήθελα να ξαπλώσω δίπλα σου, λίγο ακόμη
μα έπρεπε να σηκωθώ και να ετοιμαστώ για τη δουλειά.
Τα ατελείωτα λεπτά που περίμενα να μου απαντήσεις σε κάποιο μήνυμα
και
τα λεπτά που τελείωναν στην κάρτα, και δεν μπορούσα να σου μιλήσω άλλο.
(δεν είχα και φράγκα να βάλω άλλη).
Και
τα δέκα λεπτά που σε περίμενα
στο πρώτο μας ραντεβού.
Το καλύτερο κομμάτι της συλλογής.
~
Τα τελευταία χρόνια, την διεύρυνα ακόμη περισσότερο.
Τεχνολογία, σου λέει.
Μαζεύω με αφοσίωση λεπτά από την τηλεόραση
και το διαδίκτυο.
Κάθε φορά που παρακολουθώ στις ειδήσεις
“τις συναρπαστικές εξελίξεις
λεπτό προς λεπτό”
θάνατοι, καταστροφές, αστυνομικές επιχειρήσεις,
συλλήψεις, αυτοκτονίες,
γέννησε η Μενεγάκη.
Χαμός.
Μπήκε γκολ στο τελευταίο λεπτό.
Κι εκεί που περιμένω να τελειώσει η γαμοδιαφήμιση τους στο youtube
“Μη χάνεις λεπτό”. “Βλέπεις διαφορά, απ’ το πρώτο κιόλας λεπτό”
“Απέκτησε λεπτή σιλουέτα στο λεπτό”.
(και γαμώ τα λογοπαίγνια).
~
Μαζεύονται, που λες, αυτά τα λεπτά.
Αργά, αλλά με αγάπη
και αφοσίωση.
Και κάποια στιγμή, τα λεπτά αυτά
θα γίνουν ώρα.
~
Θα είναι η ώρα
που θα τους πάρει ο διάολος.
Το καλυτερο ποστ στον κοσμο ολο επανω,μα το θεο.
Δάκρυ
Κατρακυλαει στο πρόσωπό μου. Κινείται ευθυγραμμα πάνω στην τραχια επιδερμίδα μου. Κουβαλάει πάνω του κάθε βασανο, κάθε στεναχωρια. Κάθε προβλημα κυλάει προς την γη. Θέλει να θαφτει στο χώμα και να ξεχαστεί μια για πάντα. Δυσκολο. Το δάκρυ κυλάει στο πρόσωπο μου και εσύ δεν είσαι εδώ να το χαιδεψεις. Να το χαιδεψεις και να εξαφανιστεί και το τελευταίο μόριο του. Να εξαφανιστεί και η τελευταία ανασφάλεια μου. Δεν είναι αρκετή η εικόνα σου στο μυαλό μου που μου λέει ότι είμαι όμορφη, που μου λέει πως με αγαπάει. Το χέρι μου κρέμεται αχαρο τώρα που δεν είσαι εδώ να το κρατήσεις ενώ μου μιλάς. Να γεμίσεις την θέση που σου άφησα. Αυτό το κενό που ούτε θυμάμαι πως δημιουργήθηκε στην παλάμη μου. Το οποίο μπορεί να καλυφθεί μόνο με δάκρυα τώρα πια. Που ομως θα γλυστρησουν. Δακρυα ειναι έτσι κι αλλιώς. Κάθε μέρα με στοιχειωνει η απουσία σου. Κάθε μέρα ένα δάκρυ ως ανάμνηση σου. Κάθε μέρα η υγρασία στο μάγουλο μου, μου θυμίζει πως η αγάπη πονάει και το happy end υπάρχει μόνο στα παραμύθια.