belirsizlikler koleksiyonu

bazen kelimeler donup boğazıma tıkılıyor; belkide soğuktandır. çıkarıp bloguma asıyorum bende.

[kahve-i-dem]

hele paris’in gökleri aklımı başımdan alıyor

...

paris'in göklerinden uzanıp bir yıldız kopardım kırmızı bir karanfilmiş gibi yıldızı saçlarına taktım on beş dakika sonra bordeux'ya bir tren kalkacak garın merdivenlerinde benim için ağlayacaksın ellerim yağmura açılmış sakallarım ıslak ben ki cehennemde bir allah gibi yalnızım st-vincent de paul kilisesi benim otelin arkasına düşer saat kulesi her gece uyur uykumdan uyandırıyor her seferinde seni tekrar bordeaux'ya yolcu ediyorum saadetin ıstırap çekmek olduğunu ben keşfettim çarmıhta bir isa gibi ben ıstırap çektim bir sulfat acılığı sinerse parmaklarına şiirlerimden gözyaşları sinerse eğer küstahça kafiyeli anla ki ölümle hayat arasında zaman gibi mesudum kendimi öldürecek haldeyim seni öldürecek saadetimden dona-maria! bir kahvede isyan halinde bulduğum çekik gözleriyle ermenice küfürler yazıp çizen çocuk sen! bordeaux'ya yorgun bir flamingo gibi yolladığım geceleri benim için dua etmelisiniz.

sus diyordum, susmuyordu atilla. durmaksızın bana paris’i anlatıyordu. git diyordu paris’in göklerinde yüz. içimden bir ses beni tutuyordu ve ben o sesin şakağından vuruyordum bir gece yarısı, ansızın.

[kahve-i-dem]

atilla sen bütün bu şiirleri bana mı yazdın?

açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın en görkemli saatinde yıldız alacasının gizli bir yılan gibi yuvalanmış içimde keder uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın rüzgar uzak karanlıklara sürmüş yıldızları mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan onu çok arıyorum onu çok arıyorum her yerinde vücudumun ağır yanık sızıları bir yerlere yıldırım düşüyorum ayrılığımızı hissettiğim an demirler eriyor hırsımdan ay ışığına batmış karabiber ağaçları gümüş tozu gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar yaseminler unutulmuş tedirgin gülümser çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili hiç bir anı tek başına yaşayamazlar her an ötekisiyle birlikte herşey onunla ilgili telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar gittikçe genişleyen yakılmış ot kokusu yıldızlar inanılmayacak bir irilikte yansımalar tutmuş bütün sâhili çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var öyle vahşi bir tat ki dayanılır gibi değil çünkü ayrılık da sevdaya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili

yalnızlık hızla alçalan bulutlar karanlık bir ağırlık hava ağır toprak ağır yaprak ağır su tozları yağıyor üstümüze özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır eflatuna çalar puslu lacivert bir sis kuşattı ormanı karanlık çöktü denize yalnızlık çakmak taşı gibi sert elmas gibi keskin ne yanına dönsen bir yerin kesilir fena kan kaybedersin kapını bir çalan olmadı mı hele elini bir tutan bilekleri bembeyaz kuğu boynu parmakları uzun ve ince sımsıcak bakışları suç ortağı kaçamak gülüşleri gizlice yalnızların en büyük sorunu tek başına özgürlük ne işe yarayacak bir türlü çözemedikleri bu ölü bir gezegenin soğuk tenhalığına benzemesin diye özgürlük mutlaka paylaşılacak suç ortağı bir sevgiliyle

sanmıştık ki ikimiz yeryüzünde ancak birbirimiz için varız ikimiz sanmıştık ki tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız hiç yanılmamışız her an düşüp düşüp kristal bir bardak gibi tuz parça kırılsak da hâlâ içimizde o yanardağ ağzı hâlâ kıpkızıl gülümseyen -sanki ateşten bir tebessüm- zehir zemberek aşkımız

[kahve-i-dem]

Günaydın, dedi tilki. Küçük prens, nazikçe: Günaydın, diye karşılık verdi, arkasına baktı, ama hiç bir şey göremedi. Bir ses: Buradayım, dedi, elma ağacının altında.

Kimsin sen? dedi küçük prens. Çok güzel görünüyorsun.

Ben bir tilkiyim, dedi tilki.

Gel oynayalim, dedi küçük prens. Biraz düşündükten sonra sordu:

"Evcilleştirmek" ne demek? Sen buralı değilsin, dedi, ne arıyorsun burada? Dedi Tilki.

İnsanları arıyorum, dedi küçük prens. "Evcilleştirmek" ne demek? Tilki:

İnsanların tüfekleri vardır, dedi. Hayvanları vururlar. Can sıkıcı bir şeydir bu.Tavuk da yetiştirirler! İlgilendikleri tek şey budur. Sen tavuk mu arıyorsun?

Yoo.. dedi küçük prens. Ben dost arıyorum. "Evcilleştirmek" ne demek?

Artık herkesin unuttuğu bir şey, dedi tilki. "Bağ kurmak" demektir.

Bağ kurmak mı? 

Öyle ya, dedi tilki. Sen daha benim gözümde yüz binlerce başka çocuktan ayırt edilmeyen küçük bir çocuksun. Sana ihtiyacım da yok. Senin de bana ihtiyacın yok. Ben de senin gözünde yüzbinlerce başka tilkiden ayırt edilmeyen bir tilkiyim. Ama, sen beni evcilleştirirsen, birbirimize gerekli oluruz. Sen benim için dünya yüzünde biricik olursun. Ben de senin için dünya yüzünde biricik.

Biraz anlamaya başlıyorum, dedi küçük prens, bir çiçek var.. Galiba o beni

evcilleştirdi.

Olabilir, dedi tilki. Dünya yüzünde her şey olur.

Yok dünya yüzünde değil, dedi küçük prens. Tilki birden meraklandı:

Başka bir gezegende mi?

Evet.

O gezegende avcılar var mı?

Yok.

Bak bu ilginç bir şey! Ya tavuklar?

Onlar da yok.. Tilki içini çekti:

Hiç bir şey tam istediğim gibi olmuyor. Ama sonra kafasını kurcalayan düşünceye döndü:

Benim yaşantım çok tekdüze. Ben tavukları avlıyorum, insanlar da beni avlıyorlar. Bütün tavuklar birbirine benzer, bütün insanlar da. Bu yüzden biraz canım sıkılıyor. Ama sen beni evcilleştirirsen, yaşamıma ışık girmiş gibi olacak. Bütün öteki ayak seslerinden farklı bir ayak sesini tanımayı öğreneceğim. Öteki ayak sesleri beni toprağın altına kaçırıyor. Senin ayak sesin beni yuvamdan dışarı çağıracak, bir türkü gibi. Sonra, bak şurada, buğday tarlalarını görüyorsun ya. Ben ekmek yemem. Buğday benim bir işime yaramaz. Buğday tarlaları bana hiç bir şey anımsatmaz. Üzücü bir şey bu! Ama senin altın rengi saçların var. Onun için, sen beni evcilleştirdiğin zaman çok güzel bir şey olacak! Altın renkli buğdaylar bana seni anımsatacak!

Buğdayların arasında esen rüzgarın sesini seveceğim. Tilki sustu ve küçük prense uzun uzun baktı:

Ne olursun.. Evcilleştir beni, dedi.

Bunu sevinerek yaparım, diye karşılık verdi küçük prens. Ama zamanım sınırlı. Keşfetmem gereken dostlar, tanımam gereken bir sürü şey var. 

İnsan yalnız evcilleştirdiği şeyleri tanıyabilir, dedi tilki. İnsanların hiç bir şeyi tanımaya vakitleri olmuyor. Satıcılardan olmuş bitmiş şeyleri satın alıyorlar. Ama dost satan bir satıcı olmadığı için, insanların dostları da yok artık. 

Sen bir dost edinmek istiyorsan, evcilleştir beni!

Ne yapmam gerek bunun için, dedi küçük prens.

Çok sabırlı olman gerek, diye karşılık verdi tilki. Önce benden biraz uzağa oturursun, şöyle, otların üstüne. Ben sana göz ucuyla bakarım, sen bir şey söylemezsin. Konuşmak, anlaşmazlıkların kaynağıdır. Ama, her geçen gün, biraz daha yakın oturabilirsin.

Küçük prens, ertesi gün yine geldi.

Yine aynı saatte gelsen daha iyi olurdu, dedi tilki. Örneğin, ikindiyin saat dörtte geleceksen ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Saat ilerledikçe de, içimdeki mutluluk çoğalır. Dört oldu mu, telaşlanır, meraklanırım; mutluluğun değerini keşfederim! Ama, herhangi bir saatte gelecek olursan, yüreğimi hangi saatte giydirmem gerektiğini hiçbir zaman bilemem.. Her şeyin bir yolu, yordamı olmalı.

Yol, yordam nedir? dedi küçük prens.

Bu da çoktan unutulan bir şey, dedi tilki. Bir günün öbür günlerden başka olduğunu, bir saatin öbür saatlerden değişik olduğunu belirleyen şeydir. Benim avcılarım, yol yordam nedir bilirler. Örneğin perşembe günleri, köyün kızlarıyla dansa giderler. Onun için perşembe çok güzel bir gündür. Bağa kadar dolaşmaya çıkarım. Eğer avcılar rasgele bir gün dansa gitselerdi, günler hep birbirine benzer, benim de hiç tatil günüm kalmazdı.

Küçük prens, bunu üzerine tilkiyi evcilleştirdi. Ayrılma zamanı yaklaştığında da, tilki:

Ah, dedi.. ağlayacağım nerdeyse..

Suç senin, dedi küçük prens, ben sana kötülük etmek istemiyordum. Ama, seni evcilleştirmemi kendin istedin..

Elbet, biliyorum, dedi tilki.

Ama ağlayacaksın! dedi küçük prens.

Elbet, biliyorum, dedi tilki.

Öyleyse bir şey kazanmış olmadın.

Kazandım, dedi tilki, buğdayların rengi yüzünden. Sonra, şunu ekledi:

Git güllere bir daha bak. Göreceksin ki, senin gülün dünyada bir tanedir. Bana "Allaha ısmarladık" demeye gel; ben de sana bir sır armağan edeceğim.

Küçük prens gidip güllere bir kez daha baktı.

Siz hiç de benim gülüme benziyor değilsiniz, daha hiç bir şey değilsiniz, dedi onlara. Kimse sizi evcilleştirmiş değil, siz de kimseyi evcilleştirmemişsiniz. Benim tilkiden eskiden nasılsa öylesiniz siz. O da yüz bin başka tilkiden değişik yanı olmayan bir tilkiydi. Ama ben onu kendime dost edindim ve şimdi o, dünyada bir eşi daha olmayan bir tilkidir.

Güller oldukça utanmışlardı. Sizler güzelsiniz, ama içiniz boş, diye sürdürdü sözünü küçük prens. İnsan ölemez sizin için. Evet, rasgele gelip geçen birisi, benim gülümü sizlerden ayırt etmeyebilir. Ama benim gülüm tek başına silzerin tümünden önemlidir, çünkü o benim suladığım çiçektir. Çünkü o benim kavanozun altına koyduğum çiçektir. Çünkü o benim paravanla örttüğüm çiçektir. Çünkü onun tırtıllarını ayıklayan benim (sonradan kelebek olacak bir ikisi dışında.) Çünkü o, benim yakınmalarını ya da böbürlenmelerini, hatta arada susuşlarını dinlediğim çiçektir. Çünkü o benim gülümdür.

Sonra yine tilkiye döndü:

Hoşça kal, dedi

Sen de, dedi tilki. İşte sana vereceğim sır. Hem de çok basit: kişi ancak kalbiyle görür. Göz hiç bir şeyin özünü göremez.

Küçük prens, unutmamak için tekrarladı:

Göz, hiç bir şeyin özünü göremez. Sen gülüne bu kadar çok zaman harcadığın içindir ki gülün önemi böylesine çoğaldı.

Ben gülüme bu kadar çok zaman harcadığım için.. dedi küçük prens, unutmamak için.

İnsanlar bu gerçeği unuttular, dedi tilki. Ama sen unutmamalısın.Evcilleştirdiğin kim olursa olsun, sen ondan sorumlusundur artık. Sen şimdi gülünden sorumlusun.

Ben, şimdi gülümden sorumluyum, diye tekrarladı küçük prens, unutmamak

için…

veBjEguj��c��

[kahve-i-dem]

Beni Sorma Bana Bende Değilim

Giriş cümlesinin çok zor olduğunu söylerler ama bence değil. Çünkü ilk cümle bitti bile o zaman girdim… Bakkal necip abiden aldığım suyu kana kana içtikten sonra dolaptan çeri domatesleri çıkardım, biraz kırmızı biber ve sarımsak. Bu bileşim biraz sulandırılmış salçayla birleşince harikulade bir makarna sosu oluyor. O tadını bilir ben yapmayı. Bu arada laf karıştı bol su için. O işten gelene kadar ben yükümlülüklerimi yerine sevgiyle getiririm. Çoraplarımı mesela ortalığa atmam, o atar. Hatta bu yüzden ben ona kızarım ama işte o da kendine söylenilmesini seviyor. Akşam yemeğimiz için tezgaha bir kaç malzeme mutlaka koyarım geldiğim gibi eğer koymazsam ne yiyeceğiz derdi öldürür bizi. Hiçbişey olmazsa salata yaparım. O biraz yorgun gelir işten ben biraz daha dinç olurum. Onun kadar ağır değil çünkü işim. O öyle istedi çünkü kadın üzülmesin erkek… Erkeğe bişey olmaz zaten onun güçlü kocaman kolları var, elleri var. Suyu toplayıp tekrardan bir taş bile yapabilir. Günüm yorucu geçtiyse eve gelince sadece boynuna atlar sarılırım çok konuşmayız. Çünkü ikimizde yanyanayken söze çok gerek yoktur. O bişey söylerse benim ne cevap vereceğimi bilir o yüzden bu gibi durumlarda sessizlik en iyi iletişim aracımızdır. O gelene kadar biraz televizyon izlerim, sıkılırım. Diğer koltuğa geçerim, sıkılırım. Biraz telefonumu kurcalarım, sıkılırım. Ben genelde sıkılırım. Hatta bazen ondan da sıkılırım ama onu bırakamam. Paylaşamam. O bilir bunu benden bile daha iyi. Ona yemek yapmak dünyanın en keyifli işidir. Piano çalmak gibi bişey. İki küçük elimi kullanırım, o dinler. Yanıma gelince de ellerimi öper yanağımı da. Yemeğe başladığımızda onsuz günün nasıl geçtiğini bi hışımla anlatırım. Hem çok hızlı yemek yerim. O çok hızlı yemez çünkü yemeğin midenin doldurulması esasına değil damağın doldrulması esasına dayandığını düşünür. Değişik. Ben çok umursamam, anlatırım. Yorum yaparız, o istemediğim bir yorum yaparsa kızarım ama sonra içimden yine severim. Napayım ben böyleyim. Yemek bitince o bulaşıklara elini dahi sürmez. Bide üstüne çayı hazır ister. Çayı koyarım dolar boşalır bardaklar gece boyu. Ben bundan şikayetçi olabilirim dışımdan yeter gari diye. Gari deriz çünkü biz egeliyiz. Ama içimden çayın bizi birleştiren bir iksir olduğunu düşünürüm. Hatta çay kendi başına herşeyi birleştirebilir. Bu arada çay demişken Cemal Süreya posterinde bile çaya yer vermişler. Nasıl önemli olmasın. Koltuklarımıza geçtiğimizde gömülürüz birbirimize, çay ve adam uzaktan bile huzur verir. Adam zaten sadece huzur arıyor, da ben? Ben çoğu zaman ne aradığımı bilemesem de o bulur. Yada ben onda bulurum. Hayat bazen garipleşebilir. Yani demek istediğim gerçekle karışabilir. Bunu anlatmak zor size. Çünkü ben kendime de anlatamıyorum.

İlk satırı anlattığımdan bu yana sadece 3 dakika geçmiş. Zaman akıp gidiyor. Hayat buna paralel ilerlemiyor. İşte o aradaki farkın içinde bir araf var, bunların tamamı orda yaşanıyor. Bunu size anlatamam çünkü elimde somut delillerim yok.

O Adam

[kahve-i-dem]

yıllar çabuk geçiyor da saatler biraz zaman alıyor.

[kahve-i-dem]

kendime söz: bir daha yapmam dediğin şeylere müsamaha gösterme, yapma !

asla yapma. yan, kavrul, geber, perişan ol gözünü seveyim yapma. geçecek, sessizce bekle...

[kahve-i-dem]

...

haftalardır bir gün kırılıp ertesi gün yenileniyorum. bir gün güneş bir daha asla doğmayacak sanıyorum, ertesi gün batmaz benim güneşim, güçlüyüm, hiç olmadığım kadar varım, işte tam ortasındayım hayatımın, her şey ellerimde derken bir ertesi gün hiç olmamayı diliyorum hiç birinizin hayatında. iki kaçık düşünce, iki uç, ikisi de birbirinden kötü ikisi de insanı insan olmaktan nefret ettiren, kendinden soğutan düşünce. içimde iki değil on farklı kadın yaşıyor. her biri birbirinden nefret ediyor, kadınlar böyledir zaten muhakkak biri diğerinin bir şeyini kıskanır. on’u da birbirini çekemiyor. çeksem birinin kafasına sıksam diyorum, bu bir intihar mıdır bayım yoksa cinayet mi? tek tip bir insan olmayı hiç sevmedim zaten, ikizlerim ben, asla bir başıma kalamam kendimle bile. onlarca düşünce beynimde, onlarca aklımı kemiren soru. peki ya onlarca nasıl görünüyorum uzaktan? onlar uzak dursun benden. ben bana yeterim, ben bana yetmeliyim. bu kadar yeter. fazlasıyla müdahale edebildiniz hayatıma, size bu hakkı ben verdim, şimdi geri alıyorum. hepsi bu.

[kahve-i-dem]

OMZUNU DA AL GEL

Sevdiği halde içindeki adamı/kadını öldürmeye çalışanınız var mı bilmiyorum. Varsa soruyu birde şöyle sorayım; içinizde her hücrenize kadar işlemiş bir insanı tıpkı kanserli bir hücreye yaklaşır gibi tek tek temizlemeye çalışanınız var mı aranızda? Rabb korusun sağlıkla karşılaştırılamıyacak kadar küçük fakat bir adamda da nadiren görülecek türden bir hastalık bu. Sadakattır bu hastalığın adı. Vedalar hücre boyutunda dahi zordur. Ama sadakat ölmeyi gerektiği yerde ölmeyi, öldürmeyi gerektiği yerde öldürmeyi emreder. İkisinden birini yapamazsanız şayet başkasının elleriyle öldürülmeyi göz almışsınızdır. Cesaret gerektirir. Hayatınızda çok çeşitli uyusturucularla yaşıyanınız mutlaka vardır. Bizzat şahit olduklarım cipralex, zanax, rock veya arabesk müzik, kumar, esrar, kitap, spor, prozac, hız, lübnan macunu, captagon hatta din halkın afyonudur bile diyenler var tarihte...Peki kimseye gıkını çıkartmadan kendini bir şekilde uyuşturan en yakınındaki insanları dahi yanında habersiz şekilde tutmayı başaran ve bu tip şeylerin insana mahsus olduğunu ve bu meselelerin dillendirilmesi halinde güçsüzleşeceğini düşüneniniz var mı? Hayır demediğinize göre beni anladığınızı düşünüp devam ediyorum. Uykunuz zaman zaman ağırlaşabilir günde 13-14 saat uyursunuz. Aslında işin en güzel tarafı budur. İştahınız açılır sanki hiç doymayacak gibi yersiniz. Fazla kilolarinizi takmayabilirsiniz başlarda. Sonrasında problem olacaktır ama kendinizi yine bir şekilde uyuşturursunuz nasil olsa oyle degil mi? Herşey düzeldi mi acaba diye arada bir uyuşturmazsınız kendinizi. O günlerde asabisinizdir. Sevdiklerinizi bir güzel haşlayabilir, söylemiyeceğiz sözler söyleyebilirsiniz. Güzel bir uyku çekmemişsinizdir ve iştahınız sebepsiz yere kapalıdır. Bunlar her tip uyuşturucunun ortak özelliğidir. Günler gelir geçer, musmutlu geçer mutsuz da geçer. Mutsuz geçerse akşam bir daha cezalandırırsınız kendinizi yastığa başınızı koyduğunuzda.İçinizde bir boşluk oluşur sanki kamikazenin en ucuna binmişsiniz de son salınım noktasında gibi. Düşmek istemiyorum dersin ama düşmeye başlayacaksındır ve yatağa sımsıkı tutunursun. Hayat çok garip değil mi bilhassa insan beyni, anlaşılması güç değil mi? Mesela hala düşünürüm insan beyniyle mi sever yoksa hakikatten kalbin böyle bir işlevi var mıdır. Eğer beyni ile seviyorsa niçin gördüklerini ve duyduklarını inkar eder? Eğer kalbin böyle bir işlevi varsa görmeden nasıl olurda sevmiyor muyum diye ikileme düşer. İkilemlerden kurtulabilmek gerekiyor... Zaman garip bir kavram. Örneğin zamana bıraktığın an çözemediklerini, çakarsın yelkovanla akrebi olduğu yere ve sonrasında dersin ki 1 saat 60 dakika! Örneğin iki gün de 48 saat normal koşullar altında ama iki günün bir güne sıkıştırıldığı günler de olabiliyor. Elif Şafak'ın Alexander ı içeri düştüğünde bazı günleri böyle nitelendiriyordu. Benim için de bu şekilde. Heleki çok da sevmediğiniz bir şehirde sadece birinin gelmesini bekliyorsanız ve normalde o şehirde bırak nefes almayı içinden bile geçmezsiniz ama yaşayıp gidiyorsunuz işte. Tarık Tufan'ın söylediği gibi yaşamak da sana dair uzayıp giden bir özleme dönüşüyor. Şimdi yazıya bakıyorum da ulan ne pislik bir sevgiymiş, aşkmış..Ne psikopat adamsın sen diyorum kendi kendime. Dünyada başka kadın mı yok yani? Var. Kadınlar güzeldir, hepsinin bir güzel yönü var. Hatta kadınları seviyorum. Ama bu yinede yeterli bir cevap değil O Kadını sevmek için. Her aşk biraz hastalıklıdır ama bu başka türlü lan! Herhangi bir suçlu aramıyorum. Hatta suçlu arasam ilk önce kendimi suçlarım. Hatta öyle bir suçlarımki sırf karşımdaki kendini iyi hissetsin diye bende yaptım üzülme sıkılma derim. Ama bu sefer durum bu şekilde ilerlemiyor. Hatta ilerleyemiyor. Yinede suçludan öç almak adalet, onu affetmek fazilettir. Fazilete inanmaya çalışanlardanım. İçimizden bazıları bunların hiç farkına dahi varmıyor. Yaşayıp gidiyorlar, hemde öylesine. Hiç sormuyor kendine neden ile başlayan soru cümlelerini. Yolu sormuyorsun Rabb'e. En açılmaz kapıları açtıran, en sarp yokuşları aştıran sana yolu mu göstermeyecek? Bugün iş yerinde bir dayı var. Çok severim adı Ahmet, tonton beyaz sakallı bir dayım. Geldi oturdu yanıma. Görüyorsun Burak dedi Bursa böyledir; sabah çıkarsın dışarı lodos seni uçuracak sanırsın ama akşam olduğunda lodos kesilir, sabah hiç kesilmez dediğin fırtınalar bile diner. O yüzden sabah düşünme ne yapacağını akşam düşünürsün, düşünürsen lodosa da müdahale edemezsin dedi. Gitti. Boşverip ölüm yok ya ucunda dediğimiz herşeyin sonunda ölüm var. Ölüyorsun. Evet evet sana verilen zaman doluyor ve ölüyorsun. Ya sonra? Öldüğünü bile anlamıyorsun. Seni gömüyorlar imece usulü. İmam gelip birşeyler okuyor. Kafanı kaldırıyorsun ve yüzünün 20 cm kadar üzerine konulmuş ahşap plakalara çarpıyorsun. O anda anlıyorsun... Bana yardımın dokunur, bildiğin sureler var, omzunu da al gel... Not: Bakara/216 O Adam

[thegodsneedahero-deactivated201]

[kahve-i-dem]

Hiçbirşeyi Olmayan Bir İnsanın Herşeyi Olmak İster Misiniz?

Bir insan sizi sinirlendiginde kalbinizin sol karıncığından atardamara pompalanması esnasında uç noktalardaki dalgalanmalar artar yani nabzınız 130 un üzerine çıkar, damarlarınız genişlemeye başlar, kalbiniz belirli zaman içinde normalin üzerinde kasılıp gevşer, adrenalin salgısı normalin çok üzerine çıkar ve ani kararlar verip kelimeler ağzınızdan çıkar, hedefi bir hamlede vurur. Bunlar normal bir insanda biyolojik ve fizyolojik olaylardır. Bunları araştırıp öğrenebilirsiniz. Size öğrenemeyeceğiniz birşey anlatacağım. Peki insanın ağzından kelimeler çıkmıyorsa öfke kontrolünün olduğunu düşünüyor fakat sürekli kendine doğrultuyorsa hedefi ve ağzından çıkmayıp kelimeleri kalbine saplıyorsa her seferinde ne olur biliyor musunuz? Her yaraya sadece küçük tamponlar yaparsınız, pansumanlar yaparsınız her seferinde kanı durdurmaya çalışırsınız.

Siz hiç bir kadının herşeyi olmaya çalıştınız mı? Ona bağırıp çağırdığınızda çocuk gibi ağladı mı yanınızda? Aslında gitmek isteyipte gidemediğiniz oldu mu hiç ben gidersem o ne yapar sonra kimsesi yokki onun dediniz mi? Anne babanız hayatlarında bulamadıkları yüzünden hayal kırıklıklarını size yansıttı mı? Hayatınızı hiç mahvettiler mi? Sevmenin nasıl ve ne anlama geldiğini size yanlış öğrettikleri yada öğrettiklerinin aslında sevgi-aşk olmadığı farkettiğinizde çok geç olduğunu düşündünüz mü? Anne-babadan gelenler az olduğu için size herşeyini feda eden bir kadın oldu mu sırf onunla çok fazla ilgilenin diye sırf onu çok sevin diye iç güdüsel olarak, akabinde siz de herşeyinizi feda ettiniz mi ona hiç? Yapmadıysanız bunu güçlü bir adam değilseniz yapmayın beyler. Bu yük dünyanın en ağır yüklerinden biridir. Güçlü bir adamsanız şayet bir deneyin bakalım ne kadar götürebiliyorsunuz? Bu adam da kadın da mutlu olamayabilir. Sanki dünyanın en mutlusu gibi görünsen de sen sadece sevgilisin ve belki biraz arkadaş biraz sırdaş olabilirsin. Ama bu hayatta neyi nasıl ne kadar istediğinle orantılıdır. Bunların hepsi olmaya çalışırsanız bir an bile yoruldum demeyeceksiniz! Kocaman güçlü elleriniz olacak, güçlü kollarınız olacak, büyüklüğünün hayali sizi bile korkutacak kadar yüreğiniz olacak, ayaklarınız daima yere sağlam basacak, kendi kararlarınızı net şekilde verebilecekseniz, tuttuğunuzu koparmalı, sevginizi kimselere bırakmayacaksınız, demir gibi sert olmalı, pamuk gibi sarabilmelisiniz, arkanızda sadece duvar olmalıdır, sabretmelisiniz, kor ateş yanıp sesinizi dahi çıkarmamalısınız. Bir kere olsun yoruldum derseniz elinizde hiçbirşey kalmaz. Bir anda kaybedersiniz. Sevgilinizi, aşkınızı, arkadaşlarınızı, sırdaşınızı, hayat arkadaşınızı herşeyinizi kaybedersiniz. Zordur beyler. Her yiğidin harcı değildir böyle kadınlar sevmek. Peki kadının bu konuda bir suçu var mı? Suçlu da aramayacaksınız aksi halde verilmemiş adeleti de vermek zorunda kalırsınız. Kadın sadece büyük şükürsüzlük eder, nazlanır, mızmızlanır. Her kadının ortak özelliğini de unutmayınız…

Azizim şu 3 kelimeyi tekrar et;

Estağfirullah. Elhamdüllah. Eyvallah…

Düzeltme: Yazı pişmanlık içermez. Müslüman adamın “keşke"si yoktur, "Şükrolsun"u vardır… Ve Rabb kız çocuklarını korusun.

O Adam

[kahve-i-dem]

Öyle güzel bir rüya gördüm ki uyandığım ilk an yüreğim kanat çırpıyordu. Sonra gerçeğe dönmemle yüreğimin o kanatları usulca bir yere bırakıp uçurumdan düşmesi bir oldu. yatağımda doğruldum. Allahım dedim bu nasıl bir döngü? yalvarırım gerçek olsaydı. öyle güzel öyle gerçekçiydi. halbuki bizim hiç öyle evimiz olmadı. her yanı pencereli bahçeli bir evdi. annem mutfakta bir şeyler hazırlıyordu. mutfağın pencereleri hemen bahçeye bakıyordu. her yer yeşillik, mavi bir gökyüzü, insanın içini hafif üşüten bir hava. ablam ve çocuklar ordan oraya koşturuyordu. yavaş yavaş akşam çöktü. ben bahçede telefonla konuşuyordum. sonrası hep huzur gibi bişeydi, sonrası mutluluktu. ben giderken annem bana kızmıştı, söylenmişti bir sürü. kulak asmadım. sahi niye öyle kızmıştı acaba? ama heyecanımı bilse, görse hemen sarılır mutluluk gözyaşları döker demiştim içimden. zaman o heyecanı içine çekme zamanıydı. 'an' kaybetmek istemiyordum, ona anlatmakla vakit harcamadım, hemen çıktım evden.. ah. şimdi de çıksam şu içimi boğan evlerden. temiz havayı içime çeksem, sıcak yaz akşamlarına geri dönsek, eski mutlu o kızı geri getirsek. hayat her seferinde "acımazkii" dediğim yerden vuruyor da acıyor nalet olasıca.

[zamangecmiyor]

[kahve-i-dem]

Allahım ben mükemmelliyetçi miyim acaba? öyle mi oldum ben :( sevmem ki ben öyle. ama niye böyle oldumki ben şimdi. neyi arıyorum da bulamıyorum. kendimi kaybettim bulamıyorum bayım. bulursanız numaramı biliyorsunuz sanıyorum. ezberinizde olmalı en azından. ben sizin numaranızı hiç silmedim. zaten gecenin bir yarısı arayasım geliyor da uzanıp bir sigara alıyorum. uzanarak sigara içmenin de ayrı bir keyfi var, en iyi siz bilirsiniz halbuki sigara içmenin adabını otobüs duraklarında. rum ezgileri dinliyorum şimdi insan nereye ait hissediyorsa oraya dönmek istiyor. aitlik ne değişik bir kavram diyorum. siz hiç ait oldunuz mu bayım. kendinizi en çok nereye ait hissediyorsunuz. ben galiba hiç olmadım. dönemedim o yüzden. içimde balkan ezgileriyle doğuya yöneldim, oha nolduk şimdi dedim. kafam çok karışık lan. kavgam kendimle en çok da kendimle. bir de kendim.. hay ben kendimi nerelere atam. ben ne dicektim ya, az evvel bişey dicektim de diyemedim sonra araya çok laf girdi de lafın başını kaçırdım. hay ben bu kuş beynime. ben mükemmelliyetçi değilim. Çengelköyde çok güzel bir çay bahçesi vardı. süper babanın "Çengelköy'de olur masal' diye parçası var. hep bu balkan müzikleri yüzünden buraya vardırdık bu işi. Çengelköy dedi de beni nereye götürdü. olum ben şimdi kimle orada yoğurt yiyeyim. bok ye. ağzım bozuk bu aralar. ben en iyisi bu yazıyı da taslaklara kaydedeyim de bir daha 3 sene sonra okuyayım. amaan 3 yıl önce bittabi mal olabilirdim diye teselli edeyim kendimi. bu Avşar da ne mal adam ya geçen bi müzik açmış diyo ki "zehrinde şifa var içmeye geldim" benim kafa zaten ölmeye ölmeye ölmeye geldik kafası. bende kafa yok bence. konu madem kafaya geldi bu ay Kafa dergisi Cemal Süreya posteri veriyormuş, unutmayayim da yarın gidip alayım. canım Süreya. tek Y ile. o kadın.

[kahve-i-dem]

Sivri Biber de Acıdır

Biz biraz sadist ve mazoşist bir çiftiz, çifttik. O kadın da O adam da manyağın teki. Hiç olmadık düşüncelere kafa yorup it gibi acı çekebilirler. Filmin bir sahnesine takılıp onu yaşarlar. Müzik dinlerken sadece bir notasını duyduğunda kendilerinden geçebilir hatta yıllarca sırf bu ton, bu nota için bu müziği dinleyebilirler. Özel yaşananlardaki sert tavırdan ve davranışlardan tabiki bahsetmeyeceğim. Hayatın bazı noktalarında o dominanttır, bazı noktalarında ben. Bu ilişkiler son derece dinamiktir. Adamı zehirler. Sonu gelmesin istersin. Sürekli aşırıya kaçan yanları vardır, sürekli bir değişkenlik vardır ve adrenalin yüklüdür. İkilemler hayatın kendisini oluşturur. Kavga edersiniz birbirinizi döversiniz, sarılıp ardından şiirler yazarsınız, şarkılar söylersiniz. Normal insanlar gibi görünebilirsiniz ama acı çekmek ruhunuzda var ise mutlu olamadığınızı düşünürsünüz fakat aslında olan bundan mutlu olduğunuzdur. Bu tip ilişkilerde mutsuzluğunuzu sorgulamaz iç güdüsel olarak dibine kadar yaşarsınız herşeyi ve mutluluk dediğimiz kavramı sadece diğer insanların tanımlarına göre biraz düşünürseniz bu sizi mutsuz yapar. Çünkü dengeniz kaybolur. Çünkü sizin haz aldıklarınız toplumdaki diğer çoğunluktan farklıysa her zaman azınlığı sorgularsınız, yani kendinizi. İnsanlar içerisinde son derece efendi-hanım görünebilirsiniz. Bu da bir toplum baskısıdır. İki kişilik hayatınıza döndüğünüzde kendine zarar veren insanı yıllarca yanında tutabiliyorsunuzdur. Birbirimize zarar veriyoruz neden yanyanayız diye sorar durursunuz. Bu sorunun cevabı da kendi içerisinde gizlidir. Kalbinizin ellerinize iki taraflı olarak paramparça şekilde verilebileceğini biliyorsunuzdur, ama bunu yine de yapmaktan kaçınmazsınız. Mazoşistler zincire vurulmayı, kısıtlanılmayı, kaçacak yer aramayı ama kaçamamayı severler. Bunun Fuzuli, Mevlana gibi örnekleri de vardır. Tüm bunları 7/24 acı çekiyor gibi algılamayınız. Bu insanlar da normale döner, güler oynar. Temelde bu tip insanların birden fazla kişilikleri vardır. Onları farklı şekillerde tanıyabilirsiniz ve bu sizi sonrasında yanılgıya düşürebilir. Bu dozaj yavaş yavaş artar, belirlenen miktarın üzerinde duygu yoğunluğu birden alırsanız sonucunun ne olacağını söylememe gerek olmadığını sanıyorum. Bir gün mutlu olabileceğin herşeyi elde edersin. Normal insanlara göre imrenilesidir. Ama siz acı çekecek hiçbirşey bulamadığınız için artık zamanın dolduğunu hissetmeye başlarsınız. İşte o noktada tekrar acı çekerek mutlu olma döngüsüne girersiniz. Bu şekilde ruh ikizini bulamayanlar hayatında hep arayış içerisine düşeceklerdir. Her ne kadar Freud diye birşey yoktur deselerde bir sözü vardır: mazoşist herkesten daha uysal, daha kibar, daha yardımsever bir kimsedir. O Adam

[kahve-i-dem]

AN KENDİ İÇERİSİNDE HAPSOLUR!

Patates baskılar, beslenme saatleri, yerli malı haftaları, ödev verilip yaz tatilinde hiç boş vakit bulunamadıgından okunamayan kitaplar, sürekli 1 numara büyük alınan ayakkabılar, kirli beyaz önlük yakaları, usanmak bilinmeyen bilgisayar oyunları, evden aşırılan bozuk paralarla kola ve çiğdem alıp en yakın çimlerde arkadaşlarla saatlerce oturmalar, dünyanın en çirkin insanı gibi hissettiren sivilceler, buz parmaklar zenginsek çikolatalı maxlar, mutlaka akşam ezanında evde olunması gereken zamanlar ve sokak lambaları yanmadı daha diyerek savunmaya geçtiğimiz zamanlar, sevebileceğin bir kızın kalp ritmini bozması, birlikte yenilen salçalı tostlar, dev test kitapları, kendi içinde çok anlamlı ama bir araya gelince birden anlamsızlaşan formüller, kaçak yollarla edinilen sigaralar ve sonu gelmeyen öksürükler, hayatımızı zehredebilecek dozajın mesleklere göre dağılımı yani üniversite tercihleri, ardından makarnalar, uyumalar, sevgiliyle başbaşa geçirilen zamanlar, yine makarnalar, ucu ucuna yetecek para, soğuk, gecenin 3nde dışarı çıkmalar, sabah 7 ye kadar dizi film izleyip okula gitmemeler, yapılabilecek sonsuz sayıda aktiviteyle sonsuz zamanın birleştiği mükemmel dönemler, yırtık kot pantolonlar, uçsuz bucaksız hayal dünyaları, dışarda icilen çayın yanında gelen şekeri cebe atmalar, en sevdiğin insanların yanında istediğin kadar kalabildiğin varsa yediğin yoksa yemediğin ama birlikte her daim mutlu olduğun yıllar...Zamanın giderek yavaşladığını düşündüğümüz yıllar keşke gerçekten yavaşlasaydı hatta dursaydı. Dursaydı da biz bu kadar büyüyemeseydik, kısıtlı imkanlarla şımarsaydık. İnsanların kötülüğünü sadece sigara içen, not vermeyen, arkadan konuşan vb şeklinde sınıflandırdığımızla kalsaydık. Geleceğimizi bu kadar cok düşünmeseydik de geçmisin az da olsa bir kısmını böyle gereksiz şeylerle harcamasaydık biraz daha sigarayla çay içerdik, biraz daha sevgiliyle sinemaya giderdik, bir kaç el daha batak dönerdik, sapanca da bir balik daha yerdik, dayının yerinde bir elma çayı daha içerdik, büyük adada bir dondurma daha alırdık, biraz daha yürürdük, bir sonra gelen otobüse binerdik ,hatta ne olursa olsun biraz daha ağlardık. En azından sarılıpta ağlardık be ne olurdu. Tüm bunlar bitti, geçti. Hayalini kurdugumuz, umduğumuz, çok paralı bol ünvanlı günlerdeyiz. Aynı zamanda bol yalanlı, dolar ve euro kuruna bağlı, hırsı için gözünü kırpmadan harcayacak insanlarla birlikte olduğumuz, birbirimizin yüzüne gülüp alt etmek icin mutlaka B hatta C planlarıyla yaşadığımız, kriz ve yönetimiyle meşgul oldugumuz, bol kahveli günlerdeyiz. Doğru öngörülerde bulunamamışız, zamanı hoyratça harcamış, üzerine bir de kesin bir dille dilemiş ama yanlış dilemişiz. Bir çay yerine latte içmeyi, Foça yerine Amalfi'de yüzmeyi, otobüs yerine özel bir aracı, indirimde alınan giyim eşyaları yerine sezonda alinanları istemişiz. Hep bir üstünü isteyip doymamışız bir türlü. Ne olurdu sanki sadece mutlu olmayı, huzurlu olmayi isteseydik. Neremiz eksilebilirdiki en fazla bunları alamasaydık yapamasaydık? Hem eksilseydi keşke de şükür eksilebiliyormuş aynı zamanda diyebilseydik. Bazı zamanlar nefsim şımarık olabilir, çok şey istiyor olabilir. Ama bilinsin; salçalı tostla çayı sever, sigara ve sevdiklerimle vakit geçirmeye bayılırım. Alın paranızı, gantt-flow chart larınızı, 4 işlemle hesaplanamayacak kadar büyük hesapsızlıklarınızı, kıskançlıklarınızı. Bana tekrar geri verin bomboş zamanımı, sevdigimi, sevdiklerimi, sarılabileceğim insanları, çaylarımızı ve sigaralarımızı verin. Olmaz mı? Sözüm olsun; bu sefer istemeyeceğim.

[kahve-i-dem]

ARKADAŞIM ZEK

İki dakika mutsuz olmaya gelmiyor hemen gülesim geliyor. Hiç problem çıkarmıyor, şarkı söylüyoruz birlikte, hatta halay bile çekiyoruz durduk yere, çok nadiren tartışıyoruz. Halbuki diğeri öyle mi. Diğeriyle sürekli tartışıp sürekli kavga ediyoruz, hep bana kötü şeyler söylüyor, yapmamam gereken şeyleri söylüyor ve laf da anlamıyor. Neyi, neden paylaşamıyoruz anlam veremedim bi türlü. Gerçi Zek de bazen bana seni kötülüyor ama genelde ben onu ikna ediyorum çok dik başlı değil benim kadar. Bu yüzden bizim ilişkimizde benim dediğim oluyor. Bugün mesela direktöre küfür edeyim mi diye sordum et ana avrat dedi ama etmedim ben de bazen onu deniyorum. Hayatın bütününü unutturabiliyor. Bide her istediğimi de yapıyor. Zek havai fişek patlasın dediğim anda patlıyor, Zek hadi sigara içelim diyorum içiyoruz. Birden bu kadar samimi olmamız çok hoşuma gitmedi aslında. Çünkü bir gün onu yüzüstü bırakacağım ve bunu biliyor. Benim için çok farketmez. İnsanoğlunun en büyük imtihanı en sevdiğiyle olanıdır. Cennet de bu imtihan ile müjdelenmiştir. Belki Zek de cennete gidebilir. Kimbilir...

[kahve-i-dem]

ANLAMAK VE ANLAYAMAMAK ASLINDA TÜM MESELE BU!

Suç ve ceza hayatında hiç okumamış hatta duymamış insanlar var bu dünyada. Bu adamlar örneğin birini öldürür (soyut olarak) sonrasında ise iz bırakmadığını düşünür, halbuki hayatı boyunca bir tedirğinliği olacak ve geriye dönüp dönüp bakacak bu da ceza olacaktır, bilemez. Yahut bernolli denklemlerinin tartışamıyacağın insanlar var. Ben mühendis olduğum için çok matematik bilmem ama Fourier dönüşümlerini iyi bilirim; zamana bağlı fonsiyonları frekansa bağlı olarak tanımlamada kullanırız. Bu sayede en karmaşık şablonlar bile kolayca analiz ederiz. Pekala bunu bilemeyen bilmediğinden suçlu mudur? Tabiki hayır. Ama karmaşık bir denklemi cözebilir mi? Tabiki hayir. Hayata rasyonel bakmayın beyler! Şimdi bunları niye anlatıyorum diye soracaksınız. Hayatın her aşamasında bildiğin sürece farkedebileceğin bir sanat vardır ve sanattan anlamayan kadından hiç anlamaz. Kadın mı? Dünyadaki en büyük sanat eseri! Sonsuz serilerin toplamı belli bir sayıyı veriyorsa yakınsak dizi, sonsuzu veriyorsa ıraksak bir diziyi verir. Kafka ise bu matematiksel olaya bir noktadan sonra geri dönüş yoktur. Fakat bu noktaya da erişmek gerektiğini söylemiştir. Bu iki teori aslında hayattaki dengelerin korunumu kanunu gibidir. Bunlari anlattığında anlamayacak bir insan var ise karşında dinlese seni ne olur dinlemese ne olur? Hangi anlayıştan bahsediyoruz beyler? Bunları biliyor olmak bir özgüvene neden olmaz aksine ne kadar az bildiginizi bir kere daha düşünürsünüz. Fakat bunları hiç duymamışsan bilip bilmediğini de sorgulayamazsın, ayni dilden de konuşamazsın. Birliktelik, sevgililik öyle canım bitanem aşkım tatlım ile bitmez beyler. Önce o kadını anlayacaksınız. Sadece saçını okşamayacaksınız. Çünkü saçının okşanmasından sıkılan bir kadın aynı dili konuştuğu bir adam arayacaktır. O halde ne yapacaksınız? Sadece güçlü olmak, dağ gibi olmak yetmez beyler. İçiniz kocaman olsun, bildiğinizi bilsin anlattığını anladığınızı anlasın hatta bırakın yer yer size ukala kendini beğenmiş desin. Bilinki sevdiğinden söylüyor. İçten içe ulan ben nasılda seviyorum yahu bu adamı desin ama bi yanı da acaba ben eksik miyim lan desin.Bırakın çok bilmiş taraf siz olun beyler. Eksik taraf siz olursanız baştan kaybetmişsinizdir. Yani aslolan ne mağrur olacaksınız ne mağdur. Bir kadın sadece aşk ilgi şefkat merhamet güç arasaydı bu bir çok erkeğin zaten ortak özellikleridir. Fakat sizde sadece her erkekte olan özellikler varsa yanınızda da pekala standart bir kadın bekleyiniz beyler! Delikanlı adamlar hayatı riske atıp hayal kurmaz beyler, plan yapın. Daimi bir B planınız mutlaka olmalı! Dostoyevski babanın bir sözünü de söyleyeyim de kulağınıza küpe olsun: insanın aslında içini acıtan şey hayal kırıklıkları değildir; yaşanması mümkün iken yaşanamayan mutluluklardır. -O Adam