Jun 7, 2015
Bişeyi hiç unutamıyorum. İstesem de olmuyo. Dertlerimi, sıkıntılarımı kolay kolay birilerine anlatabilen biri değilim aslında. Ama bi gün o kadar çaresizdim ki konuşmak, anlatmak, kurtulmak istedim. En azından denemek. Dersaneden çıktım, arkadaşıma haber verdim. Beklediğini söyledi. Bindim dolmuşa gittim yanına. Yoktu. Bekledim. Gelmedi. Biraz daha ağladım, nerde olduğumu umursamadan, sokak ortasında ağladım. Sonra ayağa kalktım, gözyaşlarımı sildim ve yurda geldim. Hayatımda ilk defa yatağımda bağırarak ağladım. Kimsem yoktu. O anda yalnızdım. O gece kendi elimi tutarak uyudum ve bir karar aldım. Bundan sonra kimseyi kötüyüm diye aramicam ve kimseye gerçekten içimi açmicam. O gün ki yalnızlığımı atlattıysam herşeyi atlatırım.
