@kahvesya - Tumblr Blog

Yıl 2019.

2011′de öğrenimim için geldiğim şehirde bir yıl olacak evleneli...

Okuduğum bölümü bitirince aynı üniversitemde yüksek lisansa başlamıştım.Dört yıldır yaşadığım ev arkadaşlarımla yine beraber yaşamaya devam ettik.yaşadık,yaşadık,yaşadık,yaşadıııık...Sekiz koca yıl olduk!..dersler,sunumlar,yıkanacak bulaşıklar,ödenecek faturalar için ortak toplanacak paralar derken konu buralara kadar nasıl geldi anlamış değildim.

Anlayamamıştım da.

Taa ki geçtiğimiz haziran sonunda öğrenci evimiz kapanana kadar...

Haziranın sonunda çocukluğumu yaktılar sahiden...Ve ben büyümüş olmanın o sarsıcı acısını en derinimde hissettim. O eve taşındığımız ilk aydan beri eve asla ısınamamıştım,her fırsatta da serzenişte bulunuyordum.Bir evi,o evin duvarlarını sevmeden, bana o evi bin dörtyüz altmış gün boyunca yaşanabilir kılan kişiyi Haziranın sonunda İstanbul’a yolculadım.Bindiği gemi uzaklaştıkça ben sahiden küçücük kaldım. Bir devir, benim içimi ala ala geçti gözümün önünden.

Anne-baba evimden sonra gelinlikle birde öğrenci evimden çıktığım,belime o meşhur kırmızı kurdeleyi kardeşimden sonra birde ev arkadaşlarımın bağladığı ve çıktığım o evin kapısı işte şimdi kapandı ve tangır tungur parçalandı içimde.

Yıllarca bize eşlik eden eşyalarımızı, yeni gelen öğrencilere verdik,üzerlerine başka hikayeler yazsınlar diye...

Haziranın sonunda sahiden çocukluğumu yaktılar.

Ve ben evlendiğimi , üstünden bir yıl geçtikten sonra böyle anlayabildim..

#zamangeçiyor #hatırlat da haziranın sonlarında çocukluğumu yakalım

inceldigi yerden kopana dugum ata ata kısalarak bitmiş yolum.icim ıssız bir ada.yanıma aldığım sandığım varamamış kıyıya.damlaya damlaya okyanus olanlarda boguluyorum.şangur şungur kapandı pencerelerim,ruhuma batıyorum.yer edinemiyorum kendime şehir ben kusuyor,tutunamıyorum.kalkıyor icimden bir yelkenli,el bile sallayamıyorum. -iç ses diye soyleniyorum ; bu bahsi kapa!- diyorum… Madak'ın Ah'lar agacina bir caput daha bagliyorum.

"şarabı sev tütünü incitme beni de unut artık"

✴ "Papatya sanıyor sanırım beni. Seviyor muyum sevmiyor muyum anlayabilmek için koparıyor her seferinde bir parçamı" ✴ (Denizgöründü, Canakkale, Turkey)

#Repost @siirevi ・・・

#repost

"hatırlayamıyorum... yaralandığımda gidebileceğim yer neresiydi?" Umay Umay (Değirmendere Sahili)

kitapgibibiripm-deac

bu kırılmaktan öte artık. bu, parçalanmak.

(via kitapgibibiri)

kitapgibibiripm-deac

... çok mu az okudun,çok mu fazla sevdin ya da bir türlü sevemedin,çok mu hamur işi yedin,ne? gülüşün beni deli ediyor. tutunacak bir şey bırakmıyor. gözünün döndüğü yerden bana deli gözüyle bakıyorsun. biraz da tırsarak tabii. kendi ormanımızda kendi sessizliğimizin peşinde olan yarısının yarısıyız. bulaşma. uzak dur. uğultunun hikayesini yazacağız senin yerine. sisle iyileşecen mağaralararı,hevesli çırpınışları... kendi anlamlarını çıkartacak yankılar bulacağız her yerde. gülmeye devam etme,unutmuş gibi yapma, hiç bilmemiş gibi yapma acıları. illa avlanacak bir şey varsa -kendi kalbimizi avlayacağız.- Umay Umay 📝

Ah! Küçük Prens! Kısa ve hüzünlü hayatını işte şimdi anladım. Epeydir tek eğlencen oturup gün batımlarının o dinginliğine dalıp gitmek olmuştu demek. Bu ayrıntıyı dördüncü günün sabahında, “Günbatımını izlemeye bayılırım. Haydi, günbatımını izlemeye gidelim,” dediğinde anladım. “Ama beklemek gerek.."Neyi?” “Güneşin batmasını.” Bir an şaşırıp kalmış, sonra da bastın kahkahayı. “Yine kendi gezegenimde sandım kendimi!”