Alsem Roidi’den Yeni Bir Öykü: Yol
Berke meyveli tahıl gevreğinin üzerine sütü dökerken müezzin öğlen ezanını okumaya koyuldu. Berke, “Aziz Allah’’ derken Tuğçe, mutfak tezgâhında duran boş cin şişesine bakıyordu. Tuğçe, karton süte uzanıp Berke’den aldı. Gevrekler, sütle birlikte yüzeye çıkarken Tuğçe, “Sen de bizi gör artık be yarabbim’’ dedi. Berke çenesini kaldırınca incecik boynundaki adem elması sakallarına da sınır oluyordu. Berke gözlerinde, mahalle takımına bile zor giren bir çocuğun futbolcu olma hayali kuran saf gözleriyle Tuğçe’ye baktı: “Üç seneye yırtıyoruz. Yirmi beş olmadan bu iş tamam’’ dedi. Tuğçe, gevrekten aldığı kaşığı ağzına götürürken “Beynim sikilmezse o güne kadar, olabilir’’ dedi. Berke, büyük bir sanatçı edasıyla, “Prova ve konser, müzisyenlik böyle’’ dedi.
Tuğçe, “‘Kim arar söyle kim arar, vefasız olanı kim arar, haydi eller havaya’ diye 35. sınıf barda çığıran şarkıcı Berke’’ dedi. Berke, kemik sıyıran bir köpek gibi yüzü yana kaykılarak belli belirsiz gösterdi dişlerini: “Sen ne yapıyordun o sırada? Harbiye Açıkhava’da 5. gün konserini mi veriyordun?’’ Tuğçe, elindeki kaşığı tabağın içine bıraktı. Kaşığın arkası tabağa çarpmış, ağzını gevrek peltesi yumuşatmış, az bir süt dışarı taşmıştı. Tuğçe, başını kılıcını çekmiş bir savaşçı gibi kaldırdı: “Hayır, sevgilim olacak orospu çocuğunun masadaki karılara yavşamasını izliyordum’’ dedi. Berke başını omzuna, çenesini iman tahtasına yaslamış, western filmlerinde meydan okunmayı kabul eden bir kovboya dönmüştü: “Götünün deliğine kadar uzanıyor muydu o sırada yırtmacın?’’ Tuğçe, yaşadığı anı, bir de uzaktan görmek ister gibi gövdesini geri çekmişti. “Sen giy dedin lan onu bana, sapık mısın oğlum sen?’’ diye sordu. “Patron ne dedi, erkek kadın müşterilerle konuşur, azıcık gönlünü hoş eder ama sen erkeklerle hep mesafeli olucan, az yaklaştırıcan, çok kaçırıcan” dedi. Tuğçe, nefes alırken burun deliğini bile titretmeden: “Ee amcık hoşafı…’’ dedi. Berke, sözün gideceği yeri sezmiş, cümleyi kurarken sesi incelmişti: “Ses ikimizde de var, görüntü sende, konuşma bende. İş bölümü bu.’’ Şüphesi Tuğçe’yi yine sarmaya başlamıştı, Berke onu basamak olarak kullanmak ve ihtiyaçlarını gidermek için seviyormuş gibi mi yapıyordu? Önündeki tabağa elinin tersiyle vurup, “Baran da böyleydi, işine gelen neyse ona göre davranırdı’’ dedi. Berke, kaşığı sütün içine ucunu kendine bakacak gibi bıraktı. “Ben ona git dedim sana, hâlâ onu seviyorsan. Herif, çocuğumuz olsa konusu anca bu kadar sık geçerdi herhalde…’’ dedi. Tuğçe, Berke’nin canını yaktığını biliyor, hayal kırıklığına uğradığı çok sefer, Baran’ın adıyla, Berke’yi çıldırtıp sevildiğini görüp yoluna devam ediyordu. Berke’nin yüzündeki ifadeyi görünce, sakinleşti: “Onun gibi olmadığın için sana geldim, olduğun için değil’’ dedi. Berke kafasını salladı, “Benimle olma sebebin beni, kişiliğimi, ruhumu sevmen değil, onun gibi olmamam demek. Bunu öğrendiğim iyi oldu. Ben seni başkası gibi olmadığın için değil, seni sen olduğun için sevmiştim’’ dedi. Tuğçe’nin hızla dolan gözleri kıpkırmızı oldu. Masayı ileri doğru itti, masa bir sağ, bir sol ayağını yere vurup dengesini buldu. “Sen böyle vazgeçip zart diye bırakacak adamsın işte. Aşağılık göt!’’ İçine dolu dolu nefes çekip burnundan aldığından çok daha azını veriyordu Tuğçe. Berke, çocukluğunda yemeğini yemediğinde ağlarmış gibi yapan annesine takındığı paramparça olmuş surat ifadesiyle, “Ağlama yine. Üzmek için söylemedim’’ dedi. Tuğçe, “Tilt ediyorsun beni. Ağlayınca konu dağılır, çünkü göt Berke bey dayanamaz’’ dedi. Berke iki eliyle destek alıp masadan kalktı. Tuğçe, elinin tersiyle göz yaşını sildi, “Kaç anca, şimdi odaya gidicen di mi?’’ Berke, “Sana sarılmaya gelecektim’’ dedi. Tuğçe iki adım geri attı, eli duvara çarptı: “Sakın yaklaşma. Beni sevmeyen adam ne sarılacakmış lan bana?’’ diye sordu.
“Nasıl sevmiyormuşum ya seni. Neler saçmalıyorsun sen?’’
Tuğçe, iki küçük adımla biraz önce olduğu yere dönüp: “Sevmiştim dedin. Yani sevmen eskide kalmış demek ki’’ dedi. Berke, Tuğçe’ye doğru bir adım attığı gibi, Tuğçe “Yaklaşma bana’’ diye ünledi. Berke, “Ben hâla seviyorum da sen dokunmama bile müsaade etmediğine göre Baran’ın dokunuşlarını özlüyorsun herhalde’’ dedi. Tuğçe, “Orospu çocuğu,’’ dedi, kafasını finişi geçen bir kısrak gibi uzatıp yineledi: “Orospu çocuğu!’’
Berke, dediği çıkan bir yaşlı edasıyla “Seveni sikerler, sikeni severler. Bu işler böyle işte’’ dedi. Tuğçe, eline gevrek tabağını alıp “Sikiksin sen sikik!’’ diye bağırıp Berke’ye fırlattı. Berke dirseğiyle yüzünü korumuş, lâkin sinir de tepesine çıkmıştı. Uzun, zayıf vücuduyla cadısız bir süpürge gibi Tuğçe’nin dibinde bitti. Omzundan kavradı “Sen de var ya sevilmefobi var amına koyayım’’ dedi, sesi incelmiş Tuğçe’nin içini ürpertmişti. Tuğçe, korkmuş olmasına rağmen “Çek lan elini!’’ deyip itti Berke’nin elini. Berke kafasını iki yana sallayıp “Denge yok ya karıda valla yok’’dedi. Bu sefer Tuğçe, Berke’nin dibinde bitmişti: “Oğlum beni delirtme lan. Yavşak. İkimiz de aynı boku çekiyoruz. İki laf edince, Beethoven gibi afra tafra yapıyorsun. Oğlum sen kendini büyük sanatçı falan mı sanıyorsun lan!’’ Berke, çenesini dikeltip “Bir bok sandığım yok. Ben sadece kendi en iyi hâlime ulaşmaya çalışıyorum’’ dedi. Tuğçe tek sefer çırptı elini, tuşa basar gibi havaya bastı parmağını: “Gene instagram’da gördüğümüz lafa hayat adadık yani.’’
“Neredense nereden… Bizim koşullarımız bunlar kızım, kabullenicen.’’
“Manyas’ta Oxford vardı biz mi okumadık muhabbeti başladı gene.’’
Berke “Hayret bir şey ya der gibi’’ kafasını yana yatırdı: “Ee yoktu kızım. Senin gibi öğretmen çocuğu değilim ben.’’
“Doğru amına koyayım. Öğretmen maaşı da harca harca bitmez sonuçta.’’
Berke daha kuvvetli argümanı olduğunu sezince kassız göğüsleri kabardı: “En azından maaş getiren bir baban varmış. Benimki selâm bile vermiyordu. Prenses Tuğçe Hanım.’’
“Yine aynı yere geliyoruz, yine…’’
Berke, Tuğçe’nin düşen omuzlarından cesaret almış, dik dik bakarak: “Duygu sömürüsü mü yapıyorum yoksa’’ diye sordu. Tuğçe, kafasını tek bir hareketle Berke’ye çevirip, yan gözle baktı: “Sakın bana bunu yapma. Bu konuda hassas olmanı anlıyorum ve acını da paylaşmak için çabalıyorum. Bu konuda bana haksızlık etme. Bunu kaldırmam bak Berke’’ dedi. Berke, Tuğçe’nin doğru söylediğini biliyor, ona güvendiğini hatırladıkça siniri yerini utanca bırakıyordu. Tuğçe’ye doğru bir adım attı, Tuğçe titreyen gözleriyle ona bakınca iki hızlı adımda yanına vardı. Göz göze gelince, ikisinin de dudakları titredi. Tuğçe, ağlamaklı, “Bana bunu yapma artık. Canımı yakma artık’’ dedi. Berke, Tuğçe’yi teselli etmekten aldığı kuvvetle bütün kavganın sorumluluğunu almayı göze almıştı: “Özür dilerim’’ dedi, “Bir daha yapmayacağım.” Tuğçe, ağır ağır Berke’nin onu sarmalayan kollarını itti. “Yapıcaksın, yine yapıcaksın. Hep tutmuyorsun sözlerini’’ dedi. Berke hızlı adımlarla, salonla birleşik mutfağı adımlayıp durdu. Şakaklarına iki elinin içiyle vurup “Bana güvenmiyorsun ya bir türlü. Ne yapsam olmuyor… Olmuyor yani’’ dedi. Tuğçe, masaya dökülen sütü silmek için kâğıt havluya davranırken “Güvenimi sarsıyorsun ki güvenemiyorum. Ne sevgime inanıyorsun ne sana değer verdiğime…’’ dedi. Berke, kollarını savurup “Ben anlamıyorum ya. Ben niye birlikteyim ya seninle o zaman. Manyak mıyım ben’’ dedi. Tuğçe omuz büküp “Duygusal ihtiyaçların karşılanıyor; şefkat, sevgi görüyorsun. Kiraya ortağım. Seks ihtiyacını karşılıyorsun. E daha ne olsun’’ diye sordu. Berke, kafasını durmak üzere olan bir sallanan sandalye gibi ağır ağır sallayıp yere kaçırdı gözlerini. Gözlerini kapayıp burnundan aldığı nefesi kuvvetle verdi. “Kira için mi yapıyorum ya ben bunları? Ya ben seninle yaşamak için çıktım arkadaşlarımın evinden. Bunu bana nasıl söyleyebilirsin, gerçekten inanamıyorum artık’’ dedi. Tuğçe, masadaki her şeyi ortaya toplamış, iki kolunu bağlamış Berke’ye bakıyordu: ‘’Kira için demedim. Bir planımız dahi yok. Dönemsel manita gibi bir şeyim senin için. Yedirsin, versin…’’ Berke, sağ kulağını Tuğçe’ye dönüp yan gözle bakmaya başladı. Tuğçe oturdu, bacak bacak üstüne attı: “Ya ev dediğin yerde bir ot, bir hap bağımlısıyla yaşıyordun. Vileda kovasına en son deterjan değeli kaç yıl olmuştur acaba?’’ diye sordu. Berke, masaya doğru yürüdü, sandalyeyi alıp Tuğçe’nin çaprazına oturdu, Sen kurtardın mı yani beni. Tuğçe Tatlıses. Beni pezevenklerin elinden kurtardın neticede…’’ Tuğçe, ayağa kalktı. Tezgâhta duran sigara paketine davrandı. Tuğçe sigarasını yakarken Berke “Bir şey yemeden içme şunu’’ dedi. Tuğçe sanığı cıvıyan bir hakim gibi “Siktirtme ses tellerimi Berke bana. 35. sınıf barda şarkı söylüyoruz. Utanmasan çiğ yumurta içiricen’’ dedi. Berke’nin yumduğu gözleri, sıktığı dişlerine bakıyordu. Derin bir nefesle beraber açtı gözlerini: “Beatles de böyle başlamış, Apple da garajda kurulmuş’’ dedi. Tuğçe göz devirip “Gene başladık, be the best of your self zırvasına’’ dedi.
‘’Ya ne yapmamı bekliyorsun. Neden hayal kurmayacakmışım? Ayrıca ne olacaktı, Sezen Aksu’yla düetle mi çıkacaktım ilk kez sahneye?’’
“Çapsızsın. Her boku ciddiye alıyorsun. O bak barda, bir sürü kıroyu eğlendirmeyi kutsallaştırıyorsun’’
Berke, ‘”Haydi oradan’’ der gibi elini sallayıp “En pahalı yerlerde de bunların paralıları var. Sanki Çapa Tıp profları geliyor Tarkan’a, Sezen’e’’ dedi. Tuğçe, kafasını önüne bıraktı. Çenesi bağrına çarptı. Alt dudağını ısırarak kafasını kaldırdı: “Mutlu değilim orada. Bir yere varmayacak bu. Bu yani’’
“Ben müzikten vazgeçmem. Sen vazgeçersen geç. Ben bu yolu yürüyeceğim ama seninle ama sensiz ki, bana inanmadığın için de sensiz yürüyeceğim gibi duruyor’’ dedi. Tuğçe, bacak bacak üstüne attığı dizlerini dirseğini yasladı. Sigarasından bir nefes çekti: “Ben çıkmıyorum orada bundan sonra sahneye. Bir aşağısı pavyona düşmek. Ben ne yapıyorum ya kendime?’’ dedi. Berke, “anlamadım’’ der gibi kafasını uzattı, “Ya sen torbacı manitana kuryelik yapıyordun ya? Nevizade’nin ortasında şarkı söyleyip nasıl aşağı düşmüş olabilirsin?’’ diye sordu.
“Kurtarmadım, beraber çıkmaya çalışıyoruz.’’
“Bana bunu yapma Tuğçe. Müşteri ikimize geliyor. Tam bir şey kurmuşken sikme anasını.’’
Tuğçe kafasını iki yana salladı: “Aynı bokun içine düştüm gene. Önceden Baran’ın işine hizmet ediyordum. Şimdi de sahne süsü olarak sana. Yokum.’’
“Öff, sinirle saçma kararlar gene. Ne yapacaksın, sahneye çıkmayıp taş mı yiyeceksin?’’
“Ne bok yersem yerim. Ne yiyeceksem de kendime yiyeceğim’’ dedi. Ayaklandı. Odaya doğru üç adım atıp durdu, eşyalarını koyabileceği bir bavulu olmadığı için salladı kafasını. Berke, “Ha şöyle, düşününce saçma olacağını anladın işte’’ dedi. Tuğçe Berke’ye döndü yüzünü, Berke, Tuğçe’nin bu gülüşünü daha önce hiç görmemişti.
discoholicmusic
stormborns
pixelskylines
ellievsbear
areudirty
annaxmalina