eski ve güzel olmayan zamanlar @karabirleke - Tumblr Blog

Posts

yeşillikler içinde geçiyor artık adın bir ören yerindeydik ve o yatakta uzanışın ancak bu halin işte hep sensin bir elinde sigaran diğeri uzanık bir şeyler söylüyorsun ve ardından ıslık

uzaklardan sesleniliyor artık adın bir yere yolcusun ve aklın belli ki karışık fakat için içine sığmıyor yerinde durmak anlamsız artık çağırdığın her şey başımızda sence de sensiz mi kaldık

geliyorum gidiyorum ve bir taşta adın uzanmışsın orada da birkaç yıllık bana sorsan upuzun sürdü bu ayrılık bilmiyorum sen nerdesin ben orada olsam da geçer mi bu dalgınlık -babama.

bir şeyler üretme arzusu ile oturmadım bu sefer masanın başına. bir ağırlık geldi, beni aldı ve olması gerekenin bu olduğuna inandırdı. ağzımızın mühürlü olduğu bir akşamüstünde söylenmesi gereken bir şeyler arıyorum. bulunması güç olan her şeyin uzağındayım sözgelimi. ellerim titriyor, kimseye güzel sözler sıralamıyorum. sakin olmak kadar fena düşünceler geçiyor aklımdan bir de bilendiğim bıçaklar. konuyu durup durup bıçaklara ya da balkondan sarkmalara getiriyorum. biliyorum, ikisinin de bir yerlerde akrabalık ilişkisi var. bana faydası yok nitekim. ne düşme tehlikesi yaşıyorum, ne de karşısında saatlerce konuştuğum bıçak beni kesiyor. işte diyorum, benim için olmaması dilenmiş şeylerle doluyum. ben bir başkasının arzusunda, olmamalarla bezenmiş bir armağandan başka bir şey değilim. belki de diyorum, olmamak daha güzeldir. herkes hayatının anlamını aramak ya da bulmak zorunda değil ya da benim amacım hayatın anlamını bulamamaktan geçiyordur. bir şeyin etrafında yeterince dolanınca, onun bir parçası oluyorsunuz ama onun dışındasınız. içinde olunmayan bir parça. sahipsiz bir birliktelik. başıboş bir bağlanma. bu noktada kendimim dışındayım, etrafında dolandığım bir ben, aslında ben miyim? farklı olmasını beklediğim her şeyin etrafında dolaşıyorum. sözgelimi, bir sohbetin kenarında ya da bir ortamda kapıya en yakın kişiyim. içinde değilsem ve oradaysam, ben aslında neredeyim?

her şeyin yerini bulmaya çalıştığı ama asla tam olmadığı yerden yazıyorum. konuşmanın yeri ve zamanı belki burası ya da konuşmanın yeri ve zamanı hiç burası olmadı. belki bunun adına desem desem içimde emin olmadığım şeyler var ve bunu birine söylemek de istemem derim. bilirsiniz, kendiniz için söze döktüğünüz her şey, kendinizden önce başkasının kulağına gider. belki bu yüzdendir, itiraf etmekle bir duvar yumruklamanın birbirine eş değer tutulması. belki yine bu yüzdendir, yıkmaya çalıştığınız duvardan asla bir kapı yaratmamamız. nerede olmam gerektiğini bilmediğim bir anda yazıyorum bunu. çünkü burası asla olmamam gereken bir yerdi. bir yerin ardı. belki kendimin de ardı burası. olmamam gereken yerde kendimi bir yere kondurmaya çalışıyorum. bir şekle dönüşme niyetim de yok açıkçası, öyleyse diyorum neden tam olmaya çalışıyorum. işte yarım bıraktığım kendimle dertleştiğim bir andayım. hiçbir zaman tam olmak istemedim belki de, yine bu yüzden hep olmamam gereken yerlerde bulundum. aramak, bir yerde bulmamanın da bir parçasıdır. nereye bakmayacağınızı bildikten sonra, aramak asla bulmamanın bir parçası değildir de nedir. işte bu yüzden, ben bir yere gittim ve şimdi nerede olduğumu bilmiyorum. bir yere de gitmek istememiştim, üstelik çağrılmamıştım da. kendisi çağrılmayanların, bulunmaması gereken yerler adlı listede dolanıyorum sözgelimi. belki de benim de yaşamam gereken hayat budur, kim bilir. benim bilmediğim ise besbelli.

my masterpiece. looks like a scene from tarkovski movie.

#tarkovski #tbilisi #chocolate museum #masterpiece

birkaç zamandır, beni görünür kılacak bir sebep arıyordum. yazdığım yazılardan, paylaştığım yorumlara, çektiğim fotoğraflardan, izlediğim filmlere kadar aldığım yorumlar, beni bir yere koyan ya da kendilerini bu sayede farklı bir noktada konumlandıran bireyler içerisinde, benim bir kimliğim yoktu. bir hesaptım sadece ve başka bir şey bilinmiyordu. bu noktada, dışarı dünya ile temasım da bu kadardı. nitekim, bunu kırmak ve böyle insanlara daha çok ulaşabilmek ya da ulaşabilecekleri alanı sağlamak adına, kendimi daha görünür kılmayı düşündüm. hayatı anlamlandırmak kadar fena şeyler yapmayacağız ama anlamlandırmaya çalışacak kadar boğucu ve kırılgan şeyler paylaşacağız. belki de ben varım diyeceğiz. kırılgan her şeye inat, benliklerimizi ustaca öreceğiz ya da aksine onları yıkacağız tekrar ve tekrar. buna adım atmak benim için çok önemliydi, o yüzden bundan sonrası için bir temel taşı olması dileğiyle yeni mecralarda görüşmek üzere diyelim. detaylar için, isteyen ulaşabilir ya da öylece bekleyebilir. isteyenin üzerine alınabileceği bir iyi yıllar dileklerini de buradan gönderiyorum.

defterin yanına küçük küçük çizgiler çiziyorum, neye benzeyeceğini ben de bilmiyorum. sıradan, rastgele, bir anlam ifade etmeyen kalem hareketleriyle dolduruyorum. bunu bakmadan da yapabilirdim, bilerek bir şeye benzemeyen desenler sığdırıyorum. zamanın akışını mı ifade ediyorum, zihnimindeki karanlıkları mı aktarıyorum farkında değilim. gelişigüzel işte birkaç kalem darbesi... daha sonra aklıma küçükken boynumu büküp halı desenlerini izlediğim geliyor. onlar gelişigüzel değildi ama hareketimi hep başka desene kaydırıyor, sonra da geri gelmeye çalışıyordum. o kadar birbirinin aynı motifin içerisinde, kayboluyor ve oradan perdelere savruluyordu gözüm. yukarıdan aşağıya doğru inen, biribiriyle alakasız renklerdeki, uyumsuzluğa gözüm takılıyordu. her bir parçasını tek tek süzüyordum. eşyaların beni rahatsız eden yönlerine takılıyordum. birbiriyle uyumlu olsun diye, özenle seçilmiş, fakat zevksizliği ile kalbi ve zihni daraltan renklerden bahsediyorum. ben bunları yaparken, hep bir ses boğardı beni. bana kızan, bağıran ve çağıran bir kükreme. zihnim hep olmuş olandaydı, olacak olanda değildi. o eşyaların uyumsuzluğu bir gün eskiyene kadardı, bir çocukluk kadar yani. çocuklar büyür, sesler kesilir ve eşyalar yenilenirdi. artık desenlerin uyumsuzluğu kaybolur, renkler yumuşaklaşır ve hayat sadece azalan seslerden ibaret olurdu. zihnin en dağınık anında göze hep batan bir eşya illa ki bulunurdu. bu yeri gelir, gözün daldığı bir halı olur, yeri gelir bembeyaz duran bir sayfaya dokunan gelişigüzel bir kalem olurdu. işte böyledir, zihin dalar ve kusurlu olan her zaman bir eşya olurdu.

hayatı anlamlandırmak gibi bir niyetim hiçbir zaman olmadı, fakat bu anlamı aramak kadar feci düşüncelerim oldu. bir saniye öncesinin bile süreksiz oluşu, bir saniye sonrasının varlığını silip süpürüyor, eğer bir saniye sonrasına da var diyebilirsek. geçmiş bizi terk etmiştir, tükenmişizdir. üzerinde durulmadık her şeyin ağırlığı altında ezilip gitmişizdir. yitirilmiş bir gerçeklikle mücadele ediyoruz, geleceğe yönelik plan kurup geçmişimizden intikam almak istiyoruz. durmaya hiç niyetimiz yok, çünkü bir yerde kum taneleri aşağıya doğru sözülmeye devam ediyor. varlığı babalarına bağlı çocuklar olarak geliyoruz dünyaya, bir borç ya da bir yük gibi boynumuza bağlıyoruz bunu ve haykırıyoruz bizim gerçekliğimiz babamız kadar mıydı? haykırıyoruz ama sessiz. birkaç yerimizde yaralar, işte hiç dokunulmamış çizgiler bunlar, bir baba tarafından. bir bıçak olsaydı bu, bu kadar kesemezdi belki. incecik ve kusursuz. varlığı ile gerçeklik kazanmış bir bedeniz, bunu fark ettiğimizde tamamen kendine zarardan ibaret bir şeye dönüşüyoruz, gördüm; küçücük ve sessiz. kırılması gereken bir an geldiğinde, yüzleşme gerçekleşiyor. zaman bizi büyütmüyor, aksine gerçekliğini borçlu olduğun birine daha da borçlandırıyor. artık borçsuzsun denildiğinde -ya da baban öldü de denebilir- kendimizin cellatı oluyoruz. gerçekliğimiz kırılıyor, yine sessiz ve kimsesiz. bu hayatın mümkünlüğü yitiyor, yani babasıyla mümkün olan bir şey gibi kalakalıyoruz ortada. yazgı dediğimiz borçların bütünü, sadece bir hayalden ibaret değil midir? o yüzden yine değil midir her şeyin bir anda anlamının kaybolabilmesi...

zamanı dilim dilim ettim ve bana hiçbir şey için geç olmayanı düştü. yani adımın önüne felaket yazıldı, altına yıkılmış bir ev çizildi. belki onun üzerine bir urgan asıldı ama onu kimse görmedi. ne zaman kafamı kaldırsam, gökyüzü uzak bir ipin ucunda sallandı. ne zaman başımı eğsem, üzerine basa basa yürümek zorunda olduğum harabelerde bedenim sallandı. sanki bazen gök yıkıldı da ardımda dolaşan felaketler yollarıma yırtılmış bir gerçekliği serdi. avuçlarıma belki dolmadı ciğerlerim ya da sırtımdaki ibrahimden kalma bıçak da ağır gelmedi ama kör bir zamanda kestim bu dili. yine de anlatmaya çalıştım ardındakilerle birlikte dilimi. parmaklarımın arasında dolanması gereken rüzgara sapladım kalemi hatta dişimle yonttum yazması için bilmediklerimi. şimdi artık anlamıyorum serzenişimi, tenimde ıslanmış yüzün birini ya da yüzümdeki parmak izlerini. sabaha karşı yazılmış bir mektup duruyor masanın üzerinde, peki kaç gün daha sürecek bu işkence?

“babam 2 kere ağlar gibi oldu, bir kere de kendini tutamadı. kendini tutamadığında yemekteydik, kabeden gelen ismine özel duayla, dişlerini sıkmakla başladı her şey. sonra gözleri kızardı. gözündeki yaşlar denize döndü. gözünü kırpmadı. kırpsa düşecekti. gözünü kırpmamak için, dişlerini sıktı. acısına da böyle tahammül ediyor gibi geliyor. bastırmak için, tahammül ediyor. ne düşünüyor, ne istiyor kimse bilmiyor. bazen ağzından benim bir şeyim yok çıkıyor ama vücudunun duruş şekli bozuyor, uyuşmuyor. bazen her şeyden vazgeçip ölmek istediğini düşünüyorum. gözleri biraz uzağa bakıyor. belki kafasını kaldırmaya korkuyor. ölsem ardımdan neler olur diye de düşünüyor olabilir. bilmiyorum, babam bize anlatmamak için ağrısına tahammül ediyor. bir yerde dünyaya kafa tutuyor. amcamlar geldi, amcam ağrın var mı dedikten sonra herkes sustu. babam herkesin tahammülüne tahammül etmek için ağrısını gözü kapalı olarak çekmeye başladı. kimisi merakından kimisi acıma duygusundan kimisi de diyecek bir şeyi olmadığından, sustu ve gözlerini babama çevirdi. ben yeri izledim. usul usul yeri izledim. babama cevap veremeyince yaptığım gibi, halı desenlerini izledim. kalbimdeki ağırlık artmaya başladı. sessizlik de bir ağırlık birimi olabiliyor, bunu defalarca kez öğrendim. sonra dayanamayıp aşağı indim. yukarı çıktığımda babamın gözleri yine dolmuştu. abisi, amcam, belli ki bu duruma dayanamıyor. birkaç kez arayıp sorabilmişti. daha fazlasını beklediğini biliyorum babamın. amcam, babamın ağrılarını gördükçe, bakmamayı tercih etti. bir yerde kalkıp gidince, babamın da gözleri doldu ve bunun neden olduğunu asla anlayamacağım. ağzından onun yanında yapma lafı çıktı sadece. derin bir çaresizliğin ortasında kalmış tüm bakışların arasında, direnmek isteyen bir babaylayım. gözünün dolduğu son yer ise ayağını lavaboya kaldıramayınca, başaramayacağım korkusundan oldu. (pakize yengenin ağlaması) orada bir süre bekledi. bu sürede tüm hayatı gözünün önünden geçmiş de ölmek üzereymiş gibi hissetti. çünkü gözleri daldı ve öylece kalırken yine doldu. babamın neyi kanıtlamaya çalıştığını bilmiyorum. babamı tanıyamıyorum artık.”

7 ağustos 2018

kendi yarattığı boşlukta sallanan bir beden dışında, insan nedir ki? aldığımız karar, almadığımız kararın tam tersi midir? hep bir ikilem içinde miyiz ve bu ikilem her zaman iki ayrı kutup mu olmalı? yine denilebilir ki ve çoğu zaman da duyarız bunu “hayatım bambaşka olabilirdi”. iki farklı seçim arasında olmak bizi boşluklar arasında yaşamaya itiyor. hangisinde değilsek, öbürü daha cazip geliyor. bir boşluğun, diğer bir boşluktan nasıl bir farkı olabilir ki? o halde hayatımızın bambaşka olması ancak şu an için mümkündür. geçmiş bir zamanın izi, diğer bir boşlukta kaybolmuştur. bir diğer deyişle, parmaklarımızın ucu şu ana temas eder ve bu hiçbir yerdir. bir rüzgar gibi esen geçmiş anılar, üzerimizden sadece silik ve bazen soğuk olarak teğet geçerek uzaklaşır. rüzgar böyledir, önüne ne engel çıkarsa çıksın, bir yolunu bulur ve hareketini tamamlar. neyi yakalamaya çalışıyoruz diye düşünüyorum, bir rüzgarı hapsedip, kendi boşluğunu doldurunca, nasıl bambaşka bir hayata sahip olabilir insan? işte sevgili dostlar, aranıldığında bulunamamanın olağan şeklidir bu. üzerini örtünce de kaybolmayan bir lekedir bu. o halde bizim için, boşlukta sallanmanın felaketi de budur. hangisini seçersek seçelim, bundan başka bir hayatımız olmayacaktır.

bugün üniversiteden eski bir arkadaşım, bana hala yazıp yazmadığımı sordu ve uzun zaman sonra ilk konuşmamız direkt bu şekildeydi. garip bir his gibi geliyor bana, birinin ya da birilerinin beni bu şekilde hatırlaması ve yine gariptir ki yazdıklarımın çok azını bilirken bunu söylemesi.

artık yazıyor muyum, sadece kusuyor muyum bilmiyorum. ne bir düzen ne de sahici bir anlatımım var. sanki biraz zorluyor gibi hissediyorum, bir kuşu zorla uçmaya çabalıyor gibiyim. gün içinde değişik hislerle, çok farklı şey hissetmem gerekirken, aynı noktada eriyorum. tükeniyorum. bana ne oldu peki? her şeye yeniden başlama düşüncesini dolduracak bir enerjim var mı bilmiyorum. sadece denemeye devam ediyorum, denemeye devam ediyorum. bu mekanik hayata yumuşaklık getirecek bir şeyleri deniyorum.

karanlıklar içinden yürüyorum. biliyorum ki bu bana hiç yabancı değil. adını kendim koyduğum sokakların arasındayım, belki bir labirent. sahi her labirentin sadece bir tane çıkışı var. aslında ironik, nereden girdiğini biliyorsun ama nereye gideceğini ya da nereden çıkacağını bilmiyorsun. bir labirentten çıkışın en kolay yolu ise, sadece tek bir tarafı takip etmektir, hep sağdan ya da soldan gitmektir. öyleyse içinde bulunduğumuz durumda hep bildiklerimiz mi bizi bir yere ulaştıracaktır? üzerinde durulması gereken bir durumla karşı karşıyayız. içinde bulunduğumuz ya da mahsur bırakıldığımız her durumla ilgili, hemen bir kanıya varmak, o ilk tarafı seçme, oradan bir an önce kurtulmak, bize ne öğretebilir? o halde tecrübe ettim derken, aynı durumlardan yine aynı şekilde kurtulmanın neresi tecrübedir? yine geliyorum o karanlıkların içine, yeni bir tecrübe mi istiyorum yoksa bildiklerimi mi kullanmak istiyorum ona karar vermeliyim. artık bir sokağa başka bir şekilde seslenmeli miyim sözgelimi, yoksa adını defalarca zikrettiğim ve her seferinde kendi yankımdan başka bir şey duymadığım o sokakta aynı adımları mı atmalıyım? kendi yazgısında, felaketini yine kendisi çağırır insan bu adını bildiği ya da değiştirdiği sokak da olsa. her senaryo bir felakettir, adı konmuştur ve artık bitmiştir ki sonra yeniden başlar. bu senaryonun neresindeyim, ben de bilmiyorum artık. bu sokak bana yabancı diyene kadar yürümeye devam edeceğim.

her şeyin gelip geçiyor olmasından duyduğum dehşet, beni her türlü felaketle baş başa bırakıyor. “birisi vardı ve artık o yok” kadar bilinmezlik kokan ve üzerinde artık birkaç saniye bile durulmayan eşyalarla birlikteyiz. beni sağdan sola ya da yukarıdan aşağıya -çünkü başka türlüsü güç- sürükleyen insan ilişkilerinde, durup durup saatime bakarken, ben neredeyim ve bu kimin zamanı diyorum. kimseye de afferin diyemiyorum belki.

amaç ne olunca kutsaldı? bizi biriktire biriktire kötü anı ya da her şeyin yabancısı tecrübelerin kumbarasına dönüştüren zamana karşı attığımız adımlar, kafamızı karıştırmaktan başka neye yaradı? çok güzel bir ders oldu ama bu dersi ben almayı istedim mi? durup durup başkasının zincirinin aranılan eksik parçası bizmişiz gibi davranıp, kayıp parçaya methiyeler düzüyoruz. o halde hepimiz başka birinin devamı değil miyiz? rimbaud bize bu noktada “ben bir başkasıdır” derken, artık “ben buyum” denilen her yerde, sesimiz kısık kısık “bu sen değilsin” demekten bizi alıkoyan şeyi merak ediyorum. o halde başa dönüyorum, bir başkası olmamızdaki amacımız nedir?

bunca zamandır hiçbir şey yapmasam da, insanların ne yaptığını izleyip, belki de ne yapmamam gerektiğine karar verdim. bir şey nasıl yapılmazın olağan şekillerini inceledim. beni diri tutan tek şey, bir şey bulmak değildi, sadece aramaktı. ne bulacağını bilen birine, hangi dil ya da dillerde ona “arıyor” denirdi ki zaten. bu yüzden tuttuğum her şeyi saldım, bildiğimi unuttum sözgelimi ya da bir zamanlar sevdiğimden sonra nefret ettim. bir şeyin peşinden gidilecekse, ben arka sokaklarda dolandım, herkesin fener tutarak baktığına, ben evlerin damlarından baktım. belki de benim bir köşede kalma sebebim de buydu, her şeyin uzak ihtimalinde bulunurken, hiçbir gözü üzerinde hissetmemek. kaçtığım da söylenebilir bir anda, fakat -beğenerek- aldığımız eşyanın yerini hiç unutup da aramaktan vazgeçmedik mi?

nereye geleceğimi bilmiyorum, bu yazı dilimden ilk düşen şeylerden oluştu. artık not almayınca uçan şeylerden. zihnimi kuruturken, parmaklarım artık pas tutarken, bir nebze de olsun kendimi denemek istedim. iyi akşamlar.

herhangi bir zaman diliminin ya da her türlü çekimin fiili ile kusurlu ve üzgünüm. nereden başlayacağımı bilmiyorum, nerede duracağımı ya da nerede bitireceğimi de. aklımda dünden ya da bir gün öncesinden ya da daha öncesinden kalma mutsuzluk söylemleri. ben neyi hak ediyorum peki? hangi niyete uygun bu yüzyıl? napeleon’a yakışacak bu niyet, kendine ne zaman uygun bir yüzyıl bulacak? yoksa baudelaire’in canına kıyan bu bıkkınlık hem de, kendine zarardan başka bir şey değil mi? kelimeler yuvarlıyorum ağzımda, rastgele açtığım sayfalardan kendim çıkıyorum; “ikimizde bir hata yaptıysak, artık berabereyiz diyebilir miyiz?” cümlesinde kalıyorum bir vakit ya da “eskiden birinin her şeyi, artık manzaranın herhangi bir yeri” vuruyor zihnimi. öyleyse ben kimim diyorum, baktığım her yerde gördüğüm, dokunduğum, hissettiğimin haricinde ben kimim?

"bir isim verirler size, 'thomas bernhard' olursunuz, sonra da hayatınızın sonuna kadar böyle kalır bu. keza ormanda yürüyüşe çıktığınız bir zaman, biri fotoğrafınızı çekerse, sonraki seksen yıl boyunca ormanda yürüyen biri olursunuz. bu konuda yapabileceğiniz bir şey yoktur."

bir devir daha kapandı, tüm sosyal medyalarımda eski isimlerimle hesaplarımı kapattım. burasının adı değişti haliyle. bir şey yazma isteği her daim içimde kalacak bir duygu olduğu için, burayı kapatmaya kıyamadım, o yüzden adını değiştirip devam etmek istedim.

peki kendimi nasıl hissediyorum, hiç bilmiyorum. zaman zaman kızgınım, zaman zaman ruhsuz bir eşya gibi olduğum yerde duruyorum ya da yatakta uzanıyorum. hayata beni yeniden bağlayacak bir şey arıyorum. mutsuzum ve keyifsizim, kendime kızgınım daha çok. bir yenilgi, ruhsal bir yenilgi almış kadar da öfkeliyim. kaybettiğim şeyi, kendi ellerimle gömdüm ve bundan dolayı kendimi acınası hissettiğim zamanlar oluyor. hiç böyle sevilmemişim diyorum kendime. babamın kaybından sonra, bir de onun kaybı, beni sürekli kaybedecek bir şeylere dönüştürmesinden de korkuyorum.

kaç farklı insana dönüşebilirim, kaç farklı isimle kendimi anabilirim artık bilmiyorum. bildiğim hiçbir şey yok diyorum kendime. buralar birbirine bağlı ve birbirinden farklı yollar, nereye gideyim. ne yapayım demekten başka ne yapacağımı bilmiyorum. bu bilinmezlikler içinde tutunabileceğim bir dalımın olmadığını fark ediyorum. beni ne bağlıyordu hayata? bu kadar anlamsız bir hayatta, bu kadar yenilgilerle, kayıplarla beni ne bağlıyordu hayata? burada karşıma sorunları tek başına halletmeye çalışan, güçlü olması planlanan bir figür çıkıyor. peki ben gücü artık nereden bulacağım? kendimi ispatlayamadığım bir baba, sevgilerine güvenemeyeceğim insanlar, kendimi teslim edemeyeceğim bir dünya... peki pessoa gibi kendimi toprağa adamamak için elimde ne var? septimus severus’un dediği gibi “her şeydim, hiçbir şeye değmezmiş”.

her şey bitti, gazeteye ölüm ilanımı vermeliyim.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

eski ve güzel olmayan zamanlar