Sinirlenince gözlerimin dolmasından, ellerimin titremesinden, ciddi olamamaktan nefret ediyorum.
Güldüğüm zaman ortaya çıkan gıdığımdan nefret ediyorum.
Ağlarken ki yüz ifademden nefret ediyorum.
Göbeğimden nefret ediyorum.
İnsanların giydiğim açık ya da kısa kıyafetlerime iğrenerek bakmasından nefret ediyorum.
Yaşıtlarım gibi olamadığım için nefret ediyorum.
Hiç bir kıyafetin tam olarak olmamasından nefret ediyorum.
Duruşumdan nefret ediyorum.
Sesimden nefret ediyorum.
Kendimi kabullenememekten nefret ediyorum.
Ellerimden, kollarımdan, bacaklarımdan nefret ediyorum.
Dışarıdayken ya da etrafım da insanlar varken güler yüzlü, şirin, deli dolu, her ortama ayak uyduran, sürekli şakalar yapan birisi olup da kendi içimde yaşadığım hiç bir şeyi kabullenemezken üstüne böyle olmak o kadar acı verici bir şey ki... dilerim kimse benim gibi bu kadar yerle bir olmaz.
