Kendinden Uzakta

Küf kokan dehlizlerde, bir ben var benden uzakta.

[kendindenuzakta]

Nedir yanlış biliyorum. Neyin aslında nasıl olması gerektiğini de. Çabalamayı biliyorum. Çabalamayı reddetmenin getirdiği geçici ve sahte huzuru da.

Daha iyi olma kavramına aşinayım. Uygulamaya uzak.

Kaotik bir hal. Tedirginliklere hapsoldum.

Yanlışlık her yerde.

Gençliğim elimde mi gerçekten? Sonu gelmeyecek bir uyuşukluk gibi genç olmak. Farkında olmak için kendini dürtmen gereken bir uzunluk çünkü vaat edildiği kadar dinçlik ve vurdumduymazlık yok elinde. Sonuçsuz, sorumluluksuz dinginlikler de...

Gerçekten genç olmak ne diye soruyorum kendime.

Mutlak sağlık, rahat bir geçim ya da pervasızlık, bu sürecin ayrılmaz parçaları gibi durmuyor. Buhran, kaybolmuşluk, haykırma isteği ve boğucu geceler ise aksine hanenin sadık üyeleri.

[kendindenuzakta]

Benim yaşamaya hevesim yok, sen başarılı ol diyorsun.

[kendindenuzakta]

Aniden yükselen duygularla hareket etmemek gerek ama...

Ama bazen yakıp yıkmak geliyor insanın içinden.

Kırmak, dökmek, geri alınamayacak hasarlar vermek.

Ne mutlu ki pişmanlık yok.

Çünkü insan çok, insanlık yok.

[kendindenuzakta]

Öz farkındalığım ve inançsızlığım sonum olacak.

[kendindenuzakta]

Buhranlarımı internetle paylaşmaya başlamamın üzerinden 2 yıl geçmiş. Neyse ki psikolojim içerik üretme konusunda beni sıkıntıya hiç düşürmüyor.

[kendindenuzakta]

Şimdi ben bu satırları öfkeyle yazmıyorum. Hayal kırıklığının çok öncelerden kalmış suretinin yitik anımsamasıyla yazıyorum. Sizi anlamayan, anlayamayan ve anlamaya yeltenmeyen insanların varlığı yalnızlığınızı daha da değerli kılıyor. Ancak insan yine de sormadan edemiyor: onunla karşılaşmak neden bu kadar imkansız?

[kendindenuzakta]

Üzül üzül nereye kadar?

[kendindenuzakta]

Hislerimle, onları ilk defa deneyimleyen bir çocuğun beceriksizliğiyle cebelleşiyorum. Yetersizliğim yüreğime sadece daha fazla acı veriyor.

[kendindenuzakta]

Yaratıcılığın sınırları yok. Ancak ona sebep olacak beynin çoktandır alışmış olduğu kısıtları var kendini aşmasını engelleyen. Belki de o kadar da mükemmel değil kendisinden beklenenleri verebilecek kadar. Bir sağa bir sola, huzursuz bir çarşaf gibi nasıl bir son şekil alacağını bilmeden...

Bazen bükülüp kalıyorum, olanlardan anlam çıkaramadan. Zihnimdeki küçük tilkiler havasızlıktan ya da çalkantıdan bayılana dek.

Birden çok yol var, bilakis her birinin kapısına çarpıp geri seken bir etten top gibi onlar, buğulu bir cam gibi: dışarısı güneşli ancak kasvetli imge kirli ve taze.

Bulanık, bulanık hepsi.

[kendindenuzakta]

Nasıl olacak ki bu iş?

Uzak.

Gerçeklerden uzak.

Ancak, böyle bile hoş.

[kendindenuzakta]

Geliyor ve geçiyor.

Ama hep yenileri geliyor.

[kendindenuzakta]

Kendimden parçalar kopara kopara,

Yok oldum yaşarken.

Devam eden yoluna, benim değersiz silüetim:

Benden hiçbir cevher taşımayan...

[kendindenuzakta]

İrite edici davranışların benden nefret etmeni sağlayacak aşamaya yaklaşmamıza katkı sağlıyor.

Mükemmel değilim ama hissettiklerinin ve hissettirmeye çalıştıklarının farkındayım.

Zaten her şeyi de bu kusursuzluklar bitirecek.

[kendindenuzakta]

Bir tek seni özledim, kıymetlim.

[kendindenuzakta]

Şimdi biraz daha içime taş gibi oturanlardan bahsedelim.

İçi ne de güzel çekiliyor insanın, ne de amaçsız, şaşkın kalıyor, kayboluyor insan.

Değişiyor insan, yıpranarak çoğunlukla.

Uğruna çırpındıkların kapına geldiğinde bir buse belirmiyor kaskatı suratında. Değişmiyor hislerin başarılarınla, başaramadıklarınla.

Dünya anlamsız ve kompleks geliyor.

Neden devam ediyorum?

Geleceği biliyorum. Hayır, her bir detaydan haberdar olduğumu iddia edemem ama içeriklerinin sebep olacağı kaosu ve kötücül duyguları tahmin edebiliyorum. İyi günleri bilmem ancak cehennem biraz ileride, ben sadece sakince adım atıyorum.

Gördün mü? Yine karmakarışığım. Varoluşsal krizlerimi hafifletebilmemin tek yolu zifiri karanlıkta ekrana döktüğüm bu sözler. Basit bir dışa vurum ancak hayati bir kazanç. Oradan oraya uçusan düşüncelere bir ağırlık kazandırma, bir soluklanma çabası adeta.

Eyy yaşamışlar! Nasıl katlandınız bunca zorluğa? Nasıl pes etmediniz?Nasıl düşüncelerinizin yükü altında yüzünüzü ekşitip fenalaşmadınız, çaresizliğe düşmediniz? En büyük düşmanlarınıza, hayata ve beyninize karşı savaşınızdan nasıl galip çıktınız?

[kendindenuzakta]

Leziz, dolu dolu bir uyku. Senin için feda ettiğimde diğer şeyleri, ben anladım yetişkinliği.

[kendindenuzakta]

Yazmasaydım, yaşamazdım.

Sanatsal bir endişe değil bu; kendini ifade etmek patlamadan önceki son raddede. Yaşamsal bir gereklilik, tesadüfi bir kurtarıcı dışavurum.

Yok olmadan önce yetiştirmeye çalışmak kendi tohumlarını senden uzakta.

Zira ben kendimden hep uzakta.