Recensie: Djinn - Tofik Dibi
Homoseksualiteit is als een Djinn
Djinn is een boek van Tofik Dibi, een oud-Kamerlid die van 2006 tot 2012 in de Tweede Kamer zat voor GroenLinks. Daar sprak hij over van alles, behalve over (een) onderwerp. Daar sprak hij nooit over. Tot dit boek. ‘Djinn is het verhaal dat Tofik Dibi wil en moet vertellen. Aan zichzelf, maar vooral ook aan anderen.’
Djinn is eigenlijk een soort biografie. Hij verteld over zichzelf als kind, maar ook als volwassene. De manier waarop hij opgroeide en de manier waarop hij dacht. Zijn achtergrond als Marokkaanse moslim, zijn tijd in de tweede kamer, maar ook over de tijd daarna waarin hij verteld over zijn homoseksualiteit. Er gebeuren dus een heleboel verschillende dingen in het boek, waarbij hij met (een) ding altijd gelinkt is: Djinns. Dit zijn volgens de islam bovennatuurlijke onzichtbare wezens, die bezit kunnen nemen van mensen. In dit geval hebben ze bezitgenomen van de schrijver die dus zijn levensverhaal verteld, maar toch steeds weer terugvalt op deze bewuste Djinns.
‘Ze zeggen dat vallende sterren nachtelijke projectielen zijn die vanuit de hemel op djinns worden afgevuurd. Als dat zo is, mag de hemel vannacht glimmen van trots. Ze zeggen ook dat je een wens mag doen als je een vallende ster ziet. Als dat zo is, wens ik wanhopig dat ik hier een uitweg voor vind. Ik zweer dat dit echt de laatste keer is.
Ik zie mijn gezicht niet in de spiegel van mijn hotelkamer. Ik zit ergens verstopt onder de zwellingen, die het gebied rond mijn ogen hebben vervormd. Er zitten blauwpaarse strepen tussen mijn wenkbrauwen, boven aan mijn neus en onder mijn ogen. Hoe krijg ik ze op tijd weg? Ik moet binnen twee weken weer in de Tweede Kamer zijn. Hoe ga ik dit deze keer oplossen? Volgens mij zijn mijn ribben gekneusd.
Daar zijn ze. Zodra het iets doet, vallen ze aan. Als het fout gaat, zijn ze zonder genade.
Ze hebben weer gelijk gekregen. Het is weer fout gegaan. Door het. Het is bij me zolang ik me kan herinneren. Het vergezelt me waar ik ook ga. Het heeft geen naam. Als ik het een naam geef, wordt het tastbaar, zonder blijft het ongrijpbaar. Naamloos of niet, het is niet te bedwingen. Hoe hard ik ook blijf bidden dat het weggaat, het vindt altijd een weg terug.’
Dit is de eerste bladzijde van het boek. Ik werd hiermee meteen het boek in gezogen, want ik wilde weten wat ze en het nou precies waren. Ik wilde weten wat ermee bedoeld werd en wat hij hiermee wilde vertellen.
Het boek trekt dus je aandacht. Dat komt door de raadselachtige inleiding. Hierdoor krijg je allemaal vragen in je hoofd en raak je dus nieuwsgierig. Je wilt antwoord op deze vragen, wat je dwingt om verder te lezen.
Al verder lezende werden steeds meer dingen duidelijk, maar kwamen er ook steeds weer nieuwe vragen. Nu ik het boek uit heb gelezen, heb ik voor mijn gevoel nog steeds niet echt antwoord op deze vragen gekregen.
Ik vind het dus wel vaak onduidelijk. Het gaat in het boek over verschillende onderwerpen en speelt in verschillende tijden. Het is voor mijn gevoel vaak niet duidelijk wanneer hij nou over het verleden praat en wanneer nou over het heden. Ook is voor mij niet altijd duidelijk wie er nou praat. Zijn het de Djinns? Of is hij het zelf?
Misschien is dat wel de bedoeling, maar ik vond dat niet fijn, want hierdoor begreep ik bepaalde stukken niet en dat vind ik wel jammer.
Ik vind het jammer omdat ik wel zie dat het een heel mooi boek is dat op een hele mooie manier geschreven is. De manier waarop hij dingen soms weet te verwoorden. Ik vroeg me soms echt af hoe hij daarop komt. Of bepaalde dingen die hij denkt. Hij vertelt gewoon over de dingen die hij dacht en denkt. Hij geeft allerlei voorbeelden, waardoor je hem beter kunt begrijpen. Hij verteld zelf zijn homoseksualiteit gezien te hebben “Als een Djinn, als iets wat ook weer weg kan gaan” Dit is zo’n voorbeeld, waardoor je het beter kunt begrijpen. Doordat je zo steeds meer te weten komt over hem en die Djinns, snap je ook beter waarom hij bijvoorbeeld lange tijd niet uit de kast durfde te komen.
Ik vind het een mooi boek, dat heel mooi geschreven is. Wel vind ik het ook een beetje onduidelijk. Ik weet niet of dat aan mij ligt dat ik het niet begreep.
Ik kreeg dit boek van mijn moeder en zocht naar de geschikte leeftijd voor dit boek. Toen ik deze niet heb kunnen vinden, was ik toch heel nieuwsgierig na het lezen van de eerste bladzijde. Het leek me dus wel een geschikt boek, vooral voor deze opdracht. Nu ik het gelezen heb denk ik achteraf wel dat er misschien toch een leeftijd aan verbonden zat. Ik denk dat je dit boek makkelijk als 15-jarige kunt lezen, maar dat je sommige dingen die hij zegt misschien beter begrijpt als je iets ouder bent.
Ik vind het heel moeilijk om mijn mening over boeken te geven, omdat ik eerlijk gezegd niet heel veel heb gelezen. Vanwege mijn gebrek aan ervaring met boeken kan ik dus niet goed vergelijken met eerdere boeken die ik heb gelezen. Ik kan het boek zeker aanraden, zodat mensen er zelf een mening over vormen. Ik zelf vond het zeker een heel mooi boek, maar denk dat je gewoon iets ouder moet zijn om het nog mooier te vinden. Dan begrijp je alles waarschijnlijk beter.
snowghoul
turnnoffyourmind
jbbartram-illu
germansingergirl