Koşucu/Runner

Bir koşucunun tecrübeleri...

[kosucu]

Ayak Yapımız

Hepimizin öncelikleri ve yaptığı spor branşları birbirinden farklı ama hepimiz için ortak olan bir gerçek varsa o da sağlıklı, sakatlık geçirmeden spor yapabilmek. Uzun zamandır planladığım bir yazı dizisine bu karantina günlerinde başlayabildim, umarım herkes için ufakta olsa bir katkı sağlayabilir.

Vücudumuz; kemikler, bağlar ve kasların birbirleri arasında kusursuz uyum ile çalışan bir makinadır. Bu makinanın bir öğesinin zayıflaması diğer öğelere alışık olmadığı bir yük bindireceğinden işleyişinde çeşitli sorunlar ortaya çıkaracaktır. Bu nedenle güçlü kas, kemik ve bağlara sahip olmalıyız ki, günlük yaşamımız başta olmak üzere, spor hayatımız sekteye uğramasın.

Bu yazı dizisine nereden başlayacağımı düşünürken, ayak konusundan giriş yapmanın en doğrusu olacağına karar verdim. Bunun sebebi de temeli sağlam olmayan bina en ufak bir sorunda yıkılma tehlikesi ile karşı karşıya kalabilir…

Öncelikle ayak yapısından başlayarak, güçlü bir ayak yapısının bize ne katabileceğini naçizane anlatmaya çalışıp, çeşitli egzersizler ile daha sağlıklı ayak yapısına nasıl ulaşabileceğimizi öğreneceğiz.

Ayak yapımız tüm vücudumuzun ağırlığını taşıyan ve hareket etmemizi sağlayan en önemli organlarımızdan bir tanesidir. Ayağımız, 26 kemik, 33 eklem, 107 bağ ve 19 kastan oluşan vücudun karmaşık bir parçasıdır. Bu nedenle ayağımıza iyi bakarak bu karmaşık sistemin dış etkenlerden daha az etkilenmesini ve sağlıklı çalışmasını sağlayabiliriz.

Aşağıda bu karmaşık yapının kemik, bağ, eklem ve kas yapılarını görebilirisiniz.

                                                 1.1 – Ayak Kemikleri   

                                                   1.2 – Ayak Bağ Yapısı

                                      1. 3 – Ayak Kas, Kemik ve Bağ Yapısı

Koşu ile ilgilenenlerin dönemsel olarak şikayetçi olduğu bazı ayak ve ayak taban ağrıları olmakla beraber, bu ayak ağrıların birçok gerekçesi olabilir. Bu tür ağrıların gerekçelerini öğrenip ağrılarınızın hangi sakatlıkları işaret ettiğini aşağıda detaylı bir şekilde inceleyeceğiz.

Not: Bu sakatlıklar bilgi amaçlı paylaşılmaktadır. Gerçek tanı ve tedavi için doktorunuza başvurmanız sağlığınız ve tedavi sürelerinizin doğru ilerlemesi için kritik önem taşımaktadır.

Ayaklarımız da 7 adet önemli sakatlık vardır.

1-      Plantar Fasciitis (Plantar Fasiit)

2-      Stress Fracture (Stres Kırığı)

3-      Ankle Sprains (Ayak Bilek Burkulmaları)

4-      Bunions (Halluks Valgus)

5-      Achilles Tendinitis (Aşil Tendinit)

6-      Turf Toe (Çim Parmak)

7-      Heel Spurs (Topuk Dikeni)

 1- Plantar Fasciitis (Plantar Fasiit)

Plantar Fasciitis topuk kemiğinden başlayarak, ayak tabanını destekleyen ve ayak ön kısmına kadar uzanan, deriyle yapışık olan bağdır. Bu bağın sertlik kazanıp, kalınlaşması sonucu ayak tabanına yayılan ağrı ile ortaya çıkar. Sebepleri olarak aşırı kilo almak, yanlış ayakkabı seçimi, yanlış ayak basma (koşarken) vb. durumlar ile ortaya çıkabilmektedir.

                                     1. 4 – Plantar Fasciitis Egzersizleri

2- Stress Fracture

Stres Kırığı adından da anlaşılacağı gibi kemik üzerinde oluşan mikro kırıklardır. Bu tür kırıklar sert zeminler üzerinde yapılan ağır sporlar ile ortaya çıkabilmektedir. İlk belirtileri ince ve hafif sızı şeklinde olmakla birlikte zaman içerisinde ağrının şiddeti artış göstermektedir.

Tedavi süreçleri uzun bir zamana yayılarak sürekli dinlenmek ile yapılmaktadır.

                 1. 5 – Stres Kırığı

 3- Ankle Sprains (Ayak Bilek Burkulmaları)

Bu sakatlık, zayıf bilek, aşırı büyük ayakkabı kullanımı, kontrolsüz adım atma vb. sebeplerin etkisi ile meydana gelebilmektedir. İlk belirtileri burkulma şiddetine göre farklılık göstermekle birlikte, ani ve aşırı bilek şişmesi, deri renginde farklılık ve yürüme esnasında derin sızı seklinde olmaktadır. İlk anda elle bilek yapısının kontrol edilmesi ve soğuk (buz) uygulaması gerekmektedir. Bu sayede uzun sürecek tedavilerin zamanını (burkulma şiddetine göre farklılık göstermektedir) kısalmasına ve iyileşme için önemli bir müdahale olduğu unutulmamalıdır. Doktorunuzun tavsiyesi ile bilek sargısı da kullanılabilmektedir.

Bu türden sakatlıklarınızın sıklıkla tekrarlanması durumunda bir bilek koruyucu, spor yapılan zeminin değiştirilmesi, bilek kaslarının güçlendirilmesi önerilmektedir.

                                          1. 6 – Ayak Burkulması 

                                   1. 7 – Ayak Burkulma Egzersizleri

4- Bunions (Halluks Valgus)

Bu rahatsızlığın temel belirtisi ayak başparmağı ve tarak kemiği eklemi arasında meydana gelen dışa doğru kemik büyümesidir. Büyük oranda kadılarda görülen bu hastalığın temek sebepleri arasında yüksek topuklu ve dar burunlu ayakkabıların çok uzun süreli giyilmesidir. Bu türden ayakkabı kullanımında mecbursanız aralıklarla düz tabanlı ve ayağınızın ergonomisini bozmayan ayakkabılar (sandalet, terlik vb.) ile aralıkla dinlendirmeniz önerilmektedir. Tedavisi cerrahi ve medikal yöntemler ile yapılmaktadır.

                                                   1. 8-Bunions

5- Achilles Tendinitis (Aşil Tendinit)

Aşil bölgesinde ödem toplaması ile meydana gelen hafif sızı ile kendini göstermektedir. Aktivite başlangıcında hafifçe kendni hissettiren ve sonrasında geçen fakat esnasında kendini aktivite sonunda huzursuz ve derinden gelen bir ağrı olarak da gözlenmektedir. Bu hastalığın sebepleri arasında koşu esnasında topuk basmak, yoğun koşu temposu, iyi ısınmadan koşmak gibi sebepler ile ortaya çıkmaktadır. Bu tendon kendi vücut ağırlığının yaklaşık üç katı kadar ağırlığı taşıya bilmesi yanında vücudumuzun da en sık kopan tendonudur. Bu tendeonun kopması sonucu yürüme yetisi yitirilir ve çok uzun süreler ayak bilek hareketlerinin yapılamamaktadır. Tedavisi için tendon bölgesinin iyi esnetilmesi, buz ile masaj yapılması önerilmektedir.

                                              1. 9-Aşil Tendon Yapısı   

                                           1. 10-Aşil Tendon Egzersizleri

 6- Turf Toe (Çim Parmak)

Ayak başparmağı ekleminin altında yer alan kapsüloligamentöz’ün yırtılması/zarar görmesi sonucu ayak başparmağının istemsizce yukarıya doğru kalmasıdır. Bu hastalığın meydana gelmesi ayak başparmağının aşırı derecede zorlanması sonucunda ortaya çıkmaktadır. Tedavisi için (kapsülün yırtılma derecesine göre değişiklik göstermektedir) ilaç, buz, dinlendirme, medical alet ile ve cerrahi müdahale olarak sıralanmaktadır.

                                       1. 11- Turf Toe (Çim Parmak)

7-Heel Spurs (Topuk Dikeni)

Topuk dikeni; topuk ile Plantar Fasciitis’in birleşme noktasında kalsiyum birikmesidir. Bu birikme sonucu sabah uyandığında ayakta ağrı, yürüme/aktivite esnasında ayak tabanında batma gibi belirtileri olmaktadır. Bu hastalığın sebepleri arasında aşırı kilo, çok uzun süreler ayakta durma ve yanlış ayakta durma gibi nedenler gösterilmektedir. Tedavisinde egzersiz, buz uygulaması, antienflamatuar ilaçlar, tabanlık kullanır. Tedavi edilmez ise yürüyüş şeklinde bozulmalara ve kronikleşir ise başka sorunlara da yol açabilmektedir.

                                   1. 12- Heel Spurs (Topuk Dikeni)

 Kaynakça: Görseller ve tanımlamalar internet ortamından alınmıştır.

[kosucu]

Akşam saatlerinde yola çıkmamızın ve önümde dört günlük bir tatilin olmasının verdiği hafiflik içinde yemeli, içmeli ve bol şarkılı-türkülü bir yolculuk başlamışdı. Yolcuk 21:00 sularında İznik merkeze girmemizle son buldu. Kit sırasına girip kayıt işlemlerimizi tamamlarken (benim, geçerli bir sebep sunmadan, keyfi olarak nitelendirdiğim bir tavır içinde) benim kullanmayı planladığım 200ml süt kutusunu kabul etmediler ve orada yer alan stantlardan satışı yapılan bardağı almamızı önerdiler, hafif bir gerginlik içinde kitlerimi alarak ertesi gün için son eksiklikleri de tamamlayarak, yolculuğun ardından son yemek işlerini de yapıp DSİ misafirhanesine giderek odamıza yerleşmek için işlemlerimizi başlattık. Bu esnada organizasyon tarafından alınan kayıt bedeli ile DSİ’nin verdiği fiyatların arasında fark olması beni son derece gerdiğini itiraf etmeliyim. Bu tür organizasyonlarda zaten kayıt ve diğer giderler için masraflar yapıyoruz. Kendimin de Ekip için konaklama ayarlamalarını yaptığımı düşününce DSİ’nin daha düşük fiyat vererek organizasyonun (bence) buradan da ekstra kâr etme hırsı çok itici geldi. Artık bu arkadaşların düzenlediği yarışlara katılmama ve çevremdeki kişilere de bu yönde telkinde bulunacağım aşikar...

Kitlerimiz, koşu ekipmanlarımız ve yol yorgunluğu sonrası gece 00:00 gibi dinlenmeye geçebildim.

Her yarış zamanı ayrı bir heyecan hissettiğimden dolayı sabahları çok erken kalkıp benden önce yarışacak arkadaşlarımı yarışları için uğurlamaktan son derece mutlu oluyorum. 90K için koşacak arkadaşlarımız Eda ve Kürşat ile birlikte kahvaltı yapamamış olsak da, uğurlamaya yetiştim. Son temenniler ile saat: 07:00 gibi otelden ayrılarak kendi maceralarına doğru yola çıktılar...

Sonrasında kendim için hazırlılarımı ve kahvaltımı yapmak üzere kahvaltı salonuna gidip kahvaltı eşliğinde kısa bir göl seyiri ardından yola düştük.

Start alanına varmadan önce bitiş çizgisi üzerinde Selman ile fotoğraf çekimi yaptık. Teamrunbo ekibi ile buluşarak Start noktamız olan Narlıca köyüne doğru yola çıktık. Başlangıçların en güzel yanı herkesin yarış heyecanına kapılmış arkadaşlarımızın, gülen ve tanıdık yüzlerin olması…

Uzun süredir görmediğim ve farklı şehirlerde yaşayan arkadaşlarımı görerek selamlaşıp, geçmiş ve gelecek için bir dizi sohbeti tamamlayarak, tabii fotoğraf çekmeyi unutmadan başlangıç noktasına geçtik…

Parkur hakkında daha önce koşan arkadaşlarımdan aldığım taktikler sayesinde önden başlamanın çok önemli olduğunu bildiğimden biraz hızlı ve kontrollü başladım. En önde olduğumdan bir yeri kaçıracağım korkusuyla sürekli arkama bakarak gidip biraz da olsa kendimi frenleyerek koşmama rağmen mezarlık yanında yer alan ilk dönüşü kaçırdım. Arkadaşlarımın beni uyarması sayesinde yarışa tekrar döndüm. (kendime not: parkuru iyice inceleyerek yola çık)

 Birkaç km gittikten sonra dik ve çamurlu bir yokuş ile karşılaştık, koşarken aldığım ilk karar; kendimi yokuşlarda çok yormadan son km’lere daha diri ve koşabilir bir halde girmekti. Bu nedenle yokuşların başlarında ve sonlarına doğru kısa koşular yaparak tırmanışlarımı yapmaya başladım.

Önümde giden daha önce defalarca bu parkurda koşan Bahadır ve Oktay ile kaybolma riskimi en aza indirgemenin rahatlığı ile keyif alarak adımlarımı daha güvenli atıyorum. Her yanım yeşilin farklı tonları ve tarlaların içinden geçerken gördüğümüz köy ahalisi ile selamlaşmanın tadı bir başka...

İlk istasyon olan Müşküle köyünde hiç durmadan geçip yolun başında olmamın verdiği dinçlikle hızla yoluma devam ettim. Köyün içinde bulunan teyzelerin ve amcaların herkese destek olması ayrı bir hava katıyor bu parkura, evinin camından, kapısının önünden, kahveye giderken herkes bir lakırdı içinde koşanlarla, insanımız bu konuda gerçekten duyarlı olabiliyor ama neden şehir ile tanışanlar özünde olmasına karşın her şeye çok fazla duyarsız oluyor…

Müşküle köyünden sonra başladığımız tırmanış artık çamurlu yollara ve dağın zirvesine doğru ilerlemekteydi, yolda bulabildiğim kuru yerlere basarak, (ikinci kritik önem taşıyan kuru kalma; en azından yolun başında kendinizi kuru tutarak ileride doğabilecek ısınma sorununa başından önlem almak çok kritik önem taşımaktadır) olabildiğince istikrarlı bir şekilde dağın zirvesine doğru ilerlemekteyken, hafif hafif yağmur başladı. Bir süre geçtikten sonra şiddetini arttıran yağmurun etkisiyle zeminin çamuru iyice ayaklarıma yapışmaya başladı. Bu arada sabah son dakika yanıma aldığım yağmurluğumu çantamı da kapatacak şekilde üzerime giyerek yağmurdan kurtuldum. Çıkış bitmiş ve iniş başlamıştı, zemin geçen araçların  ve yağmur sayesinden koşmak için zor bir hal aldı, yolun bir sağına bir soluna doğru gidiyor, çamura fazla bulaşmaktan kaçınıyor ve bir buz pistinin üzerinde yürümek gibi bir kayma hissi yaşanıyor. Artık Süleymaniye (2. İstasyon) görünüyordu ve işaretleri de takip ederek köyün girişine kadar gittim ama önümde gölleşmiş bir yol çıktı, kuru  geçmek bir yana en az nasıl ıslanırımın derdine düştüm. Biraz sağa sola bakarak en kolay geçişin mümkün olacağı kısımdan karşıya atladım ama ayağımın ıslandı. Uzun zamandır kendimi kuru tutmayı başardığım an burada sona erdi ve ayağım çok olmasa da ıslandı. Biraz kendime kızarak istasyona doğru gidip içeri kadar girdim, bir tane zeytin ve bir paket helva alarak yeniden yola çıktım. (İstasyonda 6.  olduğumu söylediler)

Süleymaniye’den çıkışta asfalt zemin ve tırmanışla yola devam ettiğim sırada hava iyice kapanıyor, her yerimi sis kaplamaya başlıyordu. Uzak bir köşede bulutlar güneşi kapatırken vadinin içinde bir bölgeyi güneş aydınlatıyor ve bu doğal güzelliği görmenin mutluluğuyla parkurun içine koşabildiğim için kendimi daha da mutlu hissediyorum. İlerleyen zamanlar içinde artık görüş açım iyice düştü ve önümde gördüğüm bir kişiyi koşarak geçerken, kişinin 160k koştuğunu öğrenip, hafif adımlarla hayalet kasaba havası içinde küçük bir köye girdim.

Sis basmış sokakları boş, kenarları ağaç direkli parke taşlı yolları, yarım kalmış bina inşaatı ile tam bir hayalet kasaba hissi beni biraz tedirgin etti. Sebebi köpeklerden aşırı derecede korkmam, köyü geçip çıkışından sapa bir yola doğru sapıyorum, solda ve sağda bulunan işaretler ilk başlarda kafa karşıklığı yarattı ve ilk tercihim ile gittiğim yönde bir sonraki işareti görebildim. Artık yollar ıssız ve ben iyice yalnızlaşınca birden kar yağışı başladı ve “buff”ımı iyice suratıma kadar çekip soldan gelen tipiyi kesmeye çalışıyorum. İşaretleri seçmekte zorlanıyor, bazı kesişim noktalarında bir süre dikkat kesilerek yola devam ediyorum. Kar şiddetini her geçen dakika arttırıyor, ağır aheste yola devam ederken uzaklardan gelen sesler ile irkilip bir kontrol noktası vardır diye düşünürken Bahadır’ı gördüm bir süre yollarını kaybetmişler ama neyse ki çok uzaklaşmadan beni fark edip doğru yola birlikte bir süre devam ettik. Elimden geldiğince onlara eşlik etmeye çalışırken kendimi zorlamamak için biraz geride kalıp kendi tempomda devam ettim. Çamurun çok fazla olduğu ve garip bir şekilde kaymayı engellemek için atılan dalların üzerinden engelli bir parkurda koşan atletler gibi seke sek geçmeye çalışıyor, bir yandan da koşarak, büyük çalılıkların dallardan sakınıyor, çamurda kaymamak için kontrollü gidiyor ve 35k koşanları geçmeye çalışarak 40-50cm derinlikli teker izlerinin içinde ayakta durmaya çalışıyorum. Bir süre daha devam ettikten sonra Aylin’i gördüm ve seslendim, küçük bir sohbet ederek önümde beni bekleyen yokuşu koşarak çıkıp hızla uzaklaştım. Önümdeki yol daha bi zor geldi geçtiğim yerlere nazaran, kurtuluş ve yarışın bitişi olarak gördüğüm Derbent köyünün evleri ufak tefek görülmeye başladı. Köyün girişi çok çamurluydu, çimlerin bol olduğu yerlerden geçerek çamurdan kurtulmaya çalışıyorum ve artık Derbent göründü ve istasyona doğru ilerliyorum…

Derbent istasyonu, köye girip bir süre içeriye girdiğimde birkaç küçük arkadaşımız (koşuculara alışık oldukları belli) destekleyerek istasyona ulaştım. Sıcak çorbayı görüp biraz aldıktan sonra yiyecek ekmek ararken, istasyonda görevli olduğunu bilmediğim Sevgi ile karşılaştık, o an çok mutlu oldum uzun zamandır görüşmemiş olmamız sebebiyle olsa gerek.

Güzel desteğin için teşekkürler Sevgi…

Artık kalan 20k için yola çıkma vaktiydi, 20k koşacak arkadaşlarımızın da başlangıç noktasıydı bu köy, köyden çıkar çıkmaz uzakta görülen kalabalık fark ediliyordu, hızlı adımlarla onlara doğru ilerlemeye başladım. Bu parkurda koşan çok sayıda arkadaşım olmasının motivasyonu ile hızlandım. Görebildiklerime selam vererek garip bir yoldan iniş yoluna doğru devam ettim uzak bir köşede bir sürü kalabalık görünüyor ama onların olduğu yere doğru yaklaşamıyorum, garip bir yol geçişi olması nedeniyle yılan gibi kıvrılan yola eşlik ederek koşmaya devam…

Yokuş inmek bir marifet;

Zirveden inişe doğru başlarken artık İznik görülüyor ve ilk bakışta yarış bitti hissine kapılıyor insan, az biraz daha iniş gerçekleştirirken İznik yaklaşmasını beklerken uzaklaşıyor bir anda motivasyonunuzu kaybedebiliyorsunuz. İnişleri tempolu inmeye başladım ve sonunda dizlerimde ki ağrısı artıyor. (Burada ayakkabı seçimimin ne kadar yanlış olduğunu acı bir tecrübeyle anladım.) Dizlerim ağrıyor inişler bitmiyor, birilerini geçiyorum sonra onlar beni geçiyor bir garip oyun tutturmuş bir halde birlikte yola devam ediyorum, kendimi 55k için odaklamışken kalan mesafelerin azalması görünen uzaklığı hiçte azaltmıyor. İnişlerin bitmesiyle koşabileceğimi düşünürken dizlerimin ağrısı iyice arttı ve yürü koşa döndüm, düzlükten gidişte kalan yolun bir köye daha varacağını fark edince, kendime küçük hedefler koyarak koşmaya başlayıp ara ara yürüyorum. Yanından geçerken mesafemi soran abi ile küçük bir sohbet ettik, kendisi dağcıymış ve 35k koşuyor benim koştuğumu görüp bana eşlik ederek koşarak bir süre devam ettik, neyse ki son istasyon Çamdibi  köyü göründü ve kalan mesafeleri bitirip motivasyon kazanmayı hedefleyip, istasyona ulaştım…

Çamdibi istasyonu, köyün müthiş coşkusu, çocukların tenekeden yaptığı çalgı ve sokaklara asılan Türk Bayrakları kendimi çok özel hissettiren bir andı. Köy ahalisi köyün içinde herkesi destekliyor ve bu güzel coşkuya ortak oluyorlardı. Çamdibi köyüne kocaman teşekkürler, istasyona varınca masada ilk fark ettiğim yaprak sarması oldu. Az bi taze su içtim ve sarma yemeğe başladım ama sadece üç tane yemekle yetindim, gerçekten çok güzeldi. Yola çıkarken bana yolu tarif eden sevgili amcamın “şo yana” gideceksin demesiyle herkes büyük kahkahalarla beni köy ahalisi yolcu etti. Artık kalan 4,5k içinde ağrılarım iyice arttı, biraz yürümekle koşmak arası devam ediyorum, İstanbul’dan gelen adını bilmediğim arkadaşımla tanışıp biraz önderlik yaparak, kendi ağrılarını unutması için bir süre koşup bir süre yürüyerek son geçişe kadar geldik.

Artık her şey arkada kaldı, tüm yorgunluğu unutuyor insan. Kemerli bir tarihi kapıdan içeri doğru girip, karşıma çıkan merdivenin basamaklarını hızla çıkınca bitiş çizgisi için son 500m’nin kaldığını görmenin tarifi mümkün olmuyor. Artık çarşı karşımda görüyor, içimde ki coşku artıyor, ayaklarım hızlanıyor, etraftakiler alkışlıyor, uzaktan gelen bando mızıka sesleri karnaval havası estiriyor, tarihe tanıklık etmiş koca çınarların arasından bitiş çizgisi görünmeye başladı, iyiden iyiye hızlanıyorum. İki kolumu yanıma açtım ve acılarımı bir kenara bırakıp bugünü simgeleyen çiniden yapılmış madalyamı boynuma asıp, benim en uzun mesafeli koşumu tamamladım, 57k.

Yarış akşamı ve son gelen arkadaşlarımızı da karşıladık…

Ertesi gün ödül töreninde…

Birkaç notum da olsun…

·        Başlangıçta belirtilen bardak meselesini bir çok arkadaşım yaşamış ve bu durum herkesi sinirlendirmiş.

·        Çamurda kaymamak için atılmış dallar benim için handikap yarattı, ayaklarımı kaldırmak zorunda kalmam çok enerji harcamama sebep oldu.

·        Derbent çıkışında yer alan yol geçişini keşke daha anlaşılır bir noktadan yapılabilseydi.

·        Yarış içinde kuru kalmanın çok büyük önemi var. Ayakkabımın ağır olması beni çok zorladı.

[kosucu]

Adana Yarı Maratonu

“Yağmur yağsa kış olur. Güneş doğsa yaz olur” dizelerini “Müslüm” filminde ilk dinlediğimden beri  dilime pelesenk oldu. Adana’ya ilk defa gidişimden olsa gerek çok heyecanlıyım, beklentilerim hızlı koşmak hedefim olan süreyi yakalamak olsa da bir yandan da yere göğe sığdıralamayan lezzetlerini tatmak!

Güneşin doğmasını beklemeden;

Genelde uçuşları erkenden aldığımda yaşadığım erken kalkma telaşlarına benzer bir sabah, gece o kadar yorgundum ki her türlü riski alıp çanta hazırlamasını sabaha bıraktım. Ne bir hazırlık listem ne de ayrılmış eşyalarım var.

Sabah 04:30’da kalkıp bütün eşyaları bir çırpıda ve tekrarlı bir kontrolle topladım, çok erkenden kalktığımı düşünme gafletinde bulunup zamanın ne kadar hızlı aktığını fark etmmeşim, alel acele düştüm yola, Sokullu cadesinden Çetin Emeç Bulvarına doğru yürüyorum, vakittte yerince var zaten, bir telefon Selman buluşma yerine biraz geç gelecekmiş, hadi o zaman yürümeye devam...

Yol düşmenin en güzel yanı varmak istediğin yer için ilk adımı atmışsındır.

Artık Adana’ya gidebiliriz. Bakalım Adana nasıl bir yer, lezzetleri nasıl? İşte bu meraklarımın bütün cevaplarını kısa süreler sonra bulacağım, 5 saat ve arada çekilen birkaç kare fotoğraf sonra ...

Hatırladığım kadarıyla son yıllarda hiç bu kadar kesintisiz yağan yağmur yağışı hatırlamıyorum. Şehre yaklaştıkça bitmeyen bir yağmurla karşılandık, neyseki hazırlılarımız vardı (yağmurluk) bir kaç yol karıştırma ile otelimize vardık ve kitlerimizi almaya gitmek için yola çıktık bizleri bekleyen dostlarımız ile bir araya gelip selamlaşıp sonrasında kitlerimizi aldık, klasikleşen kit sonrası fotoğrafımızı çekip Adana lezzetlerini tatmak için dostlarımızın yer aldığı kebapçıya doğru yola çıktık (yağmur yağışı tüm hızıyla devam ediyor)

Hafifçe ıslanıp, sıcak mekana giriş yaptıktan sonra gelen lezzetleri bir çırpıda yiyip, keyifli sohbetler eşliğinde açılışı yapmış olduk, çıkışta Kazım büfe’ye gidip muzlu sütün tadına bakıp Adana’da başka neler yapılır  araştırması yaprak Seyhan gölü çevresinde bulunan bir kaç mekana gidip küçükte olsa şehir turu yapmış olduk. Havanın soğuması ve ertesi gün yarışın olması sebebiyle otelimize gidip dinlenmeye başladık. Akşam saatlerinde arkadaşlarımızın ayarlamış olduğu mekana gidip farklı lezzetleri tatmaya devam...

Ne güzel bir heyecandır bayramda çocuk olmak...

Her yarış sabahı bu hislerim tazelenir, heyecanım yüzüme yansımaz ama içim içime sığmaz nedense,

Herkes yatağında yatıyor ve ben kahvaltı için pjamalarım ile kahvaltıya doğru aheste aheste yürüyerek gidiyorum, içimde garip bir neşe, yüzüm asık sanki mahkeme duvarı, zaman çabucak geçse de biran önce koşmaya başlasam telaşı. Birer ikişer arkadaşlarımız geliyor herkes hazırlıklı, üzerinde yarış numaraları, kahvaltı yeri bayram meydanına dönmüş, sabah selamlaşmaları eşliğinde tepeleme dolu kahvaltı tabakları bitiriliyor. Herkesin korkusu belli, “miğdem bozulursa” diyerek yemek seçmeler, birimize tavsiyelerde bulunuyoruz. Birkaç telkin ve motivason cümlesi ardı ardına sıralanıyor, vakit sanki dört nala ilerliyor artık başlama noktasına gitme vakti, hadi hayırlısı.

Yağmur tüm şiddetiyle devam ediyor...

Yağmurun şiddetini kaybetmeden sürdüğü bir anda otel personelleri imdadımıza yetişti, büyük çöp torbalarını yağmurluk yapıp, insanların garip karşıladıklarını yüzlerinden seçtiğimiz bir halde sokakları arşınlayıp başlama noktasına geldik. Bir araya gelme telaşı yaşıyoruz, erken gelenler yerlerini çoktan almış, arkada kalanları beklerken geri sayıma geçildi ve birden kendimi start noktasına attım.

Kimseye şans dileyemeden geri sayım başladı ve tabanca atışı ile birlikte başladım.

Bir çırpıda üzerimde bulunan çöp poşetini kenara atıp saatimi başlatıp, yağmurun son damlalarını bıraktığı ama sokaklardaki küçük gölcüklere basmamak için çaba sarf ettiğim o anları yaşıyorum. Yanından geçtiğim dostların selamları, güzel motivasyon veren sesler...

Şimdi koşabiliyorum, dün gibi özgür yarın gibi tutsak, ellerimi savuruyorum rüzgarın ritimsiz ahengine, derin düşünceleri sessizce yollara serpiyorum birer birer büyüecek tohumlar gibi sanki artık bir kat daha özgürüm usulca yanından geçtiğim arkadaşlarıma saygı duyarak,

Büyük bir insan kalabalığı arkada kalıyor önümüzde yer alan niceleri ile bir birimize selamlar veriyoruz farklı bir dilde, koşmak ne garip bir duygu iyi denilen kavramın karşılık bulabildiği nadir durumlardan, köprüler aşıyoruz, taş kaldırımlı sokakları arşınlıyoruz, kimilerinin “deli gözüyle” baktığı kimilerinin “bunlar hiç yorulmuyor mu?”  sözleri eşlik ediyor tuhaf bakışları arasında. Adana güzel şehirmiş yağmur durmuş insanlar sokaklara taşmış kıyıdan köşeden geçenlere destek oluyorlar.

Son km’lere doğru iyice insanlar azalıyor artık yarışma içinde bizler gibi farklı şehirlerden gelen koşucu arkadaşlarımız ile birlikte kalan mesafelerin içindeyiz, mesafeler azalınca bitsin diye bekler oluyor insan, son bir çocuk korosu karşılıyor beklenmeyen bir kavşakta, kısa bir mesafe göz teması ve son 3km artık son stratejiler, nabız çok iyi, yorgunluk yok...

Bitişe az bir mesafe kala hava bozmaya, yağmur molasını tamamlamış yeniden çalışmaya başladı. Bitişte sevgili Ecem yine bitiş videosu ve fotoğraflarımı çekerek geçmişte kalan bu güzel anları ölümsüzleştirdi. Geçtiğimiz kasım ayında  en iyi 10k derecemin yanına şimdi de en iyi 21k yarışını sağlıkla tamamladım. Artık otele gitme vakti gelmişti, yağmur şiddetini artırıp ve benim otel yolunu karıştırmam ile yarıştaki ıslanamamış olamamı telafi ederek sırılsıklam halde otele varmayı başardım.

Bu güzel yarışta ekip olarak ilk defa YM koşan arkadaşlarımızın yanında derecelerini geliştirenlerimizde oldu. Bu vesile ile herkesi kutlar ve tebrik ederim.

Yarışın genel olarak şehrin içinde koşulması olumlu bir parkur olmasına ve yağmurun kesintisiz yağması nedeniyle organizasyonun eksiklerini belli etmedi. (Geride kalan arkadaşlarımıza suyun kalmaması)

Adana’nın sporla bu kadar iç içe olduğunu görmek çok sevindirici.

Not: Bir başka yarışta bitiş çizgisinden son geçen kişiye kadar ekip arkadaşlarını beklemek en byük değer olacak.

[kosucu]

Bir maraton hikayesinin geç kalmış raporuna hoş geldin…

Maraton yarışlarının mesafeleri kadar, hazırlıkları da uzun oluyor. Ankara soğunun hüküm sürdüğü bir kış mevsimi içinde bir yarışa hazırlanmak yarışı koşmaktan çok daha yıpratıcı olduğuna inanıyorum.

Elinden geleni yapmak, disiplinini korumak hatta günün yorgunluğunun verdiği isteksizliği bir kenara bırakıp yer değiştiren araçların egsoz dumanları arasında mesafeleri geçip, meraklı bakışları arkada bırakarak, antrenmanlarını yapmak…

Viyana Maratonunu koşmaya karar verdiğimde tarihi ve hazırlık sürecini hiç düşünmediğimi fark ettiğimde koşmak zorunda olduğum gerçeği ile karşı karşıya kalmıştım. Kim bilir nasıl bir heyecan içindeydim ki! Her şeyi bir çırpıda yapıp ağır aksak çalışmalara başlamıştım. Kendime koyduğum hedefler ütopik olsa da, yapabileceğime inanıp başlamak, bitirmeyi müümkün kılıyor.

Uzun zamandır bir program yürütmüyor olmamdan dolayı, yer yer “bak programa başlıyorum” kafasına girerken birkaç antrenman sonra bir isteksizlik :) ne kadar heyecana sokmaya çalışsam da kendimi gerçekler ile yüz yüze kalmaktan asla kurtulamıyorum. Gerçekten bir heyecan duymadan olsa gerek, sürekli koşulan yarışların bol olduğu seneden sonra, hiç kopmadan yüksek tempolar içinde yeni bir maceraya atılmak Maraton için gerekli bu heyecanı sönümlemiş olsa gerek.

Zorlu ve soğuk kış mevsimi böyle yoğunluklu antrenmanların yapılması ile ayağımda oluşan sakatlık neticesinde, ara vermenin daha iyi olacağına inanarak bir süre dinlenmek için 10 gün kadar hiçbir antrenman yapmadan miskinliğin tadını çıkarmaya çalıştım. Benim gibi insanlar bir dönem miskinlik yapmak isterler ama sonradan tüm hayat kalitelerini kaybeder, mutsuzlaşır. Bu kaçınılmaz son beni de buldu ve spordan bu kadar uzak kalmamın bana nedenli zarar verdiğini fark edip, yeniden bir gazla kalan süremi tamamlayıp, yarışa odaklanmaya başladım.

Viyana yarışına katılmamın en büyük sebebi abimin bu şehirde yaşıyor olmasıydı. İnsan sanırım bu tür seyahatleri daha bi kolay planlıyor. Konaklama ücreti ödemeden istediğin gibi kalacağın bir yerin olması ayrı bi güzel :)

Seyehat etmekten her zaman mutlu olduğumuşumdur. Yeni yerler görmek, bilmediğin bir lezzeti tatma ihtimalinin fazlalığı ve en güzeli yeni parkurlarda koşmak…

Sabah saatlerinde Ankara’dan yola çıkıp, öğlen sularında Viyana’ya vardım ve abim ile buluşup fuar alanına gittik ve hiç beklemediğim bir durum ile karşılaştım. Fuar alanı içinde insanların azlığı beni o an için umutsuzluğa itti. Sanki bu yarışa katılım olmuyormuş gibi bir hisse kapıldım. Günün erken saatlerinden beri yollarda olmam, sebebiyle yorgunluğumun artması ertesi günün yarış günü olması sebebiyle artık dinlenmeye çekilmem gerektiğinden eve geçtik ve ufak birkaç hazırlıkla yarış sabahı için istirahatime başladım.

Yarış günü için erkenden başlayıp, her zaman olduğu gibi aç bir miğde ile yollara düştük. Yarış sabahları o şehir karnaval alanına döner, her koşucu rengarenk kıyafetlerini giyip, en mutlu surat ifadesini suratına takıp, yarış hakkında bir çok sohbet ile start noktasında yerlerini alır.

İlk defa yurtdışında bir şehirde bir organizasyona katılmam sebebiyle, heyecan ile biraz sessizlik içinde kendi kendime “artık buradan dönüş yok” diye azarlarken buldum kendimi… 

Yarış, yaptığın antrenmanlar ile koşulur, içinde ki heyecan ve coşku ile bitirilebilir.

Kayıt sırasında verdiğim süre hedefim ile birlikte benim hızlarımda olan arkadaşlarım ile birlikte olduğum bölüme geçtim. Startın verilmesine saniyeler kala, herkes sözleşmişcesine üzerindeki fazla kıyafetleri birden sağa sola fırlatmaya başladı. 

10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 ve başla…

En önlerde start almanın verdiği güven içinde adımlarımı daha sık atıyorum, nefesim biraz dengesiz köprü üzerinden geçerken önümde olan yolun git gide düzleşerek bir halı gibi önüme serilmesini izlerken, sadece kendimi yolun üzerinde gitmek zorunda kalan bir araç gibi önüme bakarak devam ediyorum. Saatime her bakış attığımda kafamda dönen hesap beni bin kat daha mutlu ediyor. Bu kadar az çalışmanın neticesi bu kadar iyi olabilir mi?

Evet çok iyi gidiyorum km’ler bir bir azalıyor, geçtiğim yerler çılgın destekçilerin sesleri ve yeşillikler arasında büyülü bir tünelin içinde gidiyormuş gibi hissettiriyor.

Minik elleri bir sürü rengarenk afişleri taşıyan koca yürekli minikler ile daha bir eğlenceli oluyor.  Artık güven kazandığımı düşünmeye başladım ve yarı maraton mesafeme gelirken birden hiç istemediğim durma dürtüsü ile birlikte birden durdum! Yıkımın başlamaması için birden koşmaya başladım ve bir kaç km daha iyi bir tempoda yola devam ettim, bu süre içinde yarı maraton derecem 1 saat 27 dakika olmuştu artık gidilen mesafeler kısalmak yerine uzamaya başlıyor, ayaklarım gitmek yerine durmayı tercih ediyor. Kendime olan kızgınlığım ve kırgınlığım artmakta, mesafeler uzamakta ”hadi biraz yürüyüp dinleneyim” telkinleri içinde ite kaka devam ediyorum artık iyiden iyiye 40 km mesafesine gelmişken, birden durmayı tercih edip iyi bir esneme seansına giriştim. Son km’leri daha hızlı geçip bitirmek istiyorum, kendime kızıyor bir başka yerden hadi gidelim artık diye söylene söylene bitiş çizgisine yaklaşmaya başladım. Son metreleri deparla bitirmek bir gelenek olmuş, başladım depara koşuyorum insanlar coşku içinde alkışlıyor, göz ucuyla baktığımda bitiş çizgisine daha çok var, evet biraz daha dinlenmeliyim son 200m bitmiyor. Son bir nefesle kalan mesafeyi yine hızlı koşarak bitirip o madalyayı aldım. Artık dinlenmek benim en büyük hakkım, küçük bir kramp vakası atlatıp kendime gelmeye başladım. Ufak bir buluşma sıkıntısı yaşayıp, neyseki abimler ile buluşup tüm yarış boyunca hayal ettiğim duşa ve yemeğe kavuştum. 

Mutlu son, kalan günlerimi 120 km yürüyerek Viyana içinde adım atılmadık yer bırakmadık…

[kosucu]

Uzun zamandır yazamadığımı biliyorum, bir şeyler kesinlikle eksikti. Belki bunları şimdiye kadar tamamlayamadım ama şuan için karnımı doyurabileceğim bir yemek yapmayı becerebiliyorum. Bu yüzden mutluyum…

Aklımda dönüp duran bir soru Neden koşmak? Sanırım herkes bunu kendisine defalarca sormuştur, dünyada bilmem kaç kişi bu sporu yapıyor, herkes mutlu ve bir o kadar heyecanlı oluyor ama neden?

Hiç fark ediyor musunuz? Tüm spor branşlarında bir kazanan ve bir kaybeden oluyor, rakiplerimiz oluyor, kimi zaman centilmenlikler yaşanıyor, kimi zaman hınca hınç dolu türbinler içerisinde uzaktan kontrol edilircesine dönüp duran sporcular ve sonunda bir taraf skora bakılarak yeniliyor…

Sahanın bir kenarında hüzün yaşanırken diğer tarafında coşku durmaksızın devam ediyor, trajikomik aslında bir bakıma gölge dövüşü gibi rekabet her tarafta…

Koşmak denilince aklınıza ne geliyor bir düşünün derim?

Koşu sporunu bu kadar değerli kılan bence, kimsenin kaybetmemesidir. Biliyorum ki herkes kendisi ile yarışıyor. Süreler bir başkasından iyi ya da kötü ama herkes madalyasını boynuna takıyor. Bitiş çizgisini geçen herkes başarıyor. 

Bir birini taşıyan onca insan görüyorsunuz ki, herkesin gözünde bir mutluluk hali, ellerini kaldıran, çığlıklar atan, göz yaşlarına boğulan, birileri ile sohbet eden, dostların kucaklaşması ve daha binlerce duygunun bir arada olduğu bitiş hikâyeleri, birinin içinde olmuş olabilirsiniz. Eğer değilseniz lütfen bir duyguyu yanınıza alın ve o bitiş çizgisini geçin. Bırakın içinizden ne geçiyorsa onu yapın çünkü bu size çok iyi gelecek…

Bu zaman kadar iki yarışa katıldım, ilk olarak Runatolia 2017;

İnsan bazen kendisini bir boşlukta bulur ve yer çekimi olmayan bir yerdeymişcesine sıkışıp hiç bir yere hareket edemez. Nereye gideceğini bilmediğinden midir? Yoksa gideceğin bir yer olmadığından mıdır? Her şey anlamsızlaşır. Kendinize zaman ayırmayıp, her zaman aynı aktiviteleri motamot yaptığınızda bununla karşılaşmanız normaldir. Tamda böyle bir durumu yaşarken sadece Ankara Koşuyor Ekip’inin yoğun katılımını da fırsat bilerek, biraz tatil biraz değişiklik adına apar topar Antalya’ya gittim. Sadece 10k yarışı yapmak ve bir kaç arkadaşıma destek olabileceğim umuduyla Tolga, sevgili eşi Nurhayat, İlyas ve Sercan ile sabaha karşı yola çıktık, tıngır mıngır, şarkılar eşliğinde Kaleiçi’nde yer alan otelimize vardık. Rezervasyon yapıldığını düşünüyordum ama otel bundan bir haber ben o kadar rahatım ki, sıkıntı yok hesaplar kontrol ediliyor. Oda bir şekilde ayarlanıyor ama oda da sadece yatak ve aydınlatma dışında her şey eksik bende yine tık yok, sırıtmaya devam. Kalacağım bir gece olduğundan sorun etmiyorum hiçbir şeyi ama Gurur koca iki gece kalacak kesin benim bu rahatlığıma gıcık olmuştur :))

Çeşitli aktiviteler ve nihayet sabah oldu…

Yarış başlayacak, toplanıp fotoğraf çekimi, herkes şen şakrak bir halde ne güzel değil mi? Ben bu yerlerde ayrı mutlu oluyorum. Ait olduğunuz yerlerde olduğu gibi mutlu. Maratoncular ve 21k koşacak arkadaşlarımın tamamı başlangıç noktasına geldiler ve biz gariban 10k koşacaklar bir süre daha bekleyip start alacaktık. O esnada ısınmaya karar verdim nihayet, bir oyana bir buyana aheste aheste koşuyor güya ısınıyordum sonra başlangıç alanına gittiğimde biraz geç kaldığımı fark ettim. Biraz taktik uygulayarak önlere geçtim ve nihayet iyi bir yer bulup oraya konumlandım.

Biraz sıcak ama koşabilirim…

Start alır almaz hemen sol tarafa yanaşıp hızlanmaya başladım o kadar hazırlıksızım ki, hemen ilk metrelerde nefes nefese kaldım ama dayanıyorum, yolda tanıdıklarıma başarılar dilemeyi ihmal de etmiyorum. :) Bir oyana bir buyana onu geçtim, şunu da geçeyim ve Kaleiçi’ne parkurun girdiğini anladığımda biraz sıkıntılı olacağını anladım. Arnavut kaldırımı taşlı sokaklar neredeyse doksan derecelik keskin dönüşler, hızınızı düşürmekten başka bir çareniz yok :( üzüldüğümü itiraf etmeliyim o kadar yavaşlıyorum ki neredeyse hızımı üçte bir oranında düşürüyorum. Yapacak bir şey yok maalesef, eziyet sona erdi ve devam ediyorum.  Parkur 21k dönüşüne bağlandığında düz ve sıcak bir parkur halini alıverdi. Birini ve bir diğerini geçiyordum. Abinin birini geçtim esnada bana bir soru sordu. 

- Şirket mi? Bireysel mi? 

Hemen 

- Bireysel dedim.

- Sen geç beni hak ediyorsun ben zaten şirket için yarışıyorum. 

O an için anlam verememiştim. Abiyi geçtim ve yoluma devam ediyorken, geçtiğimiz seneye nazaran yol yerine bizi anlamsızca parkın içine soktular (kim akıl ettiyse saçmalamış resmen) şuan kısa bir yer gibi gelse de, daracık bir parkur, Yer yer kaygan sayılabilecek taş zemin, bitiş çizgisi yok kaybolmuş. Beklentilerim git gide azalıyor ve nihayetinde bir dönüş ve bitiş çizgisini geçmeyi o an için başardım. 00:39:55 süresiyle bitirdim. Onu geçemem için izin veren abi şirketlerin yarıştığı kategoride birinci oldu. 

Hemen yiyecek ve su alıp çantama ulaşıp, önceden planladığım gibi fotoğraf makinasını alıp bitiş yapacak arkadaşlarımın fotoğrafını çekmek için bitiş çizgisinde ki yerimi aldım. Koşayamayacağınızı düşünüyorsanız tanıdıklarınızın fotoğraflarını çekmek için dahi yarışlara gidin, çok eğlenebilirsiniz. 

Bir bir dökülmeye başladılar, işte bir diğeri hadi bi poz ver, gül biraz bitti işte…

Sonra gelenler seyrekleşti ve ben söz verdiğim gibi yola koyuldum. Emre o bana eşlik etmişti bende ona bitişe kadar eşlik edecektim. Parkura çıkıp koşmaya başladım…

İtina ile bitişe kadar eşlik edilir…

İlk olarak dönüşte Sibel’e denk geldim biraz bitkin görünüyordu ve az biraz sohbet edip, motive ederek biraz koştuk ve gaz verip bitiş çizgisine metreler kala bıraktım.

Burada şunu söylemeliyim, herkes bu stresi kaldıramayabilir. Yorgun olması destek verdiğiniz kişinin ruh hali sizi rahatsız eder ve yaptığınız desteğin hazzını birden yok edebilir. Bırakın o yoluna gitsin, siz eğlenmenize bakın.

Sonra yaklaşık 5k kadar geriye doğru koştum, gittim geldim ve bir daha gittim. Hop bir amca bir işveren İstanbul’dan gelmiş eğlenceli bir abimiz, sohbet ede ede parkın girişine kadar gittik selamlar ve saygılar eşliğinde bırakıp ben tekrar geriye döndüm bitişe 3-5k kalana dek devam ettim. Karşından gelen bir tarzan vardı. Önce sallamadım ama beklediğim adammış meğer :) geçtim yanına başladım konuşmaya, çenem bazen çok düşer inanamazsınız! Adam gidiyor ama içten içe kıskanıyorum tabii beden daha iyi bir sürede yarışı tamamlayacak ama olsun arkadaştır rekabet olsun. Ellerimle gidip su alıp kapağını alıp içiriyorum, çokta iyi davranıyorum. Yine parkın içine kadar girdik gidiyoruz ama Emre bitmiyor diye sızlanıyor, çok kızıyorum. Tanıdıklar destek için eşlik ediyorlar ama ben eli sopalıyım bitir sonra sevin kardeşim demekten kendimi alamıyorum. Bağırıyorum,  çok salamam ben öyle bitir ne yaparsan yap, Emre bitmiyor diye sızlanıyor biliyorum ama biraz dayanmak gerek. Hadi az kaldı, devam, başaracaksın. Son düzlüğe geldiğimizde Emre’nin eşi Eskişehir’den gelen arkadaşları, bağırtılar, eşliğinde depar atmasını istiyorum. Ortamda bir coşku, ee son düzlük kendine yakışanı yapacaksın elbette. O ayaklar kıçına değecek ki duyguların tavan yapsın :)

Emre bitirdi, orada bırakıp gittim artık ne yapmak istiyorsa yapsın…

Sonra bir diğeri ve bir diğeri daha, ardından Tolga geliyor. Ne büyük bir eğlence şimdi bile düşününce içimde o coşku oluyor. Bitişe yaklaştıkça yorgunluk artıyor ama bitişte bizi bekleyen bir sürpriz, Ankara Koşuyor Ekip’i bayraklar eşliğinde bizleri bekliyor, uzun zamandır böyle güzel bitirişler olmamıştı. Sırayla Can, Anıl, İlyas derken yarış sona erdi. Tadı damağımda kaldı, bir daha ki yarışa kadar bu heyecan içinde olmak dileğiyle…

[kosucu]

Aslında ben yağmurda ıslanmayı çok severim, o sabah bu cümle kafamda dönüp duruyorken içimde büyüyen heyecan, çocukluğumda yaşadığım bayram sabahları gibiydi. Gece uyumak için çabalar sabah çok erken saatte kalkar tüm ev ahalisini uyandırırdım. İşte bu sabah yine aynı coşkuyla yatağımdan gözlerim aralandı ama gün daha doğmamıştı ve pencere aralandığında yağmur çoktan sokakları yıkamış bu büyük merasim için her yeri tertemiz yapmıştı ve işi hiç bitmeyecekmiş gibi bize aldırış etmeden çalışmaya devam ediyordu. Bir bir pençelerin arkasından bakan ürkek gözlerin arkasından sokağa akan ışık huzmeleri sokakların cilalanmış halini gözlerimize fark ettiriyordu.

Odanın içinde arkadaşım sevgili Tolga uyanmış, geçmiş yılların verdiği tecrübelerin getirisiyle yapılacakları söylüyordu. Bu esnada sokakta hareketlenmeler başlamış, festivalin faytonlarının kalkacağı meydana doğru şen çocuklar üzerilerinde rengarenk kıyafetlerini giymiş neşeli şarkılar söyleyerek gidiyorlardı. Son hazırlıklarımızı yapıp dünden sevgili otel çalışanlarının bizim için özen içinde hazırladığı kahvaltımızı yemeye koyulduk.

Son uyarılar ve bayramlıklarımızı giymek için hazırız;

İlk defa bir yarış için bu kadar erkenden yollandığımı hatırlıyorum, çok önemsemem dışında bir gerçekle oluşan bu durum kısaca şöyle; bineceğim kuşun biletini gitmeyi planladığım tarihten bir gün önce almış olmam. Bu sayede uzun zamandır görmediğim sevgili annemi gördüm ve mutlu bir çocuk olarak yarış hazırlıklarımı yaptım.

Parmak çocuk gibiydim sevdiklerime uçarak gidiyorum;

Cuma günü erkenden yola çıkıp son koşumu yapmak istememe rağmen yapamadığımdan zamanın azalmasıyla birlikte alelacele, (15. asırda Türk’lere (dönemin Osmanlı İmparatorluğuna) Ankara Savaşı’nda en büyük hezimetlerinden birini uğratan Timur’un komutanı Esen Boğa (İsen Buga) adını taşıyan) insanlarında uçmasına imkan veren hava limanına doğru yola çıktım. Bir zamanlar bu topraklarda hezimet yaşamış olan atalarımızın aksine büyük zaferler yaşayacağımız yarınlar için bu topraklardan yeni seferlere doğru yola çıktım (çıkıyorum)…

İstanbul’a iner inmez bir kaplumbağa gibi evimi sırtımda taşıdığımın en büyük kanıtı çantamı sırtlanıp doğru maraton fuar alanına, Cuma günün olmasının verdiği mutluluk içinde hava limanından çıkıp raylı sistem, tabanvay süreçlerinden geçip geçen sene uğrayamadığım fuar alanına vardım. Hafta içi olması, mesainin devam etmesi fuar alanın içinde çok az kişinin olmasına sebepti, biraz kafa karışıklığı içinde yarış çipimi almak için sıraya girip kısa sürede ekipmanlarını aldım.

Bu tür fuar alanlarında genelde çok ucuza malzemeler bulunabiliyor, Ayrıca promosyon ürünler de oluyordu. Bu sene Nike sponsor olmuş ve tişörtlere bedava yazı yazıyorlardı. Hemen sıraya girip “Run For Life” yazısını belki de hiç giymeyeceğim organizasyon tişörtünün sırt kısmına yazdırdım ve orada yer alan satış stantlarından bir kaç parça eşya aldım. Alışverişten sonra annemin de ısrarlı aramaları ve yorgunluğumun artması sebebiyle fuar alanından ayrılıp yakın mesafede yer alan kuzenimin evine gidip annemi görüp kocaman sarıldım. Mantıyı çok sevdiğimden dolayı annemin de yardımlarıyla benim için mantı yapmışlar :) …

Ertesi gün öğlene doğru evimi de sırtıma alıp yeniden fuar alanına gittim. Gidişte Selman (koşudan arkadaşım)  ile karşılaşıp biraz sohbet ettik, fuar alanında hiçbir işim yok sanırken; aslında fuar alanına Kasım (bu da koşudan arkadaşım) için getirdiğim tişörtü vermek zorunda olduğumu hatırladım. Kasım’ı bulup ve birkaç kişi ile sohbet edip, Ankara’dan gelen arkadaşları bir araya getirip güzel bir fuar fotoğrafı çektik (instagram’dan görebilirsiniz @kaygisiz_akin  @ankarakosuyor).

Böyle bir fuara gidiyorsanız kesinlikle makarna yiyip karnınızı doyurun, aç olmanız önemli değil bu bir ritüel yiyin gitsin :)

Fuardan çıkıp biraz yorucu bir yolculukla otelime vardım. Oda arkadaşım Tolga çoktan gelmiş dinlemiş, ertesi gün yapılacak olan tüm işlemleri yapmıştı. Ben yorgun ve bitap bir halde eşyalarımı çıkartıyordum, önceki günden yapamadığım koşuyu nihayet yapacağım arkadaşlarım vardı. Biraz dinlenip fuar alanında karşılaştığım ve otelinin bizim otele yakın olması nedeniyle Başak ve Tolga ile son bir koşu yapıp 3k mesafeli maraton bitiriş rotasını koşmaya başladık. İlk anda yol kenarında koştuğumuzdan biraz sıkıntılar yaşamış olmamıza rağmen, Gülhane Park’ına girişten itibaren zemin dışında kalan kısımların doğal güzelliği ve sohbet eşliğinde rotayı bir çırpıda tamamladık. Bu koşu hem bitiriş rotasını tatbik etmek hem de koşacağımız havaya alışmak maksadıyla yapmıştık. Bitiriş “Finish” tabelasının önünde hatıra fotoğrafı çektirip, esnedikten sonra nihayet dinlenebilecektik. Yemek, “duj” ve sohbetten sonra uyuma faslına geçtik, nedense bu fasılda sıkıntılar yaşıyordum. Muhtemelen heyecan ve sıcak odanın etkisi yüzünden saatlerce yatak içinde dönüp dururken nihayet bir yerden sonra sızmışım ve sabah oldu…

Yarış sabahı ve yarış;

Festival sabahı herkes sahnede yer almak ve bu güzel günün tadını çıkarıp, kameralara en güzel bakışlarıyla gülümsemek istercesine, öne atılıyor, cep telefonlarıyla karanlıklar içinde anılarını paylaşıyordu. Güneşin doğuşu işe geç kalmış bir çalışan gibi kenarlara saklanıp patrona görünmemeye çalışır gibi ağırdan adımlar atarcasına, yavaş yavaş doğuyordu. Yerine geçer geçmez sanki saatlerdir oradaymışcasına harıl harıl çalışıp her yeri aydınlatmaya başladı. Artık saatlerin azaldığı ve herkesin heyecan içinde son hazırlıklarını yaptığı anlar yaklaşıyordu. Ekip olarak katıldığımız için yarış öncesi de bayrağımızla birlikte fotoğraf çektirmeliydik. Sevgi’ler önceden gelmiş ve bir kaç arkadaşımızla birlikte bizleri bekliyordu. Son fotoğraflar ve artık yarış sırasına girip en uygun pozisyonu alıp yeni zaferimiz için adımlarımızı atmaya başlamalıydık.

Sırada beklerken sevgili Tolga UZ (koşudan arkadaşım :) ) ve Ankyra Spor Kulübü’nden birkaç arkadaş ile sohbet ettikten sonra. Müzik ayarlaması, belt kontrolü, jel alımı ve birkaç yudum su içtikten sonra verilen başlama atışı sonrasında, nihayet yarış başladı.

Bir yıl önce talihsiz ve bir o kadar ciddi bir sakatlık geçirip yeniden koşabilmek, üstüne üstelik ciddi süreler hedeflemek benim adıma çok değerli ve bir o kadar “mucize” diye tanımlanabilecek bir ifade ile tanımlanmalı…

Yarış içinde beslenme çok önemli, bu nedenle yarış öncesinden nasıl bir beslenme yapacağımı çok düşünüp ona göre km’ler belirledim ve harfiyen bu plana uydum.

Önlerde başlamamın verdiği güven duygusu içinde mental olarak hazır olmamın da etkisiyle ama kontrollü bir şekilde gidiyor hedef sürem olan 3 saatin pace (km başına düşen dakika cinsinden süre) olan 4:16 dak./km koruyarak devam ediyorum. Köprüyü aşıp Barbaros Bulvarından aşağıya sallanıp bir çırpıda 10k finishini geçtiğimde bu mesafe ne kadar da kısa dedim kendi kendime, km’ler geçtikçe güvenim yerine geliyordu. Balat dönüşüne kadar gidip dönerken, karşıdan gelen arkadaşlarımla selamlaşıp moralimi düzeltip daha da bir güç kazandım. Yokuşlar sanki düz bir yolmuş gibi geliyor hemencecik biti veriyordu. 21k bitmiş ve ben kalan parkuru bilmeden koşmaya devam ediyordum her şey yolunda gidiyor ve mutluluğum daha da artmıştı. Sonrasında Yeni Kapı miting alanın yanından geçip Sahil Yoluna döndükten bir süre sonra karşıdan esen rüzgar ve hafif eğimli çıkış beni çok fazla etkilemiyor fakat hedef hızımdan bir nebze de olsa yavaşlamama neden oluyordu. (Burada tecrübesiz olmamın da etkisiyle) biraz yavaşladım ama duruşum hiç bozulmadı, gücüm yerinde devam ettim. Sadece 1-2 km önümde olduklarını dönüşe geçtiklerinde fark ettiğim elit atletleri bitirişe doğru uğurlarken, ben yoluma devam ediyordum (bu rota sanki yetim evlatmışçasına yapayalnızdı, ne bir moral ekibi  ne de bir müzik ne kadar boş ve insanı üzen bir durum. Bu kadar değerli bir yarışın bu kısmı yarışı değersizleştiriyordu.) nihayet çıkış bitmiş inişe geçmiştim ama nedense mental olarak bir yorgunluk ve isteksizlik çöktü üzerime kendimle savaşmaya başlayıp maalesef 33.km’de yürümeye başladım :(  biraz kas ağrısı biraz yorgunluk ve adımlarımı uzun atarak ağrıları azaltmaya çalışıp yeniden adımlarımı atıp koşmaya devam edip, toplamda altı defa yürüyüp koştum…

Bir önceki gün bitiş rotasına geldiğimde iki bacağıma birden kramp girmesi durumu daha bir vahim hale getirdi. Kenarda duran polis abiden yardım isteyip biraz açma germe yaptım. Polis abi biraz panikledi ama nihayet beni anlayıp yardım etti…

Gülhane Parkı yokuşuna gelmeden etrafta inanalar destek oluyor ve “hadi az kaldı, yapabilirsin” cümlelerini şarkının en sevilen nakaratı gibi tekrarlıyordu, alkışlarıyla tempo tutarak.

Daha önceden Oğuzhan Emre SİNGER ile konuşup beni son 3-5k karşılayıp bitirişi beraber yapacağımızı konuşmuştuk, son 5k içinde sürekli Emre gelecek diye gözüm yollardaydı. Böyle bir desteğin olması insanın koşması için yeterli enerjiyi ortaya çıkaracaktır….

Gülhane Parkı yokuşunu aşar aşmaz coşkulu insanlar göreceğimi düşünürken, karşıma birkaç kişi onlarda sevgili ÇAFDER’den fotoğrafçı arkadaşlar (bu güzel insanlar bizlerin yarış anılarını kareleyen ve hiçbir bedel almadan tamamen gönüllük esasına dayanarak yapan arkadaşlarımız) ama Emre halen ortalarda yok, parkı aşıp nihayet yokuşlu bitirişe varabildim. Çok acı çekip, hırsımdan ağlamanın eşiğine geldim ve nihayet mutlu olmak için son metreler…

Birden Emre belirdi “hadi ne duruyorsun bas” diye bağırdı. Beynim durmuş zombi gibi koşmaya çalışırken acılar içinde bacaklarım açıldı adımlarım sıklaştı ilk km’lerdeki hızlarıma ulaşırken bir yandan bacaklarıma dayanılmaz kramplar giriyor diğer yandan Emre’ye bunu anlatmak için sesleniyorum, kulağımda müzik bangır bangır bağırıyor, etrafta insanlar coşku içinde tempo veriyor, Emre organizasyona kızıyor “beni parkura salmadılar, kimseyi salmadılar”  diye söyleniyor, acılarım artıyor bir yandan gülüyorum bir yandan “kramp giriyor ve sen beni bu halde koşturuyorsun” söylenirken nihayet dün kolayca gördüğüm bitiş yokuşunu tamamlayıp hayallerimin gerçekleştiği finish düzlüğünde depar atmaya devam ediyorum etrafta ki destekçi ahali benim bu hızlarımdan etkilenip daha bi coşku içinde bağırıyor çeşitli sesler çıkarıyordu. Artık Emre arkamda kalmış her şeyi unutmuştum, o an için ne yaptım, ne tür sesler çıkardım bilmiyorum ama bitirmiştim…

Artık ben de maraton koştum diyebileceğim, sakatlıktan çıkıp bir sene içinde maraton koştum, bu esnada onlarca 10k, 21k mesafelerde antrenmanlar yapıp yarışlar tamamladım. Kolay olmadı, kolay olacağını da kimse söylemedi. Bir gerçek var ki, BAŞARDIM..!

Benden daha mutlu kimse olamaz artık bu konuda ilk defa mütevazı olmayacağım emek verdim ve karşılığını aldım…

Son olarak sevgili Annem, Ablam, Abim, Yeğenlerim Göksu ve Gökçe, Kardeşim ve eşi, Tüm akrabalarım, Tüm Ankara Koşuyor ve Koşu Kadını Ekibi, Ahmet Tolga TOKSOY, Ironman Relay Ekibi Tri-Rock, Oğuzhan Emre SİNGER ve adını sayamadığım ama her zaman benim yanımda olan, olmayı tercih eden, destekleyen ve bu inancımı paylaşan herkese sonsuz teşekkürler. Biz birlikte başardık, birlikte olduğumuz sürece de başarmaya devam edeceğiz daha nice güzel yarışlara, mutlu, coşkulu yarış sonlarına…

Bu hayali sakatlandığım gün kurmuştum ve bugün gerçekleştirdim. Bu yazıyı ben son bir yıl içinde yazdım, bugün kaleme aldım…

Sizleri Seviyorum

Akın KAYGISIZ

[kosucu]

Tarih 17 Ekim 2015 sanırım 10:00-11:00 arasında bir zaman, kalın bir tel parçasının iki ucundan çekilerek kopmasıyla gelen ses ile aynı olan bir ses duyuldu, hayat durdu nefesler kesildi. Yarına dair çalışılmış bütün dersler unutulup, tüm planlar iptal edildi. Bir sporcunun başına gelecek en büyük olumsuzluk olmuştu; sakatlık…

O günden kalan bu kesit kiminle paylaşsam, onu tekrardan yaşıyormuşçasına o zamanı tekrar ediyor. Çok başarılı bir sporcu olamasam da elimden geleni yaptığımı biliyorum. Bazen kendi içimde yaşadığım kırgınlıklar da olsa, herkesi sevmeye ve onları kucaklamaya gayret ediyorum…

Elbette geçen zaman hiçte kolay değildi, yanında olanlarla ancak güzel geçiyor ve bir nebze de olsa mutluluk içinde oluyor. Aile bu konuda olmazsa olmazlardan, biliyorum ki çok şanslıyım beni çok seven bir aile sahibim, onları çok seviyorum. Bazen küçük olduğumu unutup gürlesem de, evin en küçüğü olarak sürekli şımarıyorum fırsatım oldukça…

Dostların yeri ayrı elbette onlar da aileden sayılır, yerleri belli koşulsuz ve vefalı. Bu konuda da çok şanslıyım “kardeşim” diye bildiğim harika bir dosta sahibim…

Arkadaşlıklar; işte bu konu biraz uzun. Yaşam devam ettikçe varlıklarıyla mutlu, bazen de mutsuzlukların sebebi olabiliyorlar. Değersiz görülerek atlatılan bazı kırgınlıklar da olsa, temelde herkes değerli ve değer verilecek birer bireydir, düşüncesiyle yaşamıma devam ediyorum.

Sakatlık dönemimden kalan bazı cümleleri paylaşarak, harika bir Ekip’in parçası olduğumla başlayalım…

“En sonda kalan yoldaştan, Can yoldaşa selam 😊 iyi varsın Akın Başkan”

Düşünüyorum da, gerçekten çok değerli bir cümle, canı gönülden değer verdiğim. Harika bir insan kendileri, neşeli eğlenceli ve bir o kadar pozitif daha ne olsun. Hayat böyle güzel yüreklerin varlıklarıyla daha bi güzel oluyor ve iyileşmek için ilaç gibi geliyor bünyeye…

“Sadece kısa bir mola👏👏💪”

Gerçekten de öyle oldu sanki okulların bittiği ve uzun bir yaz tatiline girmiş bir öğrenci gibi zinde ve temiz bir kafayla yola çıkıyorum. Birlikte daha uzun yollara…

“Of be çocuk! Her zaman yanındayız 💪”

Bazen çocuklaştığımı biliyorum ve gönül bağım olduğu sürece samimiyetsiz davranamıyorum. Karakter veya saflık adı her neyse ama böyle içten bir mesaja sadece saygı duyulabilir…

“Sabırlı ol. Belki bu dinlenme molası iyi gelecek. Tüm ekip seninle 👍”

Sabırlı olamadım ama bu mola gerçekten iyi geldiğini hissediyorum. Bazen ekip değilmişiz gibi davrandığımız olsa bile, bir şekilde toparlanıyoruz. Birlikte koşmak, sana duyduğum saygı ayrı olsa gerek. Bazı insanları tanımak ve onlarla bir arada olabilmek gerçekten çok değerli oluyor. Sağol…

  “Ayağına takılan küçük bi taş, bu mola. Üstünden atlayıp devam edilecek bu yollarda koşmaya yine Akın :)”

O taşın üstünden atladım, yollar artık daha bi güzel koştukça biraz daha koşasım geliyor. Mola vermek gerekliymiş, yoksa nasıl bile bilirdim. Dinlenmenin bu kadar iyi gelebileceğini…

“Bazen zorla da olsa :) dinlenmek iyidir Akın 😌 geçmiş olsun“

Kısa bir yemek molası gibi oldu sanırım, yemeği yedim ve üzerine güzelce demlenmiş bir çay içtim e haliyle düşündüğümden biraz fazla zaman dinlendim. İyi geldi çok şükür…

“Çok geçmiş olsun Akın. Ender kişiler bu molalarda harika geri dönüşlere imza atar. Senin de öyle yapacağına eminim.”

Büyük bir motivasyon kaynağı, keyif verici bir madde alırsın ve hiç olmayacak şeyleri bile yapmayı hayal edip, çalışır çabalarsın. Bir ağaç dikersin ve o bakarsan güzel meyveler verir ve sonucunda ağız tadıyla yersin. Şimdi sanki birkaç meyve yemeye başladım, çokta güzel tatları, umarım her zaman böyle ağız tadıyla devam eder…

Ve diğer tüm mesajlar, hepsi aklımda…

Bu yolda geçen zaman iyi dileklerin ve samimi sohbetlerin, güzel dostlukların, hak edilmiş kazançların, hak edilmiş kayıpların, sonuçlarıyla bu güne geldi.

Teşekkürler, her birinize, teşekkürler J …

Sakatlıktan 101 gün sonra yeniden piste çıkıp koşabildim. Ayağım sarılı ve yürüyemiyorken; Runatolia 2016 yarışında Yarı Maraton’a (YM) ve Avrasya 2016 Maratonu’na kayıt oldum. Bu süreçte sadece inandım, kendimi acizlikle sınamadım. (Ama bir dönem çok acizlik içinde kaldım. İstemeden de olsa, kendimi fazlalık görüp herkesten uzaklaştım, kimileriyle koptum, kimileriyle sohbeti kestim. İnsan bir yerde dibe vurabiliyor. Bu kaçınılmaz bir sonuç belki de, işte o an giden gidiyor, kalanlarla yola devam ediyoruz…)

Runatolia 2016’da 1:43:41 gibi bir sürede YM’u tamamladım. Benim için aptalca görülen bir yarıştı, daha doğru düzgün yürüyemiyorken çıkıp koştum. Koşu sırasında üç kere durup yürüdüm, tabii ki ayağıma vuran ayakkabıdan.

Haliç YM, bu sene en eğlenceli yarışlarımdan bir tanesiydi. Yarış öncesi kuzenimin nişanında biraz yorulmuş ve uykusuz kalmış olsam da, sabah yine aynı ciddiyetle kalkarak yola çıktım. İzmir’li bir arkadaşla tanışıp denizin altından yarış alanına vardık. Ekip oradaydı, güzel yürekleri ve samimi gülüşleriyle kucaklaşıp, piste çıktık. 1:33:28 gibi bir sürede yarışı tamamladım. Eğlendim, neşe buldum, ekip etkisi bu olsa gerek…

Yarıştan uzun bir zaman sonra Eymir Gölü çevresinde Maraton koştum 3:22:49 sürede. Ben bunu 3:30:00 diye yuvarlayayım son 7 km’de biraz durmuştum. Bu maratonu koşmamın sebebini şöyle özetleyebilirim; bugün bu fırsatım varken yapmalıyım yoksa yarın için bunu yapamayabilirim…

Yaz başından itibaren başladığım maraton programı halen devam ediyor. Bu program içerisinde, yarışa yakın tarihleri seçerek bir dizi yarış ekledim ve son bir ay sürecinde her hafta bir yarış koşarak eksiklerimi çok daha iyi görebileceğimi düşünüyorum.

İlk yarışım Ignite İstanbul yarışı:

Geçen sene en hızlı koştuğum (PB) 10k yarışıydı. Bu sene de öyle oldu. Start anına kadar kendimi bitkin hissediyordum ve bu benim hazırlıklarımı eksik yapmama neden oldu, MP3 çalarımı almayı unuttum, son anda almak için yeltendiğimde başlangıcı geriden almak zorunda kaldım. Fakat ilk km’lerde 03:20 Pace’ler ile koşarken, insanları geçmek epey zorladı. Fakat yarışın ikinci 5k’sı daha rahattı, hem az kişi olması hem de karşıdan gelen arkadaşlarımın motivasyonları eşliğinde 37 dak. 07 san. süresinde tamamlayarak genelde 7. Yaş kategorisinde 4. oldum, üçüncü ile aramda 1 san. olması ilk anda beni biraz üzmüş olsa bile, sonradan bunun yersiz olduğuna karar verdim.

İkinci yarış Eker I Run,

Bu yarışa ablam, abim ve kuzenim ile birlikte gittim. Bursa ailemin oturduğu yere yakın olduğundan dolayı sabah erkenden yola çıkarak gittim. Planladığım süreyi aşması ve yolu karıştırmamızdan olsa gerek başlangıç için hazırlanırken stres yüklü ve gergindim. Biraz ısınma ve çok sevdiğim arkadaşımı görünce biraz da olsa stresim geçti. Parkuru bilmediğimi hatırlatayım, düz bir parkur beklerken 300 m’den fazla kazanımlı bir parkur, beni epey yordu L bitişe doğru klasik deparımı atarak yarışı tamamladım. Yarışın listelerini yayınlayan arkadaşların sonuçları açıkladıkları listelerde ilk bakışta genelde 15. ve yaş kategorisinde 4. olarak görünüyor olmamdan dolayı yarış alanını terk edip, kişisel işlerimize baktık. Sonradan bilgim olması ve yarış kurallarını da okuyunca yaş kategorisinde 2. olduğumu öğrendim, maalesef kürsüye çıkamadım ve buda beni biraz üzmeye yetti. Elbette 2. olduğum gerçeğini değiştirmiyor ve kariyerimin en iyi sıralamasını elde ettim. Umarım sonra ki yarışlarımda bu fırsatı yakalayabilirim.

Sırada Ironman 70.3 Türkiye var, ekip çok sağlan umarım ben onlara ayak uydurabilirim…

Bu geçen sürede çok şeyler öğrendim ve öğrenmeye devam ediyorum. Sakatlıklar ilk anda büyük yıkımlar getirebilir. Sonrasında öğretici de olduğu kesin. Umarım kimse sakatlanmaz ve sevdiği uğraşları yapmaya devam eder.

Sağlıklı günler dilerim…

[kosucu]

SAPANCA ULTRA MARATONU YARIŞ RAPORU

İnsanoğlu ne zaman zorlukla karşılaşsa zayıflığının farkına varır ve bu zayıflığını gidermek adına bildiği her şeyi yapıp bu güvensiz durumu bertaraf etmek için elinden geleni yapar. Bu çabaları yeni keşiflere gebedir.

Ani bir karar ile Sapanca Ultra Maratonuna kayıt olmamla birlikte, sanki bir program ve disiplin eşliğinde hazırlanıyormuşçasına kalan birkaç haftayı çeşitli antrenmanlar yaparak geçirdim. Günler azalıyor ben ne mesafe arttırabiliyorum nede iyi tempolar ortaya koyabiliyordum. Yaptığım yegâne antrenman Eymir Ormanı’na gidip 10km civarı koşular yaparak antrenmanı tamamlamaktı. Anlayacağınız tıngır mıngır günleri geçiriyorum…

Yarış günü gelmişti; sabah saat 04:00da Ali İhsan’ın evinde buluşup uyku mağrurluğu ile yola çıktık. Yolda sevgili Serkan’ın tespitleri neticesinde,  tebessümler, kahkahalar ve lakırdılar bir birini kovalıyor, güneş ardımızdan bize bir deniz feneri misali yolumuzu aydınlatıp, doğru yolda ilerlememizi sağlıyordu. Yolda mola ve uyanmak için nefis kokusuyla birlikte yudumladığım sabah kahvesiyle biraz daha canlanıp yarışacağımın farkına varmaya başladım.

Gerçekten yarışa gidiyordum hem de Ultra Maraton;

İlk defa bu kadar vurdum duymaz bir ruh haliyle yarışa katılacağım, ne parkuru merak ediyorum nede başıma gelecekleri (aslına bakarsanız baştan yarışı bırakmıştım J )

Biraz zaman sonra, yarışın başlayacağı otele varıp, kıyafetlerimizi değiştirmek, ihtiyaçlarımızı gidermek için otelin içinde müsait lavabolara dağılıp işlerimizi hallettik. Artık kıyafetlerimi giyindiğime, sularımı doldurduğuma göre yarışabilirim.

Start alanı bildiğiniz gibi coşku içinde gülen suratlar ve bu işe gönül vermiş Türkiye’nin çeşitli yerlerinden insanlar bu parkuru kat etmeye gelmişlerdi. Yol yarışlarına nazaran daha az kişi vardı. Yüzler mertebesinde.

Fotoğraf çektirenler, eline mikrofonu almış çığırtkan bir abi, ultra maratoncuların ve Türkiye’yi bu kulvarda temsil eden abilerimiz ve ablalarımız bu coşkulu ortama heyecan katıyorlardı. Ekip olarak birlikte geldiğimiz Tolga, Serkan, Ali ve ben  olmak üzere Ankara Koşuyor (AK)’u temsil ediyorduk. Ekip fotoğrafı çektirip yarış için son hazırlıklarımızı yapıp start noktasında yerimizi aldık. Tolga, Ali ve ben 50k için Serkan 30k için yarışıyor…

10-9-8-….3-2-1 Başla;

Heyecansız ama neşe içinde adımlarım koşar bir hal alıp yolda bulunan fotoğrafçı arkadaşlarımızın bizi motivasyonuyla birlikte her kameraya gülüyor, çeşitli pozlar vererek parkurda ilerlemeye devam ediyoruz. Nihayet güzel bir poz “hadi beyler üç deyince zıplıyoruz J” tamda yokuşun başında zıplayıp ritmi bozup tırmanışa geçtik. Dediğim gibi parkuru bilmiyorum o yüzden ne kadar tırmanacağız, kaç km sürecek, tamamen muğlak. Sıra sıra dizilmiş koşucular patikada bir birinden müsaade isteyip hızlı olanların gitmesine izin veriyor, saygı her şeyden önce geliyor.

Koşarak çıkılan birkaç km sonra koşmakla bitmeyen yokuşlar. Artık yürümek gerek yoksa bu yarış bitmez…

7k bitişi ardından 14k istasyonu;

7k bitişinde birkaç yudum su içip durmaksızın devam ediyoruz, herkes diri nede olsa daha 7k olmuş pek o kadar da dik yokuşlar çıkılmamış her şey yolunda, gittikçe seyrekleşen koşucu popülasyonu,  çeşitli seslenmeler ile birlikte,  yarıştan kopmamak adına toplu tempolar. Serkan biraz gerimizde artık beklemeyip kalan üç kişiyle yola devam (Tolga, Ali ve ben).

Hava git gide ısınıyor, 14k su istasyonuna yaklaşıyoruz, daha 14k olmasına karşın çıkmaya devam. Her şey yolunda 14k istasyonuna vardık ve biraz tıkınma, sohbet ve su takviyesi eşliğinde hadi…

Birkaç km sonra, koşmasam daha iyi olacak demeye başlarken Tolga ve ben yan yana gidiyoruz, Ali bir atakla önde ve sonrasında sadece bir toz bulutu. Ali uçtu gitti..

Tolga ile konuşuyoruz “aman Allah’ım bu nasıl bir yokuş bitmiyor” demeye başladım. Tolga’ya onu geride bırakmayacağımı söylerken Tolga beni bir başıma bırakıp o da gitti J

Artık yalnız başıma, koca parkurda kala kalmıştım. Gelene geçene yiyeceklerimden ikram ediyor tanış olsun olmasın sohbet ediyordum, bazen yürüyor, bazen de koşuyorum ama o yokuş bitmiyor. Birde düşünün 40 dereceye yakın bir sıcaklık, artık yarış motivasyonum kayboldu, topuklarımda ağrılar başlamıştı. Sakatlığım yüzünden korkmaya başlayıp, içim ürperdi…

Biraz daha devam ettim, internet çeken yerlerden Ekip’e sesli raporlar yollamak suretiyle kendimi biraz daha taşıdım. Yola tanıştığım bir arkadaşım ile (şuan adını hatırlayamıyorum), yola devam ediyor koyu bir sohbetle mesafeleri tüketiyorduk. Yolda tuz ikramları, yiyecek ikramları derken. Organizatörlerin eksik bıraktıklarını sporcu arkadaşlarım çekiyor, yoldan geçen densiz ve duyarsız organizasyona ait  araçların arkalarında bıraktıkları toz bulutları insanları daha bi sinir harbine sokup, agresifleştiriyor. Planda belirtilen, su istasyonunun olmaması, onun yerine 3-4 koli su bırakılıp haklı olarak önden gidenlerin suları bitirmesi neticesinde yarışın en zor safaları başlamıştı. Bu esnada şöyle bir dialog yaşadığım, organizasyondan bir arkadaş ile; “su istasyonuna ne kadar kaldı?”,  “1-2km ileride…” bu mesafe tamı tamına 8 km kadar sürdü. Gerisine siz karar verin…

Yarışı, bırakmıştım artık aklımda sadece 30k bitişine varıp, iyice su içip dinlemeye odakladım. Genelde yarış bırakmak bir kenara, yürüdüğümü hatılamam, sonuna kadar elimden geleni yapar güzel bir bitiriş yaparım…

Neyse, artık yarışı bırakmama birkaç km  kalmışken yolda tanıştığımız bir gurupla ilerlerken, insanların susuzluktan, dehidre olmaları ihtimaline karşın kendi suyumu paylaşmaya karar verdim. O anı anlatmak bir yana halen aklıma geldikçe içim parçalanıyor…

Suyumu paylaşırken fark ettiğim kadarıyla çok az su içmişim. En azından birileri bu sayede su içebildiler, kimse her hangi bir sorun yaşamadan, yarışı tamamladılar. Bu yarışın en akılda kalan ve beni hissettiren yanı da bu...

Tabi istasyonu gören yardırdı, yanımda bulunan bir koşucu arkadaşımla birlikte son km’leri tamamlayıp, istasyona vardı. Artık bitmiş durumdayım ve bitti derken bir hendek çıkı verdi karşımıza, her şeyi yapın ama bu hendek ne oluyor…

Rampa yukarı bir yokuş, önünde bir hendek, en çabuk nasıl biter tabi koşarak karşıya geçmek, son enerjim ile birlikte kendimi saldım ve hendekten yukarı çıkar çıkmaz, daha önce hiç başıma gelmeyen bir kramp girdi bacaklarıma, o an birkaç saliseyi hatırlamıyorum. Kendime gelir gelmez, kendimi yere attım. Bir yandan kıvranıyorum, bir yandan da sakatlığımın nüksetme korkusu sarıyordu beni. Çok zor ve acılı bir andı çevreden koşanlar, benden önce gelen Tolga ve diğerleri hemen bana müdahale ettiler. Biraz rahatladıktan sonra, çeşitli telkin ve temenniler eşliğinde istasyona yürüdük…

Bitiş koridoruna girince, her zaman dediğim gibi;  “Ne kadar koşarsak koşayım, zıplayacak her zaman enerjim  vardır.” Sözünü boşa çıkarmayacak bir zıplama ile birlikte bitirdim.

Sonrasında, iyice dinlenip sohbetler ettik, açık havada tıkınıp, bolca çay içtik, yer yer bu sırada kramplar girdi ama korkulacak bir sakatlık ve yeniden nüksetme gibi bir sorunla karşılaşmadım.

Bu yarış bitti ve bana kazandırdığı en büyük ders, daha çok çalışıp, daha disiplinli olmam gerektiğiydi.

Şimdi önümde nice yarışlar var ve daha fazla çalışmaya gayret edip, motivasyonumu yüksek tutmaya gayret ediyorum, umarım ve dilerim ki sakatlıksız, sağlıklı daha fazla yarışta yer alıp, kişisel hedeflerime ulaşabilirim…

Herkese sağlıklı ve spor dolu günler dilerim…

[kosucu]

Haliç Yarı Maratonu Yarış Raporu

Nerede kalmıştık? Sorulabilecek en doğru soru bu olsa gerek, hayalleri ve umutları bir zaman için rafa kaldırmıştım, neyse ki şimdi kaldırdığım yerde daha fazla tozlanmadan yeniden ellerimin arasına alıp onları sımsıkı tutuyorum. Bu geçen zaman diliminde onca şey oldu ki, yaşandı ve bitti…

Geçen seneyi hatırlıyorum ve bu yarış için her hafta sonu, bir ay boyunca pazar günleri 21.1km koşarak hazırlanıyordum. Büyük bir motivasyon olduğu kesin, bakıldığında her hafta yarı maraton sürelerim kısalıyordu. Son prova ve yarış aynı sürelerde bittiydi. Büyük bir coşku, sonrasında harika bir bitiriş ve mutlu son.

Bu sene nispeten daha az bi hazırlıkla, hazır fırsatım varken bu canım manzarada koşma kararı aldım. Son dakika kaydım ve seyahat planları konaklama sıradan işler işte, bunlar sıkıcı kısımlar bu nedenle bir es veriyorum.

Macera başlıyor ve sıradan sohbetler, güzel insanları görmek ve yüzlerindeki samimiyet bence en büyük motivasyon, nede olsa insan yaptığı her şeyi mutlu olmak için yapmıyor mu? Elbette mutlu olduğu için yapıyor/yapmalı, bazılarımızın anlayamayacağı bu yaşam tarzı içinde bir felsefe barındırıyor. Mutlu olmak için mutlu et.

Bu gidilen yol üzerinde kapılar ve bu kapıları açmak gerek. Bu kapıların anahtarı da koşmak,  bu anahtarı kullanmak ise öyle kolay değil. Günlerini programlayacaksın, ne kadar yorgun olsan bile, antrenmanlarını yapacaksın, beslenmene dikkat edip, elinden geleni yapmakla beraber yüzünde gülücükleri eksik etmeyeceksin, bu bir hayat görüşüdür içinden geliyor ise yapabilirsin, aksi halde bırak yapmayı, bu yapılanlara bir anlam bile veremezsin…

Gerçekten bir hedefim yok ama böyle güzel insanlar ile bir arada olunca ayaklarım kendiliğinden hızlanıyor; bazı zamanlar abartıyorum sanırım yazdıklarımı fakat biliyorum ki yazılar duygusuz ve donuktur. Bu yazı da tam öyle, donuk. Bildiğim bir gerçeklik varsa, karşında ki kişiye ne hissediyorsan öyle tepkiler veriyorsun. Bu nedenle ne hissediyorsa insan öyle algılıyor, karşısında ki zat-ı muhteremi…

Bir kısa yolculuktan sonra boğazın altına yerleştirilmiş bir tüneli metal bir tırtılın sırtında seyahat ederek çıkılan bu farklı ama bir o kadar tanıdık yolculukta, gün uykuya hasret gözlerin mağrurluğu ve hafif yorgun bir bedeni taşıyan ayakların zorla yürümesiyle, hafiften tırsma duygusunun garip etkisi altında başladı.

Artık karnaval alanında, neşeli insanların ve eşsiz bir manzara eşliğinde günü renklendirmeye başladık. Zaman geçiyor ve son hazırlıklar yapılarak, yarış başlangıç alanına geldim ve üzerime çökmüş olan mağrurluk bir anda dağıldı. Yarış öncesi son hazırlıklar ve nihayetinde başlangıç için kulvardaki yerimi aldım. Başlangıç noktasında öylece duruyorum ama aklım hep bitişi nasıl yapacağımda. (Bazı zamanlar kendime gülüyorum, daha yarışa başlamadan bitişin hayali içinde buluyorum kendimi :)  ) Yarış içinde sizler neler düşünüyorsunuz? (Lütfen bu yazımı okuyorsanız bana özelden bu anlarınızı paylaşırsanız çok sevineceğim. Teşekkürler)

İlk defa bir yarış içinde mide bulantısı yaşadım ama neyse ki su istasyonu imdadıma yetişti ve bir süre sonra geçti. Yanlış çorap kullanımı biraz canımı yakmakla beraber, kullandığım ayakkabının rahatlığı içinde güzel bir yarış koştum. Koşarken birkaç arkadaşımla sohbet edip, gördüğüm her kameraya coşku içinde selamlaşmalarda bulunup, bol bol tebessümlü pozlar verdim. Her zaman ki gibi hızlıca bitişi gerçekleştirip, yarışı tamamladım. Eğlendim ve coştum, sağlıkla bitirip, biraz hengame içinde bulduğum bütün suları alıp, kana kana su içip yarışta pas geçtiğim su istasyonlarında ki haklarımı bu şekilde kullandım. Madalyamı boynuma takıp “armut tahtımda, gönüllerin son şampiyonu olarak” bu güzel günü tamamladım. Haliç Yarı Maratonu çok özel bir yarış sanırım öyle olmaya da, devam ediyor.

Bir kaç yarıştır gördüğüm bir şeyi sizler ile paylaşmak istiyorum; yarışa katılan koşu gurupları birliktelik ve coşkunun temelini oluşturuyorlar, bu guruplar insanları motive edip, eğlenceli gösteriler yapıyorlar. Gördüğüm kadarıyla bu aktiviteler bu yarışta fazlaca gün yüzüne çıkmıştı. Umarım, önümüzde olan diğer yarışlarda daha fazlasını bulabiliriz. Hedeflerimiz rakamlar olmasın, hedeflerimiz bol bol eğlence ve mutluluk, motivasyonumuz rakamlar olsun. Hepimiz bu yarışın kazanannıyız çünkü bizler koşa biliyoruz, sevgilerimle…

[kosucu]

Runatolia 2016 Yarış Raporu

Ameliyattan 41 gün sonra sonrası...

Bastondan kurtulup ayaklarım üzerinde durup hareket etmeye başladığım 6. günün akşamı, kendimi

de kandırıp Runatolia 2016 21k’ya kayıt olduğum tarih ve saattir 01.12.2015 21:19

Zaman ne kadar hızlı akıyor, o günler sadece çekilen fiziki yaralar bugün duygusal boşluklar. Bahar

aylarında suların aşındırdığı yerler...

İnsan güçlü olmalı ki, hayatta ona güzelliklerini sunabilsin…

Çok iyi hatırlıyorum, bir ayağımda açılmış yaranın sızısı bedenimde kendini ağrılarla hissettirirken,

içimde ki yeşeren umut beni gelecek için heyecanlandırıyor. O an aklımda sadece birlikte koşmak

vardı. Her anımı paylaşmak, adımlarımızı birlikte atmak ne kadar heyecan verici…  O zaman aklıma ilk

gelen ilk yetişebileceğim yarışa kayıt olmaktı. Ablamın şaşkın bakışları, annemin nasihatleri bir kenara

aklım da tek şey vardı, çıkıp koşmak bu heyecan verici anı taçlandırmak gerekiyordu. Bilgisayarı elime

alıp hemen Runatolia kayıt sayfasını açıp parmaklarımı parkın kapısından içeri girip heyecan içinde

sağa sola koşturan bir çocuk gibi klavyenin üzerinde gezdirip, gerekli işlemleri yaptım. Artık önümde

90 gün gibi bir süre vardı. İyileşmeli,  antrenman yapmalı, kendimi mutlu edecek bir sürede yarışı

koşmalıydım.  Bu sürecin en iyi ilacı manevi destek olduğunu düşünüyorum…

Hayat bazen o kadar güzel oluyor ki, yanında buldukların ve hissettiklerin, zirveye çıkartıyor. İşte öyle

bir duygu buhranı içinde hayat çok güzel olup, gülücükler saçıyorsun etrafa, dünyada ki en güçlü insan

oluyorsunuz birden, bir süper kahraman 

Günler geçiyor, doktor kontrolü yaklaşıyor. Heyecan ve korku iç içe geçmiş bir şekilde doktora gidip,

doktorun olmadığı günü de denk getirip,  tekrardan aynı heyecanlar ile birkaç gün beklemek zorunda

kaldım. Neyse ki  birkaç gün sonra doktorun da, hastanede  olduğunu teyit edip güzel haberler için

yola çıktım, güzel selamlaşmalar ve kontrol…

Doktorum iyice kontrol etti ve koşmasan mı? Diye sordu, tabii hedef koşmaya izin almaktı ve tamam

koş ama geriden yavaş yavaş hızlan, kendini kontrol et bi sorun olursa hemen o an dur gibi

tavsiyelerle ve heyecan içinde çıkıp hemen bu güzel haberi paylaştım. Artık ayaklarım yere

basmıyordu artık…

Artık azar azar koşabiliyordum. Fakat bir o kadar da, motivasyonumun kaynağı tükeniyor, artık

güçsüzleşiyor, motivasyonlarım tükeniyordu. Sebebini bilsem de, çözümleyemiyor, konuşmak istesem

de bir türlü beceremiyordum. Geçiş sürecim beklediğimden sert ve yıkıcı geçiyor…

Tempolarım biraz daha artarken, interval antrenmanları yapmaya başladım.

Motive olmak için motive etmek…

Ben birilerini motive edebildiğim sürece motive olabiliyorum. Ekipte ki, Runatolia sinerjisi Anıl’ın

yarattığı ve yaptıkları antrenman ile birlikte yarış adına birçok insanı ve beni motive etmeye

başlamıştı. Günler geçiyor, elimden bir şey gelemese de, dualar ve destek mesajları ile birlikte destek

olmaya gayret edip, kendimin de bu yolla motivasyonunu arttırıyordum. Runatolia 2016 denince

sanırım bu süreci bilen herkesin aklına Anıl geleceği bir gerçektir.  

Seyahat için planlamaları günler önceden hazırlamış, yolculuk için beklenen gün gelmişti.  Heyecanım

artmış, içim kıpır kıpır olmuştu. Uçaktan iner inmez ekipten,  Sercan ve İlyas ile birlikte bir taksiye

binip çiplerin dağıtıldığı avm’ye doğru yola çıktık. Bir süre sonra yarış fuarı alanına gidip, yarış için

verilen malzemeleri alıp makarna partisinde diğer ekip arkadaşlarımız, Armağan, Cantekin, Senem,

Emre, Esra ve Anıl ile birlikte karşılaşıp sohbetler eşliğinde makarnalarımızı yedik.  Son sohbetler,

Kaleiçi’nde yenilen yemek ve çekilen fotoğraflar sonrası iyice yorulmuştuk. Artık otele gidip dinlenip,

beklenen yarışı koşabilirdik.

Yarış içinde hedef koyamazsınız…

Sabah uyanıp, tamamen boşlukta kalmıştım. Neden buradaydım, sabah koşacağını bildiğim sevgili

dostum Tolga’yı arayıp yarış öncesi küçük bir konuşma yaptık, çok iyi geldi. Sağ ol Tolga…

Başlangıç için daha önceden belirlediğimiz buluşma noktasında bir araya gelip, son hazırlıklarımızı

yapıp, bir gurup fotoğrafı çekilip sonrasında son ihtiyaçlarımızı gidermek için kuyruklara dâhil olduk.

Herkese başarılar diledikten sonra, başlangıç noktasındaydım artık…

Bekleme esnasında Armağan ve Ali ile karşılaşıp, son bir kez selamlaşıp beklemeye geçtik, son anlarda

sağıma soluma bakarken birkaç arkadaşım ile selamlaşıp,  başarılar diledikten sonra coşku eşliğinde,

ilk koşar adımlarımızı hep birlikte atıp, saatimin bippp sesiyle hızlanmaya başladım, rüzgarın suratıma

çarpışı, heyecandan ağzımın kuruması, müziğin coşkusu, yanından hızla geçtiğim onca koşan insan

arasında bir nokta iken, kendi içimde tutulamayan caşku beni daha da hızlandırıyor fakat aylar sonra

bu kadar sıcak ve boşluk duygusuyla bedenime hüküm edemiyorum, motivasyonu gördüğüm her

kamera karşısında tazeleyip gülücükler,  çeşitli selamlamalarla, normalleştirmeye başladığım

adımlarım ile kendimi biraz daha ileriye taşıyordum. Yanından geçtiğim ilk kişi olan Armağan’ı

selamlayıp tempomu yükseltmeye devam ediyorum. Parkuru bilmiyor olmamdan kaynaklanan ve

yeteri kadar güçlü olmayan kas yapımla yavaş yavaş sıcağın uyguladığı daha fazla hissediyorum her

kilometrede….

Aylar önce ki gibi oldu biran Anıl’ı uzaktan gördüm ve tanıdık birini görmenin motivasyonu ile ağaçlık

bir yol üzerinde tıpkı Eymir Gölü parkuru gibi bir an hissettim.  Bu motivasyon ile Anıl’ı da selamlayıp

dönüşe doğru yoluma devam ettim, dönüşten sonra başlayan ağrılarım…

Dönüşten 2-3 km sonrasında topuğumda hissettiğim bir ağrı artık iyice artmaya başladığında, kendimi

korumak adına durdum ve yürümeye başladım. Yanımdan geçenlerin durumu sorması ve Anıl’ın

tedirgin bakışları sonrası “her şeyin yolunda” olduğunu söyleyip Anıl’ın devam etmesini istedim  ve

ben de Anıl’ın peşinden göz ucuyla onu takip ederek yeniden ağrılarım olmasın diyerek koşmama

devam ettim. Aradan geçen 1k ile birlikte topuk ağrım kendini yeniden hissettirip yine yürümeye

başladım ve artık görünürde kimse yoktu ve Anıl inanılmaz bir hızla yoluna devam ediyordu. İçimden

“Anıl bu senin yarışın ve başaracaksın” diyerek, kendimi de yarışta tutmak için yeniden koşmaya

başladım ve artık ağrılarımın kaynağını anladım, adım şeklim değişmiş ve direk topuk barak gereksiz

baskı oluşturuyordum o bölgeye ve bu iç rahatlığıyla yeniden koşuya döndüm.  Gittiğim mesafeler

azalıyor nasıl bitiriş yapacağımı planlıyordum. Bu esnada yeniden durmak zorunda kaldım ve bu sefer

daha fazla yürür adımlar atmaya başladım. Nihayetinde artık ağrım kalmamıştı üçüncü kez durmama

ve yürümeme rağmen sürem fena değildi. Bu esnada artık son 2-3 km kalmıştı. Artık durmak yoktu ve

insanların gürültüsü kesilmiş, gözlerim hedefi görmek arzusuyla ileriye bakarken yarış yeniden

başlamıştı. Hiçbir yarışı yarıda bırakılamazdı, bu özgürlük hissi nihayetinde adımlarıma yansıdı. Artık

her şey yoluna girdi. Gittikçe mesafeler azalıyor içimde ki heyecan artıyordu artık, çevremde ki

inşaları selamlama zamanı, parkurun kenarında bu coşkuya ortak olan herkesi selamladım. Yürüyen

ve koşan inşalar sıklaşıyor daha çok zikzaklar çizmeye başlıyordum. Son viraj geldiğinde her zaman ki

gibi sakladığım patlamayı yapabilirdim. O an bana ne oluyor bilmiyorum ama içimden bir kısa mesafe

koşucusu çıkıyor ve ben bir anda bu coşkuyla çok fazla hızlanıp güçlü bir bitiriş yapabiliyorum. İşte

yine aynısını yaptım ve mutlu oldum. Bu yarış Anıl’ın yarışıydı ve başardı. Daha iyileri için umut ve

heyecan yarattı. Anıl kendi yaş kategorisinde 3. Olarak elit bir atlet oldu. Ali 1:29’luk derecesiyle en

hızlımız olarak bizleri gururlandırdılar. Ekip çok başarılıydı ve gelecek yarışlar için daha çok

arkadaşımızı motive etti…

[kosucu]

110 gün önceydi…

Hayat o kadar sürprizlerle dolu ki, bir zaman sonra ne olacağını bilmeden yaşıyoruz. Hayata sımsıkı tutunup, kendime bir hedef koymuş tüm gücümle bu hedefe giderken başıma hiç olmayan bir sakatlık geldi ve tüm hayat enerjim damarlarımdan çekildi…

Halen etkisinde olduğum o günü yaşamanın ne büyük bir acı olduğunu daha önceki yazılarımda bahsetmiştim. Yeniden bahsedip böyle bir tekrar yaşamak/yaşatmak istemiyorum.

“Elbette her olumsuzluğun içinde bir nebze de olsa olumlu bir yan vardır” felsefesiyle kendimi, hayata bağladım. Bu olumsuz sakatlık sırasında ailem, kardeşim, değeri büyük insanlar  ve ekip arkadaşlarımın destekleri benim en büyük dayanağım oldu. İçimde ki bu inatçı taraf beni adeta yakamdan sürükleyerek bugünlere getirdi. Olumsuzluğun içinde ki olumlu yanlar ne diye sorduğunuzu duyar gibiyim. Benim sakatlığım için bu olumlu yanlar, sakatlanmamak için ne yapmam gerektiğini bana öğretmesi :) ve daha bir çok güç egzersizi öğrenmemin yanı sıra, hedeflerime ulaşmam için neler yapmam gerektiğini acı tecrübeler ile birlikte öğretti. Şimdi daha bi güçlü hissediyorum kendimi, geçmiş hedeflerime uzak olduğumu bilsem de, geleceğe dair daha büyük hedefler koymanın kimilerine göre hayalci bir yaklaşım gibi gelse de, aslında başarmanın hiçte o kadar zor olmadığını görmemi sağlıyor.

Artık geçmişe göre daha bir bilgi ve tecrübe sahibiyim, bu sebepten dolayı aslında bir o kadar da güçlü olduğumun bir kanıtıdır. Zaten pes etmeyerek güçlü olabiliriz. Pes edeceksek savaşmanın yada mücadele etmenin bir anlamı olmayacaktır…

Sakatlığımın yıkıcı yanının geçmişte en yoğun yaşanmış olduğu bu saatlerde, bugün mutluluğumun zirve yapması manidar bir durum olsa gerek. Dün zirveye yaklaşmıştım ve o güne kadar çıktığım tüm yokuşlardan geri aşağıya inmek zorunda  kalmıştım, bu gün yeniden zirveye doğru tırmanışım başlıyor. Bu sefer daha hızlı ve daha mutlu olacak…

Şimdi koşmaya gidiyorum, özlediğim ve hasret duyduğum adımları atıp geleceğim.

Koşmaya gitti…

İnsan ruhunun dinginliğini çok önemsiyor ve bu dinginliğin sürmesi için elinden geleni yapıyor…

Dini bir ritüele hazırlanırcasına dinginlik ve hassaslıkla koşu kıyafetlerimi giydim. [Erkek adam tayt giymeyi özler mi? Ben özlemişim… :) ] Her türlü soğuk hava durumunu düşünerek giyindikten sonra, arabaya atladığım gibi doğru Anıttepe Koşu Parkuruna gittim, yoldaki inanılmazdı, trafikte bu kadar sakin olabildiğimi pek hatırlamıyorum, huzur bir kere gelince insan bir başka oluyor…

Sabahtan mutlu haberi ilettiğim Ekip arkadaşlarıma, birkaç tanesinin Anıttepe’de olacağını bildiğimden hem onlarla koşacak olmam,  hem de  koşacak olmamın heyecanı içinde Anıttepe’ye vardım. Düşündüğümden daha önce varmıştım, her şey bu kadar hazırken (zaten onlarla koşsam yetişmem de zor olacaktı) erkenden başladım. Telefon uygulaması, koşu saatimi açıp kendimi rahat hissettiğim bir tempoda (5:10 pace) ilk adımlarımı atarken, rüzgarın nameleri benim için hazırlanmış olan bu muazzam konser salonunda kulağıma çalınıyor, gökyüzünde bulunan yıldızlar binlerce seyirci gibi bu güzel müziğe eşlik ediyorlardı… [Abartarak yazmak istedim… :) ]

İlk nefes alışlarım elbette aylar öncesinde olduğu gibi değil, daha sık ve derinden alınıyordum. [Düşündüğün gibi bir tabirle değil :) ] Aklım sağ ayak bileğimde, tüm beyin kontrollerim yaralı bölgemi kontrol etmekten biran bile vazgeçmiyor, kontrolü elden bırakmadan adımlarımı yer yer kısıyordu. Sol bacağım “hadi daha da hızlanalım ne yavaş adamsın” diyerek sol bacağımı gaza getiriyor. Sağ bacağım “yaşlıyım ben” diyerek karşılık verirken.  Yer yer uyum, yer yer hızlanma ve yavaşlamayla aylar sonra ki 2k’mı tamamladım. Saati bekleterek 1-2k yürüyerek kendimi kontrol ettim. Kontrollerim sonucunda devam edeceğime karar verip, öncesinde gelen arkadaşlarımı selamlayıp piste attım kendimi…

Yine aynı müzik çalınıyordu kulağıma, son 500m'ye girerken uzaktan Koşu Kadını’nın [sağ olsun kendisi çok sevdiğim bir arkadaşımdır. Gerçi her Ekip arkadaşımı ayrı sevdiğim doğrudur… :) ]  “Biri şuna bir şey söylesin, çok hızlı” sözleriyle irkilip, gelen arkadaşlarımın yanına gittim. Ayak üstü biraz sohbet sonrasında birlikte kalan mesafemi tamamlayarak, arkadaşlarımı yapacakları interval antrenmanın coşkusuyla bırakarak arabaya gidip evime doğru yola çıktım. Terlemek ne güzelmiş, özlemişim…

Not: Akşam yenilen keki sonradan öğrendim ve aklım kaldı. :)

Şimdi biraz daha zor…

Evet artık önümde ki, iyileşme dönemi daha bir zor, hızlı gitme isteğim, uzak geçirilen zamanların verdiği kayıplar, bazı zamanların hissettirdiği; bir elin beni iki duvar arasına sıkıştırmaya çalıştığı zamanlar...

Elbette kolay olacağını söylemiyorum, zor olana varmışken vazgeçmek, kolaycılıktır. Şimdi daha bir güçlü olma zamanı.  “Gölgelerin gücü adına güç bende artık” diyerek güçlenemeyeceğime göre, sabır denilen taşın yardımıyla gelecek günlere daha iyi hazırlanıp, gülüp, eğlenip ve coşkumuzu birleştirerek, koşmaya devam edeceğiz…

Herkesin desteği ve gülen yüzü için teşekkürler.

Sizleri seviyorum…

[kosucu]

Kış Aylarında Koşarken Dikkat Edilmesi Gereken Hususlar

Artık kışın soğuk havalarını iyiden iyiye hissettiğimiz bu günlerde koşularımıza başlarken biraz daha fazla düşünüyoruz. Yaz aylarında olduğu gibi günün erken yada geç saatlerinde koşmak soğuk havanın yıpratıcı etkisine maruz kalmamıza sebep oluyor. Bu dönemlerde hastalanma riskimiz arttığı için, beslenme konusunda biraz daha dikkatli olunmalı, ayrıca bol bol su içilmelidir.

Koşu kıyafetlerimiz en önemli yeri tutmaktadır.

Kalın kıyafetlerden kaçının; koşu esnasında rahat hareket etmek ve daha az soğuk havaya maruz kalmak için ince kıyafetleri üst üste giyerek kıyafetler arasında oluşan aralıklarda kalan sıcak hava dışarıdan gelen soğuk havanın kıyafetlerinizi geçmesi azalacak ve vücut ısınızı muhafaza etmiş olacaksınız. Bu nedenle ince ve koşu sporuna uygun kıyafetleri üst üste ve rahat hareket edebileceğiniz oranda giyerek rahat ve sıcak bir koşu yapabiliriz.

Rüzgarı kesen, yağmurluk, rüzgarlık gibi kıyafetlerin havada aşırı derecede yağmur ve rüzgar yoksa giyilmesi taraftarı değilim. Kullanılan kumaş itibariyle bu kıyafetler terlemenizi hızlandıracak etkidedir. Çok terleme gibi bir sıkıntınız yoksa en üst kıyafet olarak kullanmak isteyen arkadaşlarım tercih edebilirler.

Yünlü ve pamuklu; kıyafetler özellikle iç çamaşırları olarak kullanılması hastalanmanıza katkıda sağlayacaktır. Bu tür kumaşların teri kendi bünyesinde tutması sebebiyle spor esnasında vücudun attığı ter üzerinizde kalacak ve kısa sürelide olsa soğuk havaya maruz kalmanız durumunda hastalanma riskiniz artacaktır.

Soğuk havalarda nefes alıp vermek; koşarken nefes almamız ertelenemez durumdur. Koşarken sürekli olarak ağız yoluyla alınan nefeste, bronşlara soğuk hava nüfuz etmek suretiyle solunum yollarınızda enfeksiyon oluşarak faranjit, bronşit ve türevleri hastalıklar ile başa çıkmak zorunda kalınacaktır.

Önlem olarak; ağız bölgesinin kapatılması ve ince, rahat nefes alınabilecek bir kaç kıyafetle (buff vb.) soğuk havanın solunum yollarımıza direk girmesini engelleyebiliriz. Nefes alma alışkanlığımızı engellemeyecek ve koşmamızı eziyet haline getirmeyecekse burundan nefes almakta bu yönde bir çözüm olacaktır.

Koşarken üşüme problemlerine tavsiyeler sunduktan sonra, ayakkabılarımızı giyip koşma zamanı geldi. Bu konuda; ayağınız ve basış şeklinizle uyumlu ayakkabılarınızın hangi zeminlerde tutunma sorunu yaşamayacağını üretici yada satıcıdan öğrenmeniz yada en güvenilir yöntem olan kişisel testlerinizi yaprak, ortaya çıkabilecek sakatlanma, yaralanmalara en başından önlem almış olacaksınız.

Sağlıklı ve keyif dolu koşular…

[kosucu]

Mustafa Kemal ATATÜRK'ün Ankara'ya gelişi - 27 Aralık 1919

Atatürk bu tarihte Ankara'ya Dikmen Keklikpınarı'ndan girişini gerçekleştirdi. O zamanlar Ankara bayırlarında keçiler otlayan, üzüm bağlarının olduğu küçücük bir Anadolu kasabasıydı.

“O sabah halk büyük bir coşkuyla Atayı karşılamak için davullar ve zurnalar eşliğinde dikmen sırtlarına giderler, yedi yüz piyade, üç bin atlıdan teşekkül eden bir seymen alayını Ankara’da bulunan dervişler takip ediyor.

Çankaya ve Dikmen tepelerinden güzel sesli hafızlar ezan ve salat oku­yorlardı. Kızılyokuş’ta iki kurban kesildi, o zaman tamamen boş bir yer olan Yenişehir’de reji memurlarından Salamon Efendi isminde bir zatın ahşap, kü­çük bir evi vardı. Oraya gelince seymenler tarafından bir dana kurban edildi.

Karşılama heyeti ve memurlar burada idiler. Paşa otomobilden inerek hep­sinin hatırını sordu ve ellerini sıktı. Daha ileride yedi yüz kadar zeybek kıya­fetinde, ellerinde palalarla dizilmiş gençleri gördük. Paşa bunlara “Merhaba” diye selam verdi, cümlesi “sağol” diye karşılık verdiler ve şöyle bir konuşma geçti:

Mustafa Kemal Paşa:

- Arkadaşlar, buraya niçin geldiniz?

Gençler:

- Millet yolunda kanımızı akıtmaya geldik.

- And olsun!

Mustafa Kemal Paşa:

- Var olunuz.

Bu sırada binlerce halk da “yaşa” sesleriyle, alkışlarıyla ortalığı çınlatı­yordu. Nihayet İstasyon yoluna sapıldı. İstasyon meydanında jandarma ve polisler de dizilmişlerdi. Bunlar da selamlandı. Biraz sonra da kız ve erkek mektep talebeleri arasından geçerek Halk Partisi binasının önüne geldik (Şimdi B.M. Meclisi Müzesi).”

80. Büyük Atatürk Koşusu Yarış Raporu-27 Aralık 2015

Bugün de biz aynı saatlerde yine aynı yerden Ankara'nın o bilindik ayazının hüküm sürdüğü, günlerden sonra parlak gökyüzünü görebildiğimiz bir günde, ayaz yüzümüze çarparak adımlarımızı birlikte attık, tıpkı ilk geliş günü gibi kadınlar ve erkekler bir arada Dikmen sırtlarından önce Anıtkabir'e sonrasında Ankara Garı'na doğru koştuk…

Bu yarışta şahsım koşmadı fakat bu coşkuyu her zaman içimde hissettiğim su götürmez bir gerçektir. Yarışa başlayan dostların (Koşu Kadını ve Ankara Koşuyor Ekibi) arkasından mecburen (ayağımdan bir ameliyat geçirmem sebebiyle koşamıyorum) sevgili arkadaşım Dilara ile birlikte araçla yola çıktık. Yolculuk esnasında Dilara ile konuşarak koşan dostların koşu güzergahına uğrayarak onlara hem moral vermek ve bir kaç kare fotoğraf çekmek için Cevizlidere Cad. bitimine gittik biraz bekleme sonrasından hepsi bir arada koşarak geldiklerini gördük ve tabii bu esnada bağrış çığrış eşliğinde fotoğraf çekmek için telefonlarımızı onlara çevirdik, fotoğraf için elbette biraz zıplamak gerek ve zıplayan genç arkadaşlarım bizleri arkada bırakarak yollarına devam ettiler. Sonrasında tren garına doğru hareket ederek araçta konuşurken aklıma gelen bitişi koşma (Yürümek) fikri için bitiş çizgisine vardık…

Bir öncesi günden bir kaç anlamsız gelen işlemle aldığım yarış katılım numaramı elime alıp, sarı tişörtümü giyerek bitişten 20-30m kadar uzaklaşıp Tandoğan Meydanı'ndan gelen yolun köşesine giderek Ekip arkadaşlarımı beklemeye başladım ama içimde bilmediğim bir nedenden yavaş yavaş heyecan seviyem hızla yükseliyordu. Artık küçük bir çocuk gibi neşeli ve mutlu biriydim, bu duyguları yaşarken köşeyi dönen arkadaşlarımla karşılaşıp, selamlaştık ve koşmuş izlenimi vermek, yarış numaramı takmak için bir çengelli iğne alıp numaramı iliştirdim, her şeyim tastamam yola koyulduk ve o esnada adımlar koşar bir hal almıştı. Ekip arkadaşlarımın uyarısıyla yürür adımlara geçtim. Ekip arkadaşlarımın arkasından aheste aheste adımlarken, eski yarışlarımın hızlı sonlarının aksine yavaş bir sonla o uzun parkuru sabırla bitiriyordum. Hızlı bir dönüşle arkadaşlarımın yanıma geldiğini fark edip mutluluğum bir kat daha arttı. Elele ve birlikte bitişe gelip ilk defa katıldığım Büyük Atatürk koşusunu böylece tamamladım. Beni de sıralamaya dahil edip, madalyalarımızı alıp onlarca fotoğraf ve anıyla bu güzel günü tamamladık…

Bu anlamlı yolculuğu daha da anlamlandıran herkese, bu vatan için canlarını ortaya koyan tüm vatan evlatlarına ve Başkomutan Mustafa Kemal Atatürk'e şükran ve minnetlerimi sunarım… 27.12.2015 - Pazar

[kosucu]

Haile Gebrselassie, Usain Bolt veya Ethiopia, Kenya, Jamaica şimdi bu adları ya da ülke isimlerini sorsam eminim birçoğunuz Haile Gebrselassie dışında kalan ad ve ülke isimlerini bildiğini söyleyecek fakat ülkelerin yerini tam olarak harita üzerinde gösteremeyecektir (tahminim bu yönde). Kendinizce şu soruyu aklınızdan geçiriyor olduğunuzu tahmin ediyorum... "bu adam neden bahsediyor?"

Haile Gebrselassie hayatı kısaca şöyle;

Çiftçi bir ailenin 9. çocuğu olarak dünyaya gelmiş. Yaşam şartları oldukça zor bir köyde 14 yaşına kadar tarlada çalışmış. Koşu serüvenine evinden 10 km’lik okuluna her gün koşmakla başlıyor. Her gün 20 km’lik bir parkur. Okumayı mı yoksa koşmayı mı seviyor diye düşünmeyin. Haile Gebrselassie için taş, toprak ve çalılı bu zorlu parkur, okuma isteğiyle birleşince standart bir koşuya dönüşmüş.

Lise döneminde başkent Addis Ababa’ya gider. Etiyopyalı her çocuk için hayal, iyi bir koşucu olmaktır. Lise yıllarına kadar ayakkabısız her gün 20 km koşan bir çocuk için koşmak, hayal olmaktan çıkar. Yanlış okumadınız Haile Gebrselassie’in ilk ayakkabısı lise zamanında oluyor. Haile Gebrselassie koşarken sol kolunu çok açmıyor. Kendisine sorulduğunda okul yıllarında kitapları düşürmeden koşulan binlerce kilometre yolun izleri olduğunu söylemiş. Onun bu koşu yeteneğini lise hocası keşfeder ve ilk birinciliğini lisede 1500 m'de alır. Sonra gelen 26 dünya rekoru. Bu ilham verici hayat, iyi bir koşucu olmanın iyi ayakkabılar ya da iyi bir eğitimle pek bir alakası olmadığını gösteriyor. Koşmak için sadece istemek yeterli. (http://www.runnersworldtr.com sayfasından alıntıdır.) Haile Gebrselassie benim çocukluk kahramanım desem her halde pek şaşırmazsınız, tv'de uzun maraton yarışlarını sıkılmadan izlerdim. Fakat o yıllar koşmak ihtiyacını sadece bir top peşine yada bahçesindeki meyve ağaçlarına dadandığım amca yada teyzelerden kaçarak bu ihtiyacımı giderirdim...

Yıllar sonra ortaya çıkan koşma isteği sanırım çocukluk yaşlarımda izlediğim bu müthiş adamdan gelmektedir. Bir benzerliğimizi de az önce izlediğim bir videodan fark ediyorum. Kendi taktiği olarak koşu sonlarında hızlanarak bitiş çizgisine yaklaşırken rakiplerini de geride bırakarak güzel bitirişler yapıyor...

Bunları neden anlattığıma gelince, neden bizden böyle şampiyonlar çıkmıyor? Sorusu aklıma geliyor...

Koşu sporu belki de en ekonomik spor dallarından bir tanesi, ülkemizde milyonlarca genç insandan bir tanesi bile şampiyon olabilecek düzeyde değil mi? Halbuki, baktığınızda (bence) iyi tetkikler, yapılacak basit bir kaç test ve ülkemizin kronik sorunu olan torpilli olarak değil herkese eşit şans vererek bu yetenekte ve güçte yüzlerce genç, bu eşsiz deneyimi ve coşkuyu bu ülke halkına yaşatabilir ve herkesi peşinden sürükleyebilecek bir akım başlatabilir. Neden bu yapılmıyor? Bir türlü anlayamıyorum.

Sonra olimpiyat oyunlarına bir avuç sporcu tayfasıyla katılıp, bir kısmının da başarısının doping ile olduğu ortaya çıkıyor ve dünya kamuoyunda adımız hiç iyi anılmıyor. En acısı da tv başında bu sporcuları izleyen onca arkadaşımız ve küçük kardeşlerimiz deyim yerindeyse küçük travmalar geçirerek gelecekte olmak istedikleri koşu pistlerinden vazgeçiyorlar. Çünkü bu gelecek vaadeden kardeşlerimizin karşısına çıkarılan devşirme siyahi atletler, doping ile başarı kazanmış Türk atletler...

Biz öncelikle hayal ettirmeyi başarmalıyız. Onlara başarılı ve güçlü karakterli atletleri örnek gösterebilmeliyiz. Şampiyon olmaları için sadece inanmak ve çalışmanın yeterli olacağını yani ahlâkı anlatmalıyız ki, bu nesiller ile yetişecek niceleri şampiyon olabileceklerine inansın ve bu yola kendilerini adayabilsinler...

Atletizm eğer ülkemizde çok iyi mertebelere ulaşırsa aslında bunun ülke ekonomisine ve ülke tanıtımına çok büyük katkılar yapacaktır. Binlerce ekipman üretimi, yüzlerce antreman pistleri (çim sahaların üzerine basılması şart), parklar, orman patikaları ve ülke insanlarının birbirine saygısı artacak, kısaca ülke bir dinamizm kazanacaktır. Piste çıkan bir arkadaşımız, kardeşimiz "şampiyon olmak için buradayım" diyebildiği günleri görmek dileğiyle...

[kosucu]

Bir Çift Ayakkabı

İlk adım sonrası başlayan bir hikaye olmalıydı. Günler sonrası atılan bu adımlar beni daha uzağa daha az enerji ile taşıyor, içimde bitmek bilmeyen hareket etme duygusuna mehlem oluyordu. Yeni yürümeye başlayan bir çocuk kadar neşeli ve içten içe coşan bir duygu seline kapılmıştım.  Artık tutmak zorunda kaldığım bir değnek yada dayanak yoktu, derin nefesler alıp, derinden gelen “özgürlük işte bu!” ile birlikte nefesimi bıraktım…

Yapabiliyor olmak o kadar önemli ki yapabildiğini fark ettiğinde daha fazla sahip çıkıyorsun yaşadığın bu hayata, korumak artık içselleştirilmiş bir duygu olarak yer ediyor duygularının merkezine, daha bir farkına varıyorsun hayatın, parkların, yeşilin, sana ait olan sokakların. İşte o anlarda biraz daha fark ediyorsun insanların ne kadar da boş vermiş olduklarını, kendileri için doğru olanın bile başkası tarafından tayin edildiğini. Koşmak istiyorsun işte o zaman biraz daha fazla içinden gelen bu koşma dürtüsü seni daha bir uzağa gitmeye ikna ederken, özgürlük hissi daha hızlı adımlar için bir sebep oluyor, koştukça koşmaya devam ediyorsun. İşte o zaman daha bir huzurlu daha bir özgür oluyor insan…

Zor günleri atlattığımın farkındaydım yada öyle olmasını istiyorum. Oturmadan günlerce yürüyecek kadar enerjim var gibi geliyordu. İlk koştuğum anlarımı hatırladım bir an, durmadan beklentisizce koşuyordum, derin derin nefes alıyor olmama aldırış etmeden hiç bilmediğim bir heyecan ile daha da hızlı adımlar atıyordum. Artık yeni bir yolculuk başlamıştı, önce bir kaç arkadaşımla keyifli sohbetler yapıp, bir kaç kare fotoğraf ve kahve eşliğinde, annemin karşısına geçip “ben yürüye biliyorum” demenin vakti çoktan gelmişti.

Tren garına biraz erkenden varmış olsam da, hemen gidecek trende hızlıca bir yer bulup yola çıktım, artık tren benim için kolaycı bir ulaşım aracı olmuştu, son haftalarda epey sık biniyordum. Fark ettiğim başka bir durumda aslında toplumda ki insanların yardım sever oldukları ve benim durumumda ki insanlara saygılı olduklarını gördüm. Elbette bu durum hoşuma gitmiyor sırtımda ki çanta, ayağımda ki botun çıkardığı sesler, benim bozuk bir robot olduğumun yegane kanıtı gibi etrafa sesleniyor. “Bu kişinin ayağı ağrızalı lütfen yol verin…”

Artık atılan adımlarım biraz daha arttığına göre direk eve giden trene binmeden biraz açık havada kendimi yormalıydım. Eskişehir tren garından çıkıp,  yürüyerek Anadolu Üniversitesi Kampüsü önüne doğru aheste aheste  bir hamal edasıyla sırtımda çanta bu uzun sakatlık döneminin ağırlığını fazlasıyla hissettirerek yürümeye başladım. Bir yandan çıkardığım bozuk ses, diğer yandan sırtımda ki dolu çantayla, sokakta gelen geçen kişilerin bakışları eşliğinde varmam gereken noktaya varmama az kalmışken ve tam oh diyecekken son düzlükte depar atmak zorundaydım, binmem gereken otobüs gidecekken, çıkardığım seslerin yanına birde ıslık ve “otobüsü durdurun” haykırışını ekledim. Neyse ki otobüs durdu ve son metrelerimin eziyet olarak geldiği koşturmaca otobüsün koltuğuna oturmam ile son buldu…

Dediğim gibi bir annenin heyecanı ve mutluluğu sizleri de etkiler ve mutlu eder. Elbette bu zorlu yolculuk son bulduğunda, kapıyı çaldım ve annemin karşısına dikildim. Öncelikle bir şaşkınlık ve mutluluk dolu bir haykırış “Allaha şükürler olsun…” işte o an kim olduğunuz önemli değil içinizde oluşan huzur gözlerinize ve yüreğinize direk nüfuz ederek, o sesi duyan herkesi bu mutluluk seline katıyor.

Bir çift ayakkabının özlemiyle adımlar günden güne daha çok atılıyor ve bugün biraz daha umutlarım yeşermiş bir durumda bir çift ayakkabıyı giyeceğim o günü sabırsızlıkla bekliyorum…

[kosucu]

İlk Adım

Her canlı doğar, büyür ve ölür...

Bir bebeğin ilk adımları aileleri için çok özeldir. Bebek olduğumuz dönemler fludur ve bizler için hatırlanması güçtür. Fakat o günleri hatırlatacak o kadar çok hikayemiz vardır ki annemiz bunları anlatırken gözlerinin içi parlar ve heyecanı karşısında ki kişiye uzun zamandır çözülememiş bir probleme cevap bulmuş gibi hissettirir...

Artık evde keskin sehpa, masa köşeleri tehlikeli sınırlar ve biblolar, fotoğraflar korunaklı yüksekliklere çıkarılmaktadır. İlk adımlar unutulduğunda şikayetler ve azarlamalar başlamıştır. Tay tay yürümeleri hatırlayamıyor olabiliriz ama yinede ilk adımları yeniden atmak flu zamanlarda ki ile aynı olmasa da yinede o anlarda ki mutluluklarla yarışacak seviyede heyecan yaratıyor...

Bugün ilk adımlarımı attığımda yalnızdım fakat hissettiğim heyecanı bir çok arkadaşım da hissetsin diye bu yazıya başladım.

Yaptığın bir aktivitede heyecan duyabilmek en iyi motivasyonların başında gelmektedir. Elinden gelenden fazlasını yapabileceğin bu nadir duygu, her şeyini etkiler ve seni daha da ileriye taşır bulunduğun durum ne kadar kötü olursa olsun. Bu heyecan durumlarında kontrolden uzak bir ruh hali içindesindir, ayrıca hız göstergen tehlikeli limitlere doğru çıkmaya başlamıştır. Birer ikişer çıkmaya başlamışken basamakları, bedenim iyiden iyiye zorlanıyor, bedenime karşı  sağır olmuşum, adımlarım daha da açılmış artık üç'er dört'er çıkıyorken basamakları o ses duyulmuş çoktan...

O an kimse hareket etmiyor, konuşmalar duyulmuyor, nefes almıyor kimse. Kuşların yerlerini terk ederken bıraktıkları kanat sesleri ile bıraktığım yerden devam ediyor zaman. O an tek istediğim; herkesin bir hayal kırıklığıyla uyandığı o sabah olmasıydı. (Hani çok istediğin bir oyuncağın alınıpta, oynamaya başlayıp, oyunun en zevkli yerinde birden uyanırsın "rüyaymış" deyip küçük bir isyan kopartırsın ya, içinde...) Rüya değildi, etrafımda ne bir yatak nede bir yastık vardı. Evde değildim. Herkes oradaydı, Ankara'ya son bahar gelmekle kalmamış, benim içinde gelmiş. İsteyip istemediğime bakmaksızın, kapıyı çalma nezaketinde bulunmayıp duvarları yıkıp gelmişti. Bir boşluk ve sonrasında hayallerim bir saniye öncesinde kalmıştı, her şey fazlasıyla gerçekti ve o an bir eksiklik duygusuyla "hayır, lütfen olmasın diyerek kendi kendime telkinde" bulunuyordum.

Gerçekler ile baş başa kalmak hemen olmadı tabi, içimde var olan küçük umut zerrecikleri beni ayakta tutuyorken. İlk anda yapılan konuşmalar telkinler ve arkasından gelen buz tanelerini çorabımın içine yerleştirip umutlar, olumlu beklentiler ve küçük bir destek ekibi eşliğinde yakınımızda yer alan sağlık kuruluşuna gittik. Bir kaç tavsiye ve sonrasında bir kaç ayak üstü espiri ve kahkahayla geri dönmek zorunda kaldık.

Her şey çok tazeyken umut var olmaya devam eder...

Aracıma atlayıp bir şekilde çıkan sesin sadece bir küçük hasar olmasını dileyerek, günü güzel bir kahvaltıyla devam ettirmek harika olur düşüncesiyle düştük yollara. Nihayet varmıştık, ağır aksak eve doğru gidip bir köşede yeni buz parçalarıyla müdahaleye devam ediyordum. Sohbetler eşliğinde kahvaltılar hazırlandı ve bir güzel yendi. Nihayet güzel şeyler olmaya başlamıştı.Kahveler ile sohbetler bir birini kovalamış, kalkma vakti gelmişti. Aracıma atlayarak evime gittim. Geçen iki günde soğuk yaparak durumu kurtaracağımı düşündüm. Pazartesi olmuştu ve bir hastaneden randevu alıp doktora muayene oldum. Doktorun soğuk kanlı bir ifadeyle,

- ameliyat olacaksın

- ne zaman?

- hemen bu akşam...

Demesiyle birlikte başımdan dökülen aşırı kaynamış suların etkisi bana durumun vahametini derinden gelen, yıkıcı etkileri fazlaca olan bir deprem gibi benliğimi sarsmış ve ne olduğumu anlamadan yerle bir oldum...

O an, ne düşünürdünüz bilemiyorum ama ben hastaneden, tavşan ile yarışan kaplumbağa misali hızla bitiş çizgisine doğru koşarak (bir ayağı topal, kaplumbağa gibi bir hzla) uzaklaştım. Umutlarım; kökleri çürümüş bir ağaç gibi kurumuştu. Gerçek bu kadar acı vermesin diye isterken, gerçekler acı vermeye devam ediyordu...

Ertesi gün, başka bir hastaneye gittik. Beyaz önlüklü doktorlar ile yeni bir yolculuğa başladım Aşil Tendon Kopması (Rüptürü)...

Öncesinde konuşulup elle kontroller yapılıp karar verilmişti, Ameliyat kaçınılmaz bir gerçekti. Çeşitli müzakereler sonrasında, açık mı? Kapalı mı? Ameliyat derken, bu kopmanın sadece açık ameliyat ile yapılabileceği söylendi ve tetkikler yapılmaya başladı. (EKG, Akciğer Röntgen Çekimi,  Kan Değerleri, Açlık Kan Şekeri ve MR) Birde MR alınıp açılmadan görülmüştü kopmuş parçam.

Hemen sonra ki gün ameliyat...

Geceden başlamış açlığım ile bu amansız yola çıkmıştık, istenilen saatte hastanede olmuştum, biraz vakit sarksa da Spinal Anestezi (Narkozun omurilik bölgesinden vücuda zerk edilmesi ile bel altı organların uyuşturulmasını sağlayan bir yöntem) yapılarak başlanmıştı ameliyat, önce küçük uyuşmalar başlamış sonrasında bütün bel altım uyuşmuştu. Batırılan iğnelerin acısı artık hissedilmiyordu, bir kaç ameliyathane diyaloguna şahitlik ederken, uykuya teslim olmuştum, gözlerim yavaşça kapandı...

Bu kısa ara sadece bir saat sürmüştü, her şey bitmiş, yapılması gerekenler yapılmıştı. Gözlerimi açtığımda, bedenimin kesilen kısmı acımıyordu, sadece manevi bir acı kaplamıştı...

Ameliyat masasından alınıp sabah bir tekerlikli sandalye üzerinde girdiğim odadan çıktığım gibi yine sedye üzerinde geri dönüyordum, tek bir fark vardı artık bedenim alt kısmını hissetmiyordum. Bundan sonrası için sabırlı olmam yetecekti.

Fakat, ben o kadar sabırlı olamazdım çünkü açtım, evet neredeyse yirmi dört saat kadar açtım. (Narkozun yan etkisi olarak bulantı yada kusma oluştuğundan dolayı midenin dolu olması bu yan etkilerin sonuçlarıyla midede olan yiyeceklerin nefes borusunu tıkamaya sebep olacağından kişi ameliyattan en az on iki saat önce aç bırakılıyormuş) Yemek yemeliydim ama ne mümkün daha beklemem gerekiyormuş...

Narkozun etkisiyle biraz daha uyuklamıştım ve sonrasında gözlerimi yavaş yavaş aralarken,  duyan arkadaşımın geldiği bir hastane odası olu vermişti. Artık üzüntülere bir ara verip biraz gülelim değil mi? Elbette ki biz de öyle yaptık güldük eğlendik ve bir sürü güzel yiyeceğin gözümün önünde yenmesine aldırış etmeden, biraz su içip "ne zaman bitecek bu açlık" diye düşünüyorken gelen hastane yemeğini bir çırpıda yemiştim, sonrasında gelen filtre kahvemi büyük bir zevkle yudumladım...

Yavaş yavaş tenhalaşan odam, tebessüm ile edilen sohbete eşlik eden bir kaç tane mandalina dilimiyle tatlanmıştı, o an mutlu ve huzurlu bir adamdım...

Vakit gitme vaktiydi, herkes ait olduğu hanelere çekilirken, sokaklar tenhalaşmış, güneşin devrettiği nöbeti ay çoktan teslim almıştı. Artık odada uyku hüküm sürüyor, vücudum yavaşta olsa normal haline dönüyordu. Tuvalet ihtiyaçları sıklaşmaya başlamıştı. Zorda olsa bir kaç kez gidilen o uzun ve meşakkatli yola, sol koluma benim bir parçammış gibi bağlanmış serum da eşlik ediyordu...

Sabah olsun istediğim nadir zamanlardandır, hastaneden çıkılacak günün gecesi. Nöbetçi hemşireler gelip gidiyor uykunun ortasında uyandırıp iğne yapıyor, tansiyonumu ölçüyor ve bir türlü sabah olmuyordu, neyse ki sabah olmuştu gitme vakti, doktorum kontrol etti ve hadi  eve gidiyoruz...

Yatakta geçirilen onca zaman, yeniden annemin şefkatiyle bebek gibi bakılıyorum, gelen mesajlar, telefonlar ve paketler. Okunan kitaplar, koşu ve anatomi hakkında videolar ve makaleler, filmler, bir sürü sabırla, inatla kurulan hayallerim...

Daha kaç defa gideceğim o hastaneye iğleşme uğruna bilmiyorum ama iğleşiyorum günden güne ve 36. günde ilk adımımı attım. O mekanda yalnızdım fakat adımlarımı daha sık, daha hızlı atarak yarınlara kavuşacağım...

Fark etmişsinizdir. Hiç bir isim zikredilmiyor, sebebi birini bile unutsam kendimi kötü hissedecek olmamdandır.

Bu nedenle, yanımda olana, o nefis ıslak keki yapana ve getirene, gönderilmiş olan o şirin kekleri, bal misali tatlı incirleri gönderenlere, okudukça öğrenilen dergileri ve mis gibi kahveyi getirene, gelip ziyaret edene, arayıp sorana, halen tadı damağımda olan laz böreği ve mandalinalar için herkese sonsuz teşekkürler...

29.11.2015 - 03:20

[kosucu]

Kasım 2013 ilk defa bir organizasyonda, ilk 15k öncesi...

Her kişiye sorulan bir sorudur, “ilk nerede koştun?” evimin yakınında yer alan, Dikmen Vadisi’nde. Her arkadaşım ilk defa koşmak istediğinde, evinin yakınında ki bir parkı/parkuru seçer. Ben de öyle yapmıştım, ne hissettiğimi şuan hatırlayamıyorum. Mutluydum fakat çokta yorgun ve bitmiş bir halim vardı...

Diğer bir soruda “koşmaya neden başladın?” çocukluğunu sokaklarda oynayarak geçiren bir kişi olarak günlük oyun alanlarının; tozlu sahalar, meyve bahçeleri, dağın eteklerinde ki badem ve iğde ağaçları ve uzak konumlarda yer alan göletler. Bu denli aktif geçirilen bir çocukluğun ardından elbette koşmak yapılabilecek en doğru spor...

Yine böyle bilgisayar başında çalışırken, aklıma Avrasya Maratonu geldi ve biraz araştırmak suretiyle hemen organizasyon sitesine ulaştım ve alelacele 15k için kaydımı yaptırdım. Yarış gününe iki ay gibi bir süre kalmış ve bu nedenle sadece oraya gitmekti hedefim; koşu hakkında bildiğim hiç bir bilgi yoktu, araştırmak bir yana, haftada bir yada iki gün sabahları kısa mesafeler (5k - 7k)koşarak hazırlanıyordum. O günlerde uçak biletimi alıp konaklamayı da ayarladıktan sonra, yarış günü olan 17 Kasım 2013 Pazar günü hiçbir fikre sahip olmayarak düştüm yollara...

Ulaşım için binmiş olduğum otobüsün içinde aynı noktaya gittiğim bir kadın arkadaş ile tanıştım. Onunla konuşurken birden yolun sonu hiç olmayacak bir yerde geldi. Taksim’e gitmeye çalışırken koşu güzergahına bağlanan yollar çok erken saatlarde kapatılmış, birden otobüs içinde tarafımızı hedef alarak “hem ücretsiz biniyorlar otobüslere, bir de bunlar koşacak diye biz işimize gidemiyoruz...” gibi sözlü olarak saldırdılar. Neyse ki otobüsten kendimizi zor da olsa atarak biraz yürüme ve taksi marifetiyle Taksim Meydanına vardık. Meşhur İstanbul kuyruğu burada da oluşmuştu. Bu sırada beklerken, onlarca insanın yüzünde ki o güzel hissi görebiliyordum. 

Çeşitli denemelerimin en ciddisi olan mesafenin başlangıç noktasına gelmiştim artık, burada biraz oyalanarak kendime iyi bir start yeri seçmek yerine gerilerde kalmayı tercih ettim. Bu şekilde  daha rahat koşacağımı düşünsem de  koşmaya başlayınca bunun bir hata olduğunu anladım. Km’ler azaldıkça parkur uzuyor gibi geliyordu fakat parkurun kenarlarında birilerini destekleyen binlerce insanın olması apayrı bir heyecan katıyordu. 10k bitişini geçmiştim ve bitip tükenmeyen bir parkur vardı önümde sanki başlangıç noktasından daha yeni çıkıyormuşum gibi hissediyordum. Son 2,5 km geldiğimde artık kendimle mücadelem başlamıştı. İlk eksikliğim kendime inanmayı bırakmaktı sonrası çorap söküğü gibi geliyor, önce kollarım kendini saldı sonrada bacaklarım koşmayı bıraktı... 

Son 1250 m biraz yürümek bitişi görmeme yetti. Evet o an sadece durdum ve yürümeye başladım. Sanki kalan 1000 m hiç bitmiyor gibiydi...

Etraftan gelen destek sesleri “hayır yapamayacağım” dememe karşın tüm şiddetiyle artarak devam ediyordu. Bir an bir arkadaşla göz göze geldim ve bana bakarak, bir antrenör edasıyla, ellerini bir birine vurarak “hadi yapabilirsin, bırakma!” cümlelerini tekrarlıyordu. Birden içimde yeni bir heyecan oluştu ve nereden geldiğini bilmediğim bir enerji yüklendi içime bacaklarım depar atmaya başladı kalan metreler birden tükeni verdi. bitiş çizgisini geçer geçmez kendimi oracıkta yere bıraktım. Bir kaç arkadaşın yardımıyla kalkarak, elime tutuşturulmuş bitiş torbasıyla ve bir kaç şişe su ile enerjimi geri topladım...

Boynumda aslı bir madalya vardı. İlk defa bir yarış bitirmenin heyecanıyla kendimi çok daha iyi hissediyordum. Artık koşmak istemediğimi söyledim ve o günden beridir durmadan daha büyük hedefler koyarak koşmaya devam ediyorum...

Not: Beni son anda destekleyen ve yarışı bitirmeme sebep olan arkadaşa hiç bir zaman bire bir teşekkür edemedim fakat her yarışı bitirdiğimde ona da teşekkür ediyorum...

Saygılarımla...