Poszukiwacz szczęścia @kotekkzielony - Tumblr Blog

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 54 (30.07.2026)

-> W 20 minut do Legionowa... i z powrotem!

Tydzień temu doświadczyłem pewnej nazwijmy to przygody. Przygody, której pierwotnie nie miałem zamiaru podjąć, ale przełamałem się i stawiłem jej czoła. Dokładniej rzecz ujmując - czekała mnie inwentaryzacja... czyli praca, za którą, jak już przyznałem w kilku wcześniejszych postach, nie przepadam. Praca, w której zdążyłem już raz czy dwa przecierpieć... Z drugiej zaś strony bardzo lubię czasem gdzieś się przejść, pojeździć, przeżyć coś nowego, a ponieważ inwentura miała odbyć się tym razem w Legionowie, gdzie wydaje mi się, że jeszcze nie postawiłem stopy, toteż postanowiłem, że połączę przyjemne z pożytecznym. Co wynikło z tej eskapady? Czy wszystko przebiegło pomyślnie? O tym poniżej.

Cała operacja rozpoczęła się od tego, że zaproponowałem pewnej dziewczynie zastępstwo na liczeniu w Żabce, we wspomnianym wcześniej Legionowie. Zastanawiam się, co mnie wtedy najbardziej podkusiło by znów bawić się w niekomfortowe liczenie sklepowego towaru. Pieniądze? Nowe doświadczenia? Żeby uwolnić się z domu? A może wszystko po trochu? Inwentaryzacja, jak w każdym sklepie z ropuchą w roli głównej, miała zacząć się chwilę przed zamknięciem marketu. No właśnie, miała... W dniu zlecenia, o godzinie dwudziestej, niespodziewanie mój telefon zawibrował. Był to automatyczny SMS, z którego wynikało, żeby w miarę możliwości stawić się na miejscu wcześniej, a wkrótce potem nawet sam koordynator zlecenia (!) dał o sobie znać, zwracając się do mnie sms-owo z podobną prośbą, co mnie tylko minimalnie bardziej zestresowało. O ile zdążyłem już sobie pierwotnie zaplanować podróż, tak w zaistniałych okolicznościach stwierdziłem, że lepiej będzie faktycznie wyjść wcześniej, pytanie tylko brzmiało: "O ile wcześniej?". Finalnie zdecydowałem się opuścić domostwo pół godziny wcześniej niż początkowo wymyśliłem, mając nadzieję, że nikt nie urwie mi głowy, nawet jeśli nie daj Boże coś by się stało po drodze i dotarłbym na miejsce "tylko" o czasie, czyli o 22:45. Sytuacji nie poprawiał deszcz, który tamtego wieczoru padał i który zza domowych okien wydawał się obfity, aczkolwiek gdy już wyszedłem na zewnątrz, okazało się, że ów deszczyk wcale nie jest zbyt duży i nie utrudni dojazdu. Kolejka, którą miałem się przemieścić, przybyła prawie punktualnie i również prawie bez spóźnienia zawitała niecałe 20 km od domu. Pozostało już jedynie wyciągnąć z kieszeni smartfona i włączyć niezawodną mapę Google, która perfekcyjnie zaprowadziła mnie do tej jednej, konkretnej Żabki. Internetową mapkę o tyle doceniam, że nawet pomimo kompletnej nieznajomości miejsca, w którym się znajduję (jak np. Legionowo) - niczym prawdziwy magik nagle wiem, gdzie jestem! Nie potrzebowałem żadnej innej pomocy, drogowskazów, tabliczek ani tym bardziej zamęczać obcych pytaniami o drogę. Gdzie tylko chcę trafić, trafię bez większych trudności, no i tak oto czekała mnie już tylko sama praca, w nowym rejonie. Nawet jak na ten świetny dojazd, stres jak zwykle dał się we znaki. Bałem się tego samego co przy poprzednich zleceniach, czyli np. paskudnej koordynatorki Emilii (która prawie usunęła mnie z pracy i to dwukrotnie), albo że przydzielą mi do liczenia wyjątkowo nieprzyjemne strefy (co niestety zdarzało się), albo że ogólnie będę liczyć za wolno, pomylę się i nałożą "bana". Nie miałem już jednak wyboru - musiałem stawić czoła swym lękom. Na szczęście owe lęki nie sparaliżowały mnie, wręcz mam wrażenie, że znacząco zmniejszyły się odkąd rozpocząłem pracę. Atmosfera panowała zaskakująco spokojna, nikt nie miał do nikogo uwag, nawet do mnie (!). Wszystko przebiegło jak z płatka, nawet same produkty, które przypadły mi w udziale, nie były wcale wielce męczące do zliczenia. Już po dwóch godzinach i kwadransie oddałem skaner zliczywszy 1100-1200 produktów, a miły pan wypuścił mnie na zewnątrz - jak się okazało, była to szybka akcja. Na tyle szybka, że zdążyłem na nocny powrotny pociąg o 0:50! Szczęście sprzyjało mi również z jednego powodu - podobno dwa z trzech najbliższych pociągów, które miały zjawić się na stacji miały około godzinne opóźnienie, ale mój pociąg spóźnił się raptem pięć minut. Dzięki dodatkowym minutom, które miałem przed odjazdem, pozwoliłem sobie na drobne oględziny peronu i cieszeniu się chwilą - nie musiałem się już absolutnie niczym przejmować, wszelkie obawy odeszły w siną dal, co było dla mnie naprawdę cudowne. Cudowne jak sam dojazd zresztą, bo o ile w jedną stronę jechałem składem blisko dwadzieścia minut, tak w stronę przeciwną, dzięki temu, że pędzące KM zatrzymywało się jedynie na wybranych przystankach, na swojej stacji wysiadłem już po trzynastu minutach jazdy!

Wszystko skończyło się wręcz bajkowo. Co prawda nie zarobiłem zbyt wielkich pieniędzy, ale zdecydowanie wolę takie szybkie eskapady niż przebywać gdzieś na całodniowym lub prawie całodniowym planie filmowym za (z reguły) niewiele większą kasę. Gdyby tyle samo szczęścia co właśnie tamtego wieczoru mieć też w relacjach międzyludzkich... Bo nie ukrywam, że po dziś dzień brakuje mi czasem jakichś beztroskich interakcji z drugim człowiekiem, jakichś nawet randek z płcią przeciwną, żeby nie tylko w pojedynkę, ale też przy kimś, kogo mogę obdarzyć sympatią i zaufaniem, się rozerwać. Piszę o tym nie bez powodu, gdyż raz na jakiś czas próbuję się otwierać na innych, nie izolować się całkowicie, nie skazywać się na wieczną samotność. Nawet udało mi się faktycznie kogoś poznać w tym roku (tu, w sieci). Pomogłem wtedy zakłopotanej dziewczynie przy wypełnieniu ankiety na studia. Można powiedzieć, że złapaliśmy szybko wspólny język, rozwijamy pięknie tematy, które poruszamy, no i jak na razie zdążyliśmy wymienić między sobą blisko sto wiadomości. Nowa koleżanka wydaje się dość wygadana, dociekliwa - zrobiła naprawdę fajne pierwsze wrażenie! Na tyle dobrze mi się z nią pisało, że nie zraziła mnie kompletnie przerwa w kontakcie, która potrwała miesiąc. Później, po moim przypomnieniu się, przeprosiła, przywitała mnie radośnie, wymieniliśmy jeszcze jedną serię kilkuzdaniowych wiadomości. Niestety... od pięciu i pół tygodnia Agnieszka znów nie daje znać... Czyżby zapomniała o mnie? Nie ukrywam, że jest mi odrobinę przykro, czuję pewien niedosyt... Mamy pewne wspólne tematy, używamy wesołych emotikonek, nawet też nasunęła się wizja wspólnej gry (!) w "Minecraft", na tyle rozmowa z nią się "klei", że naprawdę chciałbym powymieniać z nią jeszcze więcej wiadomości, pociągnąć dalej tę fajnie rozpoczętą znajomość. Najgorszy w tym wszystkim wydaje mi się dylemat... dylemat z gatunku tradycyjnych - czy się jej przypomnieć po raz drugi, czy może poczekać jeszcze trochę... a może dać sobie spokój, odpuścić, bo jak się mawia - "Tego kwiatu pół światu"? Ehh...

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 53 (30.06.2026)

-> Stracone znajomości, 39 stopni w cieniu i... mecz, który zapamiętam na długo

Dwie i trzy noce temu nie mogłem zmrużyć oka... Wieczory przeważnie bywają tymi chwilami, w których mogę bez większych przeszkód "zanurkować" w swoich myślach, myślach na temat mojego lub czyjegoś życia tudzież tego, co się wydarzyło lub ma wydarzyć w przyszłości. Do znajomości międzyludzkich nigdy nie miałem zbyt dużego szczęścia. Najprędzej mianem "przyjaciel" ochrzciłbym swój komputer, albo któryś z moich ulubionych tramwajów/autobusów, bo są to rzeczy, które potrafiły i potrafią do dziś poprawić moje samopoczucie. Ba, powiem więcej - wszelkie lubiane przeze mnie gry, filmy, teleturnieje, albo przejażdżki specyficznymi wozami i ogółem wszystko inne co mnie cieszy (nawet jedzenie!), jest dla mnie na tyle ważne, że póki to wszystko mnie spotyka, czuję, że mam po co żyć. I co istotne - nie mówię tu o znikomych spotkaniach z ludźmi, relacjach, czy nawet rozmowach z nimi bo... nie wychodzi mi ten aspekt. Ostatnie choćby znajomości, które zawarłem i które skończyły się w oczywisty sposób (zablokowaniem/zerwaniem kontaktu przez drugą osobę) kolejny raz utwierdziły mnie w niezbyt pozytywnych przekonaniach o sobie. Myślę, że głównie przez kiepskie, jednostronne znajomości, nieudane/zerwane relacje tudzież wszelakie niewykorzystane okazje, nie potrafię czasem zasnąć... Zamiast być twardy, próbować ot tak wejść w sen i iść dalej, odpalam sobie smutną muzykę, albo piosenkę (dla przykładu; soundtrack pt. "Leaving Hogwarts" z pierwszej części przygód Harry'ego Pottera). Zaśnięcie utrudnia ponadto niezbyt łaskawa, bo upalna za oknem pogoda.

No właśnie, upalna pogoda. Myślę, że mało kto jest zwolennikiem nadzwyczajnie wysokich temperatur, a szczególnie trzydziestu ośmiu, dziewięciu stopni Celsjusza, które temperaturowe słupki pokazały w moim mieście w ostatnią niedzielę. Tego dnia zapisany byłem na plan reklamy. Miałem nadzieję, że plan ten odbędzie się w przyjaznych warunkach, tzn. w klimatyzowanym miejscu, przez co mógłbym całkowicie uciec tego dnia od palącego słońca. Niestety, pomyliłem się... Problemy z zaśnięciem odbiły się czkawką i wstałem później niż zamierzałem. Konsekwencje mogłem bez trudu przewidzieć - nie zdążyłem niczego zjeść, ponadto na sam plan spóźniłem się kwadrans. Przybywszy na miejsce nie spotkałem nikogo, żadnej żywej duszy. Czyżbym wyszedł z domu na darmo i zaraz do niego musiał zacząć wracać? Kiedy zamierzałem zadzwonić do pani, która zaprosiła mnie na plan, ona sama właśnie spróbowała się ze mną skontaktować. Na szczęście dość szybko się znaleźliśmy, przywitaliśmy miło, po czym zapoznałem się pokrótce z wnętrzem, w którym przyszło mi spędzić dzień. Tak jak się niestety obawiałem - na miejscu nie zobaczyłem żadnych klimatyzatorów, a raptem kilka wiatraczków, które niewiele pomagały. Na pocieszenie jednak istniało pomieszczenie, w którym nie tylko ja, ale i inni odczuwali wyraźniejszy chłodek. Stały tam ponadto dosyć wygodne kanapy, a także coś w stylu malutkiej kuchni, z kilkoma baniakami wody i drobnymi przekąskami. Od razu wiedziałem, że będę tam przesiadywać w każdej dostępnej chwili! Najtrudniejsze tak naprawdę było jedynie przeżycie poza owym "tajnym" pokojem, gdy nam, statystom, przyszło występować w scenach. Ponieważ grałem pracownika biura, musiałem przebrać się w koszulę z długim rękawem, co odrobinę utrudniło funkcjonowanie, ale poza tym pierwsze kilka godzin na planie upłynęło spokojnie i bez paniki. Później zaś mam wrażenie, że zaczęły się schody... Był to jeden z nielicznych planów, gdzie ekipa miała wyraźne zastrzeżenia co do kilku moich ruchów w scenach, ale to wina głównie tylko tego przeklętego upału, który częściowo mnie zwyczajnie "odłączył". Momentami wręcz obawiałem się, że "odłączę się" na tyle, że zignoruję całkiem polecenia, albo zrobię coś... głupszego. Burczący brzuch po paru godzinach też nie pomagał, mimo strawienia pół opakowania sucharków (niekoniecznie tych od Karola Strasburgera) w przerwach od grania. Któregoś momentu jednak usłyszałem... "pizza". Wiedziałem od razu, że spotka mnie najlepsze - konsumpcja świeżutkiej, chrupiącej, zamówionej na telefon, włoskiej potrawy. Pamiętam jak tylko ten jeden moment spowodował, że moje życie choć na chwilę nabrało barw, a że nie jadłem tego dnia prawie niczego innego, doceniałem każdy kęs. Po posiłku i orzeźwiającym zimnym napoju wszystko zrobiło się delikatnie prostsze. I choć sam plan skończył się blisko trzy godziny później niż miało, cieszyłem się, że przetrwałem, a najbardziej ucieszyła mnie zwyczajna pizza. Spędzając dzień w domu, nie byłoby wcale lepiej z tego względu iż nie mam niestety klimatyzacji, a wieloletni u mnie wiatrak daje niewielkie rezultaty.

Po powrocie do domu zobaczyłem w telewizji mecz siatkówki, w którym rywalizowali Polacy z drużyną Argentyny w Lidze Narodów. I nie byłoby w tym niczego nadzwyczajnego gdyby nie wynik, jakie moje gałki oczne wychwyciły na dole ekranu gdy wtargnąłem do siebie. Widniały tam dwie liczby - 34 i 33, dla Polski. Bardzo specyficznym elementem gry w siatkówkę jest sytuacja, w której pod koniec seta jest remis w punktach. Wówczas gra się na przewagi, do momentu gdy jedna z drużyn odskoczy na dwa punkty od rywala. Obie drużyny grały niesamowicie łeb w łeb, stale powiększając swoje wyniki. Z 25 punktów potrzebnych do wygrania seta zrobiło się 35, aż w końcu zrobił się remis po 40, po 41, po 42 i tak dalej, i tak dalej, i żaden z zespołów nie był w stanie skończyć seta! Sytuacja o tyle zrobiła się ekstremalna, że nie mogłem oderwać wzroku od ekranu. Piszę o tym zdarzeniu też dlatego, bo uwielbiam niecodzienne sytuacje dot. moich zamiłowań, jak np. siatkówka, wszakże na lekcjach WF-u była to moja ulubiona dyscyplina. Ostatecznie Polacy niestety przegrali seta, ale z naprawdę imponującym wynikiem: 48 do 50! Nie mogłem uwierzyć, że zawodnicy tak długo bili się o seta (bo przecież set mógł zakończyć się w niemal każdej chwili), aż nawet jeden z komentujących ten mecz przyznał, że siatkarze rozegrali jakby dwa sety w jednym. Mimo przegranego jednego seta, czułem się przez chwilę jakby... spełniony. Czułem się tak, jakbym oglądał równie niesamowity odcinek Familiady, w którym potrzeba aż siedmiu rund do wyłonienia finalistów (taki przypadek zdarzył się zaledwie kilka razy przez 32 lata!). I takie emocjonujące wydarzenia, których albo nigdy nie widziałem, albo widziałem, tyle że ledwie kilka razy w życiu, podtrzymują mnie na duchu. Oczywiście nie czułbym się stuprocentowo sobą, gdyby nasi rodacy przegrali cały mecz, ale pomimo dramatycznego przebiegu pierwszego seta, finalnie Polacy zwyciężyli.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 52 (27.06.2026)

-> Słów kilka o... "Farm Frenzy" - jednej z moich ulubionych serii gier z dzieciństwa

W przerwie od wszelakich wyjść, intensywnego pomagania w domu czy też robienia Familiadowej encyklopedii (tzn. statystyk), udało mi się po raz pierwszy od dobrych kilkunastu tygodni w coś zagrać. Przyznaję, że gry farmerskie nigdy nie były specjalnie moją domeną. Uważałem je za zbyt... prymitywne i dziecinne. A jednak w gąszczu uruchomionych i ogranych przeze mnie w ciągu życia tytułów znalazły się gry z serii "Farm Frenzy (w tłumaczeniu "Odlotowa Farma"). Na pozór niczym zbytnio niewyróżniające się produkcje, bez fajerwerków, ale lata temu gdy "zanurkowałem" w owej serii po raz pierwszy, będąc jeszcze stosunkowo mały, coś we mnie "pękło" i zacząłem te tytuły łykać jak uzależniony. Choć wyrosłem już jakiś czas temu na dorosłego człeka, zdarza mi się wciąż czasem do nich wracać, jak np. teraz. I co ciekawe - ku mojemu najświeższemu powrotowi do farmejskiej sagi studia Melesta przyczynił się zaledwie jeden film na YouTube (zatytułowany ,,Evolution Of Farm Frenzy Games [2007-2021]"), odkryty zupełnie przypadkowo. Co mogę więc powiedzieć o "Farm Frenzy"? O czym są niniejsze gry? Czy po latach dalej tak dobrze się w nie gra? A może czar już prysł?

"Odlotowa Farma", a konkretnie dwie pierwsze części, o których dziś nieco się rozgadam, mają już swoje lata (jedynka wyszła w 2007 roku, dwójka rok później), nie są one więc żadną nowością, niczym świeżym, choć muszę docenić, że odpalają bez trudu na Win10, więc nawet słabsze, wysłużone sprzęty jak mój, dadzą spokojnie radę z nimi, co jest bardzo dobrą wieścią. Lekko bardziej kłopotliwe już za to jest uargumentowanie, skąd tak dobre wrażenie wywarły na mnie te produkcje. Bo nie da się ukryć, że seria "Farm Frenzy", przynajmniej w moim odczuciu, ma w sobie coś wyjątkowego, coś unikatowego, coś przyciągającego. W każdej odsłonie do przejścia jest kilkadziesiąt kilkuminutowych poziomów, w których należy wykazać się szybkością, sprytem, umiejętnościami planowania, organizacji czy zarządzania farmą. Na farmie pojawiają się zwierzęta, z czego każde z nich produkuje pewną rzecz (np. kury znoszą jajka, owce dają wełnę, krowy - mleko). Zdobyte w ten sposób fanty wrzuca się do fabryk w celu uzyskania nowej rzeczy, a tę przetworzoną rzecz z kolei można włożyć do kolejnej fabryki by finalnie odebrać gotowy produkt (np. z jajek produkuje się najpierw jaja w proszku, a z jaj w proszku - ciastka). Im bardziej przetworzony produkt, tym więcej jest wart, a im więcej pieniędzy można z nich zarobić, tym więcej i lepszych fabryk można postawić, więcej zwierząt można kupić czy też więcej dokonywać różnych ulepszeń farmy, czyli krótko mówiąc - rozkręca się biznes! Każdy poziom możliwy jest do przejścia na srebrny lub złoty medal, lecz w tym celu trzeba wykonać poszczególne zadania w określonym czasie. Gdy się przejdzie planszę, w nagrodę dostaje gwiazdki, za które można kupić plany poszczególnych fabryk, ale także dokonywać ulepszeń sprzętów na farmie, które przydają się, a nawet są niezbędne w dalszym etapie rozgrywki, zwłaszcza gdy przechodzi się gierkę na złote medale (na 100%). Oczywiście, jak to w grach bywa, kariera nie jest usłana różami, albowiem farma regularnie atakowana jest przez niedźwiedzie, które należy chwytać i szybko sprzedawać (zajmują sporo miejsca w magazynie). Dodatkowo, trzeba cały czas dbać o zwierzęta, ich dokarmianie i generalnie intensywnie główkować, np. co sprzedać, co zostawić, czy samochód (sprzedający fanty) zdąży wrócić na czas, czy dokonywać ulepszeń, na co przeznaczyć mamonę i wiele innych zagwozdek, przez co gry "Farm Frenzy" są dosyć wymagające. Same poziomy również są ciekawe i tak naprawdę poza jednym wyjątkiem, który wyłapałem w jedynce, nie ma tych samych plansz. Nie raz zaczynamy level np. z bogatym workiem, ale pustą farmą i brakiem budynków, bądź na odwrót - jesteśmy spłukani, ale posiadamy bogatą faunę i ulepszone fabryki (przez co też nierzadko gracz zmuszony jest sprzedać część zwierząt by mieć pieniądze na pokarm). Finalny poziom z reguły jest najdłuższym wyzwaniem ze wszystkich, w którym budujemy biznes totalnie od zera. Jedną z największych moim zdaniem zalet jest poczucie postępu, albowiem z każdą kolejną planszą uzyskujemy dostęp do coraz lepszych fabryk, coraz droższych zwierząt czy też coraz większej liczby upgrade'ów i wydaje mi się, że głównie ten czynnik, oraz zaimplementowany w grze system achievementów, sprawia, że "Farm Frenzy" potrafi wciągnąć!

Mimo wszystkich zalet, które wymieniłem w poprzednim akapicie, pierwsza część "Odlotowej Farmy" wyszła, jak już napisałem, w 2007 roku i niestety po latach widać garść niedoskonałości, a sama gra kiepsko się zestarzała. Niedoskonałości co prawda częściowo twórcy załatali w nowszych odsłonach, ale i tak momentami w jedynkę grało mi się... dość ciężko. Nie było oczywiście źle, ale czasami odnosiłem dziwne wrażenie, jakobym grał bardziej z przymusu, aniżeli dla przyjemności. Dwójka natomiast, pod wieloma aspektami ulepszona i zdecydowanie lepiej wyglądająca od poprzednika, z nowymi mechanikami oraz bogatszym gameplay'em (ogromny plus dla twórców za różne typy niedźwiedzi!) bardziej mnie zachwyciła, ale mówiąc szczerze, obie gry wg mnie nie są aż tak przyciągające, by do nich regularnie wracać. Warto wspomnieć też iż w obu pierwszych częściach istnieją zaledwie dwa utwory i choć całkiem przyjemnie się ich słucha przez jakiś czas, ale później zachęcają do ich wyłączenia. W dwójce ponadto istnieje achievement, o którym nie sposób nie powiedzieć (związany z wyłapaniem i kliknięciem wszystkich tzw. "gagów"), albowiem nie da się go zdobyć z tego powodu iż "gagi" pojawiają się potwornie rzadko i w zasadzie dziwię się, dlaczego twórcy dodali go do gry. Przez to jedno głupsze trofeum zaliczenie całej gry na 100%, bez ingerencji w pliki gry, graniczy niestety z cudem... Szkoda, bo uwielbiam "łykać" w całości tytuły, przechodzić i zdobywać wszystko co da się, odkrywać wszystkie sekrety itd., niemniej mimo wszystko uważam, że fajnie było do tych tytułów wrócić, odświeżając przy tym swą pamięć. Być może kiedyś "zanurkuję" w kolejnych odsłonach, a tych, w całej sadze "Farm Frenzy" jest co najmniej jedenaście, więc jest w co grać!

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 51 (30.05.2026)

-> Kolejny teleturniej obejrzany na żywo!

Niespełna tydzień temu miałem zaszczyt doświadczenia kolejnej przygody. Kariera trzecioplanowego aktora wciąż toczy się swoim rytmem i cały czas pogłębia się o kolejne produkcje. Obok wielu już innych programów telewizyjnych, w których miałem zaszczyt zagościć na publiczności począwszy od 2018. roku, tym razem przyszło mi zobaczyć po raz pierwszy na żywo zmagania uczestników w popularnym Dwójkowym, kilkunastoletnim teleturnieju "Postaw na milion" (zwany przeze mnie inaczej "Strać milion"). Dziś pokrótce opowiem o wrażeniach z mojego pobytu w studiu.

"Postaw na milion" oglądam z przerwami od dłuższego czasu. Nie ukrywam, że niegdyś śledziłem program Łukasza Nowickiego bardzo często, dużo częściej niż obecnie i starałem się nie przegapiać żadnego odcinka. Potem jednak zacząłem odpuszczać sobie jego seanse, głównie z racji zbyt dużej przewidywalności, monotonii, oraz niezwykle karkołomnych pytań dot. m.in. statystyki uniemożliwiających wręcz wygranie całej puli czy chociaż większej części głównej nagrody. Niedawno wszystko zaczęło się zmieniać kiedy odkryłem na YouTube pewnego użytkownika publikującego nie dość, że całe odcinki, to jeszcze odcinki z lat mniej więcej tych, w których zasiadałem jeszcze dosyć regularnie przed telewizor. Można rzec, że był to poniekąd przełomowy moment kiedy chcąc nie chcąc wciągnąłem się w "Postaw na milion" na nowo, choć z drugiej strony żywiłem nadzieję, że to tylko chwilowa fascynacja i lada moment znów odechce mi się zanurkowania głębiej w ten program. Cała powracająca "faza" miała o tyle znaczenie, że zachęciłem się do postawienia po raz pierwszy stopy w studiu, tym bardziej, że w tym roku ekipa nagraniowa przeprowadziła się z Krakowa do stolicy kraju, a więc przeniosła się o wiele, wiele bliżej mojego domu. Zaryzykowałem i zapisałem się na jeden z czterech planowanych dni zdjęciowych, konkretnie na niedzielę. Pamiętam, że w trakcie czekania zapragnąłem zmienić termin i przyjść w sobotę, zamiast w niedzielę, ale na zmianę zdania było już za późno i - jak się okazało - byłaby to bardzo kiepska decyzja, gdyż w sobotę wieczorem udało się złapać pewne zlecenie, na które nie dałbym rady pójść, gdyby zmiana terminu doszła do skutku. W końcu nadeszła niedziela. Niestety, moja pięta achillesowa - opuszczanie zbyt późno swych czterech ścian, poskutkowało leciutkim, ale spóźnieniem, które w tym przypadku mogło mieć opłakane skutki - nie byłbym wpuszczony do studia i wróciłbym z niczym! Na szczęście, cała reszta dnia przebiegła już bez żadnej dramaturgii. Spotkałem pewnego znajomego pana od agencji - uścisnął mą dłoń, przekazał umowę, choć później nie wiedzieć czemu podarł ją i wyrzucił do kosza. Zdziwienie zaistniałą sytuacją przerodziło się wkrótce w ekscytację - oto przede mną stała znana mi scenografia, którą widziałem na ekranie już wielokrotnie, ale pierwszy raz na własne oczy! Było wszystko - monstrualne studio, gotowe oświetlenie, główny ekran, zapadnie i otaczające je LED-y, reflektory czy kolorowe schody. Wizualnie całość prezentowała się o tyle dobrze, że powiedziałem do siebie po cichu "O wow". Również wrażenia słuchowe nie zawiodły mnie zupełnie, a nawet rzekłbym, że zaskoczyły mnie bardzo pozytywnie. Inaczej niż się spodziewałem - w studiu odtwarzane były niemal wszystkie dźwięki i utwory, a wszyscy ci, którzy lubią gdy zawodnikom przepada kasa, z pewnością nie zawiodą się, gdyż wszelkie wędrówki pieniędzy z otwieranych zapadni do ochroniarzy na dole są naprawdę huczne! Pochwalić muszę też tempo nagrywania, które (mojego dnia przynajmniej) było imponująco wysokie i w zasadzie jedyne większe przerwy zaistniały pomiędzy grami, zaś same rozgrywki graczy nagrywano "longiem", bez prawie żadnych dubli. Sprawne tempo przyczyniło się oczywiście do znacznie wcześniejszego zakończenia zdjęć, bowiem skończono je aż dwie i pół godziny przed czasem! Prowadzący... mam wrażenie, że mi się już przejadł, aczkolwiek jestem pod wrażeniem jego dykcji, niejąkania się i niemal żadnego mylenia się (czerpię z niego przykład). Mimo konieczności stania (niestety cała widownia jest stojąca), zaryzykuję stwierdzeniem, że podobał mi się dzień, a wrażenia, spotęgowane faktem, że mogłem wraz z innymi widzami zobaczyć sentymentalny teleturniej inaczej niż zawsze, ocenię jako bezcenne. Wyszedłem bogatszy nie tylko o wrażenia, a i też oczywiście o kilka banknotów w portfelu. Tym samym kolejny program śmiało wpisuję do bardzo długiej już listy odwiedzonych produkcji. Z obecnych teleturniejów TVP, na których jeszcze nie postawiłem nigdy stopy, pozostały bodajże tylko dwa - "Gra słów. Krzyżówka", oraz "Va Banque", oba, niestety, bez udziału publiczności...

Na koniec zostawię tu kilka ciekawostek. Przez niemal cały dzień towarzyszył mi kolega Mateusz, którego poznałem na planie mniej więcej dwa lata temu i co za tym idzie - pierwszy raz od dawna mogłem zamienić z kimkolwiek słówko! Udało nam się co nieco pogawędzić o teleturniejach, o Familiadzie, trochę się pośmiać, acz muszę przyznać, że niestety irytują mnie troszkę niektóre jego cechy charakteru. Mateusz jest fajnym człowiekiem, ale na dłuższą metę byłoby raczej ciężko z nim wytrzymać. Opowiada głównie o sobie (zdecydowanie zbyt dużo o sobie), unikając przy tym kompletnie rozmów o mnie, szybko zmienia temat, nie pyta mnie o zdanie, ale co najgorsze - próbuje też zbyt stanowczo wpłynąć na moje decyzje, np. gdy proponował, żebym poszedł z nim do teledysku za bardzo mizerne pieniądze, odmówiłem mu (nie miałem ochoty iść), Mateusz zamiast uszanować jedno słówko "nie", namawiał mnie ile miał sił (coś w stylu "Dawaj, chodź!"), aż w końcu, dzięki Bogu, odpuścił i zmienił temat. Odnośnie "Strać milion" dodam tylko, że... publiczność, wbrew temu, co Nowicki obwieszczał w czołówce przez 366 odcinków (13,5 roku), uwaga, nie jest sprawdzana (!). I co ciekawe - teoretycznie można było zabrać ze sobą wszystko, nawet telefon i dzięki temu zdołałem (nielegalnie co prawda, ale co mi szkodzi!) pstryknąć tę jedną, jakże pamiętną, widoczną u góry, fotkę.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 50 (15.05.2026)

-> Zatrudniłem się pierwszy raz w życiu jako szatniarz

Tegoroczne matury zaowocowały moją nową pracą. Pamiętam jak kiedyś znajomy opowiadał mi o pewnej firmie zlecającej różnorakie jednorazowe prace, a wśród nich były zlecenia polegające m.in. na obsłudze szatni podczas egzaminu dojrzałości w tzw. "szkole w chmurze", na które znajomy wybrał się rok temu i pamiętam, że bardzo chwalił sobie tę fuchę. Postanowiłem pójść w ślady dawnego kolegi i samemu zatrudnić się jako szatniarz (po uprzedniej rozmowie w siedzibie firmy), a przy okazji zmierzyć się z nowymi wyzwaniami. Niestety, w ubiegłym roku mimo prób i szczerych chęci nie złapałem ani jednej zmiany (nad czym ubolewałem), zaś ten rok okazał się już dużo szczęśliwszy dla mnie - zostałem zatwierdzony na kilka dni! Po ich przepracowaniu pomyślałem, że fajnie będzie podzielić się swoimi wrażeniami, przemyśleniami z nowej pracy. Czy było warto?

Wszystko rozpoczęło się od całkiem szybkiego szkolenia, na które zebrało się w sumie kilkadziesiąt młodych osób, w tym oczywiście ja. Po wpisaniu się na listę i odbiorze identyfikatora (potrzebnego do wejścia na teren tytułowej "szkoły w chmurze") przywitał nas pewien jegomość, uznajmy, że szef całego zgromadzenia. Co nieco opowiedział o organizacji, oprowadził po obiekcie, odpowiadał na pytania. Nie ukrywam, że przed samym szkoleniem stresowałem się dosyć mocno, chociaż okazało się, że tak naprawdę nie było zupełnie czym się denerwować, a wszystko sprowadzało się de facto jedynie do obserwowania, słuchania przewodnika i podążania za grupą. Największe wyzwanie czekało mnie już pierwszego dnia, gdy musiałem stawić się na zbiórce o… piątej rano. Nie wiedziałem w dodatku, gdzie dokładnie mam się kierować, a na miejsce przybyło ponad sto osób co tylko pogłębiło poczucie dezorientacji. Na szczęście, znalazłem swego opiekuna szybciej niż się spodziewałem i w zasadzie największe trudności dnia miałem już za sobą. Udało się wstać, udało się dojechać i do tego prawie punktualnie, co jak dla mnie - nocnego marka, jest sporym wyczynem. Wraz z innymi szatniarzami plus opiekunem zawitaliśmy do budynku, gdzie mieliśmy spędzić najbliższe około siedem godzin. Każdy z nas otrzymał swoją szatnię - mi, oraz dziewięciu innym osobom przypadła szatnia na pierwszym piętrze (widoczna na zdjęciu powyżej). Jak mam być szczery, spodziewałem się dużo cięższego zajęcia. Z minuty na minutę gromadzili się maturzyści, lecz nie przychodzili tak tłumnie, jak początkowo przypuszczałem. Mimo, że pracowaliśmy w dziesiątkę, część z nas (w tym ja) nie miała zbyt wielu okazji by obsłużyć choćby jednego abiturienta - odnosiłem wrażenie, jakby moja szatnia nie potrzebowała aż tylu pracowników. W efekcie działali głównie ci, którym… najbardziej się chciało, a reszta w zasadzie tylko… powiedzmy, oczekiwała. Nie aż tak ogromny ruch zdążyłem też spostrzec po liczbie zawieszonych rzeczy i wydaje mi się, że nie wykorzystano nawet połowy wieszaków. Właściwie nie wykonałem prawie żadnej pracy, ani nikt się o to nie przyczepiał! Drugi dzień wyglądać miał bardzo podobnie, identycznie wręcz co pierwszy. No właśnie… miał. Jeśli spodziewałem się kolejnego spokojnego dnia pracy, to się niestety pomyliłem. Żeby nie było za pięknie, jeszcze przed rozpoczęciem matur z matematyki zostałem poproszony wraz z trzema chłopakami na dwór. Zadanie pozornie wydawało się proste, żeby zagonić maturzystów do swoich hal, w których mieli odbyć egzamin. Problemy były jednak większe - młodych osób przystępujących do matury widziałem masę… na oko ponad dwieście, a może nawet ponad trzysta? Nikt nie chciał się zbytnio nas słuchać, co przełożyło się na powtarzane w kółko komunikaty "Zapraszamy do hal!". Był to o tyle stresujący moment, że bałem się odezwać choćby raz. Nie wyobrażałem sobie krzyknąć w tłumie czegokolwiek ani zaganiać kogokolwiek do środka, tym bardziej na siłę. Pozostałem bierny i wszystko co robiłem to mknąłem ślepo za chłopakami modląc się by jak najszybciej wrócić na swoje stanowisko. Z czasem robiło się coraz luźniej, chociaż o mały włos nie uniknąłem kłopotów, gdy jedna nauczycielka zwróciła uwagę, że nie robimy nic, a "tylko spacerujemy". Na szczęście przetrwałem tę próbę, a po około godzinie wróciłem do szatni z wyraźną ulgą. W dalszym ciągu, co śmieszne, nie obsłużyłem ani jednej osoby, dlatego też trzeciego dnia postanowiłem dla odmiany udać się na trzecie piętro, znacznie mniej oblegane, ale i z mniejszą liczbą pracowników. Tym razem przyszło mi spędzić dzień z dwiema dziewczynami i wreszcie - mogłem się co nieco wykazać! Pobudki na piątą rano koniec końców spowodowały niestety zaspanie i spóźniłem się do pracy ponad kwadrans… Raz pamiętam, że powędrowałem z opiekunem do kontenera, gdzie zaopatrzyłem się w tablet (miałem być przerzucony na recepcję, czyli w dużym skrócie odhaczanie osób wchodzących i wychodzących z sal). Finalnie skończyło się na kilku przejażdżkach windą, oddaniu sprzętu i powrocie do znanej mi już szatni na pierwszym piętrze.

Najwięcej pracy czekało mnie, o zgrozo, ostatniego dnia, w którym zająłem jedno z czterech stanowisk w różowej hali. Stanowisko przeze mnie wybrane okazało się "samotne", a więc wszelkie czynności szatniarza, które zdążyłem poznać, spoczywały tylko na mnie. O dziwo nie stresowałem się już zbyt mocno, wiedząc jak praca wygląda, wręcz powiedziałbym, że czuję największą satysfakcję właśnie z tegoż dnia, gdy tylko pomyślę, jak skutecznie, z uśmiechem, kulturą i niemal perfekcyjnie obsłużyłem 66 osób. Udało mi się nie tylko faktycznie popracować, lecz nawet wejść w krótką interakcję z niektórymi maturzystami, pytając się np. o wrażenia z egzaminu (wtedy z biologii, z poziomu rozszerzonego). Wydaje mi się, że takich interakcji mi właśnie brakowało, jakichś niezobowiązujących mini-rozmów z drugim człowiekiem, a niestety, w poprzednich dniach, mimo przebywania z innymi szatniarzami, nie miałem totalnie z kim pogadać, wręcz czułem się niewidoczny dla innych. Wydawać by się mogło, że praca jest dobrym miejscem ku zawieraniu nowych relacji, ale w tym przypadku nic bardziej mylnego. Nie próbowałem też z nikim się zaprzyjaźnić, tym bardziej na siłę i wiedząc jak często moje próby zaprzyjaźnienia kończą się jednostronnymi znajomościami. W rezultacie praktycznie każde wolne chwile spędzałem głównie rozmyślając, przeglądając ogłoszenia czy słuchając muzyki. Nie jest to raczej życie, w jakie celuję, bez prawie żadnych pogawędek, śmiechów, spotkań, zabawy czy flirtów z drugą osobą (wydaje mi się ono zbyt smutne i melodramatyczne), ale uważam, że lepiej jest przebywać sam ze sobą, niż pchać się w bezsensowne relacje, z których nic się nie ma i które tylko ciągną w dół. Na więcej dni niż pięć niestety nie załapałem się z racji mocno ograniczonych miejsc, ale i tak cieszę się, że złapałem tę przygodę! Zarobione pieniążki na pewno wydam na kolejne archiwalne taśmy, z przeglądu których mam nadzieję zaczerpnąć jak najwięcej radości.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 49 (30.04.2026)

-> Moje wrażenia z gry "Kao: Przebudzenie Wulkanu" - modyfikacji do platformówki dzieciństwa!

Dziś będzie o pewnej gierce, dosyć dla mnie ważnej jak się okazuje. O trzeciej części przygód Kangurka Kao, nazwanej "Tajemnica wulkanu" wypowiadałem się na blogu już dwukrotnie. Zdążyłem się co nieco rozpisać o wrażeniach z przejścia oryginału, wspomniałem też o swojej pierwszej "życiowej" roli, aż w końcu, 9 kwietnia tego roku, światło dzienne ujrzała modyfikacja do wyżej wspomnianej gry, zatytułowana "Kao: Resurgence of the Volcano" (w tłumaczeniu "Kao: Przebudzenie Wulkanu"). W swoim pierwszym wpisie dotyczącym Kao trójki zaznaczyłem, że będę z pewnością jednym z pierwszych graczy, którzy zagrają w tworzony przez kilka lat dodatek i tak też w istocie się stało! Co się konkretnie zmieniło w odświeżonej "Tajemnicy wulkanu"? Co zostało wprowadzone, dodane? Co myślę o tym dodatku? O tym poniżej.

Modyfikacja, jak na kilka lat produkcji, nie jest zbyt olbrzymia i nie zmienia aż tak diametralnie rozgrywki, choć muszę przyznać, że malutkie studio Chaos Flask zdecydowanie postarało się, a nawet powiedziałbym, że zrobiło co mogło by rozwinąć oryginał na ile było to możliwe. Pierwsze zmiany widać od razu. Gra zyskała m.in. ulepszoną grafikę, pojawiła się np. nowa trawa, która co prawda obciąża niestety w znacznym stopniu komputer, ale niewątpliwie cieszy oko, a w przypadku słabszych sprzętów zawsze można ją wyłączyć w instalatorze. Wzbogacono wioskę pelikanów (hub) o zupełnie nowy obszar i, jak się okazało też, nowe zadanie do wykonania! Nie ukrywam, że już pierwsze minuty gry zaskoczyły mnie naprawdę pozytywnie. Oryginał pod wieloma względami prezentował się biednie i momentami widać, jakby tworzony był raczej na szybko, bez szczególnego dopracowywania. W "Przebudzeniu wulkanu" dużych zmian doczekał się choćby wstęp. Rozwinięto cutscenkę, w której Lotek wpada do wulkanu - teraz możemy dostrzec m.in. bezradnego Kao siedzącego z tyłu, oraz to, co się dzieje z samolotem, kiedy brakuje pilota. Sam protagonista zaś, już nie pojawia się ot tak w wiosce, a budzi się skonsternowany na plaży (w nowym obszarze wioski), po czym zostaje skonfrontowany z zupełnie nową postacią - zwiadowcą. Cała sekwencja o tyle nabrała realizmu, że wokół zdarzenia widnieją nawet szczątki rozbitego samolotu! Jedną z największych zmian w modyfikacji jest wprowadzenie nowego, piątego artefaktu (potrzebnego do otwarcia bramy w wiosce), a co za tym idzie - dodanie nowej krainy z ww. artefaktem do zdobycia. Co zabawne natomiast, kapłan - jeden z mieszkańców wioski, niezbyt rozgarnięty, nadal opowiada o rozsianych po świecie czterech artefaktach i jego "decha" (pomocnik) musi go poprawiać! Uśmiałem się. W odświeżonej "Tajemnicy wulkanu" pojawiły się tzw. "gwiezdne runy", czyli znajdźki, których, nie ukrywam, ogromnie mi brakowało w oryginale. Teraz unicestwianie przeciwników ma o wiele więcej sensu, a nawet stało się przyjemniejsze, tym bardziej, że za gwiezdne runy (odpowiednik gwiazdek z "Rundy 2") odblokowuje się umiejętności, które znacząco ułatwiają rozgrywkę. Skoro już wspomniałem o umiejętnościach, to warto nadmienić, że również arsenał zdolności tytułowego torbacza powiększono. W pewnym momencie gry w nasze ręce trafia tzw. "chwytak", dzięki któremu można przemieścić się na drugą stronę z pomocą haczyków. Narzędzie, co ciekawe, przydaje się nie tylko w nowych, ale i w starych miejscach, co w połączeniu z "gwiezdnymi runami" daje naprawdę fajne poczucie progresu. Charakterystyczną cechą trzeciej przygody Kao są krainy, w których zdobywa się artefakty, a przed każdą z nich - do przejścia jest mini-gra. Także w przypadku nowej planszy i nowego artefaktu, zagościła nowa konkurencja. Żeby bowiem wejść do świeżych "Ponurych moczarów", należy wpierw powstrzymać najeźdźców... płynąc na desce surfingowej! I o ile mini-gierka z deską potrzebowałaby jeszcze doszlifowania, to muszę przyznać, że bagienny poziom twórcy moda przygotowali z najwyższą starannością, aż mi było trochę smutno, że nie stworzyli więcej plansz... Dotychczasowe lokacje ("Ogrody życia", "Wichrowe wzgórze", "Wyspa wodospadów" i "Studnia") nie doczekały się innowacji, ale ku mojemu zaskoczeniu - ostatni poziom w grze (czyli bardzo ubogi "Wulkan") został znacznie wydłużony! Byłem pod wielkim wrażeniem, jak bardzo niepozorne studio Chaos Flask poprawiło i rozbudowało końcowy element przygody. W zasadzie gdyby nie parę mniejszych rzeczy, co do których mam mieszane uczucia (mogłaby np. pojawić się jakaś nagroda, albo chociaż gratulacja od kogoś za skolekcjonowanie wszystkich tzw. "duszków lasu") i gdyby nie kilka drobnostek, uznałbym "Przebudzenie wulkanu" wprost za idealny dodatek. Na szczęście autorzy moda nie spoczywają na laurach, albowiem zdążyli już wydać dwie łatki lekko poprawiające technicznie grę. Wcześniej stworzyli dwa customowe poziomy do drugiej części Kangurka, które oczywiście "skosztowałem" i to nie raz. Co będzie dalej? Tego póki co nie wie nikt...

"Kao: Przebudzenie Wulkanu" - dodatek wydany dwie dekady po premierze "Tajemnicy wulkanu" to nie tylko powracający, uroczy kangur. To nie tylko odświeżona przygoda i beztroskie kolejne kilka godzin przed komputerem. To również... dzieło artystyczne... w moim wykonaniu. Nie wspomniałem bowiem o jednej, zasadniczej rzeczy. Niemal wszystkie dotychczasowe postaci w grze (z wyjątkiem Gadżeta), jak i również świeży bohaterowie - mówią nowymi głosami. Nowe głosy zagościły dlatego, gdyż postaci te wzbogacono o nowe dialogi, które ciężko byłoby odtworzyć przez starych aktorów. Można rzec, że skorzystałem na tym fakcie i po niełatwych nagrywkach udało mi się właśnie użyczyć głosu jednemu z bohaterów. Znaczy to ni mniej, ni więcej, że słyszę w grze siebie samego! Wszystko brzmi super, tym bardziej, że to mój pierwszy w życiu oficjalny dubbing, ale pozwoliłem sobie jeszcze poczytać komentarze odnośnie samego dodatku. Ciekaw byłem najbardziej, jak moja zacna postać wypadła w oczach innych... W gąszczu praktycznie samych pozytywnych opinii dot. moda doszukałem się jak na razie tylko jednego, zaledwie jednego komentarza, który nie powiem, początkowo zbił mnie totalnie z tropu... Ktoś wypowiedział się na temat nowych dubbingów. Ten ktoś pochwalił dubbing zwiadowcy, miał mieszane uczucia co do kapłana, ale... dubbing pani Pelikan, oraz przy okazji mój dubbing... uznał za "zdecydowaną porażkę". Przeczytawszy te słowa czułem się tak niekomfortowo, jakby coś ciężkiego po mnie przejechało... Zdaję sobie sprawę, że nie dorównałem raczej poziomu oryginalnego aktora, aczkolwiek nie spodziewałem się, że mogłem aż tak źle wypaść. Z drugiej jednak strony... gdy zdołałem się uspokoić - starałem się pocieszyć myślami, że dubbing nie musi się przecież każdemu podobać. Może faktycznie nie musi?

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 48 (31.03.2026)

-> Słów kilka o mojej drugiej pracy... z której prawie wyleciałem

Trzeci miesiąc roku, jaki właśnie zleciał, wyglądał trochę... dziwnie. Gdy w 2018 roku zaczynałem statystować i wkładać do portfela swoje pierwsze zarobione pieniążki, najpierw poprzez udział na widowni różnych programów telewizyjnych, a później, z czasem, także w serialach czy filmach - praca ta (jako trzecioplanowy aktor, jak się określiłem) była moją jedyną, jakiej się podejmowałem. Z upływem czasu otworzyłem się delikatnie na inne zlecenia, kompletnie niezwiązane z aktorskim światem, choć nadal prym wiódł nieśmiały udział przed kamerami. Niestety czasy potrafią diametralnie się zmienić... Mam wrażenie, że moja główna fucha zaczęła zanikać, tym bardziej jeśli pomyślę, że w tym miesiącu złapałem zaledwie osiem planów zdjęciowych, a zdecydowanie więcej z kolei odhaczyłem zleceń niepowiązanych z tym, od czego moja kariera się rozpoczęła i były nimi... inwentaryzacje. Czy to mój drugi "świat"?

W zasadzie ciężko jest mi stwierdzić, jak to się stało, że sklepy kojarzą mi się bardziej z pracą (ponadto nocną), niż z jakimikolwiek zakupami. Pamiętam, że na swoją pierwszą w historii inwentaryzację udałem się czystym przypadkiem, bez jakiegoś konkretnego nastawienia. Gdy jednak po raz pierwszy otrzymałem do ręki skaner i słuchałem instrukcji, jak praca mniej więcej wygląda i co się robi - czułem się niezwykle zestresowany, wręcz przerażony. Liczenie asortymentu sklepowego było dla mnie czymś zupełnie obcym i nowym, a posługiwanie się skanerem czarną magią. Wydawało mi się, że szybko odpuszczę sobie owe zajęcie, albo że nawet jeszcze szybciej zwyczajnie podziękują mi i zwolnią bez żadnej zapłaty. Mimo psychicznej wojny przetrwałem pierwszą inwenturę, przetrwałem też drugą i jeszcze kilkanaście następnych, może ciut więcej, aż do okolic 2024 roku, gdzie zrobiłem sobie dłuższą przerwę od liczenia towaru. Oficjalny powrót do pracy nastąpił pod koniec stycznia 2025 gdy udałem się na inwentaryzację Żabki pod moim miastem. Poważna przerwa wyraźnie mi niestety zaszkodziła i odnosiłem wrażenie, jakby niczym bumerang powróciły emocje z mojej życiowej pierwszej inwentury. Pewna pani aż musiała przypomnieć, jak to całe liczenie wygląda i jak obsługiwać prawidłowo skaner. Stresowałem się potwornie i modliłem, żeby ten mini-koszmar jak najszybciej dobiegł końca... Od tego czasu, aż do dzisiaj, nie zrobiłem już żadnej większej przerwy od liczenia, a nawet zdarzały się maratony po kilka zleceń tygodniowo. Właściwie nawet ciężko jest mi powiedzieć, jakim cudem nadal pojawiam się w gronie tamtejszych pracowników i odhaczam kolejne zlecenia tego typu. Pamiętam, że początkowo dosyć często zwracano mi uwagę na niskie tempo pracy. Nigdy nie liczyłem zbyt żwawo, a akurat jestem człowiekiem, który przykłada większą wagę do dokładności niż do szybkości, ale niestety na inwentaryzacjach trzeba się też trzymać z góry ustalonej średniej liczenia, a przynajmniej nie wyróżniać się negatywnie od innych. Później uwag słyszałem o dziwo dużo mniej, mimo że raczej nie czułem, żebym się szczególnie poprawił. Najbardziej w pamięć chyba zapadła mi pewna dziewczyna, która pewnego słonecznego lutowego dnia (czyli stosunkowo niedawno, bo w tym roku) o mały włos nie wyrzuciła mnie z pracy (i tym samym wykluczyłaby mnie z przyszłych inwentur) mówiąc mi, że moje tempo liczenia jest "poniżej krytyki"! Co ciekawe - tylko ta jedna, złośliwa koordynatorka przyczepiała się do mojej pracy więcej niż raz... Przyznaję, że sama robótka ogólnie nigdy nie należała do moich ulubionych, co też podkreślałem w kilku wcześniejszych wpisach, gdzie o inwentaryzacjach się co nieco wypowiadałem. Niekiedy towar zlicza się z naprawdę niemałym trudem, szczególnie gdy produkty są przemieszane, ułożone byle jak, głęboko schowane, albo na tyle pechowo rozstawione, że trzeba część towaru wyjąć z półki. Atmosfera również nie zawsze jest sprzyjająca, a niektórzy koordynatorzy (na szczęście tylko nieliczni) wydaje mi się, że pracują jak za karę. Z drugiej jednak strony - może to dziwnie zabrzmi, ale od jakiegoś czasu zacząłem tę fuchę doceniać. Doceniam ją choćby za stawkę godzinową (której bardzo mi brakuje na planach filmowych, zwłaszcza całodziennych) co już sprawia, że zarabiam tam lepszą forsę niż na większości planach. Jest to poza tym zaskakująco dobra praca dla introwertyków (w tym dla mnie), albowiem kontakt z innymi osobami jest ograniczony do minimum i nie trzeba zbyt wiele się odzywać. Doceniam inwentaryzacje już nawet za to, że są, a też nie jest łatwo je złapać z racji błyskawicznie znikających miejsc. Po rekordowo pracowitym marcu ubiegłego roku pamiętam dobrze, że chciałem zrezygnować z inwentur, odpuścić sobie to zajęcie na dobre... ale póki mam siłę, energię, póki czerpię z inwentur choćby skrawek przyjemności (bo nie jest to aż tak zła fucha, mimo że czasem niestety męcząca), albo raczej... póki nikt mnie jeszcze nie zwolnił - dam radę dalej na nie uczęszczać, a zarobioną kasę na pewno spożytkuję na coś fajnego!

Żeby nie zamknąć tego wpisu bez dodatkowego słowa, myślę, że byłoby fajnie wspomnieć o... mojej karcie miejskiej! Nie ukrywam, że od marca począwszy, kiedy zacząłem jeździć na kwartalnym bilecie, życie stało się pod tym jednym aspektem zdecydowanie przyjemniejsze. Odeszły zakupy niewygodnych, kartonikowych, pojedynczych biletów, przestałem też jeździć na gapę, mimo że nie złapałem jeszcze ani razu kanarów. Powiem nawet więcej - wziąłem niedawno udział w pewnym, nazwijmy to konkursie, które oficjalnie zorganizowało miasto i w którym do wygrania był bilet miesięczny. Wystarczyło w nim tak naprawdę jedynie wypełnić pewnego dnia prosty formularz, najszybciej jak to możliwe (wygrywało w sumie 100 najszybszych osób), oczywiście spełniwszy pewne warunki (np. to, że trzeba mieć kupiony i aktywny bilet przynajmniej 30-dniowy, nie dawniej niż od początku marca), które na szczęście spełniałem, dzięki temu, że wreszcie zdecydowałem się mieć kartę. I ten bilet także wygrałem!

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 47 (28.02.2026)

-> Kiedy praca znów staje się ważniejsza od snu...

Luty dobiega już końca. Kiedy przeglądam swoją świeżo rozpisaną listę odhaczonych wszystkich zleceń w danym miesiącu, muszę stwierdzić, że wbrew pozorom był to dosyć udany i owocny okres. Oczywiście, nie przytuliłem żadnych wielkich pieniędzy, nie przekroczyłem nawet minimalnej krajowej, niemniej cieszyłem się z każdej zarobionej złotówki, nawet jeżeli jest to tylko powiedzmy 100 zł za raptem kilka godzin pracy, bądź niepracy, a samych zleceń złapałem akurat dość sporo, bo 22. Wydawałoby się wszystko w porządku, powoli do przodu, ale czy nie przesadziłem delikatnie w kilku momentach? Przyjrzę im się bliżej.

Zima 2026 okazała się zdecydowanie jedną z bardziej srogich, jakie pamiętam. Częste opady śniegu (przynajmniej w moim mieście) i dość długo utrzymująca się za oknem zimowa aura równoznaczne były z niskimi, ujemnymi wręcz temperaturami. Choć krajobraz pokryty białym puchem jest niezaprzeczalnie jednym z piękniejszych widoków, to niestety mróz ma też swoje ciemne strony, zwłaszcza gdy przyjdzie nam np. zagrać rolę... w plenerze. Owych planów zdjęciowych na zewnątrz doświadczyłem akurat kilka (z czego o jednym z nich zdążyłem nawet się rozpisać w jednym z poprzednich wpisów) i pamiętam doskonale, jak bardzo nieprzyjazne potrafiły być. Modlę się, żeby takie przygody trwały jak najkrócej, albo przynajmniej jak najmniej boleśnie, byle tylko nie zachorować i nie musieć spędzić kolejnych dni w łóżku, z lekarstwami włącznie. Żadnej większej choroby finalnie nie złapałem na szczęście, aczkolwiek i tak nie uniknąłem pewnych druzgocących chwil, rodem z jakiegoś filmu akcji, zwłaszcza w połowie lutego. W pogoni za pieniędzmi przyjmowałem prawie wszystko co się dało, nierzadko kosztem podstawowych potrzeb. W ciągu zaledwie czterech dni złapałem w efekcie cztery statystowania, epizod w "Gliniarzach", oraz dwie inwentaryzacje. Działo się na tyle dużo, że musiałem co nieco przecierpieć pod innymi aspektami. Zrezygnowałem parokrotnie ze snu (oczywiście w nocy, licząc towar w sklepach), a nawet dochodziło do sytuacji, w której udałem się na dzienny plan filmowy, przepracowując wcześniej nockę! W konsekwencji moich decyzji zmuszony byłem m.in. przetrwać dwukrotnie ponad dobę bez żadnego kontaktu z łóżkiem i bez snu (rekordowo 37 godzin). Momentami przypominał mi się wtedy marzec 2025 - największa jak do tej pory "harówka" w moim życiu kiedy podobnych scenariuszy z niespaniem w nocy i działając w dzień doświadczyłem znacznie więcej. Lubię gdy dzieje się sporo, jednak któregoś razu, gdy wróciłem do domu po lekko wyczerpującej nocy (telepałem się z zimna w dodatku!), nie czułem się, delikatnie mówiąc, zbyt komfortowo. Pamiętam dobrze, jak wyraźnie strudzony wtenczas rzekłem po cichu "Jeszcze na ten cholerny plener muszę iść". Myślałem poważnie by zrezygnować z tego planu w obawie, że mój organizm po prostu nie udźwignie kolejnej przygody bez choćby jakiejś krótszej regeneracji. Miałem zaledwie niecałe półtorej godziny spokoju... Plan co prawda miał potrwać jedynie do około południa (od piątej rano) i myślę, że tylko ten fakt, oraz podwyższona stawka za wczesną zbiórkę spowodowały, że ostatecznie zaryzykowałem (jak na mnie - ryzykanta zresztą przystało), odłożyłem spanie, no i pojechałem na zdjęcia. Przeżyłem chyba głównie dzięki kilku kubkom gorącej herbaty, niemal dziesięciu warstwom odzieży, jakie ubrałem, a także dzięki słonecznej pogodzie (dziękuję ci, słońce!). Już ani nie marzłem, ani nie spotkały mnie żadne większe utrapienia, więc czułem się niezaprzeczalnie lepiej niż jeszcze chwilę przed powrotem do domu w środku nocy, mimo że organizm rzecz jasna domagał się snu. Sam plan nawet skończył się szybciej i ryzyko w pełni się opłaciło. Czterodniowy maraton przypieczętowałem jeszcze jednym planem i to nie byle jakim! Tym razem miałem zagrać klienta w popularnym paradokumencie TVP "Na sygnale". Wiedziałem, że będzie to szybki temat (ale nie aż tak szybki jak zaraz napiszę), ponadto plan odbył się dopiero późnym popołudniem (więc zdołałem przynajmniej część nowych sił nabrać) i co najważniejsze - we wnętrzu. Zlecenie okazało się jednym z najkrótszych w całej mojej ośmioletniej karierze. Dosłownie 54 minuty! Jedna nic nieznacząca scena i na razie. Zabawny przy tym stał się fakt, że dłużej czmychałem na plan, niż tam siedziałem, co jest niezłym ewenementem. Mogłoby się wydawać, że za tak szybki plan należy się nie więcej niż ledwo 20 parę złotych (jak mogłoby być przy stawce godzinowej 31,40 zł/h brutto), ale na planach obowiązuje stawka za cały dzień zdjęciowy, czyli czas do 12h, a więc przytuliłem całe 100 zł. Wciąż bardzo skromnie to brzmi, ale za 54 minuty leciutkiej pracy? Plułbym sobie w brodę, gdybym nie skorzystał!

Wraz z końcem lutego mam wrażenie, że kończy się także pewna era. Śnieg prawie już się na dobre roztopił, wróciły z przytupem dodatnie (nawet kilkunastostopniowe) temperatury, a zimowy krajobraz zdaje się nas znów opuścić na wiele miesięcy. Nie ukrywam, że z tego tytułu jest mi troszkę żal, bo choć robi się teraz temperaturowo przyjemniej, to po prostu bardzo lubię gdy prószy śnieg, tym bardziej w dobie ocieplającego się klimatu i coraz dotkliwszych susz latem. Wspomniałem, że kończy się pewna era też z jednego powodu - zaopatrzyłem się (nareszcie) w kartę miejską! Cóż to znaczy? Czy moje okazjonalne przejażdżki bez biletu znikną tak jak ten biały puch z ulic? Wiedząc jak bardzo czasem stresują mnie podróże na gapę (a wszystko po to, żeby zaoszczędzić ledwo kilka zł) i jak niewygodne jest każdorazowe kupowanie biletów kartonikowych, myślę, że moja odpowiedź będzie twierdząca.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 46 (27.02.2026)

-> Więcej archiwalnej Familiady - więcej odkrytych perełek i ciekawostek!

Mam wrażenie, że coraz bardziej regularne stają się u mnie zakupy taśm z archiwów TVP. O nabywaniu archiwalnych nagrań wspominałem na blogu już kilkukrotnie, choć nie zaszkodzi wspomnieć o tym aspekcie raz jeszcze, tym bardziej, że w moje ręce trafiły niedawno kolejne cztery odcinki jednego z moich ulubionych teleturniejów. Odcinki te pochodzą z dość odległych czasów, bo sprzed przynajmniej dwudziestu lat, aczkolwiek swym poziomem i klimatem wyraźnie przebijają współczesne wydania, dlatego tak bardzo chętnie po nie sięgam. Ponadto, nie są to byle jakie starsze odcinki, ponieważ odnotowałem w nich pewne kuriozalne przypadki, o których dziś nieco się rozgadam.

Familiada niegdyś organizowała tzw. turnieje Mistrzów (specjalne rozgrywki, w których brały udział rodziny lub drużyny, które najwięcej wygrały w poprzednich odcinkach) i jeśli dobrze się orientuję, w dotychczasowej 31-letniej historii programu, rozegrano ich konkretnie osiem. Czy jednak na pewno osiem? Wikipedia i inne źródła twierdzą, że turniejów stoczono osiem, aczkolwiek przeglądając archiwalne ramówki telewizyjne zastanawiał mnie dopisek "Turniej Mistrzów" obok godziny i nazwy teleturnieju z 19 oraz 25 września 1999. Zastanawiał mnie o tyle, że o turnieju Mistrzów z 1999 roku dotychczas nic nie było mi wiadomo, a Wikipedia, Internet też kompletnie nie uwzględniały tejże edycji konkursu. Gdy odcinki nr 531 i 532 do mnie przypłynęły, okazało się, że w 1999. roku faktycznie zorganizowano pełnoprawny turniej! Wszystkiego wprawdzie nie dowiedziałem się z dwóch odcinków, choć wiedziałem już na pewno, że w turnieju wzięło udział w sumie osiem rodzin, które rywalizowały ze sobą w ćwierćfinałach, po czym zwycięskie zespoły walczyły w półfinałach, no i ostatecznie w finale, gdzie, jak można się domyśleć, wygrywała tylko jedna rodzina. Jak na 1999 rok studio prezentowało się całkiem przyzwoicie i unikalnie - udekorowano je kolorowymi balonami, a na podłodze ułożono z liter napis "TURNIEJ MISTRZÓW". W samych odcinkach (były to akurat półfinały) nie wydarzyło się nic spektakularnego, chociaż bardzo się cieszyłem z kolejnej odkrytej tajemnicy Familiady! Teraz pozwolę się cofnąć o zaledwie roczek, do 1998 roku kiedy wyemitowano w telewizji ostatni zwyczajny odcinek przed dużymi zmianami, czyli m.in. przed zwiększeniem nagrody głównej do 15 000 zł, unowocześnieniem scenografii i przed zdobywaniem punktów za trafioną odpowiedź po naradzie. W owym odcinku nie spodziewałem się niczego wielkiego, ale niedługo przed jego otrzymaniem przyśnił mi się on. Najlepsze jednak spotkało mnie w samym odcinku kiedy doszło do pewnej kuriozalnej sytuacji, spotykanej średnio raz na kilkaset wydań! Zwykle etapy eliminacyjne (czyli te, w których należy zgromadzić przynajmniej 300 punktów by awansować do finału) kończą się po czterech lub pięciu pytaniach, rzadko po sześciu, ale tutaj, w odc. 450 (który omawiam) rodziny toczyły ze sobą intelektualny bój przez aż siedem rund! Przypadek na tyle ekstremalny, że jest to zaledwie trzecia sytuacja na blisko 1300 odcinków, jakie znam! Aż siedem zadanych pytań wymusiły wycięcie niemal wszystkich rozmów w trakcie gry, a i tak odcinek finalnie wyszedł bardzo długi (27,5 minuty). Odcinek podobał mi się na tyle mocno, że zaryzykuję stwierdzeniem, że jest jednym z najlepszych, jakie obejrzałem, naprawdę byłem pod wrażeniem. Na koniec mojego wywodu wspomnę o jeszcze jednej małej perełce. Uważny widz na pewno spostrzegł, że punktacja w finale od iluś już dobrych lat pozostaje bardzo sztywna, bowiem najwyżej punktowane odpowiedzi premiowane są "zaledwie" trzydziestoma kilkoma punktami i praktycznie nigdy nie więcej. Tak mała liczba punktów uniemożliwia wygranie finału przez pierwszego finalistę, co właśnie od dekady nie jest już możliwe (trzeba zainkasować w sumie 200 pkt), mimo, że w zamierzchłych czasach wygrana w pierwszej kolejce finału była jak najbardziej możliwa i niektórym rodzinom ta sztuka naprawdę się udawała. W noworocznym odcinku z 2004 roku owe spektakularne zwycięstwo mogło przytrafić się rodzinie Kałuziaków. Jedna odpowiedź przyniosła 66 punktów, co jak na tamte czasy wbrew pozorom nie było niczym niezwykłym, ale odpowiedź na czwarte pytanie ("Kolor zimy") warta była już aż 84 pkt! Wprawdzie przedwczesne zwycięstwo w tym przypadku nie miało miejsca, gdyż zabrakło tylko jednego punktu, ale nie przeszkodziło to w żadnym razie drugiemu finaliście, który bez kłopotów dokończył zadanie udzieliwszy odpowiedzi za 3 punkty. Punktacja niegdyś potrafiła być tak wystrzelona w kosmos, że przy dużym szczęściu można by teoretycznie wygrać finał nawet już po trzech odpowiedziach! W dzisiejszej Familiadzie tak kuriozalny finał jak ten ze zdjęcia powyżej nie ma żadnej racji bytu, a szkoda.

Dlaczego o tym wszystkim piszę? Odkrywanie teleturniejowych ciekawostek i tajemnic, albo ogólnie starszych odcinków (np. z "Familiady", "Koła fortuny", "Najsłabszego ogniwa"), gdy ich albo nigdy nie oglądałem, albo kompletnie nie pamiętam, zawsze sprawiało mi niemałą frajdę. Powiedziałbym nawet, że jest to jedna z czynności, które trzymają mnie przy życiu. Nawet jeśli jest u mnie gorzej, to pociesza mnie fakt, że jest cały czas na co "polować", jest co odkrywać, poznawać na nowo, a do odkrycia jeszcze mam, mam nadzieję, wiele. Nie przejmuję się wydawanymi pieniędzmi, tym bardziej, że telewizyjne archiwa sprzed lat (zwłaszcza z teleturniejów) mają dla mnie ogromną wartość, o wiele większą niż dzisiejsze twory. Gdybym tylko zarabiał troszkę więcej... na pewno zakupy byłyby częstsze i większe.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 45 (31.01.2026)

-> "Kao: Przebudzenie Wulkanu" - mój pierwszy w historii dubbing?!

Grze "Kangurek Kao: Tajemnica Wulkanu" - trzeciej części popularnego niegdyś torbacza, poświęciłem już wpis niespełna półtora roku temu (potwierdzając tym samym, jak szybko czas leci). Opowiedziałem wtedy pokrótce o swych wrażeniach z jej ostatniego przejścia, spisałem, co mi się w tej gierce podobało, co nie, a przede wszystkim wspomniałem o bardzo istotnej kwestii. Wspomniałem bowiem o modyfikacji do wyżej wymienionego tytułu, produkowanej od dłuższego już czasu przez fanów. Mod wprawdzie nie zmieni diametralnie gry (ze względu na niemałe ograniczenia), ale z pewnością wszelcy fani Kao, w tym oczywiście ja, wciągną się na nowo i pobawią się jak za starych, dobrych czasów, odkrywając przy tym nową zawartość. Jednocześnie jest bardzo prawdopodobne, że będę nawet mieć w tym modzie swój udział! W jaki sposób? O tym poniżej.

Wiele razy na blogu poruszałem już temat planów filmowych, gdzie od kilku ładnych lat występuję na szklanym ekranie jako trzecio, bądź, w bardziej ekstremalnych przypadkach - drugoplanowy aktor. Takowych przygód przed kamerami doświadczyłem już ponad tysiąc, w najróżniejszych produkcjach i sceneriach. Mogłoby się wydawać, że jestem znaną osobą, trochę może nawet sławną, ale nic bardziej mylnego. Nie uważam się ani trochę za gwiazdę, tym bardziej, że praktycznie nigdy nie były i nie są to wielkie role, a i też z reguły nie wchodzę w interakcje z napotkanymi ludźmi (jeśli nie muszę), a zamiast tego staram się skupić głównie na sobie i nie zawracać nikomu niepotrzebnie głowy. Idąc jednak w drugą stronę - poza setkami starć na filmowej scenie, nigdy jeszcze nie przyszło mi zagrać kogoś "głosowo", tzn. podłożyć komuś głosu. Pierwsza szansa ku tejże nowej aktywności nadarzyła się jeszcze w 2024. roku kiedy w odpowiedzi na mój komentarz pod jednym z filmików wyczytałem od jednego z twórców moda: "[...] potem trzeba będzie popracować nad instalatorem do moda [...] i wreszcie znaleźć aktorów głosowych". Te trzy ostatnie słowa szybko podkusiły mnie by stać się częścią ich pracy, zaangażować się w ich projekt, więc wyraziłem chęć wcielenia się w jednego z tychże aktorów. Mijały miesiące, mod powoli się rozwijał, wypuszczony nawet został kolejny filmik, przedstawiający wydłużoną cutscenkę na początku gry, zaraz po pierwszym przelocie samolotem. W jednym z komentarzy wyczytałem: "Jesteśmy powoli w szukaniu odpowiednich aktorów, ale od tego zajmuje się jeden z naszych członków teamu", lecz nikt do mnie się nie odezwał. Tak samo zadziało się przy kolejnym krótkim materiale, wypuszczonym w listopadzie ubiegłego roku, gdzie autorzy wklepali następujący tekst: "We are working on voice acting! Premiere is very close!" (w tłumaczeniu: Pracujemy nad dubbingiem! Premiera jest bardzo blisko!). Postanowiłem zaatakować jeszcze raz sekcję komentarzy i się "przypomnieć". Otrzymałem niestety niezbyt pozytywną dla mnie odpowiedź, z której wynikało, że z mojego udziału będą niestety nici, ponieważ aktorzy zostali już prawie w całości skompletowani. Pomyślałem "Trudno. Ale zagram i tak!". Aż nagle... w połowie stycznia nastąpiło coś zupełnie niespodziewanego, wręcz rzekłbym, że przełom. Na Discordzie bowiem odezwał się do mnie pewien jegomość. Szybko się zorientowałem, że to jeden z fanów, autorów rozbudowanego trzeciego Kao (czyli "Kao: Resurgence of the Volcano", w tłumaczeniu "Kao: Przebudzenie Wulkanu"). Zaproponował mi rolę i to dość okazałą! Dał mi niepowtarzalną szansę podłożenia głosu widocznemu wyżej Wędkowi - spokojnemu, trochę zamyślonemu pelikanowi łowiącego ryby, a także - jak się później okazuje - instruktorowi sportów motorowych (w pewnym momencie uczy Kao pływać motorówką). Czyżby moje nagrywanie filmów z głosem na coś się naprawdę przydało? Zaskoczyłem się niezwykle miło, czułem się bardzo podekscytowany, ale też nie ukrywam, że w jednej chwili spoczywał na mnie pewien ciężar i odpowiedzialność, jeśli moja rola zostanie ostatecznie zatwierdzona. Na początku musiałem nakręcić dwie próbne kwestie. Przy odpowiednich warunkach w domu wziąłem więc mikrofon do ręki, odpaliłem Audacity i zaczęło się... Początkowo szło dość kłopotliwie, ponieważ z moich pierwszych nagrań, mówiąc szczerze, nie byłem zadowolony. Mówiłem zbyt powoli, z nieodpowiednią intonacją/akcentem i w zasadzie nie miałem uwag jedynie co do dykcji. Odkąd zakończyłem produkowanie serii "Zagrajmy w" na kanale (albo inaczej mówiąc wyraźnie ograniczyłem tworzenie filmów) i przez to mój mikrofon poszedł częściowo w odstawkę - mam wrażenie, że przeszkadza mi to w osiągnięciu satysfakcjonującego poziomu. Zdążyłem się odzwyczaić od nagrywania i wypowiadania się... Zdołałem jednak zarejestrować kilka kolejnych wersji obu dialogów, aż w końcu, będąc nieco zestresowany, podesłałem je mojemu "pracodawcy" i czekałem na werdykt...

Wygląda na to, że oceniłem się stanowczo zbyt krytycznie, gdyż twórcy moda wyrazili zadowolenie z mojej próbki! Oczywiście, nie było to nic rewelacyjnego, nie był to szczyt moich możliwości, umiejętności, niemniej wypadłem na tyle pozytywnie, że wydaje mi się, że rola jest już faktycznie moja. Otrzymałem skrypt, wszystkie kwestie, które wypowiada moja postać i które mam nakręcić (jest ich w sumie około dwadzieścia pięć, z czego około pięć nowych), a przy okazji dowiedziałem się co nieco o zawartości samej modyfikacji. Obejrzałem króciutki fragment nowej konkurencji, która zostanie dodana (ściganie i atakowanie wrogiej motorówki), ponadto gra zostanie rozbudowana o zupełnie nowy poziom, z nowym artefaktem do zdobycia, a dotychczasowe plansze ulegną zmianom. Będąc już zdaje się oficjalnie częścią "Kao: Przebudzenie Wulkanu" (tak jak chciałem!) mam nadzieję poprawić się przy kolejnych nagraniach, żeby wypaść tylko lepiej. Ale czy udźwignę cały temat i wpiszę sobie swój pierwszy udział w dubbingpedii? Czas pokaże...

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 44 (24.01.2026)

-> Nowa znajomość... ale czy na pewno?

Każdy, nawet najtwardszy teoretycznie człowiek żywi do czegoś lub kogoś uczucia, np. do nowo poznanej osoby, która nam się spodobała. Nieraz napędzają one do działania, ale też potrafią, nierzadko z dużym powodzeniem, przyczynić się do zguby zauroczonego śmiałka. Relacji z płcią piękną nigdy nie zawierałem zbyt wiele (do tej pory przytoczyłem jak pamiętam tylko jedną historię, w jednym z pierwszych wpisów), zwłaszcza w realu, przez co rzadko kiedy zawieszam na kimkolwiek oko. Owe podejście z jednej strony zapewnia mi w miarę spokojne funkcjonowanie i mogę skupić się na swoich czynnościach, aczkolwiek z drugiej strony... czasem, przy gorszych momentach, brakuje drugiej osoby tuż obok (w najprostszym skrócie) i życie w pojedynkę przestaje być komfortowe. Ten brak daje się szczególnie mocno we znaki kiedy nagle pojawia się pasująca nam dziewczyna, z którą chciałoby się zapoznać bliżej, lecz jednocześnie coś idzie nie tak i można się poczuć, jakby człowieka dopadł psychiczny diabeł. Zacznę jednak od początku.

Poniedziałek zapowiadał się całkiem owocnie, aczkolwiek musiałem zmierzyć się z kilkoma wyzwaniami (niekoniecznie widzów, jak w moim internetowym teleturnieju). Pierwszą trudnością była poranna inwentaryzacja kiosku, do której przystąpiłem, jak zazwyczaj, z wyraźnie niespokojną głową. Standardowo obawiałem się, że nie poradzę sobie, że coś mnie przerośnie, albo że będę liczyć za wolno/z błędami, a koordynator to dostrzeże i w najgorszym przypadku odeśle do domu bez niczego. Na szczęście jednak inwentura przebiegła znacznie spokojniej, no i po trzech godzinach z małym hakiem wypuściłem powietrze z płuc opuszczając kiosk. Kolejne trzy godziny spędziłem na niezbyt obfitym odpoczynku, a zaraz przede mną był plan zdjęciowy, na który musiałem ubrać się najcieplej jak możliwe, wszakże od dłuższego czasu panował mróz, plus same zdjęcia ekipa miała realizować w pięknym, pokrytym śniegiem... plenerze. Wiedziałem w związku z tym, że będzie to na pewno cięższy orzech do zgryzienia, ale o dziwo moja głowa wydawała się już dużo spokojniejsza niż chwilę przed ósmą rano. Udałem się więc na zbiórkę. Pierwsze co przykuło mą uwagę to... podejrzanie mało ludzi na miejscu. Ledwie kilka osób kręciło się w pobliżu, a spodziewałem się ich przynajmniej czterdzieścioro, z opiekunem/opiekunami włącznie. Nie wiedząc co robić, poczekałem na dalszy rozwój wydarzeń. Nagle podeszła do mnie dziewczyna narodowości ukraińskiej, tak samo chyba zdezorientowana co ja, aż nagle oboje dowiadujemy się, gdzie powędrowali wszyscy. Poszliśmy razem. Niewielki, acz lekko pospieszny spacer, bezpośrednio już na miejsce zdjęć, zaowocował wreszcie oficjalnym dotarciem na plan i odhaczeniem na liście obecności. Tak jak podejrzewałem, zastałem około czterdzieścioro ludzi i co ciekawe - wśród tegoż grona dużą większość stanowiły dziewczęta. Mimo okazałej części pań na planie, nie nastawiałem się na żadne znajomości ani jakiekolwiek głębsze interakcje. Zamierzałem jedynie spędzić w miarę miło czas, powiększyć doświadczenie, a przede wszystkim nie zmarznąć i wypełnić portfel kolejnymi banknotami. Tak miało być. Życie jednak szybko zweryfikowało moje przypuszczenia. Czas, który miał być mile spędzony przeistoczył się w "walkę" o przetrwanie, bowiem zimno, jakie atakowało na dworze coraz mocniej dawało w kość (temperatura wynosiła około minus dziesięć stopni). Szczęśliwie jednak - między ujęciami każdorazowo udawaliśmy się do pobliskich namiotów, a tam, gdy dobrze się usiadło, czekała nagrzewnica, która nie powiem - przynosiła wiele wytchnienia i myślę, że głównie dzięki niej, oraz wypitymi później kilkoma kubkami z gorącą herbatą, nie skończyło się choróbskiem. W przerwach między ujęciami, które starałem się maksymalnie wykorzystać, przypatrywałem się innym. Naprzeciwko mnie siedziała pewna dama. Z tego co zaobserwowałem, raczej z nikim nie rozmawiała, skupiona bardziej na swoich odczuciach/myślach, podobnie jak zresztą ja. Gdy podpisywaliśmy umowę, rzuciłem komentarzem, ot tak, jakby... starając się nawiązać z nią jakiś kontakt. Poprosiła mnie wtedy o długopis. Przy kolejnym krótkim posiedzeniu w schronie znów coś powiedziałem (przy jej obecności co istotne), lecz niczego to jeszcze nie "dało". Dopiero przy trzecim podejściu, gdy usiedliśmy w bardzo podobnych miejscach, uśmiechnąłem się do panny, aż nagle stało się coś, co w głębi duszy chciałem żeby się stało - dziewczyna zaczęła się otwierać! Instynkt podpowiedział by przysiąść się bliżej niej. Po tym przyjrzałem się jej dłoniom, które... były naprawdę śliczne. Krótkie, dosyć zadbane, lekko błyszczące paznokcie, naturalna, miała w sobie coś przyciągającego. Jej dłonie na tyle mi się spodobały, że zapragnąłem choć jedną z nich dotknąć - w tym celu wydukałem coś w stylu "Zbadajmy, która dłoń jest cieplejsza. Moja czy twoja?". Wyszło na to, że Agata miała zdecydowanie cieplejszą niż ja. W sumie dotknąłem jej prawej dłoni bodajże trzykrotnie i nie ukrywam, że były to jedne z lepszych momentów, jakie przeżyłem. Chciałem jej dłonie skomplementować, powiedzieć, jakie ma piękne, lecz nie zdążyłem tej opinii z siebie wydusić...

Mimo, że mojej nowej koleżance towarzyszyło zarówno zmęczenie, jak i zirytowanie planem filmowym, na którym byliśmy (nie dziwię jej się) - od momentu nawiązania ze sobą kontaktu trzymaliśmy się razem przez większość czasu. Czasem się do siebie odzywaliśmy, próbując ustalić, ile jeszcze zostało do końca i czy Agata wyrobi się na powrotny pociąg (chyba do Poznania), chwilę po północy. Później zaczęła brzmieć dosyć depresyjnie - zastanawiała się np. co by się stało gdyby nagle zemdlała i czy ktoś zauważyłby to zdarzenie. Zrobiło mi się jej żal, próbowałem podnieść ją na duchu, ale nie wystarczało... W końcu dziewczyna spytała się kogoś z ekipy, czy skończą w określonym czasie, a także zgłosiła, że chciałaby/musi zdążyć na powrotny transport. Chwilę później usłyszałem jak dziękuje, po czym zniknęła mi z pola widzenia i więcej już jej nie widziałem... Spodziewałem się, że skończymy i odejdziemy z planu razem co zapewne miałoby miejsce, gdyby nie zmyła się niespodziewanie około godzinę przed fajrantem. Nie zdążyłem ani się z nią pożegnać, ani co najgorsze wymienić się kontaktem... Czuję żal do siebie i niedosyt, bo wydaje mi się, że fajnie byśmy się dogadywali, a gdybyśmy skończyli razem i razem się przespacerowali choćby na najbliższy przystanek, na bank nie przepuściłbym takiej okazji. Wątpię, że spotkamy się jeszcze raz gdzieś przypadkiem, bo był to tylko jeden dzień... Zbyt mało się o niej dowiedziałem by odszukać ją w mediach i spróbować przynajmniej nawiązać z nią kontakt online, więc najprawdopodobniej przepadła na dobre. Szkoda... nie tak to miało wyglądać.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 43 (31.12.2025)

-> Po świętach

Dawno nie pisałem nic o swoim internetowym kanale, więc pomyślałem, że ten wpis poświęcę mojej twórczości na YouTube, tym bardziej, że nadarzyła się ostatnio okazja by oficjalnie wrócić na tę platformę po 13-miesięcznej hibernacji. Opowiem co nieco o moim jedynym (na ten moment) projekcie, jaki aktualnie prowadzę i o emocjach z nim związanych - z czego się cieszę, wyprodukowawszy tuż po świętach najświeższy odcinek, czego się obawiam i... czy to początek końca mojego czternastoletniego kanału?

Kiedyś nagrywanie na słynnej platformie z białą strzałką wmontowaną w czerwony prostokąt z zaokrąglonymi rogami traktowałem zdecydowanie bardziej priorytetowo. Było czymś zupełnie pospolitym w moim życiu. Czasy, kiedy dorastałem, miałem dużo więcej zapału, energii, rzadziej się przejmowałem, a i depresyjne myśli dużo rzadziej dokuczały. Filmy (m.in. z przechodzenia różnych starszych gier z dzieciństwa) wstawiałem najczęściej co kilka dni, konsekwentnie przy tym dzieląc się ze światem kolejnymi dokonaniami i coraz dłuższą listą ukończonych tytułów. Z czasem jednak owe zajęcie stawało się coraz rzadsze, regularność zjechała niczym na równi pochyłej, aż w końcu, w grudniowym Dawidologu (filmiku informacyjnym) ogłosiłem zakończenie produkcji serii "Zagrajmy w". Choć nagrywanie zdążyłem polubić, uznałem, że przy znikomej niestety oglądalności i kilku innych wiążących czynników - tworzenie następnych solucji okraszonych moim skromnym komentarzem, przynajmniej na obecnym kanale, straciło wg mnie sens. Jest jednak pewien projekt, który od dziesięciu już lat prowadzę w przerwie między flagowymi seriami "Zagrajmy w", a który jednocześnie mam wrażenie, że został znacznie bardziej doceniony i cieplej przyjęty przez społeczność (i nawet ja sam najbardziej polubiłem tę serię!). O "Wyzwaniach widzów" wspominałem już akurat raz na blogu kiedy w 2024 roku wypuściłem jubileuszowy, pięćdziesiąty odcinek drugiej odsłony z obszernymi (naprawdę obszernymi) niczym stadion piłkarski podziękowaniami za wszystkie nadesłane dotąd zgłoszenia do mojego programu. Przyznaję, że głównie tylko dla tej produkcji postanowiłem dać swojemu kanałowi jeszcze jedną szansę, mimo że wiem dobrze, że mój internetowy cichy zakątek z ponad 900 filmami jest w fatalnym "stanie", a tamtejszy licznik subskrybentów na długo zatrzymał się w okolicach 770. Zmotywowałem się jednak, mając przy okazji sporo wolnego i przystąpiłem do prac nad kolejnym, pięćdziesiątym drugim odcinkiem drugiego sezonu, acz tak naprawdę nie mam do dziś pojęcia, jakim cudem wykrzesałem z siebie siły potrzebne do realizacji tegoż filmu. Mogłem przecież równie dobrze np. leżeć w łóżku, "katować się" mniejszymi lub większymi pierdółkami w sieci, dalej tworzyć statystyki z "Familiady", czy nawet wyjść na miasto czymś się przejechać (choć nie było zbytnio czym, w kwestii tramwajów/autobusów). A jednak przez ostatnie dni oddałem się autorskim "Wyzwaniom" - oddałem się na tyle, że odświeżyłem czołówkę programu, zmodernizowałem oprawę graficzną (zarówno tę w grze, jak i tę własnoręcznie przeze mnie wykonaną), jednym słowem unowocześniłem projekt jak tylko mogłem. W zasadach oczywiście nie zmieniło się nic - niezmiennie od pierwszego odcinka przejeżdżam (w skrócie) zbudowane przez innych graczy trasy w popularnej ścigałce - "Trackmanii", czyli jednej z gier z mojego najlepszego okresu w życiu, dzieciństwa. Samo nagranie przebiegło całkiem sprawnie i dosyć przednio się bawiłem (prawie jak za starych, dobrych czasów!), mimo wyraźnych trudności na obydwu mapach, z którymi przyszło mi się w tym odcinku zmierzyć. Po odłożeniu mikrofonu na bok pozostał "jedynie" montaż, czyli wstawienie w odpowiednich miejscach wszelkich klipów, grafik, dźwięków, kwestii, utworów, wycięcie wszystkiego co zbędne, no i na koniec szczegółowe poprawki by ostatecznie otrzymać gotowy, dwudziestominutowy produkt. Słówko "jedynie" nie bez powodu ubrałem w cudzysłów, ponieważ montaż "Wyzwań" jest na ogół mocno czasochłonną czynnością, a stworzenie całości, wraz z udoskonaleniami i dbałością o szczegóły, w tym przypadku pochłonęło mnie aż sześć pełnych dni. Czy było warto?

Niestety... cały mój wysiłek włożony w film (opublikowany 28.12) jak na razie nie ma żadnego przełożenia na wyświetlenia co akurat mnie nie dziwi biorąc pod uwagę fakt, że mój kanał nigdy nie był i w zasadzie nigdy nie będzie szczególnie popularny, więc też nie przejmuję się tym zbyt szczególnie. Dużo bardziej obawiam się tego, czy "Wyzwania widzów" (jako że jest to cykl z udziałem społeczności) utrzymają się jeszcze przynajmniej jeden odcinek, ponieważ ciężko jest mi znaleźć chętnych... Dopracowuję swoje filmy (zwłaszcza te z "Wyzwań widzów") jak tylko potrafię, ale jak się niestety okazuje - taka postawa nie gwarantuje choćby czterocyfrowej liczby wyświetleń. Mam czasem wrażenie, że YouTube tępi małe kanały jak może, chowa je gdzieś bardzo głęboko w serwisie, w zamian premiując kanały ze zdecydowanie gorszą zawartością. Przez znikome zainteresowanie czuję na pewno ulgę, że zrezygnowałem z "Zagrajmy w" (ograniczając się jedynie do "Wyzwań"), jakbym zrzucił z siebie znaczną część ciężaru, który przez dłuższy czas na mnie spoczywał. Z drugiej zaś strony czuję lekką tęsknotę i w głębi duszy nie chciałbym całkowicie rezygnować z kręcenia gier + mikrofonu, tym bardziej, że nie zrealizowałem choćby jednej trzeciej spisanych tytułów, a wszystko to, co zdążyłem już wyprodukować było dla mnie fajną przygodą i doświadczeniem (czasem nawet odskocznią od zmartwień czy kłopotów). Mam pomysł na nowy kanał, który mam nadzieję odniesie większy sukces niż mój obecny - myślałem, żeby spróbować kiedyś od zera, z nową nazwą kanału, sprzętem, z odświeżoną/zmienioną formą nagrywania. Ale czy starczy mi sił, energii? Czy już całkiem się poddam?

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 42 (26.12.2025)

-> Przed świętami...

Środek grudnia zaowocował kolejnymi ciekawymi, wręcz kuriozalnymi przygodami w mojej "aktorskiej" karierze. Tak się złożyło dla mnie szczęśliwie, że tylko jednego dnia powędrowałem na dwa plany filmowe, a pomiędzy planami postawiłem stopę na swym bodajże drugim w życiu castingu, do drugoplanowej roli w jakimś nowym serialu, tym samym wychodząc z domu aż trzykrotnie. Drugiego dnia zaś zagrałem swój pierwszy, nadzwyczaj niespodziewany epizod mówiony w pewnym osiemnastoletnim tasiemcu z barwami w tytule, a trzeciego dnia dostałem szansę wystąpić na dwóch innych planach, choć nie obeszło się bez największego w tym miesiącu ryzyka, jakie podjąłem... Co konkretnie się wydarzyło? Czy wpadłem w jakieś tarapaty? O tym poniżej.

Celowo uniknąłem słowa "odhaczyłem" gdy pobieżnie opisałem swój pierwszy dzień. Fakt - pierwszy plan przebiegł bardzo gładko, wręcz bezproblemowo i bajkowo - całkiem szybki fajrant po kilku godzinach, wypłata niemal od razu, gotówka, no i sprawa zamknięta, a co więcej - spotkałem kolegę Mateusza, o którym była już wzmianka na blogu i z którym udało mi się zamienić kilka słów. Następnym moim punktem, odegrawszy po drodze improwizowaną rolę na castingu (po skończonym planie), miał być dwójkowy nieśmiertelny serial, nazywany przeze mnie "M jak mdłość". No właśnie - miał być, bo nie wiem jak to się stało, że... zamiast dotrzeć na plan w ciągu 50 minut, turlałem się półtorej godziny, przez co moje spóźnienie może nie osiągnęło apogeum, ale i tak zrodziło się stanowczo zbyt duże. Na tyle duże, że zdążyłem w zasadzie tylko przejść za szlaban (na miejscu) odhaczając się wpierw na liście przy ochronie, pokazać się garderobianej pani, aż w końcu przybyć na dokładnie jedno, kilkusekundowe, ostatnie ujęcie do jedynej sceny, w której miałem grać. Czułem się wyjątkowo dziwnie, jakby... wyraźnie zawstydzony. Nie sądziłem, że ekipa zrealizuje moją jedyną scenę już w godzinę od zbiórki, mimo, że pierwotnie mieli skończyć dopiero około 19:30, a nie chwilę przed 18! Bałem się komukolwiek dać znać o sobie, więc jedynie usiadłem cicho w pierwszym lepszym miejscu i obejrzałem ujęcie, jednocześnie chcąc zapaść się pod ziemię. Co ciekawe jednak - mimo trzykwadransowego mego przybycia za późno, nikt, absolutnie nikt za mną nie "tęsknił" (nie dzwonił z pytaniami typu "Gdzie jesteś?", "Za ile będziesz na planie?"), nikt nie miał do mnie żadnych pretensji, jakby nikt nie zauważył, albo olano fakt, że na planie brakuje jednego statysty. Po wszystkim otrzymałem na skrzynce mailowej umowę, jak gdyby nigdy nic! Czy otrzymam jakimś cudem pieniądze? Najchętniej jednak wymazałbym po prostu z głowy wszelkie wspomnienia z owym niewypałem, zapomniałbym o wszystkim... Dziękuję SKM'ce za niemal dwukrotnie dłuższą podróż i żałuję mocno, że nie wybrałem wolniejszego, acz dużo pewniejszego autobusu. Z rozmyślań dotyczących pechowego popołudnia wypędził mnie, przynajmniej częściowo, mój mini-sukces na planie "Barw szczęścia" gdy będąc zaopatrzony w mikroport mogłem dumnie poczuć się bardziej jak pełnoprawny aktor, aniżeli pierwszy lepszy, ledwo zauważalny, przypadkowy jegomość w tle. Było to nieco stresujące, acz fajne uczucie, które odciążyło moje myśli odnośnie tego, co opisywałem kilkanaście linijek wyżej. Wprawdzie nie otrzymałem jeszcze pieniędzy za moją epizodyczną rolę, a nawet nie poznałem stawki (!) i nie wiem, ile należy się za mój wysiłek (mimo próby dowiedzenia się), ale mam nadzieję, że załatwię sprawę i wszystko będzie w porządku.

Ostatnia przygoda, którą opiszę dziś, spotkała mnie w czwartek. Jedno było pewne - czekała mnie tego dnia wycieczka do Sękocina na plan reklamy, od rana do godz. ok. 16-17, jak się dowiedziałem. Jednocześnie zostałem zatwierdzony na inny plan, tym razem popołudniowo-nocny, niemal w samym sercu Warszawy. Oznaczało to ni mniej, ni więcej, że gdyby dopisało mi szczęście i czmychnąłbym z reklamy w zapowiadanym przedziale czasowym, mógłbym (choć bez gwarancji) zdążyć na drugi plan. Początkowo mój niecny pomysł spędzenia dnia nie miał dużych szans powodzenia gdy dowiedziałem się z sms-a, że drugi plan ma wstępnie rozpocząć się o 14:30. Gdy musiałem potwierdzić dyspozycyjność, przyznałem się do swojej sytuacji, przy okazji modląc się, żeby godzina zbiórki zrobiła się późniejsza. Możliwe, że ktoś mnie wysłuchał (czy to cud?), gdyż dostałem wkrótce zaproszenie na nocny plan, na godzinę... 17:30! Biłem się intensywnie z myślami, z dylematem, czy przyjąć to wyzwanie, w końcu nie miałem żadnej pewności, że o tej 16-17 faktycznie zmyję się z Sękocina (nigdy zresztą nie wiadomo, o której plan się zakończy), ale ostatecznie potwierdziłem obecność. Zaryzykowałem, jak na mnie - ryzykanta - przystało. Oczywiście, bez stresu nie mogło się wtedy obyć, tym bardziej, że czasowy odstęp między planami był minimalny, a i oczywiście musiałem też uwzględnić czas na dojazd. Na reklamie, w pewnym momencie z ust członka ekipy padło zdanie, z którego zapamiętałem tylko te słowa - "zaraz się pożegnamy". I nie, oczywiście nie chodziło o moje wadliwe zachowanie, a po prostu fajrant czyhał za rogiem. Jeszcze nawet nie wybiła wtedy szesnasta! Wiedziałem już doskonale, jak dobrze postąpiłem, że zaklepałem sobie drugi plan i dzięki temu wzbogacę się o prawie drugie tyle. Niedługo po 16 wsiadłem w powrotny autobus, pełen wigoru i optymistycznego nastawienia. Tego dnia nie mogłem już sknocić. Nie przeszkodziło nawet sparaliżowane wówczas centrum miasta, tam, gdzie miałem dojechać, gdyż czasu miałem wystarczająco. Czułem się, jakbym złapał pana Boga za nogi. Ba, powiem więcej - nawet można było spokojnie zjawić się troszkę później, ponieważ przez pierwsze półtorej godziny na drugim planie wszystko co robiłem, to podpisałem umowę i konsumowałem obiad (reszta albo czekała jak ja, albo mozolnie przebierała się i charakteryzowała), więc nawet gdyby nie daj Boże reklama się opóźniła, to moja akcja też by się powiodła. W scenie przyszło mi zagrać klubowicza, w akompaniamencie dosyć ciekawego techno z lat 90-tych - nie powiem, fajne nawet doświadczenie. Sam plan, podobnie jak ten poranny, do najdłuższych i najcięższych nie należał, a wisienką na torcie było moje cudowne zdążenie na nocnego busa po całym owocnym dniu. Mniej szczęścia jeszcze tylko miałem na castingu, o którym pisałem na początku... Niestety przegrałem go, lecz nie żałuję, że spróbowałem. Spodziewałem się porażki, czułem, że nie wywarłem zbyt piorunującego wrażenia. Najważniejsze jednak, że znalazła się alternatywa (w postaci dwóch planów, które udało się pięknie połączyć) i cieszę się z tego mocno.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 41 (30.11.2025)

-> Ostatni dzień listopada - przemyślenia i zamierzenia

Ostatnie zlecenie, na które się załapałem w tym miesiącu dotyczyło statystowania na widowni programu publicystycznego "Polska. Co dalej?". Tytuł audycji w jakimś stopniu odzwierciedla moją osobę, albowiem spędzony czas przeznaczyłem na rozmyślania, niekoniecznie w sprawie Polski (polityka nie mieści się zbytnio w kręgu mych zainteresowań), a w sprawie mnie, w sprawie tego, co byłoby fajnie zrobić ze sobą w grudniu i ogólnie w przyszłości. Dziś podzielę się niektórymi z owych przemyśleń.

Po niemal całodziennym wczorajszym planie filmowym zasnąłem o dziwo całkiem szybko i choć planowałem pierwotnie wstać dziś koło ósmej bądź dziewiątej rano, żeby mieć nieco czasu przed wyjściem na widownię, niestety ta sztuka się nie powiodła - mój organizm domagał się dodatkowego snu i ku lekkiemu memu rozczarowaniu opuściłem łóżko dopiero chwilę po południu. Skonsumowałem śniadanie, po czym ewakuowałem się z domu, przyznaję, z delikatną niechęcią, ale wiedziałem dobrze, że widownia nie potrwa ani długo, ani nie będę robić wiele, a każdy pieniądz się przyda, więc przystąpiłem śmiało do dzieła. Widząc, że moje pobliskie metro odjedzie dopiero za pięć minut szybko się przekonałem, że wyszedłem z chatki zwyczajnie za późno i pierwsze o czym wtedy pomyślałem, to żebym zlikwidował koniecznie zbyt późne wstawanie, które wielokrotnie utrudnia mi życie. Może powinienem więcej odpoczywać, posiedzieć w domu? Myślę, że grudzień powinien w moim przypadku być przeznaczony bardziej regeneracji, skupieniu się na swoim hobby, zainteresowaniach, a też nie ukrywam, że mam swój mały świat (o którym wspomniałem dawniej na blogu), który przez ostatni rok odstawiłem niczym bezużyteczny autobus. Kiedyś prowadziłem bowiem kanał na YouTube poświęcony w głównej mierze grom z dzieciństwa. Ostatni film wypuszczony przeze mnie dotyczy pięćdziesiątego pierwszego odcinka mojego własnego programu, w którym mogą brać udział inni gracze, wysyłając na moją skrzynkę mailową trasy do cyklu (z gry wyścigowej "Trackmania", gdzie istnieje w pełni funkcjonalny edytor tras). Oczywiście w trakcie swych nagrań używałem mikrofonu, a więc bawiłem się przy okazji w spikera/prezentera/konferansjera i powiem szczerze, że bardzo lubiłem to zajęcie, mimo że nie otrzymywałem z tego tytułu ani grosza, a wszystko wykonywałem dla własnej satysfakcji, dla hobby. Zaryzykuję nawet stwierdzeniem, że delikatnie tęsknię za owymi czynnościami, ponieważ była to fajna zabawa, możliwość poznania nowych osób, komunikacja z innymi twórcami, no i przy okazji wspomnień z nagrywania mam niewątpliwie wiele (nagrałem w sumie około 40 gier, począwszy od 2011 roku). Myślę czasem, żeby znów sięgnąć po mikrofon, odezwać się, dać o sobie znać (mam już mniej więcej ukształtowany zarys moich przyszłych działań) i choć ostatnio gram bardzo mało, przez co wydawać by się mogło, że gry komputerowe mnie już nie dotyczą, to jeszcze bynajmniej nie powiedziałem ostatniego słowa! Często, do dziś np. słucham sobie muzyki, z czego większość kawałków dotyczy właśnie gier, wielokrotnie zasypiałem po niewielkich nocnych "muzycznych rytuałach", dlatego jestem przekonany, że temat komputerowej rozrywki tak łatwo ode mnie nie odejdzie. Ciężko mi zaś jednoznacznie wyjaśnić, co się stało, że w tym roku, po raz pierwszy od 2011 nie nakręciłem (jeszcze) ani jednego materiału. W dużej mierze na pewno przyczyniła się ku temu moja praca (choćby rekordowo pracowity marzec), ale i przede wszystkim brak warunków w domu, regularne pomaganie rodzicom (zwłaszcza tacie), poniekąd również zwątpienie w siebie, w swoje możliwości, oraz mój 12,5-letni już, mający najlepsze czasy za sobą, komputer. Czy grudzień okaże się przełomowy i w końcu dam na YouTube znak życia po rocznej przerwie? Może! Jestem ciekawy, ilu mam wiernych widzów i z jaką reakcją się spotkam, gdy wypowiem pierwsze słowa po hibernacji. Jeśli znajdzie się choćby kilka takich osób - na pewno się ucieszę. Nie będzie to jednak powrót, że tak ujmę, w całej okazałości (najprawdopodobniej ograniczę się tylko do kontynuacji "Wyzwań widzów" z "Trackmanii"), dopóki nie zakupię nowego komputera i nie poprawią się warunki u mnie w domu.

Na widownię dojechałem lekko spóźniony, choć na szczęście nie miało to kolosalnego znaczenia. W jednej chwili otrzymałem kopertę z kasą (po którą przyjechałem), a także zostałem poinstruowany, co mam robić po wejściu do gmachu. Dwie godziny, które później spędziłem w środku zleciały jak z bicza strzelił. Nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło, żaden nerwoból ani inne cierpienia (niekoniecznie młodego Wertera) ku mojej uciesze też nie wystąpiły i oby nigdy więcej. To co dotknęło mnie w połowie listopada, było czymś serio przerażającym, tak bardzo złym, że aż zacząłem delikatnie martwić się (autentycznie) o swoje zdrowie, mimo że jeszcze nawet nie przekroczyłem trzydziestki... Zanim zacznę cokolwiek działać w sprawie mego ewentualnego powrotu na platformę z czerwonym przyciskiem i białym trójkątem, przydałaby się mocno powtórka z końcówki października, ta wyjątkowa jedna przejażdżka, która pokazała mi, że życie, pomimo katastrof, potrafi być piękne. Właśnie opuściłem ciepłe gniazdko i korzystając z okazji gdy jeszcze kursują autobusy zastępcze pod stolicą (z racji robót na WKD) - mam nadzieję wsiąść do mojego nowego autobusowego przyjaciela (Jelcza Mastero #4903), jeśli tylko go spotkam!

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 40 (27.11.2025)

-> Bałem się, że trafię do szpitala...

Ostatnie dni miałem dość trudne i niespokojne. Początkowo listopad zapowiadał się mało szaleńczo. Nie łapałem bardzo wielu zleceń, a czas poza pracą spędzałem głównie na spaniu, pomaganiu w domu i dalszym produkowaniu statystyk z "Familiady". Praktycznie żadnych umówionych spotkań z innymi, znikome rozmowy ze znajomymi, żadnych szczególnych wydarzeń, przeczucie ograniczenia, pustki, albo nawet niespełnienia. Choć takie życie nie odpowiada mi w pełni, to przyzwyczaiłem się do niego na tyle, że nie wydaje mi się ono aż tak złe. W końcu jest zdrowie, finansowo się rozwijam (w tempie ślimaczym, ale zawsze), moja "statystykowa" praca wre, nikt mi się z nożem też nie rzuca. Często się mówi, że najważniejsze jest choćby właśnie zdrowie. Co jeśli jednak zdrowie nagle da o sobie znać, zaszwankuje? Co musi przeżywać człowiek? Co przeżyłem ja pewnego feralnego poranka? O tym poniżej.

W połowie miesiąca, po kolejnej przepracowanej inwentaryzacji obudziłem się w sobotni poranek z dziwnym bólem. Nie miałem pojęcia co to za ból ani skąd się wziął, tym bardziej, że nocka nie okazała się ani długa ani wyczerpująca, a do domu wróciłem całkiem zadowolony i pogodnie nastawiony. Przed pójściem spać nie odczuwałem też zbyt dużego zmęczenia, nic mnie nie dokuczało, nie stresowało, nie spodziewałem się żadnych kłopotów, ot posiedziałem chwilę w telefonie i próbowałem zasnąć. Aż nagle o poranku, po wybudzeniu się dotyka mnie ból w okolicach lewego żebra i był to ból naprawdę potworny! Zastanawiałem się, skąd się on pojawił, bo przecież nic się nie zapowiadało, że coś tak okropnego mnie zaatakuje. Nie był to też na pewno ból fizyczny, gdyż nie uderzyłem się w nic, nie skaleczyłem się, nic z tych rzeczy. Może źle spałem? Nie wiem... Miałem nadzieję, wręcz bardzo chciałem, żeby był to tylko chwilowy ból i żeby wkrótce ustał, próbowałem różnych metod, napiłem się wody, przybierałem różne pozycje, ale nic niestety nie pomagało i bolało mnie tak samo nieznośnie. W końcu sytuacja stała się na tyle trudna, dokuczliwa, na tyle obawiałem się wezwania karetki, a nawet wylądowania w szpitalu, że dałem znać rodzicom (z którymi mieszkam). Ci, lekko zaniepokojeni (ale tylko lekko, jakby... nie byli zbytnio poruszeni), zaopiekowali się mną i starali się pomóc. Gdy ustaliliśmy rodzaj bólu (podejrzewaliśmy nerwoból) - zażyłem tabletkę przeciwzapalną. Tabletka miała zadziałać po około godzinie, choć prawdę powiedziawszy nie wierzyłem w jej moc, a ja, cały czas zwijając się z bólu i cierpiąc, wciąż obawiałem się najgorszego. Jedna godzina zegarowa wydawała się wiecznością, ale musiałem z trudem wytrzymywać kolejne minuty aż do ewentualnej poprawy sytuacji. Po czasie okazało się, że jestem zwyczajnym niedowiarkiem i pesymistą - zacząłem czuć się jakby... lżej, aż w końcu... ból odszedł w zapomnienie (dzięki Bogu!). Co za sukces i ulga! I w końcu nie trzeba było nikogo wzywać, prosić, zawracać gitarę. W jednej chwili przekonałem się, jak ważne jest zdrowie, jak istotne jest, żeby ono dopisywało, bo przecież bez niego nie ma nic i jak warto doceniać wszystkie te momenty, kiedy czujemy się po prostu zdrowi i rześcy. Już nawet rozstanie z ważną dla nas osobą bynajmniej nie jest aż tak paskudne, nie dorasta do pięt prawdziwym bólom, bo co innego stracić z kimś kontakt, ale móc dalej wykonywać podstawowe czynności, a co innego nie móc robić nawet prostych ruchów... Następnego dnia udałem się... (o zgrozo!) do szpitala. Ale nie... całe szczęście nerwoból nie dał o sobie znać ani przez chwilę, mimo, że obawiałem się mocno jego powrotu, a po prostu czmychnąłem na plan filmowy, który akurat tego dnia odbył się w szpitalu i wszystko co zrobiłem tam pożytecznego, to zagrałem w raptem kilku ujęciach, po czym wróciłem do domu z bogatszym portfelem (i ze zdrówkiem co najważniejsze!).

Wspomniałem o dniach dość trudnych i niespokojnych. Mimo wydarzeń z poprzedniego akapitu, mimo tego koszmarnego poranka, nie zrezygnowałem z kolejnych zleceń, a czekało mnie aż pięć nocnych inwentur z rzędu. Nie byłem wcale pewien czy dobrze robię idąc do pracy, ale zaryzykowałem (jak na ryzykanta przystało). Zaryzykowałem niewątpliwie bardzo dużo, wiedząc, że tak naprawdę w każdej chwili mogę znaleźć się w identycznej sytuacji co właśnie w sobotę rano. Gdy jednak odhaczałem po kolei pierwszą, potem drugą nockę, nie spędzając w nich zbyt wiele czasu (liczenie towaru wtedy trwało 4-5 godzin około) ani nie mając po drodze praktycznie żadnych złych momentów - uwierzyłem w siebie i ze zdecydowanie większym spokojem przystąpiłem do następnych nocy. W trakcie tygodnia, troszkę ku mojemu zaskoczeniu, złapałem dodatkowo trzy plany zdjęciowe, wypełniając przy tym bardziej swój kalendarz, lecz przez to raz nie mogłem niestety uniknąć bezsennej nocy i kolejny raz przypomniał mi się rekordowo pracowity miesiąc. Koniec końców poradziłem sobie pięknie ze wszystkim i nie ukrywam, że jestem z siebie dumny mając w świadomości choćby fakt, że po raz pierwszy przetrwałem aż pięć inwentaryzacji z rzędu. Także na planach filmowych spotkały mnie dobre rzeczy, np. po raz pierwszy od bardzo dawna skomplementowała mnie pani od make-upu - gdy mnie czesała i doprowadzała mą fryzurę do porządku, powiedziała "Ale masz śliczne włosy". Rzekła z taką intonacją, ciepłym głosem i przekonaniem, że zrobiło mi się naprawdę miło.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 39 (31.10.2025)

-> Wybrałem się pierwszy raz w życiu do Pruszkowa… spełnić tylko jedno marzenie

Jelcze M121I4 (Mastero) to niewątpliwie jedne z moich ulubionych autobusów. Wielokrotnie przemieszczałem się nimi za dziecka, jak i też za nastolatka i pamiętam, że od początku wozy te zyskały u mnie niemałą sympatię. Niestety, począwszy od października 2019 roku, czyli od sześciu już lat Jelcze Mastero, jako że na stałe zniknęły z ulic stolicy, spotykam niezwykle rzadko, ale szczęśliwie wciąż można ocalały egzemplarz (czyli #4942, o którym notabene wspomniałem na blogu), w formie zabytku napotkać latem, na turystycznej linii 100. Mimo, że wakacje jednak dawno dobiegły końca i wydawało się, że o Jelczach można zapomnieć, okazało się, że tuż pod Warszawą, w Pruszkowie ostatnio grasował drugi ocalały stołeczny Jelcz (o nr taborowym #4903), który przez półtora tygodnia obsługiwał zastępczą linię autobusową. Tęskno i wielka chęć przypomnienia sobie jego dźwięków spowodowały, że wyruszyłem w drogę i przez dwa wieczory próbowałem go złapać. Czy wycieczka się opłaciła?

Jako, że zbliżały się moje urodziny, zamierzałem zrobić coś bardziej szalonego, coś bardziej nietypowego jak na moją osobę. Pierwotnie planowałem wyruszyć po raz pierwszy w życiu do Lublina na wspomniane wcześniej kilkunastoletnie Jelcze, aczkolwiek któregoś dnia, przeglądając Facebook'a, czysto przypadkowo moje oczy zarejestrowały dobrze znany mi dwunastometrowy autobus, kursujący, o zgrozo, dużo bliżej mojego miasta, bo w Pruszkowie, w związku z czasowym wyłączeniem z ruchu pewnego odcinka WKD, akurat tuż przed moimi urodzinami. Tym samym nie musiałem już koniecznie wyjeżdżać na wschód Polski, a postanowiłem zamiast tego "zapolować" na widoczny na powyższym zdjęciu egzemplarz #4903, o którym prawdę mówiąc nie miałem wcześniej pojęcia, że zasilił podwarszawski tabor. Pierwsza przymiarka do przejechania się moim autobusem, pierwsza próba, niestety nie poszła zgodnie z planem. Nie przygotowałem się należycie i myślę, że moje wyjście było zbyt spontaniczne. Pierwszym i w gruncie rzeczy jedynym gwoździem do trumny okazał się biletomat, ponieważ... nie miałem wystarczająco drobnych, a urządzenie, ku mojemu zdziwieniu, nie przyjmowało banknotów! W grę oczywiście wchodziły nowoczesne rozwiązania takie jak karta czy blik, ale nie posiadałem nic z tych rzeczy (płacę jedynie gotówką) przez co biletów nie miałem jak zakupić... Nie ukrywam, że doskwierał mi pewien smutek, tym bardziej, że spotkałem swojego ulubieńca, ale jednocześnie towarzyszyło mi również delikatne poczucie ulgi/zadowolenia, że Jelcz naprawdę jeździ! Oczywiście, mogłem zaryzykować przejażdżkę nim bez biletu (musiałem mieć specjalny bilet na WKD, bilet ZTM byłby nieważny), ale stwierdziłem, że lepiej odłożyć marzenie na następny dzień, przygotować się dobrze, niż martwić się, czy zaraz stracę 205 zł. Pierwsze podejście wykonałem 28 października (wtedy też notabene po raz pierwszy zawitałem do Pruszkowa), więc czekały mnie jeszcze spokojnie dwie szanse (autobusy kursowały do 30.10 włącznie) na spełnienie mojego marzenia. Nazajutrz, załatwiłem sobie drobne i udałem się w ten sam sposób do podwarszawskiej miejscowości z nadzieją, że do dwóch razy sztuka. Mimo, że od stacji PKP, gdzie wysiadłem, do stacji WKD dzieliło mnie półtora kilometra, drugiego dnia nie potrzebowałem już dobrodziejstwa w postaci mapy Google, gdyż zapamiętałem drogę. Tym razem biletomat zrobił to co do niego należało i w moje ręce trafiły dwie jednorazówki, idealne na beztroskie spędzenie czasu w osiemnastoletnim Jelczu. Podszedłem na pobliski przystanek, pełen nadziei, po czym cierpliwie oczekiwałem. Oczekiwałem chwilę i nawet nie potrzebowałem oczu by uświadomić sobie jedno - że moje marzenie właśnie podjeżdża. Wsiadłem spokojnie, acz bez chwili wahania, zająłem miejsce w tylnej części, podziwiałem jego wnętrze, numer taborowy, piękne żółte drzwi, oraz światełka nad nimi. Gdy tylko ruszył i przyspieszył po raz pierwszy, wiedziałem niemal od razu, że będą to jedne z najlepiej spędzonych minut w tym roku. Nie myliłem się! Słuchając jego niesamowitych dźwięków, jego rozpędzania się i hamowania momentalnie czułem, jakbym się cofnął o co najmniej sześć lat do tyłu, do okresu gdzie te głośne, ale zapadające w pamięć Jelcze Mastero regularnie mknęły po stolicy. Nie przejmowałem się ani trochę tym, gdzie jadę i tym, że przemieszczam się po kompletnie nieznanych mi terenach (w dodatku późnym wieczorem), liczyły się dla mnie tylko te dźwięki silnika, ten miód na uszy, no i przy okazji głos ś.p. Tomasza Knapika (zapowiadającego przystanki), którego również bardzo miło było posłuchać. #4903 niewiele różni się od jego brata #4942, spotykanego latem na WLT, ale mam wrażenie, że tutaj kierowca, przynajmniej w stronę Nowej Wsi Warszawskiej robił co mógł, żeby wycisnąć z Jelczyka maximum, mimo iż sunął za innym autobusem i po średnio rozciągniętych ulicach. W drugą stronę (powrotną), do Pruszkowa WKD mój wóz jeździł już zdecydowanie spokojniej, ale i tak cały czas gościł mi banan na twarzy gdy tylko uświadamiałem sobie, co wspaniałego mnie właśnie spotkało. Brakowało mi bardzo takich przejażdżek...

Nie bez powodu wspomniałem o urodzinach. Wyszło na to, że emocjonujący wieczór pod stolicą spędziłem mniej więcej dwie godziny przed moim świętem. Jeśli ta jedna wycieczka miała być "prezentem" urodzinowym, to ten "prezent", z czystym sumieniem mówiąc, trafiony był chyba w dziesiątkę. Wzruszyłem się... Swoją przygodą pochwaliłem się krótko w komentarzu na Facebook'u, dokładnie pod tym samym postem, gdzie wcześniej ujrzałem zdjęcie #4903, jednocześnie pytając poniekąd, czy ów wóz wróci za miesiąc (pod koniec listopada mają znów zostać przeprowadzone prace kolejowe i mogą znów uruchomić zastępcze linie autobusowe). Otrzymałem od kogoś odpowiedź - "wróci za miesiąc". Jeśli okaże się to prawdą - "zapoluję" na niego z ogromną chęcią! Szkoda jedynie odrobinę, że to tylko autobus... przytuliłbym go mocno, gdyby nie było to dziwne.

Z ŻYCIA SAMOTNIKA - wpis 38 (29.10.2025)

-> Kolejne archiwalne odcinki przygarnięte + moja praca nad statystykami

Po dość intensywnej pierwszej połowie października przyszedł wyczekiwany przeze mnie czas kiedy to mogłem zanurzyć się niczym nurek na bezkresnym oceanie w kolejnych archiwalnych odcinkach "Familiady" - legendarnego polskiego teleturnieju, o którym co nieco rozpisałem się cztery wpisy temu. Wyczekiwany, ponieważ od zawsze uwielbiałem starszą Familiadę, a zdobywane archiwalne wydania programu przyjmuję z ogromnym ciepłem. Cztery takie starsze odcinki, jakie właśnie zamówiłem i które niedawno spłynęły na mój komputer nie są do końca przypadkowe, ponieważ zamierzałem w głównej mierze "zapolować" na pewne unikalne sytuacje, bądź fragmenty, jakie utkwiły mi w głowie. Pozwolę się teraz przyjrzeć bliżej owym odcinkom i je skomentować.

Pierwszy materiał, który kliknąłem dotyczył odcinka nr 1823 z lutego 2011 roku. Ten odcinek zapamiętałem z kilku powodów. Choć nie oglądałem go niestety w telewizji podczas premiery, to doskonale pamiętam pewną bardzo popularną niegdyś (z prawie dwoma milionami wyświetleń!) wpadkę, podczas której żaden z graczy nie zgłosił się po odczytaniu pytania przez prowadzącego, przez co Karol Strasburger zmuszony był do naciśnięcia przycisku za kogoś (sytuacja owa zdarzyła się zaledwie kilkukrotnie w 31-letniej historii programu). Po udzieleniu, a właściwie nieudzieleniu żadnej odpowiedzi przez stojących przy pulpicie zawodników, dopiero kapitan niebieskich podał odpowiedź znajdującą się na tablicy. W samym odcinku wystąpiła drużyna Klaunów, która z powodzeniem ożywiła (i to wyraźnie!) prowadzącego. Strasburger, będąc pod wpływem cyrkowych artystów wielokrotnie śmiał się, dowcipkował i muszę przyznać, że oglądanie tak wesołego prowadzącego było dla mnie niemałą przyjemnością. W pewnym nawet stopniu rozbawiony Karol przypominał mnie - sam też jestem skory do dowcipów, modulowania głosu, jakichś mniej lub bardziej śmiesznych ruchów, choć niestety taki radosny nastrój zdarza mi się bardzo rzadko... Zaryzykuję stwierdzeniem, że odcinek ten okazał się jednym z najzabawniejszych, jakie oglądałem. Kolejny strzał padł na odcinek nr 1039, z lutego 2004. W nim natomiast uczestniczki udzieliły dwie legendarne odpowiedzi ("owca" i "lama" na pytanie "Więcej niż jedno zwierzę to?"), które na tyle mocno weszły widzom w pamięć, że wspominane są one do dziś, a nawet kilka razy w późniejszych latach zadawano to samo pytanie i... oczywiście wtedy najwyżej punktowanymi odpowiedziami były te udzielone przez zawodniczki w 2004. roku. Oprócz znanej wielu osobom wpadki, odcinek zawiera sześć pytań eliminacyjnych co mnie osobiście bardzo się podobało, bo nie dość, że sześć pytań w odcinku zdarza się rzadko, to trzeba zaznaczyć, że tempo w Familiadzie na ogół niestety nie jest zbyt duże (wiele czasu poświęca się rozmowom z graczami), a im więcej pada pytań, tym tempo gry jest większe. Przez chwilę nawet miałem nadzieję na (niezwykle rzadkie) siódme pytanie biorąc pod uwagę rekordowo niski stan punktowy rodzin po piątym pytaniu (wyniósł on 145-158), ale już po czasie trwania odcinka musiałem tę nadzieję, słusznie, odłożyć na bok. Ostatnie dwa filmy, które kupiłem z archiwów TVP, dotyczyły odcinków nr 1168 i 1172 (z 2005. roku), gdzie poszukiwałem pewnego niesamowitego finału, wygranego już po czwartej odsłoniętej odpowiedzi przez pierwszego finalistę. Niestety, po obejrzeniu całych materiałów poszukiwania musiałem uznać za nieudane, ponieważ sytuacja, o której mówiłem w poprzednim zdaniu nie miała miejsca, ale przynajmniej mam już teraz niemal całkowitą pewność, w którym odcinku ów niezwykły finał się zdarzył i mogę już otwarcie powiedzieć, że to jeden z odcinków, jakie mam zamiar zdobyć następnym razem. Mimo nietrafionych dwóch łupów (odc. 1168 i 1172) odcinki i tak bardzo mi się podobały, wszakże pochodzą one z najlepszych, złotych czasów programu i nie ukrywam, że chętnie zanurzyłbym się w całej reszcie archiwalnych wydań, choć wiem dobrze, że niestety ta sztuka mi się nie uda. Nie jest to już mój pierwszy zakup z TVP i z całą pewnością nie ostatni, mimo, że zakupy taśm do tanich nie należą, ale jest dobra wiadomość - po raz pierwszy pewien dobry człowiek, też miłośnik Familiady (któremu zawdzięczam dostęp do lekko ponad 1300 nagrań teleturnieju z rzepką) dorzucił się i to w pełni dobrowolnie do mojego najświeższego zamówienia i oboje zapłaciliśmy za cztery odcinki po połowie. Naprawdę miło się zaskoczyłem, tym bardziej, że nigdy jeszcze jegomościa na żywo nie spotkałem (piszemy sporadycznie nt. Familiady i innych teleturniejów) i cieszę się, że można spotkać kogoś o dobrym serduchu.

Cztery wpisy wcześniej opowiedziałem pokrótce o Familiadzie jak i też o tym, że prowadzę z niej statystyki. Nie powiem - zajęcie to pochłania mnie dość mocno i sporą część wolnego czasu przeznaczam właśnie statystykom, które bardzo lubię robić i które pozwalają mi się przynajmniej w pewnym stopniu odprężyć i rozluźnić. Na ten moment udało mi się przygotować niemal kompletne statystyki z ok. 440 nagrań (wszystkich od początku aż do odcinka nr 2250), więc postępy jak najbardziej idą! Niemal kompletne, bo z wyłączeniem póki co finałów, choć ostatnio akurat nad finałami rozpocząłem prace i spisuję informacje - w szczególności punkty za każdą udzieloną odpowiedź, oraz zdobyte w sumie przez finalistów punkty. Kto wie? Może za półtorej, dwa lata będę mógł poszczycić się największą lub prawie największą w Polsce bazą statystyk legendarnego programu TVP?

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Poszukiwacz szczęścia