Yapmam dediğim ne varsa yaptım. Kendime bir söz vermiştim: Bundan sonra hayatıma kimseyi almam demiştim. Ama sonra biri çıktı karşıma. Gülüşünden belliydi masumluğu. Çok yollar aşmış, sırtında çok yük taşımış ama gözlerindeki ışıltıyı kaybetmemiş. Ona bakınca yorulmuş, artık o yollarda yürürken yalnız kalmak istemeyen bir çocuk gördüm gözlerinin içinde. Nasıl anlatılır gerçekten bilmiyorum. İlk defa kelimeler kifayetsiz kalıyor duygularıma, ona, bakışlarına, gülüşüne, öpüşüne... Sanki dünya pislik içindeymiş de o gülünce parlayan gözleri dünyayı temizliyormuş gibi. Sanki zaman su gibi akıp gidiyormuş da o benim saçlarımı severken zamanı durduruyormuş gibi. Sanki benim evim yurdum yokmuş da onun omzunu kendime yuva bellemişim gibi. Daha çok şey söylenir ama nasıl bilmiyorum. Tek bildiğim gerçekten aşık olduğum :)