LEVEL 30

[level30]

Oblivion

çok güzel rpg olmaz mı bundan?

bethesda'nın rpg'si oblivion'dan değil tabii, tom cruise'un oynadığı film oblivion'dan bahsediyorum.

oblivion'u izlerken bir yandan hep 'bu masaüstü oynanan bir rpg olsa nasıl olur acaba?' diye düşündüm (bir çok film/dizide sıklıkla yaptığım gibi). ve diyorum ki, oblivion'dan şahane bir mini-campaign ya da 3-5 oturumluk macera olur. 

buradan sonra küçüklü büyüklü spoilerlar var, haberiniz olsun sonra küfür etmeyin.

hem uzaylılı hem nükleerli apokalips!

genel konsept, bir mini-campaign için süper ideal; çok basit, ama her türlü alengire müsait. oyuncuların bilmesi gereken şey şu: dünyaya uzaylılar saldırdı, savaşı insanlar kazandı, ama nükleer silahlar yüzünden dünya yaşanamaz bir yere dönüştü. hayatta kalan insanlar titan'a göç etti. siz dünyada kalan son insanlardansınız. güvenlik gereği savaş öncesine dair hafızanız silindi. burada son bir göreviniz var, ve bunu tamamladığınızda titan'a gidip huzur bulabileceksiniz.

bu hem tüm setting'in tarihi ve arkaplanını, hem de aynı zamanda karakterlerin geçmişini süper pratik bir şekilde oluşturuyor. 

oyuncular, filmde tom cruise'un canlandırdığı jack harper misali, drone tamircilerini canlandırıyorlar ve her gün grup olarak (filmden farklı olarak solo değil) tamir görevlerine gidiyorlar. bir de geride, üste kalan tek bir iletişim asistanı var (bu karakterin oyuncu olarak oyuna katılması nasıl mümkün olur bilemiyorum, bunun için özel bir mekanik geliştirilirse ayrı statüde bir oyuncu olarak mesela, nefis olur). ayrıca tüm karakterlerin savaş öncesine dair anlam veremedikleri garip anıları var.

are you an effective team?

oyun açıldıkça, karakterlerin arasındaki gerginlikler ortaya çıkmalı. filmde jack ve vicka ya da vicka ve juliette arasında olanlar gibi. arkaplandaki hikaye gereği, bu karakterler aslında savaştan hemen önce, aynı uzay gemisinin mürettebatılar ve hatırlamadıkları bir geçmişleri ve ilişkileri var. oyunun başında bunu bilmiyorlar. oyun açıldıkça, geçmişteki bağlar ortaya çıktıkça grup içi ilişkiler çalkalanmalı.

diğer taraftan, aynı şekilde, en başta belki minik tamir görevleri ve survival şeklinde ilerleyen oyun açıldıkça, dünyada gerçekte ne olup bittiği de ortaya çıkmalı. grup bu meselelerle de boğuşmalı. uzaylı istilacı scav'lar asılnda ne? dünyada kalan başka insanlar da mı var? asilerin söylediklerine güvenilebilir mi? radyasyon yüzünden gidilmeyen o tepenin ardında aslında ne var? savaşı tamamen bitirmek için masum insanları öldürmek pahasına nükleer silah kullanılabilir mi?

herhangi bir noktada oyuna yeni bir oyuncu girmek isterse onun da yolu hazır, uzaydan dünyaya düşen kapsüllerden çıkan insanlar.

oblivion'dan esinlenerek, basit bir sistemle, nispeten minimal hazırlıkla, çok derin ve zevkli yerlere gidebilecek bir oyun oynatılabilir. direkt oblivion hikayesi üzerinden gitmese bile, masaüstü bir oyun için yağmalanacak çok fazla fikir var.

film gibi film obliviyın

bunlardan bağımsız, filmi film olarak değerlendirmem gerekirse:

+ filme notum toplamda 10 üzerinden 6.5.

+ konseptler, kostümler, gemiler, aletler, ortamlar nefis.

+ çok iyi fikirler var (tamamen orijinal olmasa da), bazıları çok iyi de kullanılmış. ama filmin geneli nedense patlak.

+ en azından bir serinin 15'inci filmi, reimagined hali, reboot edilmiş yeni versiyonu değil, kendi başına bir şey.

+ filmin yapımcısı ve yönetmeni joseph kosinski, filmi önce çizgiroman olarak yazmış. ama kitap basılmamış.

+ tom cruise'a karşı değilim, hatta o tarz birini sevebileceğimden daha çok severim kendisini ama o boktan oyunculuğu gözüme batıyor artık çok. zaman içinde komikliğe de dönüşmüş bir arkadaşımız, scientology'ler, kök hücre yemeler derken. tipi de genç gibi yaşlı gibi, iyicene bi garip. yani tomkuruzu tomkuruzdan bağımsız izlemek zor.

+ tomkuruz demişken, iki kadın arasında kafayı yeme, kendi kendini şaşırma tripleri vanilla sky'ı hatırlattı.

+ filmin ilk yarısında (ilk yarı ikinci yarı diye değerlendiriyor kıro) i am legend'daki gibi şahane bir postapokalips, bilinmezlik, dünyadaki son insan, sakin ama tırsınç atmosfer vardı. oraları çok eyiydi de sonradan boku çıktı (klasik).

+ fragmanı izlemeyeydim iyiydi, sürpriz olabilecek bir çok şeyi basmışlar acımadan trailer'a.

+ kız çok güzel. yani öyle aşırı güzel değil de bir değişik yani. turuncu saçlı, kokain gözlü bir ablamız. (vicka'yı diyorum tabi ya, öbürü yaramaz suratsız. kafaları niye karıştırıyorsun yani, bin şahane uçağına, tamir et dronunu, dön evine. direğin tepesinde o evde mis gibi ortam var yani, havuz falan güzel).

+ jaime lannister var lan filmde. sniper rolünde hehehe.

[level30]

Candy Crush Saga

kıroluk ve başarının alakası olmadığının kanıtı

oyunun neyle ilgili olduğunu bilmeyen yok zannediyorum, muhtemelen bu oyunu şu anda aktif olarak oynayan 7.5 milyon kişiden birisinizdir. bunu oynamadıysanız da bejeweled oynamışsınızdır kesin. ya da puzzle quest? ya da 7 wonders? evet, aynı renkte taşları yanyana getirip patlatmaya çalışıyoruz işte. ha! bir saniyeee, öyle değiiil. bu oyunda aynı renkte ŞEKERLERİ yan yana getirip patlatmaya çalışıyoruz. çünkü oyunun adı CANDY crush saga. ve arka planda şekerler ve tellerin arasına sıkışmış şekerler ve patlayan şekerler ve meyveler ve çikolatalar ve kremalar ve jöleler ile ilgili dev bir evren ve warcraft’ı utandıracak derinlikte bir hikaye var. evet. dev bir SAGA. CANDY CRUSH SAGA. yalnız ben cutscene’leri hep skip deyip geçtiğim için olayları tam takip edemedim. (ama hikaye warcraft’tan daha iyi tabii, o her türlü bariz).

bazı bölümlerde yine manyakça zamana karşı yarışıyoruz ama genelde bejeweled’daki gibi koştur koştur bir oynanış yok. asıl konsept turn based, sakin sakin, düşünerek oynamaca. bölümlerin çoğunda sınırlı sayıda hamlemiz var ve bu hamleler bitmeden ya: “jöle” ile kaplı kareleri patlatmamız, ya da belli sayıda üzüm ya da fındığı en alt sıraya kadar indirmemiz gerekiyor (buraya böyle yazınca iyice deli saçmalığına dönüştü lan). sonra da bunları tekrar tekrar 52352352 kez daha yaparak... ilerliyoruz. gerçekten, tüm oyunun haritasına bakıyorum şimdi ve oyun sonsuza kadar bu şekilde gidiyor gibi görünüyor.

  buralar nereler lan?

  iğrenç bir oyun. ama başarılı. hakkını yemek istiyorum. ama yemeyeceğim. başarılı çünkü blizzard’ın ve bu tür modern facebook/mobil oyunların iyi yaptığı bir şeyi çok iyi yapıyor. oyuncudan başarılı olması için sadece aynı şeyleri tekrarlamasını bekliyor. tekrar tekrar ve tekrar. oyuna yeni elemanları, yeni mekanikleri ve gerçekten eğlenceli olabilecek şeyleri mükemmel bir ekonomiyle ince ince, az az, ekliyor. “bu ne lan hep aynı, ben gidiyorum” dedirtmiyor. tam da bunun testi. hep o sınırda geziyor, ama oynamaya devam ediyorsunuz. bir noktada diyeceksiniz onu ama, o noktaya kadar şeker patlatmaya devam.

bir de tabii ki işin olmazsa olmaz sosyal yönü var. başarısız olmak için 5 hakkınız var ve bunlar bitince yenileri için ya 25'er dakika beklemeniz ya da arkadaşlarınıza yalvarmanız gerekiyor (her gün üç bin tane notifikasyon geliyordur zaten). ha, kendinizi ekstra asosyal hissediyorsanız bir diğer alternatif de, geçemediğiniz bölümün üzerine spamlercesine tıklayıp er ya da geç belirecek olan “reklam izle bir can vereyim” pazarlığına “okey canım” demek.

bunun dışında gamze sana power up gönderdi, tuba senden yardım istiyor derken ilkokuldan beri zerre alakanız olmayan arkadaşlarınızla kaynaşmak ve ofiste yapmanız gereken işleri bir süre daha kaytarmak için daha iyi bir fırsat olamaz.

iğrenç bir oyun ama başarılı. tüm konuyla ilgili bana en ilginç gelen kısım burası.

yazı mazı derken canlar dolmuş, şu level 104’ü az daha kasayım. patlayan şekerler beni bitirdi aq, can yollayın.

[level30]

XCOM: ENEMY UNKNOWN (AMINAKODUMUNUZAYLILARI)

2015 yılında uzaylılar dünyayı istila etmek üzere güzel gezegenimize inerler. Sevgili alienlarımız insan ayırmamaktadır, herkese eşit davranırlar. Sorgusuz sualsiz, hiç politikaya bulaşmadan, yok efendim Amerika dünya deviymiş, yok Afrika açmış fakirmiş diye, doğrudan önlerine çıkana dalarlar. Yakaladıklarını konserve yaparlar. Bunun sonucunda da dünya devletleri özel bir projeye faynenşıl destek vermeye karar verir ve oyunumuz başlar. Bu procenin başındaki commander biz olmaktayız. Hoş oyunun başında yeşil kazaklı denyo bizi “kommandır” aşağı “kommandır” yukarı hoş tutup, işleri idare ediyo gibi görünse de devamında tabii ki bütün yükü omzumuza bırakıyor.

XCOM enemy unknown, 94 yapımı efsanevi X-COM: Enemy Unknown turn-based strateji oyunun remake’i. Yıllar önce aklımı yitirmeme sebep olan oyunu yıllar sonra PS3’te yayıla yayıla oynama imkanı aklımı yine başımdan aldı. Genelde remake’ler çağımız gençlerinin zevkleri, beğenileri ve yeteneklerine göre yapıldığı için affedersiniz ama götüm gibi oluyor. Bir işi yapacam derken atmosferden alabildiğine alıp götürüyorlar, mekanikler değişiyor ve hastası olduğumuz oyunun başına tekrar oturduğumuzda küfür etmekten başka bir şey gelmiyor elimizden. XCOM: Enemy Unknown bu duruma izin vermiyor. Abiler oturmuşlar, oyunu elden geçirip günümüze uyarlamışlar. Eski oyunun karanlık, tekinsiz atmosferini de sağlamayı başarmışlar. Eski oyunda kapının arkasında alien var diye abajurlara ateş ettiğimi bilirim ben. Bu oyun da insanda bi XCOM sendromu yaratıyor. Tiskindim uzaylılardan. E.T. gelse acımam, ağzını yüzünü kırarım öyle diyim. Masa lambası kılıklı piç.

Neyse… Ivır zıvırla uğraşmadan devam edelim. Bazı açılardan basitleşmiş gibi duran oyun bazı açılardan maşalla acayip zorlaşmış. Basitleşen ve açıkçası benim hoşuma giden kısımlardan biri şu; hitpointler ve weapon damage’lar kafa karıştırıcı düzeyde değil. görsel olarak da güzelce sergilenmiş. Silahın max damajı 10 mesela. Öyle 50ler 40larla ifade edilen bir durum yok. Hitpointler de öyle. Azar azar. O yüzden de özellikle oyunun başında dikkat etmek gerekiyor. Haldır huldur dur şu sectoid’i bi vurayım diye koşarsanız kanı alıverirler.

Benim yüzeysel anlatımıma bakmayın; gayet derin bir oyun olmuş. Hem combat’ı, hem finansal durumu dengede tutmak, bi yandan da bilimsel gelişmeler yaparken onu üretimle sahaya yansıtmanız gerekiyor. İnce ince birçok ayar yapmanız, planlı gitmeniz lazım. Üssün kurulumunda bile önceden neyi nereye koyacağını hesaplamak zorunlu çünkü bir sürü şey birbiriyle bağlantılı.

Classic zorluğu gayet tatmin edici ve zor. Rakiplerimiz enayi değil akıllı. Bu saatten sonra da aptal yapay zekayla karşılaşmayalım zaten bi zahmet. Ha bi de ironman oynayan arkadaşlar var, sanmıyorum ki 3 aydan fazla dayansınlar. O kısmı da akıl sağlığını yitirmeden önce Engin anlatırsa memnun olurum.

Valla bunun dışında insanı oyuna bağlayan birçok unsur var. Ama hadi iki tane hoşuma gitmeyen yanını söyleyeyim. Birincisi her yere ateş edemiyoruz. Yukarıda eski oyundan verdiğim örnekten anlaşılacağı gibi önceden her yer vurulabiliyordu, şimdi roket ve bombalar serbest fakat normal atışlar serbest değil. Bu pek hoşuma gitmedi. Önceki haliyle her yerde kapı açabiliyorduk. İkincisi de overwatch kısmısı. Turn sonunda hareket hakkı olan adamlarımız overwatch yapıyoruz fakat kamiller ilk çıkan düşmana cayır cayır ateş ediyorlar hep birlikte. Jagged Allience’da filan olduğu gibi bir interrupt imkanı vermiyor ki bu da baya can sıkıcı. Belki bomba atıcam amk. Belki anladım arkadan daha güçlü bi alien’ın geleceğini, boktan uçan tenekeye ateş etmek istemiyorum. Ama yok. Heyecanlı gibi basıyorlar tetiğe. Ha bi de önceden düşmanlarda ufak da olsa bi his vardı. Bütün arkadaşlarını kaybeden bi sectoid paniğe kapılıyor tavuk gibi geziniyor, damlara kuşlara ateş ediyordu mesela. Bunda hepsi robot gibi.

Son olarak şunu diyeyim. Emrimizdeki askerler birkaç class’a ayrılıyor. Bu da oyuna bambaşka bir derinlik katıyor. Level atladıkça başka özellikler alıyoruz elemanlara. Sonra o yüksek levellı adam yaralanınca ya da ölünce de elimize alıyoruz o ayrı.

Ve tabii ki en güzel kısmı, adamlarımızı, kadınlarımızı customize ederek sevdiklerimizin isimlerini vermek. Classlara göre yapıyoruz bunları. Misal Kehri ve Engin(R.I.P) support bende. Emre, Ahu(double R.I.P) sniper. Orho tabii ki Assault. Ali tabii ki Heavy. Ve yine tabii bu sevgili arkadaşlarımızın ismini verdiğimiz karakterleri çok seviyor, öldükleri zaman da yerlerde yuvarlanıyoruz.

Neyse daha uzatmıyım içerde oyun bekliyo çünkü. Güzel oyun, şahane oyun. Bu oyunda da parmağı olan Sid Meier abimiz kurnaz gibi bi insan ama bu konuda lafı Kehri’ye bırakıyorum. O daha güzel anlatır.

Sevgi ve öpücükle.

[level30]

test

bir iki bir iki