LiannevM

Een 22 jaar jonge social worker met een passie voor mensen, schrijven, liefde en God. Houdt ervan om hersenspinsels te delen met de buitenwereld en om hersenspinsels van anderen te leren kennen.

[liannevm]

Vast

Vastzitten is een gevoel dat de maatschappij je geeft en je oplegt.

Je leeft pas als je de vrijheid voelt die je krijgt als je je losmaakt van de maatschappelijke en sociale verwachtingen. Je bepaalt zelf hoe jij je leven in wilt delen, niemand anders heeft daar zeggenschap over.

Ben je ongelukkig in je leven? Doe dan de dingen waar je gelukkig van wordt en stop dan met de dingen waar je ongelukkig van wordt. Jij bepaalt je eigen geluk.

Met 'ja maar' kom je nergens. Durf te dromen en durf ze waar te maken.

[liannevm]

Afgekickt!

Facebook, Snapchat, WhatsApp, Instagram, Twitter, etc. etc. Iedereen zit er wel op en niemand lijkt meer zonder te kunnen. Want hoe weet je anders wat je vrienden aan het doen zijn? Hoe kom je er anders achter wanneer iemand jarig is? En hoe kom je anders achter al die toffe evenementen?

Eind november 2017 realiseerde ik mij hoe veel tijd al die social media opslokten in mijn dagelijks leven. Via de app die ik had gedownload (QualityTime) kon ik elke dag zien hoe lang ik per dag bezig was met sociale media. Daar schrok ik best van; soms was dit 4 uur per dag (met Netflix meegerekend..)

Ik bedacht mij dat ik meer tijd aan andere dingen wilde besteden en besloot daarom om 1 januari mijn Facebook, Instagram, Twitter en Snapchat volledig te verwijderen. En nee, niet alleen de apps, maar de accounts. In deze post zet ik alle voor en nadelen op een rijtje van het verwijderen van mijn accounts!

Ik zal beginnen met de nadelen.

- Facebook, Instagram en Snapchat zijn verschrikkelijk om te verwijderen. Je krijgt een shitload aan vragen of je het wel zeker weet en vervolgens krijg je een e-mail dat het zeker 30 dagen duurt voordat je account verwijderd wordt. Ik vond dit zo'n onzin; het maken van een account kost een paar minuten, maar bij het verwijderen duurt het een volle maand. Daarnaast is het ook nog eens zo dat je, als je weer inlogt met Facebook of Instagram, je account weer volledig hersteld wordt. Dus dan kan je helemaal opnieuw beginnen.

- Bij spelletjes, apps en websites die gekoppeld zijn aan Facebook, kan je niet meer zomaar inloggen. Ik kon mij dus niet meer aanmelden op Spotify, waardoor ik al mijn nummers en afspeellijsten kwijt was. Je kan vast begrijpen dat ik daar nogal van baalde.

- Aan het begin wist ik echt even niet wat ik met mijn tijd aan moest. Waar ik normaal uit automatisme mijn Facebook of Instagram opende, kon dat ineens niet. Uiteindelijk ben ik mijn tijd nuttiger gaan besteden.

- Ik kan begrijpen dat dit voor sommigen een nadeel is: je bent niet meer 'vanzelf' op de hoogte waar je vrienden mee bezig zijn. Je moet ze nu zelf contacten om te weten wat ze doen. Dit betekent dus ook: geen nutteloze tags meer in kattenfilmpjes.

- Ik stoor mij veel meer aan mensen die op hun telefoon zitten.

Dit zijn de enige nadelen die ik heb ondervonden met het verwijderen van sociale media. Nu naar de voordelen!

- Het is veeeeel rustiger! Ik kijk niet continu meer op mijn telefoon en ik heb niet telkens weer meldingen waar ik constant mee bezig zijn. Ook heb ik geen oefenloze Facebook discussies meer. Yes.

- Veeeeel minder negativiteit. Op het moment dat je sociale media verwijdert, zul je merken dat je veel minder last hebt van de negatieve sfeer die gaande is op het internet. Mensen zullen zich altijd beter voordoen dan dat ze zijn en ze zullen altijd haten op anderen. Ik merkte nu pas hoe veel invloed dat op mij had en hoe onzeker ik daar eigenlijk van werd.

- Ik voel mij veel veiliger. Ik kreeg regelmatig berichten van mensen die ik niet kenden. Ik kreeg zelfs een keer een berichtje met 'hey, ik zat bij je in de bus'. Ik had niemand in de bus gesproken en mij niet aan iemand voorgesteld. Ik wist niet hoe diegene aan mijn naam kwam en hoe diegene überhaupt op mijn Facebook kwam. Je kan begrijpen dat als je regelmatig dat soort berichtjes krijgt, je je steeds minder veilig voelt. Nu weet ik dat mensen mij niet zomaar kunnen stalken. Als iemand mijn naam wilt weten, moet diegene het zelf aan mij vragen. Dit heeft mij veel meer rust gegeven dan ik in eerste instantie had verwacht.

- Ik heb meer tijd voor leukere dingen. Zo ben ik naar mijn idee nog een stukje dichter naar mijn ouders toe gegroeid omdat ik nu vaker met mijn ouders beneden zit te puzzelen of we lekker aan het kletsen zijn. Hiervoor zat iedereen dan op de telefoon of op de tablet.

Dit zijn voor mij de grootste voor en nadelen van het verwijderen van sociale media. Van sommige mensen heb ik te horen gekregen: "wow, wat knap, dat zou ik nou dus nooit kunnen!". 1 woord: bullshit. Iedereen kan dit. Het is maar waar je waarde aan hecht.

"Ja maar ik heb mensen op Facebook waar ik anders nooit wat van hoor". Wissel dan nummers uit en spreek elkaar vaker.

"Maar ik wil op de hoogte blijven van evenementen!" Lang leve het internet! Alle evenementen staan tegenwoordig ook op websites.

Kijk wat jou tegenhoudt. Waarom zit je op sociale media? Is het het echt waard?

[liannevm]

Hoe overleef je een winterdip: deel 3

De vorige post ging vooral over tijd voor jezelf pakken en rust nemen. Deze post is iets meer praktisch, maar zal zeker helpen! De komende tips helpen mij in ieder geval enorm.

1. Beweging. Als je een dagje vrij bent, het koud is buiten en je nergens zin in hebt, ga dan juist wat doen. Van binnen zitten en niks doen word je steeds duffer en voel je je nutteloos (been there, done that, is niet fijn). Dus kleed je lekker warm aan, trek goede warme schoenen aan en ga lekker een stuk lopen of fietsen. Het is goed om een frisse neus te halen en er even uit te zijn; je zult merken dat je je daarna echt een stuk beter voelt. Wil je niet alleen? Zorg dan dat je iemand kent die graag met je mee zou willen en die jou ook kan motiveren om de deur uit te gaan. En wil je de deur niet uit? Ga dan binnen lekker dansen of oefeningen doen.

2. Water drinken. Van te weinig water drinken krijg je hoofdpijn, wat je er tijdens een winterdip echt niet bij kan hebben. Blijf dus genoeg water drinken om dat te voorkomen.

3. Gezond eten. Er is een grote kans dat je winterdip veroorzaakt wordt door vitamine D tekort. Dit is de vitamine die je in de lente en zomermaanden tot je krijgt door de zon. Probeer dus op een andere manier vitamine D tot je te nemen, door bijvoorbeeld vis, eieren, vlees, margarine en halvarine. Lukt dit je niet? Koop dan vitamine D tabletjes bij de drogist. Ik heb foto's bijgevoegd van de vitaminepillen die ik gebruik als ik duf ben, ze werken bij mij erg goed!

4. Op tijd je bed uit. Ik weet dat het heel aantrekkelijk is om lang in bed te blijven liggen als het winter is, maar probeer toch elke dag op tijd je bed uit te komen. Zo heb je nog wat aan je dag en heb je de hele dag om lekker bezig te zijn.

Ik hoop dat je wat aan deze praktische tips hebt!

[liannevm]

Hoe overleef je een winterdip: deel 2

In mijn vorige post gaf ik de tip dat je leuke dingen moet inplannen, zodat je iets hebt om naar toe te leven. Deze post heeft er mee te maken, maar is toch net iets anders. Nu heb ik het namelijk over rust nemen.

Hiermee doel ik niet op tot lang in je bed blijven liggen en de hele dag alleen maar Netflix kijken met een reep chocola naast je (al weet ik dat dat soms erg verleidelijk kan zijn..)

Ik heb het vooral over tijd voor jezelf pakken. Even als voorbeeld: ik ben zelf iemand die graag veel dingen in plant, een druk leventje heeft en continu doordendert. Als je net als ik leuke baantjes hebt, is dat tof. Maar uiteindelijk eist dat z'n tol, waardoor je vermoeid raakt en nergens meer zin in hebt.

Als je dat herkent bij jezelf, is het belangrijk om rust te nemen! Roep een halt op bij jezelf en zorg ervoor dat je dingen gaat doen waar je energie van krijgt. Voor mij persoonlijk is dat bijvoorbeeld een wandeling maken op de hei, of tijd besteden om in m'n bijbel te lezen.

Waar word jij rustig van? En waar krijg je energie van? Zorg ervoor dat je dat soort dingen blijft doen, al is het één dagje in de week. Want als je altijd maar druk bezig blijft, word je uiteindelijk nog vermoeider. En wees eerlijk; dat is het laatste wat je wilt. Al helemaal als je ook last hebt van een winterdip ;)

[liannevm]

Winterdip

Mensen die mij kennen, weten dat ik een enorm gevoelsmens ben. Als voorbeeld: als iemand anders moet huilen, moet ik ook huilen. Ik neem emoties van mensen over, heb een enorm inlevingsvermogen en leef heel erg mee met situaties. Een mooie eigenschap natuurlijk, maar momenteel ervaar ik het meer als een vloek dan als een zegen. Ik ben namelijk ook enorm beïnvloedbaar door het weer. Als de zon gaat schijnen, doet mijn gevoel dat ook. Maar dit betekent dus ook dat wanneer de zon wegtrekt en de lucht grijs en grauw wordt, dat mijn gevoel dan mee gaat. Wat tijdens de Nederlandse herfst en winter niet echt meewerkt, want laten we eerlijk zijn: de herfst en winter in Nederland is grijs, grauw en deprimerend (voor mensen zoals mij dan).

Tot nu toe heb ik elk jaar vanaf mijn 13e last gehad van winterdips en ik ben er nu echt een keertje helemaal klaar mee. Daarom heb ik verschillende hulpmiddelen om van die winterdips af te komen. Komende weken ga ik die met jullie delen!

Om te beginnen met tip 1: leuke dingen plannen.

Het klinkt erg vanzelfsprekend, maar op het moment dat je vastzit in school, werk en andere verplichtingen, kan het lastig zijn om leuke dingen in te plannen. Al helemaal als je 's ochtends moeite hebt met je bed uit komen! (hier volgen ook nog tips over).

Probeer toch elke week iets leuks op je planning te zetten waar je naartoe kan leven. Bijvoorbeeld afspreken met een goede vriend of vriendin, een dagje weg te gaan of misschien tijd voor jezelf nemen door een dag te besteden door creatief bezig te zijn. Het hoeft dus niet iets duurs of iets moeilijks te zijn! Je zult merken dat wanneer je elke week iets hebt om naartoe te kunnen leven, de weken sneller voorbij gaan en je lekkerder in je vel zit!

Ik hoop dat jullie iets met de eerste tip kunnen, de komende weken zullen er dus meer verschijnen!

Liefs

[liannevm]

Perfectionisme: niet altijd handig.

Het is al even een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven (sorry..)

Momenteel zit ik in Duitsland voor iets meer dan 4 weken en het gaat super met me! Het werk is onwijs leuk en ik vermaak me helemaal met de kinderen. Elke dag begin ik met minidisco, spelletjes en knutselen. 's Middags organiseer ik sport en spelactiviteiten en in de avond een avondactiviteit, bijvoorbeeld bingo of een karaoke.

Afgelopen week ben ik wel geconfronteerd met mezelf: ik ben nogal perfectionistisch en daarom bang om fouten te maken. Als ik dus merk dat iets niet goed gaat of dat ik hoor dat mensen ergens ontevreden over zijn, trek ik mij dat enorm aan en doe ik er alles aan om het op te lossen. Met als gevolg dat mijn perfectionisme nog groter wordt.

Dit gebeurde dus ook afgelopen week. Een activiteit ging niet als gepland en er waren een aantal mensen ontevreden. De meesten zullen dan denken: 'joh, vervelend, volgende keer beter'.

Lianne niet. Nee, Lianne moet en zal een andere activiteit organiseren die wel goed verloopt. Mijn gedachtengang op zo'n moment verloopt dan niet bepaald positief: 'straks gaan er mensen met een slecht gevoel naar huis, denken er mensen dat ik geen goede animator ben en dan zal de camping eigenaar ook wel negatief over mij denken.'

Aangezien ik deze week in mijn eentje de animatie doe, heb ik genoeg tijd om na te denken en te reflecteren. Zo ook over mijn perfectionisme.

Waar het vandaan komt weet ik niet precies, maar ik weet wel dat ik er iets aan kan (misschien wel moet) veranderen.

Niet alles kan namelijk goed gaan. Niet iedereen zal mij leuk vinden. Niet iedereen zal altijd tevreden zijn over mijn werk.

Het wordt tijd dat ik meer mijn ding ga doen, zonder na te denken over wat anderen ervan vinden. En om kritiek te kunnen krijgen zonder het gelijk persoonlijk aan te trekken. Want man, dat is vermoeiend.

Al met al, als je dit herkent: geen mens is perfect. Geen mens kan bevriend zijn met iedereen. Niemand kan zijn of haar werk perfect doen zonder fouten te maken. We zijn immers mensen!

Ik ga proberen mij meer te focussen op de positieve dingen die mensen over mij en mijn werk zeggen en de negatieve dingen meer naast mij neer te leggen. Wie doet er mee? :)

[liannevm]

What I am really saying is that you don’t need to do anything, because if you see yourself in the correct way, you are all as much extraordinary phenomenon of nature as trees, clouds, the patterns in running water, the flickering of fire, the arrangement of the stars, and the form of a galaxy. You are all just like that, and there is nothing wrong with you at all.

Alan Watts

[liannevm]

Een impulsieve fase of een levenslange beslissing?

De laatste tijd krijg ik (vooral via via) vaak de vraag of mijn bekering een impulsieve fase is of dat ik echt bekeerd ben.

Dat mensen vraagtekens zetten bij mijn geloof en mij daar niet persoonlijk vragen over stellen, vind ik echt superfrustrerend. Waarom dat zo is, wil ik graag toelichten.

Toen ik aan mensen vertelde dat ik christen was, voelde het voor mij een beetje alsof ik uit de kast kwam. Want binnen de wereld waar ik in leefde, heerst er een taboe over christen zijn. ‘Christenen moeten zich aan allemaal regeltjes houden’, 'christenen zijn saai’, 'als mensen zich bekeren gaan ze zich ineens anders gedragen’ 'christenen geloven in een sprookjeswereld’. Ik was best bang om dat soort vooroordelen over mij heen te krijgen. Want ja, ik geloof dat er een God is en ja, ik geloof dat Jezus mij gered heeft. Om daar helemaal over uit te komen vond en vind ik soms nog steeds ontzettend eng. Het is een stukje van mijn identiteit en mensen veroordelen dat zonder mij persoonlijk vragen te stellen.

Een andere frustratie is dat mensen om mij heen bang zijn dat ik hun ook wil bekeren. 'Leuk dat jij dat gelooft, maaaar het is niks voor mij hoor’, krijg ik vaak te horen als ik iets deel over mijn geloof. Ik deel alleen mijn verhaal. Ik verwacht niet van je dat je ook ineens bekeert. Ik heb respect voor je, al geloof je in het vliegende spaghetti monster.

Het laatste punt waar ik mij om kan frustreren is wanneer mensen denken dat mijn bekering een impulsieve fase is. Ja, ik ben een impulsief persoon. En nee, dit is geen impulsieve fase. Een impulsieve fase is wanneer je helemaal fan bent van een bepaalde band. Zo'n fase duurt eigenlijk nooit langer dan een paar maanden. Ik ben nu bijna anderhalf jaar christen. Ik bid sinds mijn bekering elke dag. Ik lees sinds mijn bekering elke dag uit de bijbel en ik wil steeds meer leren. Ik zou nooit van mijn leven ineens besluiten dat ik niet meer gelovig ben.

Dus mensen, alsjeblieft. Stop met die allergische reactie over het christendom, stop met veroordelen en stel in plaats daarvan vragen. Ik ben immers nog steeds gewoon Lianne.

✌🏼

[liannevm]

Afkicken

Een paar weken geleden werd ik tijdens een dienst aan het denken gezet. De dienst ging over hoe je als mens afhankelijk bent van verschillende dingen. Tegenwoordig zit iedereen bijna 24/7 op hun telefoon op Whatsapp, Facebook, Instagram, Snapchat of Twitter. Ik was benieuwd of ik ook zo’n internetjunkie was en besloot een app te downloaden die bijhoudt hoe vaak je op bepaalde apps kijkt en hoe veel tijd je daaraan besteedt.

Ik schrok me helemaal wild. Op dag één zat het gebruik op ruim 4 uur. 1 uur en 7 minuten had ik die dag op Snapchat gezeten, 1 uur en 7 minuten op Whatsapp, 34 minuten op Instagram en 22 minuten op Facebook. De rest van de tijd waren dingen als Patience, Netflix, Google en Spotify. Even je social media checken duurt niet lang, denk je, tot je dus ziet hoe veel tijd het in totaal kost. En al helemaal als je bedenkt wat je meer in die tijd had kunnen doen.

Ik besefte mij ook dat social media best veel invloed op mij had. Ik werd mij er bewust van dat ik eigenlijk best veel bezig was met het aantal likes en reacties dat ik kreeg. Ik merkte dat ik, elke keer als ik mijn Facebook had gecheckt, mij minder fijn voelde dan daarvoor. Elke keer als ik mijn Snapchat weer sloot, vroeg ik mij af hoe nuttig het nou eigenlijk was dat ik nu wist wat iedereen de afgelopen 24 uur had gedaan.

Met dit in gedachten besloot ik om vanaf die week, elke week een thema te kiezen om daarin te vasten. Zo zou ik er achter komen of ik afhankelijk ben van bepaalde dingen als social media, maar bijvoorbeeld ook als het dragen van make-up en het drinken van alcohol of koffie.

De komende weken wil ik deze ervaringen met jullie delen via mijn blog. Ik hoop jullie hiermee aan het denken te zetten en te inspireren.

Heb jij dingen waar je echt aan vast zit en waar je van los wil komen? Probeer er eens een week afstand van te doen!

[liannevm]

Tunnelvisie

Ik ben niet iemand die zich snel ergens aan ergert. Natuurlijk heb ik soms momenten dat ik even goed moet ademhalen, maar over het algemeen ben ik een geduldig persoon.

Maar er is één ding wat echt het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen. En dat is namelijk een discussie voeren met mensen die een tunnelvisie hebben.

Ik zal dit nader uitleggen met een voorbeeld. Jullie kennen vast het programma ‘Rot op met je religie’ wel. Een hartstikke interessant programma: twee christenen, twee atheïsten, een jood en een moslim zitten een week lang bij elkaar in huis en krijgen allemaal opdrachten. De deelnemers zijn behoorlijk overtuigd van hun eigen gelijk, met een hele hoop welles-nietes discussies als gevolg. Toen ik daar naar zat te kijken, vroeg ik mij af met wie ik het beste overweg zou kunnen. Met de twee christenen? Nee. Met de atheïstische man met bril? Zeer zeker niet. Met de moslim? Nope. Met de joodse dame? Misschien. Maar dat was meer omdat zij eigenlijk niks zei. Er zit in de hele groep maar één persoon waarmee ik best overweg zou kunnen. En dat was de atheïstische jongen.

Hij heeft een totaal ander beeld van de wereld dan ik en ook zijn geloofsbelevenis en zingeving is totaal anders. Maar hij stond wél open voor de meningen van de anderen. Hij was de enige in de groep die alle opdrachten gewoon meedeed, respect had voor de ander en die écht probeerde de ander te begrijpen.

Nog een leuk voorbeeld. Op mijn Instagram zet ik soms foto’s met een inspirerende tekst eronder. Deze teksten zijn meestal wel gebaseerd op mijn geloofsovertuiging en mijn geloofsbelevenissen. Afgelopen donderdag reageerde er een oud klasgenoot onder mijn foto. Hij is geen christen, maar hij benoemde wel dat hij het mooi vindt dat mensen kracht uit geloof kunnen halen en gaf daarna zijn eigen mening. Super respectvol, begripvol en zonder zijn eigen gelijk op te willen halen.

Dat zijn de mensen die ik om mij heen wil hebben. Het is zó vermoeiend als iemand alleen naar zijn of haar eigen visie kijkt, niet open staat voor wat de ander te zeggen heeft en alleen de discussie aangaat om gelijk te krijgen. Discussiëren is er niet voor om je gelijk te krijgen. Discussies zijn er voor om te leren!

Ik weet dat het veiliger is om je eigen mening en visie vast te houden en daar nooit van af te wijken. Maar sta alsjeblieft ook open voor de visie van de ander. Jouw visie hoeft daar niet gelijk door aangepast te worden, maar hoor de ander wel gewoon aan. Iedereen heeft een eigen mening over dingen, respecteer dat en laat de ander in zijn waarde. Het is namelijk gruwelijk vermoeiend als je anderen in jouw tunnelvisie probeert te proppen.

[liannevm]

Liever de keiharde waarheid met een les dan mooie woorden zonder inhoud.

Lianne

[liannevm]

Not all those who wander are lost

Unknown

[liannevm]

Ik zou willen dat ik dit moment mee kon maken. Het dansen, de vreugde en de liefde tussen die man en die vrouw. Bij het zien van dit soort foto’s heb ik echt het idee dat ik in de verkeerde tijd ben geboren.

[liannevm]

" It's a mad, mad world that we're living in Gotta keep your heads up high, can't be giving in Don't you let one day go by without praising the most High 'Cause its the only way We ever will survive "

Mad, Mad World - Shaggy

[liannevm]

‘Mijn oude leven’

Een donkere plek Niet ver hier vandaan Waar ik wegtrok Van mijn duistere bestaan

Waar mijn tranen konden vloeien Niemand die ze zag Omgeven door mensen toverde mijn gezicht zich in een lach

Gedachten in mijn hoofd Ze waren duister, zwaar en kil 'Het interesseert niemand dat ik niet meer verder wil’

~

Vandaag liep ik met een lach Langs dat bankje in het bos Het bracht herinneringen te boven Het gaf mij een gevoel van trots

Geen duister meer maar liefde Is waar ik nu op vertrouw De kracht van mijn Vader Is waar ik nu op bouw

Ga je door een diep dal En ben je klaar met leven? Houd hoop, blijf je met licht En met fijne mensen omgeven

❤️

(ik ben niet bepaald een dichter, maar vond een gedicht wel bij zo'n foto passen)

[liannevm]

Hoe ouder ik word, hoe minder ik deze wereld begrijp

Spelen op het schoolplein, buitenspelen in de wijk of spelen bij vriendjes en vriendinnetjes.. Het leven als kind ging vaak niet verder dan dat, het verste uitje was waarschijnlijk naar de stad of naar familie toe. Het wereldje van de 6-jarige ik, was dan ook ontzettend klein. Het enige waar ik mij zorgen over hoefde te maken, was of ik wel goede cijfers haalde, of ik wel goed in de klas lag en of ik wel op feestjes werd uitgenodigd. Natuurlijk ligt het er aan per kind, maar over het algemeen is het wereldje van een kind nog heel klein. Alles wat buiten dat kleine wereldje valt, is eng en hoort bij de “grote boze wereld”.

Nu, inmiddels 14 jaar later, is mijn wereld een stuk groter geworden. Ik heb inmiddels rondgereisd door Australië, een roadtrip gemaakt in Frankrijk en Ede is nu eerder saai dan spannend voor mij. Waar ik eerst alleen contact had met klasgenootjes, schoolvriendinnetjes en buurmeisjes, heb ik nu een groot netwerk met mensen die ik via allerlei fronten ken. Niet alleen via school maar bijvoorbeeld ook via social media.

Je zou denken dat hoe ouder je wordt, hoe wijzer je wordt en hoe meer je de wereld begrijpt. Maar bij mij is dit tevergeefs. Hoe meer ik van deze wereld zie, hoe meer mensen ik ontmoet, hoe minder ik begrijp hoe deze wereld in elkaar zit. Iedereen is verschillend, maar iedereen lijkt te willen dat iedereen elkaar wel begrijpt. Mensen accepteren het vaak niet dat een ander anders denkt of anders in elkaar zit.

Dat is ook precies het punt wat ik niet meer begrijp. Hoe mensen zo hatelijk tegen elkaar kunnen zijn, hoe hard en gevoelloos er gesproken wordt tegen en over elkaar. Al helemaal nu social media zo belangrijk is geworden. Mensen kunnen zo hard zijn, dat ze vergeten dat er aan de andere kant van het scherm ook een mens zit met gevoelens. En het erge is, iedereen doet er aan mee. Zelfs mensen die een voorbeeldfunctie hebben in dit land, gaan helemaal los op social media.

Ik dacht dat het binnen het christelijke wereldje wel mee zou vallen, maar helaas, hier is er ook sprake van. Een hele hoop christenen denken in hokjes en staan niet meer open voor de ideeën van anderen. Op het moment dat iemand iets deelt wat niet binnen die ideeën valt, gaat de defensieve modus aan, waar soms fikse discussies uit ontstaan.

Toen ik dit zag, veranderde mijn brein spontaan in een groot vraagteken. Wat was dit? Waarom deden mensen zo naar tegen elkaar? Het is als christen toch de taak om het licht in deze wereld te zijn? Hoe kan je het licht zijn als je alleen maar kijkt naar de verschillen van mensen, die niet accepteert maar alleen maar blijft discussiëren?

Ik zeg hiermee niet dat iedereen dit doet. Er zijn ook een hele hoop mensen die de discussies en het gehaat proberen te sussen. Maar helaas zijn dat vaak de mensen die worden ondergesneeuwd.

Hoe gedraag jij je online en offline? Hoe ga jij om met mensen die anders denken en leven dan jij? Accepteer je die mensen of ga je de discussie aan en dring jij je overtuiging op? Hoe groot is de invloed van social media op jou? En hoe laat jij je beïnvloeden door de overtuiging van anderen?

[liannevm]

Rustââgh

‘s Ochtends sta je op, kleed je je aan, werk je snel wat ontbijt naar binnen en haast je je de deur uit om op tijd op je werk/school/stage te zijn. Zo’n werkdag duurt vaak tot 17:00 uur en daarna word je in beslag genomen door de avond. Sporten, bijbelstudie, vrienden die je nog moet zien of werk wat je nog moet afmaken.

Zelf loop ik stage (zo’n 30 uur in de week), ik ben vaste oppas op dinsdag en donderdag en daarnaast zijn al mijn avonden gevuld met stage, bijbelstudies en school. Mijn weekend is meestal ook volgepland met de dingen die ik doordeweeks niet kan doen, of met mijn vrienden omdat ik die doordeweeks meestal niet kan zien. Allemaal hartstikke leuk, maar soms vraag ik mij af: waar blijft de tijd voor mezelf?

Als je altijd maar door blijft werken en geen rust neemt en geen tijd voor jezelf neemt om bij te komen, raak je vanzelf uitgeput en word je overspoeld met verplichtingen. Gisteren heb ik een voorbeeld gekregen waar ik zelf heel veel aan heb en ik wilde dat voorbeeld graag met jullie delen.

Je kan je leven met al je werk en al je verplichtingen zien als een bos wat je boom voor boom omzaagt. Aan het begin is je zaag nog lekker scherp en gaat het omzagen van de bomen goed, vind je het nog leuk werk en kost het je niet veel energie. Bij de bomen erna gaat het ook nog goed, maar je merkt dat je steeds minder energie overhoudt en dat je steeds harder moet zagen omdat je zaag bot wordt. Uiteindelijk moet je zo hard zagen om die bomen om te zagen, omdat je zaag helemaal bot is geworden. Maar de energie is op. En wat doe je dan? Rustig ergens gaan zitten en je zaag slijpen!

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat je soms even tijd moet pakken om rustig te gaan zitten en om te zorgen dat je zaag weer scherp wordt en nieuwe energie te krijgen om verder te gaan. Hoe doe je dat in het dagelijks leven?

Wat voor mij heel erg helpt zijn bijvoorbeeld dagjes rust. Mijn telefoon op vliegtuigmodus, al mijn werk voor stage en school aan de kant en gewoon even tijd voor mezelf. Schrijven, bijbellezen, stukken lopen en bidden geeft mij ontzettend veel rust. En het leuke is, op de momenten dat je rust pakt, krijg je weer nieuwe ideeën die je kan toepassen op de dagen dat je aan het werk bent!

Hoe pak jij je rust? Hoe vaak neem je die rust en gun je je dat jezelf ook?

De tip die ik gisteren heb meegekregen is om elke week één dag apart te zetten en om die dag als rustdag te pakken. Om alleen dingen te doen waar ik energie van krijg en om even niet bezig te zijn met verplichtingen. Ik ben heel benieuwd wat het effect daarvan zal zijn en of ik verschil merk in het dagelijks leven.

Wie doet er met mij mee? :)