ANTs
Τα μυρμήγκια κόβουν βόλτες στα σοκάκια του μυαλού Κάθε τους βήμα με γαργαλάει Τα μαύρα είναι ήρεμα Κινούνται σε ευθείες γραμμές πάνω κάτω πάνω κάτω πάνω κάτω Η ίδια σκέψη που γεννά νέες Κι αν αυτό τί; Κι αν το άλλο πώς; Πάνω κάτω πάνω κάτω Ατέρμονη ρέμβη Τα μαύρα 23 χρόνια μόνιμοι κάτοικοι- παράσιτα σε έναν οργανισμό με προοπτικές είπαν Τα κόκκινα ήρθαν πέρσι σαν τον ιό που αναστάτωσε την ανθρωπότητα- ξαφνικά Δεν ξέρω πότε ούτε πώς μπήκαν αλλά είναι εδώ και κάθε μέρα πολλαπλασιάζονται Αυτά δεν κόβουν βόλτες Εμφανίζονται ουρλιάζουν κι εγώ τρέχω να τα σκοτώσω Επιθετικοί ιοί Φωνάζουν "κίνδυνος" "θάνατος" "προσοχή" Συνήθως τα μαύρα βρίσκουν τα κόκκινα κι εγώ νομίζω ότι κάθε φορά που μπαίνω στο μετρό θα είναι η τελευταία η τελευταία μέρα εδώ Ταλαντώνομαι στα όρια του ελέγχου και του χάους Πάνω κάτω πάνω κάτω Εγώ κι οι εκατό εαυτοί μου που πεθαίνουν κι αναδημιουργούνται από τις στάχτες τους Παλιές σκιές που θαρρώ ότι σκότωσα Τέρατα που κοιμούνται και εκατό μυρμήγκια κόκκινα και μαύρα σαν τη σημαία που πίστευα θα μας αφυπνίσει Κάθε πρωί όλοι μαζί ξυπνάμε Κάθε μέρα προσπαθούμε να βγάλουμε μια χρονιά στα όρια της επιτυχίας και της απελπισίας Έτσι είναι Μια ταλάντωση- ένα άκρο η παραίτηση το άλλο η πειθαρχία Εγώ οι εαυτοί μου και τα μυρμήγκια Τρέφονται από τη σάρκα μου το ρεύμα των σκέψεων μου Γεννούν νέες που δεν είναι δικές μου που έρχονται να ταράξουν την ισορροπία τη συνέχεια Μουδιάζουν το σώμα και φέρνουν σε αμηχανία το σύστημα Εγώ μια μαριονέτα σε δικές μου δημιουργίες σε σκέψεις που τρυπώνουν απέξω και αναπαράγονται ή σκάνε σαν μετεωρίτες πάνω στις απολήξεις Κάθε μέρα ξυπνάμε (ακόμα) Ευτυχώς Τα μυρμήγκια κόβουν βόλτες Κάποια υφαίνουν τις σκέψεις άλλα ουρλιάζουν στα στενά του νου κι εγώ τρέχω να τα σκοτώσω Εξωτερικά ηρεμία Μια γαλήνια σονάτα σε επανάληψη και από μέσα 130 bpm σφυριά να χτυπάνε σε κάθε γωνιά ασταμάτητα --- Τα μυρμήγκια κόβουν βόλτες στα σοκάκια του μυαλού πάνω κάτω πάνω κάτω πάνω κάτω
Πάτρα, 23/04/23
