seni bir şiire düşündükçe
kanat gibi, tüy gibi,
dokunmak gibi uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma.
önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük
usulca düşüyordu bir kağıt aklığına,
belki de ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.
her yerden sen fıskırıyordu
her mektuba sinirle oturup askla muhurluyordum
senden nefret ettigim kadar seni seviyordum
birini nefret ettigin kadar cok sevmek?
ne garip sey...
















