sen koştun diye, her yolun sonu olmak zorunda değilmiş. sen sevdin diye, her çiçek açmak zorunda değilmiş. sırf sen güldün diye, gülmek zorunda değillermiş. ağladığın anlarda yanında kimse yoksa, ruhunda kendi elin varmış. kimsesizmişim. yalnızmışım. sokağın ortasında kalakalmışım ve adımlarını takip edecek kimsem yokmuş. ki, kimse de adımlarını takip edeyim diye önümde de yürümezmiş zaten. her insan maviye birkaç şey sığdırabilirmiş. umut mavi, diye bir şey yokmuş. bir kokuyu unutmamak için ağlayabiliyormuş insan. ve kimse, siz ağlarken yanınızda olmak zorunda değilmiş. ‘ama çok güzel gülmüştü.’ dediğim her şey de yalanmış. ayazda kalsam, kimse kapısını açmazmış. ve kimseden bana ev olmasını isteyemezmişim. benim öldüğüm gecelerde başkasıyla gülen bir insanı da bu denli sevmek bana acı verirmiş. korkmak kötü bir şey değilmiş. her insan korkarmış. muhtaç olduğum suda boğulabilirmişim. sevebilirmişim. gülüp, ölebilirmişim. öldüğüm kadar gülüp, güldüğüm kadar ölebilirmişim. kaçabilirmişim, koşabilirmişim. susup, ağzımı açmayabilir; konuşup, susmayabilirmişim. ben yenilebilirmişim. ama ben, böyle olduğum müddet hiç yenemezmişim. ağlayarak uyandığım gecelerde, yanımda birinin olmamasına kırılamazmışım. ben buymuşum. ben, bu kadarmışım. kararsızlıklar içimi bitirebiliyormuş. sustuğum da, konuştuğum da bana yaraymış. gülmek de, ağlamak da bana yaraymış. benim canım çok yanmış. ama ben bunca şeye, o var diye dayanmışım. yok saymışım. bir insan var diye, bin acı yok sayılabiliyormuş. bir insana da ömür adanmazmış. sonunda hep, hep kaybedermişsin. uçurumlardan düşmek zorunda değilsin yahut kuyunun dibine inmek. düşmelerden uçurum, diplerden kuyuyu yaratabilirmişsin. sen, bir şeylerin farkına varacak kadar zalim birini sevmişsin. susmalıymışsın. gülmeliymişsin. ha kızım, artık biraz da yemek yemeliymişsin.
dailybridgerton
andulkaphoto
titsay
stormborns
snowghoul
blakekathryn
gracieabrams
sugurugetos
yousharknotpass
prguitarman
ellievsbear
gamechangershow
