Fugen els somnis, fugen els desitjos, queda la calma, la placidesa. Montserrat Abelló #giraffe #unpetoalcel #sempreenmi (at Lower Sabie) https://www.instagram.com/p/B7-c6WLIA0OvWTJ1CS0-PF0pNSeV9knsoNVzU40/?igshid=1uppiybowomck
Monterey Bay Aquarium

❣ Chile in a Photography ❣
NASA

tannertan36

PR's Tumblrdome
Stranger Things
official daine visual archive
art blog(derogatory)
Xuebing Du

JVL

No title available

Discoholic 🪩

@theartofmadeline
𓃗
Misplaced Lens Cap
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

oozey mess

blake kathryn
Sweet Seals For You, Always
No title available
seen from United States

seen from United States

seen from Kosovo

seen from Colombia

seen from Türkiye
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
@lourdesfeans
Fugen els somnis, fugen els desitjos, queda la calma, la placidesa. Montserrat Abelló #giraffe #unpetoalcel #sempreenmi (at Lower Sabie) https://www.instagram.com/p/B7-c6WLIA0OvWTJ1CS0-PF0pNSeV9knsoNVzU40/?igshid=1uppiybowomck
Dos veráns en Galicia coa miña tia pilucha aprendín moito, tamén o sentido da honestidade e do esforzo, e o amor aos animais. Agora a sua memoria empeza a estar difuminada, pero estou convencida que esa mirada pícara conserva a lembranza dos días en que me levaba á feira no tractor, das tardes collendo na herba e gardando saltamontes nunha caixiña, e da tortilla coa que me recibía cando chegaba de Barcelona, cada ano a finais de xuño. Canto che quero, miña tía, e que pena que non cho disen cando aínda me podías contestar. (at Santa Comba, Galicia) https://www.instagram.com/p/B7RfrL4IKyXHPUO35MG1qBLP4_B1YNP5OLTW6M0/?igshid=1lcp853jf78l6
I si Déu existís? #unpetoalcel (at Monasterio de Suso) https://www.instagram.com/p/B6lqr9bIwuSQzuabZWDH939WlDQF7QXgteDeVE0/?igshid=apmu0i1n4y0
Et penses que no et passarà mai, que no et pot passar, que tu ets l'única persona al món a qui cap d'aquestes coses no passarà mai, i llavors, una per una, et comencen a passar totes, de la mateixa manera que passen a tothom".
Paul Auster, Diari d'hivern
Vosotros habéis tenido una hermosa amistad. Quizá algo más que una amistad. Y te envidio (...) La mayoría de los padres esperan que todo pase o rezan para que sus hijos se recuperen pronto. Yo no soy un padre así. Si hay dolor, aliméntalo. Si hay una llama, no la apagues, no seas cruel con lo que sientes (...) Nos despojamos de tanto con tal de curarnos lo más rápido posible, que acabamos rompiéndonos a los 30 años. Cada vez tenemos menos que ofrecer cuando empezamos con alguien nuevo (...) Nuestros corazones y cuerpos se nos regalan una vez en la vida. Antes de que te des cuenta, tu corazón ya está gastado. Y llegará un punto en que nadie querrá mirar tu cuerpo. Menos aún acercarse a él. Ahora sientes tristeza, dolor, pero no lo mates, ni con ello el placer que has sentido.
Call me by your name
Amb quina convicció que enganyo de vegades els pacients! Però ser metge és també això: tenir capacitat de mentir persuasivament quan la veritat és el contrari de l'esperança.
Miguel Torga, escriptor i metge portuguès
#omar #amor #calagoloritze #orosei #sardinia (en Cala Goloritze)
#toteslestardorscomaquesta #calamariolu #sardinia (en Cala Mariolu, Sardinia)
“La calle más alegre del mundo, la calle donde viven juntas a la vez las cuatro estaciones del año, la única calle de la tierra que yo desearía que no se acabara nunca, rica en sonidos, abundante de brisas, hermosa de encuentros, antigua de sangre: Rambla de Barcelona”. Federico García Lorca
El carrer on vaig viure 20 anys de la meva vida.
T’estimo Barcelona.
T’estimo Rambla.
A mi ja m’agrada, la gent estranya. En aquest món, de qui no et pots refiar és de la gent que sembla normal i que fa com si dugués una vida ordenada.
Haruki Murakami, escriptor japonès
avui ens hem aixecat girats #election2016 #upsidedown
#settotalavida #guyamisland #mindanao #philippines #llocsonemtrobareusimaiemperdo #hostalcanaletas #pinoyhappiness (at Guyam Island)
Massive wedding in a Philippine mall #iloilo #panay #philippines #pinoy #youmaykissthebride #vivanlosnovios (at Iloilo City, Philippines)
When your paradise means hell for others #UNHRC #antoniabeach #gigantesislands #iloilo #panay #philippines #yolanda #sometimesitsnotthatfuninthephilippines
el lugar donde quiero volver #kagunsuanisland #gigantesislands #iloilo #panay #philippines #itsmorefuninthephilippines #pinoypeople
Sempre he viscut en àtics. Àtics amb terrasses àmplies, primer, i àtics amb balcons considerables, després. Les finestres que recordo sempre han tingut forma de porta, de porta amb vidres a la part superior o de porta corredissa tota de vidre. Potser per aquest motiu no és gens estrany que un dels impactes més forts que he tingut cada vegada que he hagut d’ingressar en un psiquiàtric hagi estat, precisament, la inexistència de finestres. I és que, malgrat que n’hi ha, no fan la funció d’obertura ni de connexió amb l’aire i amb el paisatge exterior sinó més aviat tot el contrari.
Anna Altisén, Quan vaig deixar de ser natura lleugera (Barcelona: Empúries, 2013)
Milers de toris en un temple màgic #fushimiinari #kyoto #japan