medine

Stratejik İletişim Ve Sosyal Ağlar Ödev

[m3ddenly]

Blogumda farklı konularda yazılar paylaşmayı sevsem de odyoloji öğrencisi olduğum için bu alan benim için ayrı bir yere sahip. Odyoloji, işitme ve dengeyi değerlendiren, tedavi süreçlerinde aktif rol alan bir bilim dalı ve insanların iletişim kurabilmesi için ne kadar hayati olduğunu öğrendikçe bu alanı seçme kararım daha da güçlendi. İşitme kaybının bir insanın sosyal hayatını, eğitimini ve psikolojisini nasıl etkilediğini gördükçe küçük bir cihazın, doğru bir testin ya da doğru yönlendirmenin bir insanın hayatını tamamen değiştirebildiğini fark ettim. Bu nedenle odyolojiyi yalnızca sağlıkla ilgili bir bölüm olarak değil, insanların dünyayla yeniden bağlantı kurmasını sağlayan bir meslek olarak görüyorum. Eğitim sürecimde hem teknolojiyi hem bilimi hem de insanla iletişimi bir arada götürebilmek bana çok değerli geliyor ve odyolojiyi seçmemin temel nedeni de tam olarak bu: bir kişiye yeniden duyma fırsatı vermenin tarif edilemez bir anlam taşıması.

[m3ddenly]

Blogumda hayatımda ilgimi çeken her şeyi paylaşmayı seviyorum ve odyoloji öğrencisi olarak işitmeyle ilgili konular benim için ayrı bir yerde duruyor. Elimde gördüğünüz küçük cihaz bir koklear implant ve bu yazıyı özellikle paylaşmak istedim çünkü küçücük bir parçanın bir insanın tüm dünyasını nasıl değiştirdiğini görmek beni her zaman etkiliyor. Koklear implant, ileri derecede işitme kaybı olan bireylerin yeniden duymasını sağlayan bir teknoloji; sesleri dijital sinyallere dönüştürerek işitme sinirine iletiyor ve beyin bu sinyalleri “ses” olarak algılıyor. Yani doğal işitme yolu çalışmasa bile bu cihaz insanların iletişim kurmasını, sosyal hayata karışmasını ve sevdiklerinin sesini duymasını mümkün kılıyor. Kişisel markamı bu blogda odyolojiye olan ilgimi anlatarak oluşturmak istiyorum ve hedef kitlem hem sağlık alanına ilgili gençler hem de işitme kaybı yaşayan kişiler. Bu nedenle bu tarz içerikler paylaşmayı önemsiyorum. Fotoğraftaki cihazı ilk kez elime aldığımda teoride öğrendiklerimin gerçek hayatta ne kadar büyük bir etki yarattığını daha iyi anladım. Siz de bu konu hakkında merak ettiklerinizi yorumlara yazabilirsiniz; birlikte öğrenmek benim için çok değerli.

[m3ddenly]

Bu fotoğrafı çekerken beni durduran şey binanın kendisi değil, camın önüne örülmüş o el işi oldu. Gri ve sıradan görünen bir yapının içinde, tamamen kişisel bir dokunuş vardı. Muhtemelen bir kadın, evin içinden dışarıya uzanacak şekilde, kendi emeğini pencerenin önüne bırakmıştı.

Bu detay bana şunu düşündürdü: Günlük hayatta pek fark etmediğimiz küçük el işleri, yaşadığımız yerlere aslında ciddi bir renk ve sıcaklık katıyor. Dantel, örtü ya da örgü gibi işler çoğu zaman “eski” ya da “önemsiz” görülüyor ama mekânın havasını değiştiren asıl şey bazen tam da bunlar oluyor.

Bu blogu oluştururken ilgimi çeken böyle küçük ama anlamlı detayları paylaşmak istedim. Büyük konular ya da iddialı hikâyeler değil; gündelik hayatın içinde gözden kaçan emekler, dokunuşlar ve detaylar. Bu fotoğraf da tam olarak bunu anlatıyor.

Hedefim, benim gibi yürürken etrafa bakmayı seven, bir pencere önünde duran örtüyü ya da bir ev izini fark eden insanlara hitap etmek. Çünkü bazen bir mekânı asıl yaşanır kılan şey, içindeki insanların bıraktığı izler oluyor.

Sizce de bir yere asıl ruhunu veren şey, bu tür küçük kişisel dokunuşlar değil mi?

[m3ddenly]

Dersler, sınavlar, sürekli bir yerlere yetişme hali…

Bazı günler gerçekten kendinle ilgilenmeye enerjin kalmıyor. Ama ben şunu fark ettim: kendine bakmak illa büyük şeyler olmak zorunda değil.

Bu fotoğraftaki kâse benim için hızlı ama iyi bir ara öğün. Evde olan şeylerle hazırlanıyor ve gün içinde beni biraz toparlıyor. Yoğurt, meyve ve birkaç ekleme… Hem gözün doyuyor hem miden

Öğrenciyken en zor şeylerden biri düzen kurmak. Dışarıdan yemek her zaman daha kolay geliyor ama bir noktadan sonra insan kendini daha yorgun hissediyor. O yüzden arada böyle küçük ama daha dengeli tercihler yapmaya çalışıyorum.

Bu blogda genel olarak günlük hayatta işime yarayan, uygulaması zor olmayan şeyleri paylaşmak istiyorum. Mükemmel beslenme, kusursuz rutinler değil; gerçekten yapılabilir olanlar.

Senin gün içinde kendin için yaptığın küçük bir şey var mı?

Belki kısa bir mola, belki sevdiğin bir yemek…

[m3ddenly]

Masam genelde böyle.

Bir yanda ders notları, diğer yanda yarım kalmış çizimler. Bilgisayar açık, defter açık… ama kafam bazen hepsinden biraz uzak.

Ders çalışırken tamamen kopmamı engelleyen şeylerden biri çizim yapmak. Bazen sadece birkaç dakika karalıyorum, bazen de fark etmeden daha uzun sürüyor. Özellikle yorulduğumda, çizmek beni sakinleştiriyor. Sanki zihnimde birikenleri sessizce dışarı bırakıyorum.

Öğrenci olunca her şey üst üste geliyor. Yapılacaklar listesi kabarıyor ama motivasyon aynı hızda artmıyor. O anlarda masama asılı çizimler bana iyi geliyor. “Devam edebilirsin” gibi bir şey söylüyorlar sanki.

Bu blogda sadece dersle ilgili şeyleri değil, bu sürecin içindeki küçük kaçışları da paylaşmak istiyorum. Çünkü öğrencilik sadece sınavlardan ibaret değil; aralarda nefes aldığımız anlar da bu hikâyenin parçası.

Sen ders çalışırken kafanı dağıtmak için ne yapıyorsun?

Müzik mi, çizim mi, kısa molalar mı?

[m3ddenly]

Sabah 6.

Kulaklıkta tek bir şarkı, soğuk bir hava.

Şehir henüz uyanmamışken insan kendi sesini daha net duyuyor.

Kalabalık yok, gürültü yok; sadece düşüncelerim ve ben.

Bu blogta, günün kimseye ait olmayan saatlerinde doğan hisleri yazıyorum:

sessizliği, müziği ve insanın kendine yaklaştığı o anları.

Peki ya sen?

Günün en çok hangi saatinde kendini duyabiliyorsun?