Er zijn zo van die dagen...
Vandaag wegens een stomme miscommunicatie mijn gehele namiddag verspild met te wachten. Te wachten en er uiteindelijk nog niets uit halen. Vreselijk. Uiteindelijk wel door m'n eigen koppigheid. En daarna kwam de dreun van beschaamdheid. En de dreun van het besef van mijn eigen tekortkomingen. Mijn eigen reactie, emotionele reactie. Want gedurende een uur, bleven die tranen maar komen... Zo heb ik me nog nooit gevoeld. Raar. Maar dit voelt niet ok. Is het de vermoeidheid van de afgelopen weken die zich wreekt? Of is er iets meer, iets groter aan de hand? Geen idee. Maar dit geeft me geen goed gevoel. Maakt me angstig. Maakt me diep van binnen heel verdrietig.
Kom op. Op naar meer en beter. Jij kan dit.












