Verbo Carofactum Est.

[mavihayaller]

erken biten yaz gecelerinden, erken uyuyan insanlardan, çok rahat uyuyabilen insanlardan, uyuyabilen insanlardan, tükenen alkolden, mantıklı insanlardan, başarılı insanlardan, güçsüz gözükmemek için teatral halleri olan insanlardan, böceklerin bastığı kurumuş ağaçlardan, tükenen alkolden, erken ölümlerden ve ‘’bazen…’’ ile başlayan edebi metinlerden nefret ederim.

bazen insanın kendisini budaması gerekir. sosyal hayata küllerinden doğarak, göğüs kafesinde beyaz bir boya iziyle, ‘’daha güçlü’’ gibi altı boş bir tanım ile değil de, daha kendi gibi karışması gerekir. dışarıdan duyulmasa bile en azından içinden ‘’yaşıyorum ulan’’ şeklinde bir çığlık atması gerekir. bazen insanın ormanından taşınıp, kendisini o muhteşem yalnızlığıyla budaması gerekir. evet bazen… mesela bu paragraftan nefret ettim, aramızda kalsın.

hayatımızdan geçip giden insanların üstümüzde bıraktığı o kekremsi tat ve kudretli ara durak hissi, hayatlarından sadece geçip gittiğimiz insanların üstünde bıraktığımız o ekşi tat ve kudretli ara durak hissi, geceleri cern’de iki atom gibi birbirine çarpıyor duruyor ve çok şey katıyor bize, çok şey öğretiyor. mesela bir bina için kolonun önemini… ilk aklıma gelen bu oldu. sanki evrendeki bütün hikayeler aynı otobanda geçiyor. hepimiz seyir halindeyiz sanki, dönüp dolaşıp birbirimize denk geliyoruz. ürkütücü bir döngü…

bazen kendimi nepalli bir dağcı gibi ya da nepal’deki bir dağ gibi yorgun hissediyorum. çok uzun süredir tırmanıyor gibi ya da çok uzun süredir yerimde sabit duruyorum gibi... o kadar güçlü biri değilim. bunu fark edeli yaklaşık otuz sene oldu… güçlü olmak gibi bir talebim de yok, dikeylik prensibine çok inanmam. sadece hür irademle yıkılmayı ve hür irademle tekrar ayağa kalkmayı talep ediyorum. bazen zemine karşı platonik hisler beslediğimi düşünüyorum. bazen… al işte, bu paragrafı da sevmedim.

neyse…

uyuyabilen insanlardan, tükenen alkolden, erken ölümlerden ve ‘’bazen…’’ ile başlayan edebi metinlerden nefret ederim.

bunu söylemek için bu saçma metni kaleme aldım.

bazen olur böyle şeyler…

bazen.

[mavihayaller]

gözünde görüyorum neriman abla, hiç etrafından dolaşma o hissin, yine hükümetler devrilmiş içinde. asılmış çoğunluğun ya da çocukluğun. yarın da bir gündür, sen neden zamanı yuttun bu kadar? niye bir balon gibi şişirdin içinde? tabii ki alırım neriman abla, lafı olmaz, ayıp sana… iki şişe şarap, bir ekmek, iki paket sigara. kendini salacağına, sepetini sal bana. alırım ben, yeter ki yine binme o salıncağa. sen beceremiyorsun çünkü bu yükü taşımayı, o tepeyi aşmayı. sen beceremiyorsun. gözünde görüyorum neriman abla, hiç etrafından dolaşma o hissin, yine karıncalar birikmiş içinde, tuz dökmüşsün önlerine, cenaze kalabalığı gibi toplanmışlar bir yere. paslı bir tırmıkla kopardığın sarmaşıklar toplanmış evine. ne sundurma gözüküyor, ne sen. yarın da bir gündür neriman abla. sen bugünden kendin hakkında elektrik direklerine asacağın kayıp ilanları basıp durma. elbet sen de görünürsün bir ağustos akşamında lafı olmaz ayıp sana… tabii ki alırım iki şişe şarap, bir ekmek, iki paket sigara.

[mavihayaller]

saat; balkon zemininde salyangoz

hep azdan kaçtım ya da hep içimdeki alcatraz’dan. az sevilmekten, az sevmekten, az yaşamaktan… bana bir şehrin anahtarını verdiler, ben savaş alanındaki komutan kimliğimden utandım. her gece, uykunun tutmadığı her gece, asansör boşluğunda kendimle karşılaştım. aynı anda hem bir şeyleri bekler hem de aynı şeyden kaçar halde. azdan ya da alcatraz’dan…

saat; ait olduğu yerden bihaber salyangoz, balkon zemininde.

[mavihayaller]

her şey bulundu sırasıyla

önce sen, sonra atlantis

dün gece de cevat abi’nin zulayı patlatmışlar

kiliseden çaldığı şaraplar gitti.

uzun uzun ağladı,

sadece avucundaki cevizleri kırarak

orada anladım;

herkesin gözyaşı dökme biçimi farklı

kimi susarak

kimi koşarak

kimisi de sadece ekmeğin içine peynir koyarak.

sonuç olarak burası yorgun bir şehir,

ya da yorgun bir mermi

eksi on derecede terminalde bir ateş böceği

sırt çantasında şişeler

o da biliyor; bir gün her şeyin biteceğini.

önce sen, sonra atlantis.

henüz yüzünü yıkamayan

aynada şişmiş gözleriyle bakan bu sovyet çocuk

lenin’den kaçtı,

teninden kaçamadı.

yadigar bir sandığa gömdüğüm,

ortaya çıkmasın diye de çimento döktüğüm,

kolay bulunmasın, yerküreden de uzaklaşsın,

irtifası yükselsin diye de caraskala bağladığım

her şey…

bu son cümleyi ben de anlamadım.

önce sen, sonra atlantis, sonra her şey…

insan olmak için biraz da kaybetmek gerekir.

sonuç olarak kimse o kadar muktedir değildir.

anlamamış olabilirsiniz;

cevat abi’nin şarapları çalan,

donmak üzere olan bir ateş böceğidir.

[mavihayaller]

kemerime bir delik daha açtım,

dokuz dakika önce elma soyduğum mutfak bıçağıyla.

alea iacta est…

bir kavak ağacının altında

müptelası olduğum sesten uzakta

müptelası olduğum sesi dinliyorum.

ciğerimde yüz yaşına yeni basmış bir eskimonun hırıltısı,

bazı şeyleri sadece öksürdükçe anlıyorum.

maksadı olmayan bir manevra

ait olmadığı tali yolda,

kaburgası çatlak bir kadavra

talihsiz bu dünyada.

iki şeye benzetebildim kendimi

sonsuz ihtimaller arasında

alea iacta est…

her an kellem gidebilir,

her an hükmedebilirim her şeye

sana tam olarak anlatamadım;

bir sadrazam kuşkusu var içimde.

ben kimim?

diye

sorup duruyorum kendime.

ve sonra öksürüp

anlıyorum;

kanatlanmasa düşmezdi kara şahin.

alea iacta est…

ya kırık gelecek

ya da kırık gelecek.

[mavihayaller]

bir adada mahsur kaldım

ya da mahzun

kıyı şeridinde kederli flamingolar

batın bölgeleri kırmızı

ya da turuncu

her şeyi kabul ettim de,

kumda ne işi vardı bir kuşun?

keman çalıyor duyuyorsun,

açık yaralarımıza dair.

açık yaraları çok severiz ikimiz de,

ya da açık denizleri…

keman çalmıyor duymuyorum

ne bir hekimbaşı gelecek artık,

ne de kendini bile taşımaktan aciz bir tekne.

bir adada mahsur kaldım

ya da meftun.

bir trende

saat kulesine bakarak

kulağını kesen

filozof kimdi?

platon?

yok yok eflatun.

her şey karıştı zihnimde

sualsiz cevaplara boğuldum açık denizde.

bir adada mahsur kaldım

ya da mahzun

sahi kumda ne işi vardı bir kuşun?

[mavihayaller]

ben o evden taşındım,

yakınından tren geçmiyordu

ve hiç ısınmıyordu.

nakliyat kamyonuyla irfan abi’ye

uğradım.

bir an gözümü yummadım

bir an o’an olmadı.

ama uğradım.

on iki bin gün boyunca

özenle dizdiğim domino taşlarını

kentin en yüksek tepesinden,

sadece serçe parmağımdan aldığım kuvvetle yuvarladım.

ortaya kayda değer bir şekil çıkmadı.

akerdeon çalmayı da bıraktım,

sönmüş akciğere benziyordu zaten.

günden güne sönmüş akciğere benziyor her şey,

muallak varlığım bile,

mualla bile.

konsolide oldu size kurduğum cümleler,

-tutarlı biriyim artık-

bile diyebilirim,

on ikiye vurunca akrepler ya da şişeler.

beynim sussun diye yürüdüm,

sadece beynimde konuşan adam sussun diye yürüdüm.

kimsenin olmadığı geceleri iyi tanırım,

tam olarak öyle bir gecede

parkın en köşe bankında uyuya kaldım.

sabahında çocukluğumdaki meydan büfelerini hatırlatan

küçük bir meydan büfesinden

yani dolaylı yoldan

yani çocukluğumdan bir mecmua aldım;

kapağında kaşında yara bandı olan güzel bir kadın vardı.

onu ve kimsenin olmadığı geceleri iyi tanırdım.

anneme göre kırılan cam bardaklarına benziyorum ben,

her an elden kayacakmışım gibi geliyor ona.

kimsenin topuğunun kanamasına sebep olmadım ben,

kusura bakmayın,

her gece dört-altı nöbetini ben alamam.

nakliyat kamyonu

şahsi karadenizimde battı,

sahil güvenlik devrede,

anlam diye şey kalmadı bu evrede.

balıklar ve ben.

akrepler ve ben.

şişeler ve ben.

taşındım ben o evden.

çatısı akıyordu,

yüzüme gelen su damlaları

yara bandımı çıkarıyordu

kaşımdan.

ya da kaşından…

mecmuada gördüm.

[mavihayaller]

arap kağıdına bir marlboro sardım,

keşke dün o kadar gülmeseydim seninle.

anlamı olan her şeyi unuttum,

üstümü bile örtmemişim gece,

uzun zamandır eve reçel almamışım,

anlatamıyorum kimseye,

tek parçalı bir yapbozun

o tek parçası kayboldu.

renk körü bir ressamın

önünde boş bir tuval

ne çizecek?

arap kağıdına bir marlboro sardım,

yazacağım o şiir

hangi amaca hizmet edecek?

keşke dün o kadar gülmeseydim seninle.

kantara girdim daha yeni,

kemiklerimle beraber,

o meşhur filmin son sahnesindeki

poşet gibi,

kaliteli bir rüzgarda

trakya semalarında görünürüm sanki.

artık düşmekten ya da çakılmaktan ziyade,

süzülmekle alakalı korkularım var,

bunca gariban kuşun sapanla vurulduğu dünyada.

az kuyu görmedim ama

bu…

tırmanma hevesimi içimden söktü.

ne yapayım?

elim titriyor, ben de şarabı döktüm.

arap kağıdına bir marlboro sardım,

elimde sarı bir bez,

yarım yamalak bir hijyen,

bir de sana şey diyeceğim;

keşke dün o kadar gülmeseydim seninle.

yarın yine sileceğim bir dilekçe yazdım tanrıya.

tabii ki yürürlüğe sokmayacak,

o ilahi kararlılıkla.

başım eskisi kadar dertte değil karanlıkla,

ışık kapalı da

uyunuyormuş,

insanın uyumaktan başka çaresi kalmayınca.

arap kağıdına bir marlboro sardım,

senin de ağzın çamur gibi mi?

keşke dün o kadar gülmeseydim seninle,

bugün çok ağlayasım var,

iyi mi?

[mavihayaller]

bir kitabın giriş cümlesinde yazıyordu;

istanbul’da tifüs, memlekette zelzele…

tren garının birinde,

bu havada ceketsiz bir hergele.

dilini bilmediğim o kabileden vazgeçtim.

son mızrağı da sapladım kendime.

vahşi ormanda tek başıma yürürken

ruhumdaki engizisyon mahkemesine çıktım

dün gece de.

vicdanım, üstünde betakaroten kırıntıları olan

bir rende kadar delikli

kar suyu sızıyor kalbime

haddimden fazla gururlu ve deliydim.

dün gece de.

şarkıda şöyle bir cümle geçiyordu;

yolcular ellerinde tek gidişlik bir bilet.

niye hala kusur arıyorum bu dünyanın temelinde?

tren garının birinde

gazete üstünde zeytin yerken

resimdeki ünlüyü tanımadım

dün gece de.

bulmacaların ve labirentlerin ortasında,

sanki girit’teyim.

kimliğim kördüğüm,

avucuma çizdiğim harita terden silindi,

iki ucunda da ışık olmayan bir tüneldeyim.

diyemedim de…

biraz daha uyuyalım mı dedim

dün gece de.

[mavihayaller]

hazirandan daha yakın bir şubat var. yılın en keyifsiz dönemine girdik. yağmur sigaramı söndürüyor, kırk beş derece açıyla sepkenli yağıyor. okyanusun ve günün ortası. ağzımda bir kömür tadı var, göz altlarım şiş, ellerimde yanık izleri, bu sabah da yataktan çıkasım gelmedi. kendimden hiç bu kadar iğrenmemiştim. ayak bileklerimde gemici düğümleri, mavnacı ve izbarço, şairin de dediği gibi ‘’… bana ve suçlarıma dolanan’’. tornado ortasında bir gemi, içinde de yetim bir miço. niye her şey daha da zorlaşıyor? niye konserveyi açınca ortasından müzikle beraber bir balerin çıkmıyor? önümüzde hazirandan daha yakın bir şubat… okyanusun ve günün ortası. biz sahil güvenliğe değil de, sahile çok güvendik. elbet kıyıya varırız diye. insanın canı kum çeker mi? çekiyormuş. insan bilemez mi, gemici düğümlerini kesecek makasın pasının, hangi rutubetten geldiğini? bilemiyormuş. ama omurgasını ortadan ikiye bölecek tornadoyu, bir gece önceki esintisinden tanıyormuş. hazirandan daha yakın şubat.

[mavihayaller]

her şey bulundu sırasıyla

önce sen, sonra atlantis

dün gece de cevat abi’nin zulayı patlatmışlar

kiliseden çaldığı şaraplar gitti.

uzun uzun ağladı,

sadece avucundaki cevizleri kırarak

orada anladım;

herkesin gözyaşı dökme biçimi farklı

kimi susarak

kimi koşarak

kimisi de sadece ekmeğin içine peynir koyarak.

sonuç olarak burası yorgun bir şehir,

ya da yorgun bir mermi

eksi on derecede terminalde bir ateş böceği

sırt çantasında şişeler

o da biliyor; bir gün her şeyin biteceğini.

önce sen, sonra atlantis.

henüz yüzünü yıkamayan

aynada şişmiş gözleriyle bakan bu sovyet çocuk

lenin’den kaçtı,

teninden kaçamadı.

yadigar bir sandığa gömdüğüm,

ortaya çıkmasın diye de çimento döktüğüm,

kolay bulunmasın, yerküreden de uzaklaşsın,

irtifası yükselsin diye de caraskala bağladığım

her şey…

bu son cümleyi ben de anlamadım.

önce sen, sonra atlantis, sonra her şey…

insan olmak için biraz da kaybetmek gerekir.

sonuç olarak kimse o kadar muktedir değildir.

anlamamış olabilirsiniz;

cevat abi’nin şarapları çalan,

donmak üzere olan bir ateş böceğidir.

[mavihayaller]

içi oyulmuş başka bir evrene açılan o çekmecede

çürümüş ceviz,

bana bile bol gelen bir ceket

ve boş bir tuval var.

batın bölgesi şişkin bu dünyanın,

epik anları ve nispeten amortileri

kahvaltı saatlerine denk geliyor ya da geliyorlar

metaforik olarak kurşun yemişler de

niyeyse metaforik olarak kurşun yemişleri

arıyor ya da arıyorlar

clark kent’in yerini bile bilmediği

o ankesörlü kulübede

on dört milyar içi oyulmuş

jeton var.

manyetizmayı gözünüzde büyütmeyin

bizim pasajda üç liraya mıknatıs satıyorlar.

zihnimin üst kısmında artı eksi kutup

cenaze günleri ve tepside fazla kavrulmuş helva

artık eskidi rüzgarın, pelerin ve kahramanın

üstünde olan etkisi.

şey bir de kuşların…

onlar da duruyorlar

artık anlam ifade etmiyor

fezanın ilahi dokunuşları

debelenip

debelenip

duruyorlar

pencereye açılan çekmecenin önünde

van gogh’un kulağını kestikten sonra

yaptığı tablolar

ve bugün de üstümde bana bile bol gelen bir ceket var.

[mavihayaller]

susturma beni

iki satırlık nefesim kaldı

bir kadavraya döndüm farkındayım

kadavra da ona dönüştüğümün farkında

çok güzel uyuyorsun

beni susturma

endüstriyel bir matkap deliyor ruhumu

sen de duyuyorsundur sesleri

ikinci dünya savaşı berlin’i gibi

içimdeki fabrikada çocuk işçiler

hepsi erkenden büyüdüğüne pişman

tıpkı benim gibi

susturma beni

sabah altı

senin aksine çok güzel uyumadım

bir yerlerde kutsal bir bando çıktı sokağa

ben yine duymadım

ne balkonda denk geldim

ne de balkonunda

duymadım

beni susturma

müptelası olduğum o çocukluk hançerini

çıkarıp çıkarıp kalbime sokmaya

doymadım

kusura bakma

ve beni susturma

yolumu kaybettim ormanda

ardımdan ekmek kırıntısı da bırakmıştım aslında

ne kurt tarafından yendim

ne de zehirli bir elma yedirildi bana

rahatsız edici derecede

yolumu kaybettim

artık burası orman mı?

fikir sahibi bile değilim.

susturma beni

uyumadıkça daha da soğudu tenim

karla kaplı dağların ortasına düşen

bir rugby takımı gibi

saat altı

baktım kurt gelmiyor,

yemiyor beni,

beni susturma,

ben de kendimi yedim.

kendimi yedim durdum,

erken büyüdüğüne pişman

çocuk işçi gibi

kusura bakma

ve susturma beni.

[mavihayaller]

dört metrekarede çernobil, odamda radyasyon sızıntısı var. akşamdan kalma kurmayları, faytonlarla aldırdık evinden, acil toplantı ve kırmızı kodlu uyarı… radyasyon nasıl hızlı yayıldıysa artık, atların sekiz bacağı var, ikisi kırık.

hızlandıkça unuttuğumuz, yavaşlayınca hatırladığımız onca şeyin girdabında, ayağımızda milan kundura, bir kış daha bitsin diye bekliyoruz. her şeyden vazgeçtik de, bir üşümekten vazgeçemiyoruz. taşrada, gürül gürül yanan bir sobanın üstünde, bıçakla kesilmemiş bir adet kestane olasım var. biraz ısınasım, biraz da patlayasım var anlayacağınız. kestane durumu opsiyonel olsun ama benim artık iyiden iyiye bir adet olasım var. yıl 1491, amerika kıtasıyım, aynı takvim yılı içinde paslı bir tüfekle colombo vuruluyor. nefis bir senaryo… bir adet keşfedilmemiş kara parçası sonsuzluğun içinde isimsiz tanımsız yalnız sessizce kendi bildiği yöntemle yaşlı evrene hizmet ediyor… virgül koymayı unuttum, siz halledersiniz.

dört metrekarede çernobil, odamda radyasyon sızıntısı var. akşamdan kalma kurmayları, faytonlarla aldırdık evinden, acil toplantı ve kırmızı kodlu uyarı… radyasyon nasıl hızlı yayıldıysa artık, atların bacağı yok.

her şey pencereyi açınca geçiyor. cümleyi tekrarlıyorum; ‘’her şey pencereyi açınca geçiyor’’. bu öğretiyi, odama giren bizon büyüklüğündeki kara sineğe borçluyum. ve onun yedi milyon desibel vızıltısına… ve ve mesnetsiz öfke nöbetime… her şey pencereyi açınca geçiyor. yanlış anlaşılmasın ben pencereyi açmadım hala, hatta bu metni ayak baş parmağımdaki sinekle beraber kaleme alıyorum. oksijen ya da gün ışığı gibi bir talebim yok benim. stephen king’in 17. öyküsündeki kasabayım ben. sisli ve şehir merkezine uzak… çok gizli bir deneyden ötürü bazı anomaliler var ruhumda ve dört ton bir tarantula… o yüzden ciddiye alamam, sineği terlikle öldürürüm ben. sizin için dedim.

dört metrekarede çernobil, odamda radyasyon sızıntısı var. akşamdan kalma kurmayları, faytonlarla aldırdık evinden, acil toplantı ve kırmızı kodlu uyarı… radyasyon nasıl hızlı yayıldıysa artık, faytonlarda at yok.

25. ile 26. sahneyi bağlayamadım. karakter karar aşamasındaydı. hayatını komple değiştirecek o kararı vermek zorundaydı. hiç karar almasa olmaz mı diye düşündüm. o zaman da film 25. sahnede yarım kalacaktı. hiç karar almadan yetişkin olur muyuz? galiba hayır.

kararsız yetişkin olmuyormuş, atsız fayton oluyormuş.

neyse.

esen kalınız, pencereyi açık bırakınız.

bir de şey; merry christmas.

[mavihayaller]

aşağıdaki köye giden suyun önünü kestim.

yeni düşmanlar edindim haliyle.

işin garip tarafı; benim bostanımda sulayacak hiçbir şeyim kalmamıştı.

yine de, aşağıdaki köye giden suyun önünü kestim.

dolaptaki yaprak sarma,

içimdeki asgari umut

ve dopamin

tükendi.

böyle şeyler üst üste olur zaten.

üst üste gelir damarlar

ve sırf üşendiğin için kapatmadığın

yaralara dair uyarılar.

güzergahımın üstündeki tek bağlantı yoluna

asfalt değil cıva dökmüşler gibi.

o cıva da eridi.

yolda olmanın ya da varmanın

herhangi bir ihtimali kalmadı.

aynada gördüğüm tek şey;

düşük omuzlu bir deriydi.

rüyamda karnı yarılmış bir bizon gördüm,

herkes tüneldeydi.

karnıyarık bizondan çiçekler fışkırdı dünyaya.

patlıcandan değil papatyalardan bahsediyorum.

ya da güllerden.

sahi bugün neydi günlerden?

hatırlamanın herhangi bir ihtimali kalmadı.

sonra uyandım.

parka gittim.

beni oyuna almadı

dudak kenarlarında beyaz leblebi tozu

olan çocuklar.

ben de kırıverdim içi misket dolu kavanozu.

mevcut oyuna dahil olamayınca

bir sonraki oyunu bitirdim.

artık ismim akıntı çağanozu

her yere kuraklık getirdim.

sahi cıvanın erime noktası kaç derecedeydi?

ya da cihanın?

[mavihayaller]

kusursuz bir biçimde kopmuş binlerce misina,

tam altında kafatasımın ölü balıklar,

ölü boksörler,

ölü hücreler,

şahsım dışında herkes kırmızı köşeye konuşlanmış,

öyle gurbetçiyim kendime işte

şahsi kışımda.

çakmak cebimde ne tambur kaldı

ne de tabure.

ışığı yeni yeni açmıştım aslında,

yeni yeni öğreniyorum,

harp kökünden geliyor galiba harabe.

şu an çatı katında ya da alnımın çatında,

yedi yaşımdan bile öfkeli bir kasırga,

türkü tutturmuş

o dilde.

o değil de;

neyse.

galiba harabe.

[mavihayaller]

o yokuştan öpüyorum seni

ya da o kuştan.

şair olmasam,

oturaklı olmayı dilerdim tanrıdan.

dengeli.

elinde dinamit yerine,

simitle gezen bir delikanlı.

ama çok seçenek vardı

siyah poşetin içinde;

ya harp meydanında timur’um.

ya da üçüncü evre tümörüm.

ya da ya da üçüncü evde satürn.

beynimde çember şeklinde toz bulutu,

bu nedenle deklare ediyorum bu mektubu.

silinmez yerine tükenmez isminin

verildiği o kalem.

yanlış bir persona ile o barda

mürekkebinin tükendiğini anlatmaya çalıştı onca insana.

onca insan da farklı personaları ile oradalar bu arada.

herkes nasıl da

aslında başka biri?

schrödinger’e hak veriyorum artık;

herkes hem ölü hem de diri.

artık beton kuruyana kadar kullanılan

o tahtalara benzetiyorum kendimi.

ya da hijyen sorunu ortadan kalkınca

çıkarılıp atılan bir galoşa.

gerek var mıydı bu kadar telaşa?

şair olmasam

bisiklet olmayı dilerdim tanrıdan.

o yokuşta

ön freni sıkmayacaktın

ben henüz doğmadan.