MEHMET KILIÇ

"O kadar çok ki etrafta karanlık,herkesin gecesi kendine yeter."🖤

[mehmett-bey]

BULUŞMAK ÜZERE

Diyelim yağmura tutuldun bir gün

Bardaktan boşanırcasına yağıyor mübarek

Öbür yanda güneş kendi keyfinde

Ne de olsa yaz yağmuru

Pırıl pırıl düşüyor damlalar

Eteklerin uça uça bir koşudur kopardın

Dar attın kendini karşı evin sundurmasına

İşte o evin kapısında bulacaksın beni

Diyelim için çekti bir sabah vakti

Erkenceden denize gireyim dedin

Kulaç attıkça sen

Patiska çarşaflar gibi yırtılıyor su ortadan

Ege denizi bu efendi deniz

Seslenmiyor

Derken bi de dibe dalayım diyorsun

İçine doğdu belki de

İşte çil çil koşuşan balıklar

Lapinalar gümüşler var ya

Eylim eylim salınan yosunlar

Onların arasında bulacaksın beni

Diyelim sapına kadar şair bir herif çıkmış ortaya

Çakmak çakmak gözleri

Meydan ya Taksim ya Beyazıt meydanı

Herkes orda sen de ordasın

Herif bizden söz ediyor bu ülkenin çocuklarından

Yürüyelim arkadaşlar diyor yürüyelim

Özgürlüğe mutluluğa doğru

Her işin başında sevgi diyor

Gözlerin yağmurdan sonra yaprakların yeşili

Bi de başını çeviriyorsun ki

Yanında ben varım

[mehmett-bey]

Desem Ki

Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır

Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor

Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini

Ormanların en kuytusunu sende görmekteyim

Senden kopardım çiçeklerin en solmazını

Toprakların en bereketlisini sende sürdüm

Sende tattım yemişlerin cümlesini

Desem ki sen benim için,

Hava kadar lazım,

Ekmek kadar mübarek,

Su gibi aziz bir şeysin;

Nimettensin, nimettensin.

Desem ki...

İnan bana sevgilim inan

Evimde şenliksin, bahçemde bahar;

Ve soframda en eski şarap.

Ben sende yaşıyorum,

Sen bende hüküm sürmektesin.

Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,

Rüzgarla nehirlerle, kuşlarla beraber.

Günlerden sonra bir gün,

Şayet sesimi fark edemezsen

Rüzgarların nehirlerin kuşların sesinden,

Bil ki ölmüşüm.

Fakat yine üzülme müsterih ol

Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini

Ve neden sonra

Tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede

Hatırla ki mahşer günüdür

Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.

[mehmett-bey]

İBRAHİM

ibrâhîm

içimdeki putları devir

elindeki baltayla

kırılan putların yerine

yenilerini koyan kim

güneş buzdan evimi yıktı

koca buzlar düştü

putların boyunları kırıldı

ibrâhîm

güneşi evime sokan kim

asma bahçelerinde dolaşan güzelleri

buhtunnasır put yaptı

ben ki zamansız bahçeleri kucakladım

güzeller bende kaldı

ibrâhîm

gönlümü put sanıp da kıran kim.

[mehmett-bey]

ben orhan veli,

“yazık oldu süleyman efendiye”

mısra-ı meşrunun mübdii...

duydum ki merak ediyormuşsunuz

hususi hayatımı,

anlatayım:

evvelâ adamım, yani

sirk hayvanı falan değilim.

burnum var,kulağım var,

pek biçimli olmamakla beraber.

evde otururum,

masa başında çalışırım.

bir anne, bir de babadan dünyaya geldim.

ne başımda bulut gezdiririm,

ne sırtımda mührü-ü nübüvvet.

ne ingiliz kıralı kadar

mütevazııyım

ne de bay celal bayar’ın

ahır uşağı kadar aristokrat.

ıspanağı çok severim.

puf böreğine hele

bayılırım.

malda mülkte gözüm yoktur.

vallahi yoktur.

yayan dolaşırım,

mütenekkir en seyahat ederim.

oktay rıfatla melih cevdet’tir

en yakın arkadaşlarım.

bir de sevgilim vardır, pek muteber;

ismini söyleyemem,

edebiyat tarihçisi bulsun.

ehemmiyetsiz şeylerle de uğraşırım,

meşgul olmadığım ‘ehemmiyetsiz’

sadece üdeba arasındadır.

ne bileyim,

belki daha bin bir huyum vardır...

amma ne lüzum var

hepsini sıralamaya?

onlarda buna benzer.

[mehmett-bey]

Kaçıncı Vurgun Bu şiirine ithafen

Söyler misin bana bu gün kaçıncı vurgunun izleri,

Bil fiil bir darbenin mi izleri yoksa,biçare harap olmuş gönül daha kaç sensiz çeker

Söyler misin bana sensizligin kaç kilo çeker

Kaçıncı vurgun bu kadehte son yudumu kalmış seyrek rakı gibi

Umutların kaçıncı senesi bu yeşermeye bir nebze tahammülü kalmayan sevgi tohumları misali

Kaç kere kendimle Ah u zar eyleyeyim ki kaçıncı vurgun ki bu

Sayamadim artık vurgunun şiddetinden

Bir hayli kaçıncı vurgun ki bu...

[mehmett-bey]

İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım

Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından

Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından

Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar

Şu aranıp duran korkak ellerimi tut

Bu evleri atla bu evleri de bunları da

Göğe bakalım

Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım

İnecek var deriz otobüs durur ineriz

Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya

Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum

Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun

Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam

Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım

Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda

Beni bırak göğe bakalım

Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım

Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum

Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi

Sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor

Seni aldım bu sunturlu yere getirdim

Sayısız penceren vardı bir bir kapattım

Bana dönesin diye bir bir kapattım

Şimdi otobüs gelir biner gideriz

Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç

Bir ellerin bir ellerim yeter belleyelim yetsin

Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat

Durma kendini hatırlat

Durma göğe bakalım.....