Kırgızistan,
Kol tor Gölü
Hafta sonu yoğun bir yılın ardından biraz rutinin dışına çıkmak için gezi organizasyonları yapan bir gruba katılıp şehir dışında dağlara doğru yürüdüm.
Bu vesile ile trekking denilen olayla da tanışmış oldum.
Daha önceleri trekking denilince, kırsalda insanların neredeyse her gün yaptığı ama şehirde bunalan insanların bir kaç saatte olsa şehir dışına çıkıp nefes almaya çalıştıkları bir aktivite aklıma geliyordu.Her ne kadar hazırlık namına botlar,özel montlar,yağmurluklar vs vs markalarının içinde boğulmak bu işi amacından saptırıyor olsada, olsun du. yinede doğayla, dahası insan kendisiyle başbaşa kalabilecek bir fırsat buluyordu.
Yiğidi öldürmeden hakkını vereyim.
Sonunda bileklerim dahil her yerim ağrıyor olsada,bu organizasyona katılmakla gerçekten çok iyi etmişim.
Daha önceleri bilmeden çok yapmışım aslında ben bu şeyi, lakin 8 saat üzerinde sadece tişörtle yürümek ve daha önce hiç bilmediğin yerlere yalnız gitmek çokta akıl karı değilmiş, aslında daha güzel ama en azından seslendiğinde seni görecek birilerinin olması güven verici, insan böyle durumlarda tehlikelere değil, çevresini saran güzelliklere odaklanabiliyor.En azından benim için bu durum şimdilik böyle.
Yiğidin hakkından devam edecek olursak, trekking belirli bir amaçtan ziyade doğada yürümek ama sadece yürümek, biraz dinlenmek, soğuk sulardan yavaş yavaş içmek, manzaranın keyfine varmak demek.
Yürürken şartlara göre giyinmek, mesela yağmur ihtimali varsa sizi yormayacak bir mont almak, hatta hiç yoksa bile terli terli rüzgarda yürümemek için mont bulundurmak önemli, sırt çantası, sağlam bir ayakkabı ve destek alınabilecek bir çubuk işi çok kolaylaştırıyor.
Diyor ya; Bazen yollar bir yerlere varmak için değil, sadece yürümek içindir.
Yeşillikler arasında yürüyorum, sağ tarafımdan 15-20 metre kadar aşağıda akan derenin sesi nefesimin sesini bastıramıyor.
Sesim kısıldı,
Burnumdan derince nefes alıp ağzımdan ciğerlerimi bir anda boşaltırcasına geri veriyorum, yaklaşık 2 saattir aralıksız yürüyorum, dahası bir küsür saattir tırmanıyorum.Hava serin, alnımdan süzülen terler bütün yüzümü sırılsıklam ediyor.
Yoruldum ama yürümeye devam etmek sanki yorgunluğu atmanın tek yolu, adımlarım küçüldü ama kararlı devam ediyorlar.Elimi geriye uzatıp, az önce dereden doldurduğum soğuk sudan küçük bir iki yudum içiyorum.
Allahım şükürler olsun. ayaklarım, adımlarım,gözlerim,gösterdiklerin,duyduklarım ve kokladıklarım için sonsuz şükürler.
Bundan dörtyüz yıl önce yada beşyüz.
Şimdilerde uçakla birkaç saatte gittiğim yollar, o zaman kaç aylık emekti acaba.İnsan ayaklarının artık basacak dermanı kalmayınca yürümenin keyfine varıyor.Çevresinde olan bitene yabancı durmayınca aslında sıradan olmayan şeyleri fark ediyor.Milyonlarca mucizenin içinde mucizeye körleşmiş gözlerim.
jimmyeatworldofficial
pixelskylines
theartofmadeline
amandla
areudirty
stormborns
blakekathryn
gummygunk
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s