Melankolikpiremses

realist ama az biraz fantastik✨

[melankolikpiremses]

Bir çok şey söyleyebilirim ama tek bir cümle var alnıma yazdırmak istiyorum. “HAKEDİYORUM HER MİLİMİNİ BU DİK GÜLÜŞÜN”. Zira çok bedel ödedim. Attığım her kahkahanın bedeli çok ağır oldu. Ve şimdi diyorum ki ilahi adalet sağlandı. Hayatımda kimseye etmediğim bedduayı ettim son beş ayımda. Beni bu hale getiren, birey olmamı engelleyen, beni baskılayan, bana yapılan hakaretlere karşı beni susturan ve bunda parmağı olan herkes yaşattığının bedelini ödemeden bu dünyadan gitmesin. Son nefeslerinde bile akıllarında olayım haksızlık ettik günahına girdik diye. Ben bu dik gülüş bu kendinden emin duruş için çok şey feda ettim ama sonuna kadar da hakettim. #bedeliniödedim

[melankolikpiremses]

Tüm zamanlardan kaçmak istiyorum. Bilmediğim bi boşlukta yaşadıklarımı unutarak yeni bir hayata başlamak çok cazip geliyor. İçinde bulunduğum bu durumdan nasıl kurtulacağıma dair hiçbir fikrim yok. Sadece kulağımdaki ses “uzaklaşma kararı tedbir değiş tahriktir”. Bu egodan nasıl kaçabileceğime dair hiçbir fikrim yok. Sadece kendisine her şeyi yapmayı hak gören bir canavar var karşımda. İnsanların ayrılık karşısında nasıl bir surete büründüğünü görmek çok acı. Bundan nasıl kurtulacağımı bilemiyorum. Korkuyorum sadece. Uykularım kaçıyor, tadım yok. İzlediğim üçüncü sayfa haberlerine konu olmak istemiyorum. Yargı organlarının yetersizliğinden cesaret alan bir adamın eline kanım bulaşsın istemiyorum.

[melankolikpiremses]

Hayat o kadar kısa ki, ne aşk acısını kaldırıyor ne ölüm acısını. Her şeye insan o kadar kolay alışıyor ki. Yas tutma zamanımız yok. Zira çok kısa bi süre hayat. Ne beş dakika sonramızın garantisi var ne de yarına yaptığımız planın. O yüzden, bugünü yaşamak lazım. Yarını düşünmeden. Sadece bugünü.

[melankolikpiremses]

Yakında “temizlik biter kahve keyfi başlar” diye fotoğraf atacağım diye çok korkuyorum! Hem de whatsapp durumuna. 31 yaşındayım ve 16-17 yaşlarımdayken bu yaşımda ilgili hayal ettiğim hayat bu değildi. En azından kısmen bu değildi. Üç yıldır home office çalışmanın da verdiği yetki ile yataktan kalktığım halimle PC başına geçiyorum, tek gözüm kapalı iş yapıp akşamı zor ediyorum. Home office olayının en güzel yanı, tüm günü gözümde çapak, saçlarım berbat, üzerimde pijamalar ile sütyensiz geçirmek. İki günde bir suratıma yaptığım kömür maskesi de cabası. Gerçi telefonla konuşulması gereken durumda mimiklerimi kullanamıyorum ama olsun. Mesai saati bitince ev hanımlığı başlar, yemeği, bulaşığı, çamaşırı hatta yeri gelir ütüsü. Evde de otursam o kıyafetler ütülü olacak hatta nevresimler ve havlular. Ne yapayım huyum kurusun. Anam böyle yetiştirmiş. Titizlik ve düzenden vazgeçemiyorum. Gece yatarken o ev mutlaka temiz ve derli toplu olacak. Sabah düzenli eve uyanılacak. Aksi halde bana geliyorlar. Belki de takıntı bilemiyorum. Ama bence bu kötü bir şey değil. Sonuçta yapabiliyorsam temiz olmak gibisi var mı be.

[melankolikpiremses]

Tüm günümü her anımı romantik komedi dizi/filmlerini izleyerek geçirebilirim. Realist diye kendimi tanımlamam sanırım hayata karşı kendimle ilgili en büyük yanılgı. Bu kadar realist olup nasıl aynı zamanda bu kadar melankoli olabiliyorum acaba.

Çocukluğumda arkadaşlarım gelinliklerini, düğününü, evleneceği adamı hayal ederken hiçbir zaman bunlara heves etmedim. Acaba şimdi bu yüzden mi bu kadar romantik komedi düşkünüyüm? Şimdi o filmleri dizileri izlerken kendimden geçiyorum, kendim başrolmüşüm gibi triplere giriyorum. Sonra gelsin gerçek hayatta beklentiler. E tabi izlediklerim hayal ürünü, gerçek hayatta karşılığı olmayınca şişirdiğim balon birden patlıyor. Ve ben elimde parçaları ile kalakalıyorum.

[melankolikpiremses]

Düşünceler, düşünceler… Beynim o kadar bulanık ki sanırım bir daha asla berrak düşüncelere sahip olamayacağım. Ya da şu an yaşadıklarımdan dolayı bu hissim bu kadar kuvvetli. Hayat dediğimiz bu kavgada hep kazanan olmaya uğraştım. Ta ki kazanmanın bi numarası olmadığını anlayana dek. Artık hayatla kavgam kazanmak uğruna değil. Adaleti istemeyi bırakalı zaten çok oldu, bu duygudan ne zaman vazgeçtim hatırlamıyorum bile. İçine tükürdüğüm bu düzende, dümenini tutturan gemisini yürütüyor. Denizden yürütmüş, karadan yürütmüş önemsiz. Ne yaşamış, nerelerden geçmiş, kimlere karşı direnmiş, tek başına ne mücadeleler vermiş hiçbir önemi yok. Bu içine ettiğim düzende bundan nasıl kurtuluruz, nasıl bu girdaba girmeden yol alırız bilmiyorum. Bu kadar belirsizliğin içinde kayboluyorum, kayboldukça daha da hırçınlaşıyorum. Hırşınlaştıkça da histeri krizleri peşimi bırakmıyor. Gerçekten iflah olmaz bir melankolik miyim yoksa psikolojik bir problemim mi var ayrımını yapamıyorum. Ama bunu bile sorgulayabiliyorsam hala, benim için bir umut var demektir. Hem umut hep vardır değil mi?