@melogaman - Tumblr Blog

Bu izleyeceğiniz şey, tarihin en büyük sanat olaylarından biri.

Jay-Z, 13. stüdyo albümü olan 4:44 için ''Moonlight'' adında bir şarkı kaydediyor. Şarkı, akademinin beceriksizliği yüzünden La La Land ve Moonlight arasında yaşanan Oscar krizini işaret ediyor. Bilindiği üzere La La Land beyaz, Moonlight siyah bir film. Hal böyle olunca şimdi bile birçok eleştirmen ve sinema izleyicisi Oscar karışıklığının basit bir hatadan çok daha fazla anlama sahip olduğunu düşünüyor. Belki paranoyak bulacaksınız ama insanaların çoğu Moonlight'ın hakkıyla kazandığı Oscar'ı alırken bir şekilde bedel ödemeye mecbur bırakıldığını düşünüyor. Zaten çok uzun zamandır Amerika'nın en yoğun gündemlerinden olan ''medyada siyah temsili'' bu krizle beraber tavan yapıyor. Şarkı sözlerinde geçen şu satır ise olayı özetliyor; ''We stuck in La La Land / Even when we win, we gon' lose.'' Yani meali şöyle; ''Aşıklar Şehri'nde sıkışıp kaldık / Kazanırken bile kaybediyoruz.''

1994 yılında yayın hayatına başlayan, oyuncularına inanılmaz paralar kazandıran ve kısa sürede fenomen olan TV dizisi Friends, temelinde 6 ''beyaz'' arkadaşın New York'ta başından geçen günlük olayları anlatıyordu. 1993 yılında yayınlanan ve 6 ''siyah'' arkadaşın hikayesini anlatan ''Living Single'' isimli dizi ise hiç de aynı etkiyi yaratmamıştı. Living Single'ın prodüktörü her fırsatta Amerikan medyasını kendilerini desteklememekle suçluyor. ''Friends için yapılan PR çalışmalarının hiçbiri bizim için yapılmamıştı'' minvalinde açıklamalar yapan prodüktörler şimdi bile tüm ulusu ayrımcılık yapmakla suçluyor.

İşte tüm bu gelişmeler ve toplum hafızası üzerine alemin en kral rapper'ı Jay-Z ve en son Master Of None'ın yapımcısı olarak karşımıza çıkan Alan Yang bir araya geliyor ve Friends'ın en ikonik sahnelerinden birini tamamen siyah oyuncularla en baştan çekiyorlar. Aynı replikler, aynı mizanpaj, aynı kadraj, aynı kıyafetler, aynı kahkahalar. Elbette bununla yetinmiyorlar ve halkın daima sağlıklı ve neşeli görmeye alışkın olduğu karakterler üzerinden bir iç hesaplaşma anlatıyorlar. Kahkaha efektleri ile sürekli bölünen dizi mizanseninde oyuncular dinlenmek için kısa bir ara veriyor. Böylece tamamen dekor olan sahnenin arka planını görmeye, sıradan insanların diyaloglarını duymaya başlıyoruz. Sahne arkasında herkes, oyuncular dahil, yapılan işin çöp olduğunu düşünüyor. Tam da bu noktada Jay-Z bangır bangır anlatmaya başlıyor derdini. Siyahileri tüm başlarına gelen ayrımcılığa rağmen hala şov sektöründe olmaya çırpınmakla suçluyor. ''Ne yaparsanız yapın sizden bunu bir şekilde çalıyorlar ama siz hala oralarda sürtüyorsunuz'' diyor şarkının bir yerinde.

Finalde hikaye görsel bir La La Land referansı ile sona eriyor. Küt diye bitiyor ama. Dan diye bitiyor. Kalbe sıkılmış tertemiz bir kurşun gibi bitiyor. Bize de bu modern zaman hicvine selam çakmak düşüyor.

Şarkı yaptım.

#SoundCloud #music #melogaman #edit #neşetertaş #Reason #mpd26

''Bir gün mahallenin abileri ile maç yaparken Ankara Batıkent'te kum sahada beraber oyuna girdik, ben sıçtım o herkesin üzerinden geçti fakat o zamanlar boyu kısacık olduğundan en ufak darbede düşerdi doğal olarak. Bir tanesi sürekli bunu düşürüp 'Keh keh' gülerken kalktı adamın üstüne yürüdü ve 'Ben topçu olucam lan dikkat et!' dedi.

Bak bu adam o zamanlar ilkokula gidiyor. Kimse de karşı çıkmadı.

Beraber Batıkentgücü'nde top oynadık, sonra beraber Aydınlıkevler'i 3-2 yendiğimiz maçta ben defanstım o orta saha. 3 gol oldu, 2 asist yaptı bir tane de gol attı. Sonra İbrahim diye bir elemanla PTT Spor'a gittiler ama beğenmediler bunları geri gönderdiler Batıkentgücü'ne.

Sonra oğlanla aram açıldı. Ben sigaraya başladım, alkole başladım, dersaneye gittim, üniversiteye gittim. Çingene İrfan derlerdi mahallede, o büyüdü topçu oldu. Pazar sabahları Ntv'de Premier Lig özetlerinde izlediğimiz Issakson'a gol attı.''

Nihayet Pazartesi*

Şimdi size bir hikaye anlatmak istiyorum; içinde çok ama çok sıcak bir şehir, paylaşılamayan sokak kaldırımları, esmer çocuklar ve bolca hayal kırıklığı var.

26 yaşındayım, vasat bir halı saha topçusu, afili bir futbol seyircisiyim. Bu dümbük oyunla ilk karşılaşmam, 93 yılında evde asılı olan Uğur Tütüneker posteri vasıtasıyla oldu. Kendi harçlığımı çıkarıp Galatasaray için deplasmanlara kaçmaya başlamamdan çok önce Adana Demirspor vardı. Doğduğum şehrin iki takımından biriydi, solcuydu ve dahası maviydi. Dizlerimde yara bere biriktirip haftada 20 mahalle maçına çıktığım o yoğun fikstürlü zamanlar, şehrin diğer takımının altın çağını yaşadığı yıllara tekabül eder. Adanaspor şehrin diğer takımıydı, lümpendi ve dahası turuncuydu. Sahtekar zenginlerin elinde yükselen kulüp cidden de muazzam top oynuyordu ve nasıl olduysa bir anda sokaktaki arkadaşlarımızı elimizden almaya başladı. Beraber kafaya çıktığımız çocuklar teker teker Adanaspor altyapılarında idmanlara çıkmaya başladılar. İyi beslenip semirmeye, sokaktaki maçlarda bize omuz atmaya ve dahası bizi ''sokak çocuğu’’ tabiriyle aşağılamaya başladılar. Bu, dünyanın en güzel oyununun kalbimi kırdığı ilk andı.

Sonra Adana Demirspor’un ve bizzat şahsi gençliğimin kendi yağında kavrulduğu bir döneme girdik. Trabzonspor’u elediğimiz kupa maçını ve Livorno hadisesini saymazsak, tamamen kendi kendimize sevindik ya da üzüldük. Bekir’in Adıyamanspor’a orta sahadan attığı gol kimsenin sikinde değildi. Nasuh’un muz ortaları, Özgür’ün kafa topları ya da Ömer Faruk’un oyunu iki yönlü oynaması, Şener’in deli gibi penaltı kurtarması ile çok dikkat çekemedik. Geçen yazki Gezi Parkı olaylarından sonra bile aklımıza ilk gelen şey duvara ‘’Çare Erçağ!’’yazmaktı. Politik bile olamıyorduk. Bu, dünyanın en güzel oyununun kalbimi kırdığı ikinci andı.

Sonra bu sezon bir şeyler oldu, bir şeyler değişti. Takım bir şekilde şu son üç haftaya kadar şampiyonluk kovaladı. Bugünse tezahürat yerine tekbir getiren iğrenç bir takıma mağlup olarak bir kez daha şampiyonluk hayalini çekmeceye kaldırdık. Oysaki şehrin sokaklarında bebek avucu büyüklüğündeki düğün salonları bile kapısına Adana Demirspor’a başarılar dileyen pankartlar asmıştı. Sezon finali diyebileceğimiz maçı kaybederken rakip takımın antrenörü beni bizzat bu orospu oyuna alıştıran Uğur Tütüneker’di. Bu, dünyanın en güzel oyununun kalbimi kırdığı üçüncü andı.

Gelelim fotoğrafa…

İspanyolca’da kötü zamanların sona ermesi ile alakalı bir deyim vardır; por fin es lunes, yani, nihayet pazartesi…

Kadrajdaki çocuk bir Atletico Madrid taraftarı. Şehrin süslü prensesi Real Madrid’in arkasında daima ikinci planda kalan Atletico, belki de makus talihini iki sezon önce bir kupa maçında Real Madrid’i devirerek kırdı. Sokakta oynadıkları maçlarda Atletico taraftarı oldukları için daima itilip kakılan çocukların intikam günüydü. Maç bir pazar günü oynanmıştı, Atletico kazanmıştı ve Atletico taraftarı çocuklar ilk defa bir pazartesi gününü bu kadar çok sevdiler. Okullarına gittiler ve aynı fotoğraftaki suratla sırıttılar. Çünkü kazanmışlardı ve nihayet pazartesiydi…

https://www.youtube.com/watch?v=xp444jQdRi8

Biliyorum ki bu sezon olmazsa bir daha kolay kolay olmaz. Adana Demirspor şampiyonluğa bir daha bu kadar yaklaşır mı bilmem. Bilmek de istemem.

Ama yemin ederim ki bir gün, tüm yazı çubuklu bir Demirspor forması ile geçiren o esmer çocuklar şampiyon olacaklar.

Yemin ederim ki bir gün elbet yıkılacaksınız.

Evden 200 lirayla çıkmıştı. On dört yaşındaydı ve o güne kadar o kadar parayı bir arada görmemişti.

Dershane taksidi.

Gerçek bir erkek gibi arka cebinde taşıyordu parayı. Destinasyon, meni kokan uyduruk bir eğitim kurumuydu ama yolu uzatmak istedi zira gerçek bir erkek olmak tatlıydı. Büyüksaat'te indi, oradan Yağ Camii'ye, oradan da Katlı Otopark'a geçti. Kotçu Münir'in olduğu sokaktan sağa kıvrıldı. İnternet kafeler sıralanmaya başladı sol kolunun üstünde.

O zamanlar ''Beyler dust kuruyorum'' hemen hemen ‘’Seni seviyorum’' gibiydi.

O zamanlar ''Italy'' bir Avrupa ülkesinden ziyade pompalıyla tavuklara ölüm saçmaktı.

Dayanamadı, girdi içeri. Oynadı, oynadı ve doğal olarak oynadı....

Başını çarpmamak için eğilerek yürüdüğü o internet kafede güzel çarptılar bizimkini; temiz dayak yedi. İki tane insan irisine kaptırdı 150 lirayı. Güven İş Hanı ve ismi ile müsemma tuhaf ironi yağmuru.

Eksik bir dershane taksidi, patlamış bir dudak ve bıyıklı bir baba.

Batan balığın yan gideceğini bildiğinden Musa'yı aradı. Elli liralık bira ve beyaz leblebi aldılar. Tükeninceye kadar içtiler.

Onlar değil, zula tükeninceye kadar...

Cebinde kalan 1 lira 25 kuruş ile eve gitmek için dolmuşa binse ve hemen ineceğini söyleyerek az para verse, sonra da naneli sakız çiğneyerek odaya kıvrılsa?

Dolmuş kısmını sorunsuz halletti, sakızı da aldı çok şükür. Baba evine giderken ağzında günahın rayihasını taşımazsın. Oturma odasına adeta yılan gibi sessizce aktı. Sarhoşluğunu sokakta bırakmıştı, baba evi başkaydı. Yatağa kıvrıldı ve beklemeye başladı.

Birazdan, yıllar sonra anlatacağı ve keşke tam burada bitseydi diyeceği bir hikayesi olacaktı.

Odanın ışığı yandı. Babası solcuydu, bizimkine Tansu Çiller’e bakar gibi baktı.

''Yara ölümcül değildi. Ölümcül olan, attan düşmesiydi. Müritleri hemen etten bir duvar ördüler. Etten duvarı gören Akkoyunlu savaşçıları, aradıklarının bu duvarın arkasında olduğunu anladılar.

Artık kan ve vücut parçaları bir yağmur gibi yağıyordu. Haydar bir an, tanıdık bir yüz gördü. Bu, Akkoyunlu Sarayı'nda birçok kez gördüğü yeğeninin kapıcısı Ali Aka'ydı. Ve Ali Aka onun başını kesti.''

Reha Çamuroğlu / İsmail / Syf. 60

''Sinirden ağlasam, elde boş bir CapriSun.''

Hafızası kendini sıklıkla terk eden bir şehir düşünün. Ya da, insanların hafızalarına hoyrat davrandığı bir şehir... Sadece düşünün. Bir fotoğraf düşünün normalinden hallice dar, kireç kulvarlı tipik bir Anadolu stadında...

15 Mayıs 1994'te oynanan ve Kardemir Karabükspor'un son dakika golüyle o zamanki adıyla İkinci Lig'e düştüğü Kardemir Karabükspor - Zeytinburnuspor karşılaşmasına dair akıllarda kalanlar.

Aidiyet, hep aynı yüzleri görme rahatlığı, turnike ya da bir avuç çekirdek...

Tribünün rengi olmaz ya da en çok tribünün rengi olur. Arda Turan'ın kaptan olarak forma terlettiği sezondaki bir Manisa deplasmanında ''Sevgilini sikeyim kaptanım'' diye küfür eden de ne yazık ki bizdik, hakkında tek iyi kelime yazılmayan adamı 90 dakika boyunca alkışlayan da...

Melike Demirağ ile marş söyleyerek maça gelen Vamos Bien'i dağıtıp bastıran Fenerbahçe taraftarı da ne yazık ki bizdik, harçlığıyla son bir karaborsa yapıp kale arkasına sızan da...

Başka forma giyen 3 çocuğu Dolmabahçe'de satırla kovalayan tinerci Beşiktaş taraftarı da ne yazık ki bizdik, şehrin en güzel stadının çıkışında köfte ekmek yiyen de...

Hal böyle olunca bazı dertler de normal olarak ortak oluyor. Tanımam etmem, Beşiktaşlı bir taraftar, taraftar olmanın içinin boşaltılmasıyla alakalı nefis bir şey yazmış. Fazla uzatmadan sözü onu bırakayım.

Fotoğraf mı ne alaka? O kadar olsun. Elimin altında bir şekilde her bir karakter hücremize yön veren tribün mazisinden bu kare kalmış. Daha çok fotoğraf çekilmek şart...

-------------

Tribün olarak en büyük sıkıntımız yüzünden oluyor hep bunlar.

Meşhur ''iki direk arası'' yıllarını hatırlayanlar ne demek istediğimizi çok iyi anlayacaktır. Maçın başlamasına az bir süre kala tribüne girilirdi, Kapalı'ya girdiğimiz zaman iki direk arası boşalttılırdı. Zorla değil tabii, ama kulaktan kulağa ''Çarşı geldi'' dolaşırdı. Biraz saygı, biraz çekince önemliydi bu yer açma hususunda. O insanların gece kapalı için savaştığını bilirdi herkes. Ama hiçbirinin üzerinde ''Çarşı'' yazan ekipman yoktu. Herkes kimin Çarşı'dan olduğunu bilirdi, bilmeyen de anlardı.

Dernek zamanları da fena değildi ama dernekten sonra çarşı ürünleri başladı. İşin rant boyutu yüzünden, tribünden olmayan, daha doğrusu ''iki direk arasından'' olmayanlar da o ürünleri almaya başladı. O Çarşılı olma halinin içini boşalttılar yani. Gerçi dernek varken yine biraz kontrol edilebiliyordu bu işler. En azından yapılan açıklamaların altında imza oluyordu.

Dernekten sonra (ki bence dernek olmasın, o ayrı bir konu) iyice başıboş kaldı ''Çarşılı olma hali''.

İnternette iki yazı paylaşan da ''ben Çarşı'danım'' dedi, tribünle alakası olmayan popülist yazarlar da.

Bu yaşananların en büyük nedeni de bu başıboşluk işte. Gezi Direnişi boyunca insanlar her şeyi efsaneleştirmeye çalıştı. Bunların başında da Çarşı geldi. Gezi Direnişi'ne grup ismi kullanarak girmekten hiç çekinmedi Çarşı. Zaten çekinselerdi, geçmişleriyle çelişkiye düşerlerdi. Bugün yine bir direniş olsa yine orada olurlar. Ama sosyal medyadaki bu abartma ve olmayan şeyleri olmuş gibi gösterme en çok Çarşı'ya zarar verdi.

Şimdi herkes köşeye çekilir, olan yine Çarşı'nın çocuklarına olur. Holigan olduk, terörist olduk, tinerci olduk, beleşçi olduk, şimdi de darbeci oluruz.

Her şey olur ama kimsenin adamı olmaz bu insanlar.

İnsanların ''ben Çarşı'danım'' demediği zamanlar, Beşiktaş Kapalısı bir başkaydı. Çoğu kişi bilmez ama Türkiye'de ölüm orucuna en uzun süre dayanan kişi olan Berkan Abatay da bu tribünden çıktı. bu entry ona ithaf edilmiştir. Dolayısıyla da onun bir sözüyle bitirelim;

''Adım Berkan Abatay. Erzurum'luyum, Kürt'üm, Alevi'yim, Beşiktaşlı'yım, devrimciyim. Kürt ve Alevi olmayı ben seçmedim, ama Beşiktaşlılığı ve devrimciliği ben tercih ettim.''

Tercihlerinden pişman olmayanların fazla olduğu bir dünyaya...

Ankaragücü yönetimi, bir dönem takımı düştüğü beter durumdan kurtarması için Ankara'nın has çocuğu Hakan Kutlu'yu takımın başına getirir. Hakan Kutlu, kariyerine başladığı ve hatta tüm kariyerini harcadığı kulübün başındaki ilk basın toplantısında o zor dönemin vehametini vurgulamak için ''Ateşten gömlek giydim...'' şeklinde bir açıklama yapar.

Elbette taraftar boş durmaz. Nihayetinde birilerinin bir yerlerden hikaye devşirmesi gerekir. Basın açıklamasından sonraki ilk maçta Ankaragücü'nün nefis taraftar grubu Gecekondu, hocalarının gönlünü almak ve bu zorlu görevde ona destek olmak için şöyle bir pankart açar; ''Hocam gömlek de yakıyor ha!''

Futbol ve tribün bu gezegenin başına gelen en güzel şeydir, benden söylemesi...

Harun: Olum biz de size güvenmiyoruz zaten, gelir gelmez ana bacı sövdünüz bana nasıl güveneyim? Vatandaş: Siz de sövüyonuz abi. Harun: Ben söverim, ben polisim. Vatandaş: Ben de söverim abi, polissin çünkü. (Behzat Ç.)

Arka masalardan birine geçtim, ''Bir gün beni öyle görebilir misin acaba?'' diye mesaj attım eski kız arkadaşıma. Yarım saat kadar bekleyip ''Acımasız bir yaklaşım içindesin,'' diye bir mesaj daha attım. ''Yetmez ama arkadaşlık,'' yazdım sonra. Bir bira daha söyledim, ''Sokarım artık sevmiyorum,'' yazdım, ''Özür dilerim,'' yazdım hemen ardından, ''Arkadaşlık da yeter,'' yazdım. Baktım olacak gibi değil, ''Ben her şeyi vermeye hazırım Çisem, peki sen, her şeyi almaya hazır mısın?'' yazdım. Birayı fondip yaptım. ''Kaldırımda yürürken kafana damlayan klima suyu olsam cevap yazardın,'' yazdım. Son olarak da, ''Birini hiçliğe mahkum edersen elbette o senin her şeyin olmak isteyecektir,'' yazdım. Bu sonuncuya artık cevap gelir diye bekliyordum. Bir teselli cümlesi ya da anlayış ifadesi beklemiyordum, herhangi bir şey yazması yeterliydi, bir sembol bile olabilirdi, bir küfür bile olabilirdi, sorun değil, yeter ki cevap gelsin. Benimle iPhone arasında bir mücadeleye dönmüştü artık mesele. İçimde pes etmeyen tatlı bir duygu vardı, birazdan o telefonun dit dit edeceğini söylüyordu ve sahiden dit dit sesi geldi. Hemen bakmadım ekrana, bir bira daha söyledim, o mesajın tadını çıkarmak istiyordum, sıkı bir yudum aldım biradan ve okudum, şöyle bir şeydi; ''Sevdiklerinizle mesajlaşmak artık çok daha ucuz. SMS kampanyamızdan yararlanmak istiyorsanız EVET yazıp 2222'ye gönderin, 5 liraya haftada 500 SMS fırsatını kaçırmayın. Sevdiklerinizle doyasıya mesajlaşın.''

Emrah Serbes / Deliduman / syf. 159

''Gel lan! Top ağacı göstereceksin bana! Bana burada top gibi bir ağaç göstereceksin yoksa senin ecdadını sikeceğim!''

(Bir Zamanlar Anadolu'da / Nuri Bilge Ceylan)

Bir Yalnızlık Hikayesi

Muhammed, kırk yaşına ulaşmıştı. Sonra kendisine yalnızlık sevdirildi. Mekke’den uzaklaşıyor, çevredeki dağlara dalıp gidiyordu. Özellikle Hira dağındaki bir mağarayı kendisine yer edinmişti. Yanına azık alır, günlerce yalnız başına bu mağarada kalırdı.

Ramazan ayının 17. gecesiydi. Yine Hira dağındaki mağaraya çekilmişti. Cebrail adlı melek, insan suretine girmiş olduğu halde göründü.

- Oku!

Teyzem, uzun bir süre boyunca, Lübnan'ın düşmanlarından bilinçaltı mesajlar içerdiğini düşündüğü için bu karlı ekran görüntülerini kaydetti. Bu mesajları çözmek için çok uğraştı ama başarısız oldu. Hatta kod çözen bir uzman bile tuttu. Uzman da bu gizli mesajları okumada başarısız oldu. Teyzem, zamanla ekrandaki kara bağımlı hale geldi ve o görüntülerin düşmandan mesajlar içerdiğini unuttu. Hala televizyondaki karlı ekran görüntülerini kaydeder ve arşivler. Belki de karı çok sevdiğinden ve Beyrut'a hiç kar yağmadığından. Belki de bir dansçı olmak istediğinden ve bu raporlarda kendi kareografik notaları bulduğundan.

(SALT Galata'daki Rabih Mroue'ya ait Grandfather, Father and Son isimli sergide gördüm.)

Kabuslu Öğle Uykularımda Bugün / 25 Mayıs 2014

Diş etlerim kanadığı için hızlıca ofisteki tuvalete gidiyorum ama ellerimde motor eldivenlerim var. Ağzımı çalkaladıkça tek tek dişlerim dökülmeye başlıyor ve insanlar bu arada lavaboya girip çıkmaya devam ediyorlar. Uzun süre aynada kendime bakarak dökülen dişlerimi sağ tarafa yığıyorum ve sonunda 2 avuç kadar kanlı diş birikiyor. Eldivenlerim de ıslandığı için soyuluyor ve kullanılmaz hale geliyorlar. Her şey çok noralmiş gibi yalnızca eldivenlere üzülüyorum. Sonra birisi gelip doktora gitmem gerektiğini söyleyerek asansör çağırıyor ama diş dökme işlemi bitmediği için asansör bekliyor. Abdullah Gül koridordan asansörü meşgul etmememiz gerektiği için fırça atıyor.

Herkesin görünce üzüldüğü duruma bir tek son lavaboya giren Emrah Ablak üzülmüyor ve bana ''Sen, ben, Anelka ve Drogba olsak takımı nasıl oynatırsın?'' diyor. Ben daha şaşklınlığımı atamadan da ''Penaltı olsa atar mısın mesela?'' diyor. Ben de ''Atarım abi, 2000'de kupayı da penaltıyla aldık biz.'' anlamına gelecek şekilde ''Atağım abi, İhibinde kupağı da penaltığya ağdık bij.'' diyorum. Dişsiz halimle uzun süre 90'ların Yugoslav futbolunu konuşuyoruz.

Bitti.

Gizliliğe Güzelleme

"Eğer sakalımın bir teli bile aklımdan geçenleri öğrenmiş olsaydı, onu hemen yolardım." (Sultan Mehmet'in aylar süren gizli Bizans fetih planı üzerine yorumu)

Bir Aşk Mektubu

Omurgasız canlıların bile bir kalbi var hocam, siz daha iyi bilirsiniz. Yumuşakçaların kalbi sırtlarındadır örneğin. Kafadanbacaklıların solungaç biçiminde kalpleri vardır. Bir tek derisidikenlilerde kalp yoktur. Sizi her zaman sevecek olan, homo sapiens 115 Nurettin.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs