mind-body and curtain

[mindbodyandcurtain]

(S)onuncu

Eller havaya, modlar aşağı!

Kah güldük kah daha çok güldük derken, hoplayıp zıplayıp ve hatta doğum eğitimi dahi alırken 11-12 haftalık kısacık dönem bitiverdi. Gözyaşları şelale oldu. Derslerde güldüğümüzden, finalde de ağladığımızdan ötürü gözler dolu doluydu. Son kez oturduğumuz yerden birbirimizi izledik, son kez sigara molası verdik, son kez Asuman’ın geç gelişini kutladık, son kez Kubilaylara susun dedik ve İnanç Hoca son şakalarını yaptı… Dönemde beni motive eden gözbebeği dersim artık yok! Vallahi yok! Ama üzülmek de yok! İnanç Hoca derslere beklerim aynı saatte aynı yerde dedi, demez olaydı, bizden kurtulmak için habersiz ders yerini değiştirmek zorunda kalacak ni ha ha ha ha !

Şimdilik hoşça kalın Pred485 severler, tüm yaz insanları, köpeği kediye tercih edenler ve punkçı gönül dostları! Bir daha görüşemezsek diye, iyi akşamlar, iyi geceler, günaydın…

[mindbodyandcurtain]

Hello Malatya!

That was the final class of… Bir dakika?! Pardon ya, o kadar çok reflectin/reaction/final paper yazmaktayım ki şu sıralar, karıştırıvermişim nereye ne yazacağımı. İşte geçen pazartesi de böyleydim. Akşamına sosyal psikoloji sınavı var, e çalışmak lazım biraz. 5’e kadar da pred dersi var. Hiç kaçırmadım dersleri ama bu sefer girmeyip, sınav öncesi tekrar mı yapsam sorusu kafada. Telefon joker hakkımı kullanıp annemi aradım. Gir dedi pred dersine, sen çalışmışsındır. Telefonda biraz taraflı aktardım tabii olanları. Dedim İnanç hocadan bir daha farklı bir ders alamam, bu ders final öncesi son dersimiz, bir daha pred485 olmayacak dedim… Gözler dolu kapattık telefonu. Derse girdim sevinçle, üzerimde yorgunluğun getirisi ağır bir halsizlik… Oyunlara pek katılamadım, sümük gibi yapışmıştım zaten sandalyeye. Ama izlemek var ya, bir de son derste, bir sürü gelişmenin, karşılıklı tanışmanın ardından! O en güzeliymiş. Herkes ne kadar tatlı, ne kadar yetenekli geldi gözüme. Güldükçe güldüm. Onların rahatlığı bana da geçti, arkadaşlarımın oynadığı tiyatroya gelmiş gibiydim skeçleri izlerken… Bir daha böyle bir ortamı yakalayamayacağım. Üniversite sadece ders alıp gittiğimiz yer değil ya hani, bana kazandırdığı bu ders ve bu insanlar için Robert amcayı öpmek istiyorum ve tabii İnanç hocamı ellerinden öpüyorum. :P

[mindbodyandcurtain]

Son bir ki son bir ki!

Bir gün tam evden çıkarken süpermarket poşeti koklayan bir köpek gördüm. Dedim ne yapıyorsun, dedi ne yapıyorum. Dedim ne kokluyorsun, dedi bali çekiyorum. Olmaz dedim gel seni Boğaziçi Üniversitesi’ne götüreyim orada biz kedilere köpeklere bakıyoruz dedim. Yolda da sabah facebookta gördüğüm haberden bahsettim. Yok efendim yemekhane müdüresi hanım öğünlerden kalan yemekleri kedilere köpeklere vermek yerine atıyormuş, yok bu nasıl okulmuş, okumak adam olmak değilmiş… Dedi haklı kadın mesela ben her şeyi yemiyorum dedi. Suşi yiyormuş. Siz tas kebabı adı altında her gün türlü veriyorsunuz bize bıktık dedi. Dedim e ne yapalım biz de onları yiyoruz. Anlaşamadık ayrıldık.   *Müdüre hanım bir yerle anlaşmış artıkları oraya veriyormuş herkes rahat olsunmuş burası boğaziçiymiş!

[mindbodyandcurtain]

pred mi 485

Gelişen, değişen biz miyiz?

Zaman mı etkili yoksa sadece yaşadığımız anı mı kıstas almalıyız?

Kim bilir neler olup bitiyor da hayatlarımızda, bir gün ‘’A’’ derken yüzümüz kızarırken öbür gün ezbere şiir okusak heyecanlanmayacak hale geliyoruz. Belki o gün düşündüğümüz başka biri, başka bir görev yüzünden, belki de cidden artık  ‘’A’’ dediğinde ‘’B’’ diyecek insanların varlığı seni rahatlattığından… Öyle ya da böyle, doğaçlamada mantıklı düşünmeye yer yoksa dolambaçlı yollara da yer yok demektir bu. O an ne yapıyorsan osun. Tamamiyle osun ama. Karakterini gizlemek imkansız. Çırılçıplak derler ya hani, öyle. Yavaş yavaş alışıyorsun bu çıplaklığa. Alışmak zorundasın yalansa yalan de. Sev ya da sevme, komik ol ya da olma bir şekilde hiçbir şey yok ne üstünde ne aklında. Kafayı boşaltmak gerekli ama mutlak değil. Zor iş. O yüzden dedim ya sahnede olduğun an neysen osun diye. O an aklında ne varsa, kim varsa osun. Öyle bir yansıyor ki performansına. Şanslıyız ama, sana yardımcı olacak, köstek değil destek insanlar, ve bir de gülmeye hazır ağızlar var.

Sen ne olursan ol o an, teşekkür et karşındaki insanlara. Çünkü onlardır seni çoğu zaman kurtaran.

[mindbodyandcurtain]

B İ R D A K İ K A O T U Z S A N İ Y E

Bir dakika otuz saniyede ne kadar çok şey öğrenebilirsin? Hayatına ne katabilirsin? Ya da hayatından ne sunabilirsin. En iyi bildiğin şey kendin. Adın gibi bilmek derler ya, o hesap… Kendini kaç dakikaya sığdırabilirsin? Ben ya hep ya hiç dakikaya sığdırabilirmişim. Bir dakika otuz saniye benim gibi zıp zıp zıplayan, konuşurken beğenmediği ya da anlaşılmadığını düşündüğü kelimeleri tekrar eden biri için hiç mi hiç bir şeymiş. Yine de neler oldu? Anane dedim, kreş dedim, erkek tıraşı dedim, bale dedim, gitar dedim, psikoloji topluluğu dedim, radyo dedim… İspanyolca ile işaret dilini bildiğimi söyleyecektim, ukulele çaldığımı, Kuştepe gönüllüsü olduğumu, Unicefle yıllar once 499 çocukla okul yaptırdığımızı… Amaaan, demiyiverdim. Diyemeyiverdim. Ayrıntılı bilgi için gelin dedim ben konuşmayı severim. Bilen bilir. Hatta sınıf adım gibi bilir. Zaman dinlemek ve konuşmak için kendini esnetir, ben de bilirim.

*Şarkı bir dakika kırk saniye. Affola. 

[mindbodyandcurtain]

Ben giderim Mersin’e, sen gidersin tersine!

Günlerden yine pazartesi, bizi buluşturan tek şeyin zaman kavramı olduğu bir gün!.. Herkes bir şeyler yazdı ufacık kağıtlara. Okunanlar okunmayanlar neredeyse hep aynıydı. Kalemleri bıraktık biz konuştuk biraz da. Hayallerimiz sınıfın doğuştan gelen absürtlüğü sayesinde dile gelmekten korkmadı ilk defa. Teknisyen olduk, astronot olduk uzak olduk yakın olduk… Zor da olsa toplandık yine bulduk birbirimizi. Gerçekten bulabildik mi? Farklılıklarımızın kendini en çok belli ettiği yer böyle açık açık aslanlaaaar gibi kalemi elimize alıp kendimizi anlattığımız yer değildi asla. Grup çalışmasına başladık ya hani, orda fikirler gelmeye başladı, kimisi daha uyumluydu kimisi daha inatçı, kimisi rol beğenmedi kimisi birine rol verdi… Herkes bir işin ucundan tuttu ya, hangi işin ucuna konduğumuzdu bizi farklı kılan. Birbirimize yabancı olduk,ya da bana öyle geldi. Öyle oldu böyle oldu öyle ya da böyle oldu. Fark etmez.

Diyelim ki 40 yabancı aynı yaban topraklarda gülüp eğleniyor. Bunun kime ne zararı olabilir ki?

[mindbodyandcurtain]

Uçtu uçtu kuş uçtu,

Yandı yürek tutuştu,

Bir sunum yaptım bugün,

Bak ne hallere düştüm!

Şair yukarıdaki şiirde olan biteni 4 mısrada özetliyor. Bugün bir iki dakika performans – kaygı (!) ilişkisinden bahsettim. Yabancı kaynaklarda kaygı demiyor dedim İnanç Hocacığıma; ancak kendisi kabul etmedi. Sınıfın önünde beni bozmamak için de teneffüste gayet naïf bir şekilde ‘’Pısst. Performans kaygı ilişkisi var.’’ demeyi tercih etti. Hızır idi yunus idi derken derse geçtik ve bir sürü spontane davranış çalışmaları yaptık. Şaşırdınız biliyorum. Asuman yine tek cümlesiyle kırdı geçirdi. Ben Gülerle aynı insan oldum. Oflu abi Ali Kemalle bir oldu. Böylece birbirinden bu denli farklı dört güçlü insan olarak dünyadaki tüm insan tiplerini de temsil etmiş olduk. 8 kişilik grubum yine efsaneydi. Adeta ‘’tayfa bela’’ydık. Abarttık da abarttık.  Geçen hafta bahsettim ya blogda derse gelen evlenmiş yahu diye. Kanıtlamaya geldiler bu hafta. Gerçekten evlenmişler… İnanç Hocacım ve tüm sınıf olarak ‘’Yaaaaaaa’’ diye iç geçirdik, kendimizi onların yerinde hayal ettik. İnanç Hocacığım hayal etmemiş olabilir ama kendisini dışlamak istemedim…

Gülüşünü görmediğim insan kalmadı sanırım, oysa adlarını hala bilmiyorum. E güzel. Gülüşler kelimelerden daha güzeller zaten 

[mindbodyandcurtain]

Visit Original Link

26 Ekim 2015 İrem Yıldırım’ın Türkan sultanın bokuna basması rezaleti

Evet arkadaşlar, doğru duydunuz. Pred 485 Türkan hanımın bokuna bastığım derstir. Pred 485 normal hayatta inanılmaz uyumlu ve kimilerinin pısırık olarak yorumlayacağı davranışlara sahipken üç dakikalık skeçte Cennet Mahallesi 5. Sezon 3. Bölüm çekiyormuşçasına çirkefleşebildiğim derstir. Skeç bitip de birkaç kişi yanıma gelip ‘’İçindeki çirkef açığa çıktı.’’ dediğinde utandığım derstir. Ne olursa olsun eski öğrencilerinin de pıtır pıtır uğradığı derstir. İzdivaç etmiş hatta dersi alan iki öğrenci. Çok sağlam bir aşk olmalı yalnız. Oyunbazlık var ama işve cilve yok bizim derste. Birbirimizin ne hallerini görüyoruz. Tabii Garavel Usta gibi hop orda hop burada değiliz, bilim de yapıyoruz. Ben, psikoloji 2. Sınıf öğrencisi, İrem Yıldırım, haftaya derste performans kaygı ilişkisini anlatan bir sunum yapacağım. Bu konuda bir sıkıntım yok da, sevgili İnanç hoca, sunumun bizi sıkmasın dedi. Bilgiye eğlenceli hale getirmek hem zor hem de kitleye bağlı bir iş. Derse döndüm, Özgür ‘’Torunlarımızla gelelim derse’’ dedi. Bu çok ciddi bir cümle, niyetim var.

Peki Türkan Hanım nereden çıktı diyorsanız Grup Çığrışım’dan çıktı efendim.

Yok, o başka konuydu.

Normal çağrışımdan çıktı, sade salt çağrışımdan. İki kişi çıktık, İnanç hoca alkışladı, biz saçmaladık. Biz saçmaladık, İnanç hoca alkışladı. Bu da bana modern sanatı çığrıştırdı.

Haftaya görüşmek niyetiyle.

[mindbodyandcurtain]

‘’Acayip şeyler oldu, çözüldü, karıştı bi’ şeylere…’’

     Belki de sevdiğin kadına ya da kimilerine rakı masasında ağlasınlar diye yazdın bu şarkı sözlerini Halil Beyciğim ama ne diyeyim, tebrikler! Pred485 dersi bloglarından birinde bir anda başlık oluverdin. Bilseydin yazar mıydın bu sözleri, bilemiyorum, yine de dersimizi daha iyi anlatan bir cümle daha yok, bil. Öyle laf olsun torba dolsun değil, harbiden acayip şeyler oldu, çözüldük, karıştık bi’ şeylere.  Yeri geldi gözlerimiz karıştı, yeri geldi ayaklar… Kiminin attığı top baş yardı, kimi uyku moduna alındı. Kimisi zaten uyku modundaydı… Dört döndük mahşer-i cümbüş gibi. Şaka değil, nerdeyse 50 kişilik bi’ mahşer. Cümbüşü sen hayal et. Mahşer dediysek kötü bir resim çizme yalnız. Birbimizi tanımaya başladık artık. Oyun arkadaşlarımın bir sonraki hamlesini tahmin edebilir oldum. En güzeli de nasıl güldüklerini bilir oldum. Bir de  5 erkek 40 kız mevcudu olan bir sınıfa haydi bir beş dakika düşünün bir skeç yapın denilirse skeçlerin TAMAMINDA konunun evlilik olacağını gördüm. Kızların hepsi çok cin ama, çok hoşuma gidiyor. Bi’ de skeçleri görsen, bütün erkekleri diz çöktürmüşler evlenme teklif etsinler diye. Biraz da şuralarıma radikal feminizim! Yaşasın pred485’in tatlı sert kadınları ve talihsiz serüvenler dizisinin esas oğlanları!

[mindbodyandcurtain]

Perde!

           Çekingen olmak için yanlış gün. Yeni birileriyle tanışmak içinden gelmiyorsa yok ol, çünkü biz burada dokunabildiğimiz kadar insana dokunacağız. Önünde kucaklaman gereken bir sürü an var. Bu anları kelimelerinle doldur, senin kelimelerin olsun. Bu sensin. Yol açık. Hakikaten yaşadığın anı yakalayabildiğine, zamana anlam vererek yetişebildiğine inanıyor musun? Öyleyse kendine 1’den 10’a kadar numara ver. Benimki 3.5 olsun. Seninkini bilmem; ama gel sayılarını paylaşalım. Sen 1 dersin ben 2. Biraz zaman geçsin, tanıyalım birbirimizi, ikimiz 1 oluruz belki. Bırak ‘’Zıp’’ hecesi seni dertlerinden uzaklaştırabildiği kadar uzaklaştırsın. Zıppppladın işte gerçek hayattan ve o 46 kişiyle küçücük bir asteroidiniz oldu. Herkes çok güldü onu pembeye boyadınız. Çiçekleri gözlerinle gördün. 10 hafta mı var? Ağaç yetiştirmek için güzel zaman. Her mimik bir tohum her kelime bir fidan.                          Sanat,                        San’attı oltasını.                        46 kişi aynı ağda çırpının şimdi, bak göreceksin                          okyanustan çok daha güzel olacak.