Maan @mmmaan - Tumblr Blog

Ew ik huil weer

Ik ben geliefd, maar altijd eenzaam. Wanneer ik eindelijk mezelf ben, voelen zij zich machteloos. Ze willen mij dragen, maar weten niet waar ze moeten beginnen. Ze blijven, ze proberen, ze houden van mij op de enige manier die ze kennen. Toch is er een plek in mij waar niemand ooit bij kan. Niet omdat zij tekortschieten, maar omdat sommige vormen van pijn zich niet laten delen. Misschien is dat wel de eenzaamste vorm van liefde: om volledig bemind te worden en toch te voelen dat je de last uiteindelijk alleen draagt.

Het intiemste moment dat ik ken was tussen mijn stem en de piano. Als ik praat, verlang ik ernaar dat iemand mij hoort. Maar als ik zing, vraag ik niets meer. Dan laat ik mijn verdriet achter in de toetsen en mijn hart tussen de noten. Muziek is de enige taal waarin ik nooit bang ben verkeerd begrepen te worden.

Je praat, maar alles wordt leeg. Waar ik heen ga, volg jij niet meer, en als ik schreeuw, kom jij alleen terug als echo. Soms vraag ik me af of je zou huilen als ik losliet. Er ligt zoveel schade tussen ons, zoveel puin achter ons, en ergens onderweg ben ik iemand geworden waar je moe van bent. Nu loop je dwars door mij heen, terwijl mijn hart zwaar in mij blijft hangen.

Ik doe soms expres precies wat jullie haten, alsof ik mezelf alvast uit jullie hart probeer te duwen. Niet omdat ik jullie pijn wil doen, maar omdat ik bang ben dat mijn bestaan al zwaar genoeg voor jullie is. Alsof ik jullie langzaam wil laten wennen aan afstand, zodat als ik er ooit niet meer ben, mijn afwezigheid minder hard aankomt. Alsof ik mezelf onaantastbaar, moeilijk en onbemind probeer te maken, zodat jullie later kunnen denken dat het beter zo is. Maar diep vanbinnen is het geen haat. Het is angst. Het is pijn. Het is mijn kromme manier om jullie te beschermen tegen het verdriet dat ik zelf niet eens kan dragen.

Mijn beste vriendin zei vroeger dat ze zich bijna niets van haar jeugd herinnerde. Geen namen van klasgenoten. Geen geuren. Soms niet eens wat ze had gegeten. Ik dacht dat ze overdreef. Dat zoiets niet kon. Nu zijn we jaren verder en mis ik de versie van mezelf die dat nog dacht. Herinneringen verdwijnen. Alsof mijn hoofd besloten heeft dat het veiliger is om te vergeten dan om te onthouden. En soms vraag ik me af: hoe erg moet het zijn geweest, als zelfs mijn eigen geheugen ervoor wegloopt?

Vroeger keek ik weg als iemand in een film werd gemarteld. Soms zette ik hem zelfs uit. Ik kon die pijn niet verdragen, al was hij niet echt. Nu kijk ik zonder te knipperen. Fysiek of psychisch, ik herken ze allebei. Misschien is dat het ergste: niet dat de pijn er is, maar dat ze me niets nieuws meer vertelt. Ik vraag me alleen nog af: wanneer houdt het op?

Ik zit tegenover mensen die mij moeten helpen, maar ik ken ze niet. Mijn benen kruisen zich onder de tafel, mijn vingers trekken aan mijn arm. Mijn lichaam verraadt wat mijn mond probeert te verbergen.

Ik ben hier omdat mijn zusje zei dat ik haar oncomfortabel maak.

En ik weet niet wat erger is: haar gelijk geven, of eindelijk aan mezelf denken. Want ik geef al zo lang dat ik niet meer weet wat van mij is.

Wanneer doet iemand iets voor mij?

Ik ben de stoel ben waar mijn moeder op instort, de kamer waar mijn broer binnenkomt als hij iets verkeerd heeft gedaan, en de plek waar mijn zus haar ruzies en haar verdriet komt neerleggen.

En ik zei: huil niet waar ze je kunnen zien, zeg niet dat je moe bent; wees geen dochter die iets nodig heeft.

Ik was het kommetje bij de voordeur. Iedereen liet iets in mij vallen: sleutels, losse munten, kleine boosheden van de dag, verdriet dat nergens anders heen kon. En ik bleef staan. Ik droeg het. Ik werd nooit leeggemaakt.

Maar de kom is gaan lekken. Alles wat nooit van mij was, loopt langzaam uit mij weg.

Nu ben ik volledig mijzelf. En mijn familie weet niet wat ze met mij moeten,

want mijn waarheid is te zwaar voor mensen die alleen mijn stilte konden dragen.

Mijn angst heeft een vorm gekregen. Ik lach, ik knik en ik praat gewoon mee, maar ondertussen kruipen mijn handen naar mijn armen. Alsof ze daar mogen wonen wanneer ik niet weet waar ik mezelf moet laten. Alsof mijn huid een plek is geworden waar spanning kan schuilen.

Later zie ik het pas. Blauwe plekken. Kleine bewijzen van iets wat ik niet hardop zei. Mijn vingers hebben zinnen achtergelaten waar mijn mond stil bleef.

En zelfs als de plekken geel worden en verdwijnen, blijft mijn lichaam iets vertellen waarvan ik de oorsprong niet ken.

En deze drang in mij voelt bijna als sadisme, alsof ik mezelf zó erg haat dat ik alles wat zacht voor mij is wil verpesten voordat het mij kan redden. Het is sabotage, een soort jagen op alles wat nog heel durft te zijn

En mijn ouders ben ik dankbaar. We kregen slingers en kaarsjes op elke verjaardag, ik wist niet hoe bijzonder het was tot ik anderen leerde kennen.

En ik vocht, ik vocht jarenlang om alle wreedheid bij mijn familie weg te houden, alsof ik met blote handen de wereld tegen hield.

En wat was mijn beloning? Dat zij me haten.

Maar liefste, ik maak alles kapot waar ik van houd, niet omdat ik het kwijt wil, maar omdat ik het zo bang vasthoud dat er geen ruimte meer overblijft om zacht te zijn. Alsof liefde iets breekbaars is dat ik probeer te redden, tot het alsnog in mijn handen breekt.

Maan is kwijt. De nacht zoekt naar licht om in te schuilen. Ik weet niet meer wat ik moet doen; de wereld voelt verkeerd, de hemel is gevallen en de aarde draagt mij niet meer

Ik wil zo graag een goed einde zien.

Maar God, als U mij hoort… Hoe voelt een leven zonder pijn?

Want ik weet niet meer of ik ooit heb geleefd zonder iets te dragen.

Ik weet dat het nooit je bedoeling was om in deze wereld te zijn, maar je bent er toch, dus waarom zou je niet meteen beginnen met erbij horen?

Er is zoveel om te bewonderen, zoveel om om te huilen, en zoveel om muziek of gedichten over te schrijven.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Maan