Engelse ziekte – Onderklasse
Posted on 12/08/2011
ENGELSE ZIEKTE – DE ONDERKLASSE
In Londen en enkele andere grote Engelse steden was/is het flink raak. De beelden zijn verbijsterend. Je ziet journalisten aangevallen worden en de politie is het universele mikpunt. Plunderaars van alle leeftijden lopen in en uit de winkels met de producten zichtbaar in tassen en dozen of gewoon onder arm. De plunderaars hebben slechts één ding gemeen; ze hebben allen getracht zich zo onherkenbaar mogelijk te maken. (Bewakings)cameras zijn overal.
Twee zaken zijn opvallend:
– de ingekankerde haat tegen iedereen, die een politieuniform draagt en
– het gemak, waarmee het onderscheid tussen mijn en dijn bij het plunderen wegvalt
De Londense burgemeester Boris Johnson en de Britse premier David Cameron hebben maar één oplossing voorhanden: repressie. Geen enkele vechtersbaas of plunderaar is te jong om berecht te worden, zie Cameron. De ouders moeten beter op hen letten was ook een veelgehoorde opmerking. Dat is allemaal natuurlijk waar, maar deze constateringen lossen niets op. Want hoe kan het, dat deze uitbarsting plaatsvond ? Goed, er was een dode door politiekogels te betreuren, maar dit was kennerlijk alleen de aanleiding tot het uitbarsten van een reeds lang sluimerende conflictsituatie.
Ik ken Londen redelijk, ben er elk jaar wel een paar weken en loop ook door wijken, waar mensen van zeggen, dat je daar beter niet kunt komen. Ik neem dat ter harte, maar alleen bij donker. Overdag zie je overigens de uitzichtloosheid van het bestaan van die Londenaren beter. Want overal waar veel volwassen mannen rondhangen op tijden, dat er normaliter gewerkt zou moeten, worden is er iets volkomen mis. Datzelfde geldt voor kinderen, die op school zouden moeten zitten. Junks en zwervers maken het beeld compleet. Dit betekent overigens niet, dat Londen geen aantrekkelijke stad zou zijn, integendeel.
Engeland heeft een klassemaatschappij. Vroeger bestond die uit twee klassen:
1. de adel, de rijken, de hogere ambtenaren en officieren en iedereen, die daarbij wilde horen (de gin-tonics)
2. de arbeidersklasse (de ales) gedomineerd door de vakbonden
Sinds het verval van de industrie en de sluiting van de mijnen is het onderscheid wat vervaagd, maar het bestaat nog wel. Het onderscheid tussen de toeristen in Portugal rond de golfbanen en die in de all-in resorts in Albufeira beantwoordt nog volledig aan die definitie. Op zichzelf was dat een duidelijk en leefbaar systeem, de ales hadden de vakbonden en hun solidariteit en de gin-tonics hadden geld en invloed genoeg om voor
zichzelf te kunnen zorgen. Over rechtvaardigheid en gelijke kansen hoeven we het niet te hebben.
Aan deze overzichtelijkheid is een einde gekomen. De macht van de vakbonden is door Margaret Thatcher gebroken (op zich was dat ook wel nodig), de maatschappij is sterk geindividualiseerd en de invloed van de media is gigantisch. Het rijk en/of bekend zijn is in Engeland een publiek gebeuren en iedereen weet wat je doet en vooral, wat je hebt. Voeg daarbij de enorme aanwas van Russische en Arabische miljonairs, die zich in een belastingvriendelijk klimaat in het Moskou aan de Theems hebben gevestigd, en elke arme sloeber kan zien, wat hij niet heeft en ook zich ook nooit zal kunnen permitteren. Het aanbod van warenhuizen als Harrods en Harvey & Nicols is alleen maar decadent te noemen; olie-sheiks laten zich in limousines af en aan rijden. In Westfield, een enorm nieuw winkelcentrum in Centraal-west Londen lopen grote groepen not-haves om te zien, wat ze niet kunnen kopen.
Deze omstandigheden zijn op zich al voldoende om een tweedeling in de maatschappij te bewerkstelligen, maar er is nog veel meer. Om te beginnen het Britse onderwijssysteem. Jongens (voor meisjes geldt dit veel minder) moeten al op drie-jarige leeftijd naar het goede kinderdagverblijf en even later naar de goede lagere school te gaan en vaak al op 8-jarige leeftijd naar een kostschool en dan weer naar een andere kostschool en tenslotte naar de goede universiteit. Dit alles is particulier onderwijs en vergt zeer kapitaalkrachtige ouders of sponors. Alleen dan wordt het goede old-boys network opgebouwd en is de toekomst van de jongen min of meer verzekerd. Een telg van arme ouders of zelfs een meisje komt hier nooit meer in. In de USA wordt nog steeds een beetje terecht volgehouden, dat iedereen gelijke kansen heeft, maar in Engeland is dat niet het geval. Alleen iemand, die goed kan voetballen of een ander uitgesproken talent heeft komt los van zijn afkomst………om vervolgens op te gaan in de upper-class. Zie David Beckham en zijn vrouw Gloria.
De openbare scholen in de stedelijke gebieden hebben een zeer betreurenswaardig niveau van onderwijs. Dit onderwijs levert leerlingen af, die weinig weten en kunnen en elke Britse werkgever geeft ook de voorkeur aan een net opgevoede Pool boven een onbeschofte niets wetende Engelse jongere.
En dan komen we aan de onderklasse:
1. Geen geld
2. Leven van geringe uitkeringen of kleine criminaliteit
3. Slechte huisvesting
4. Geen scholing
5. Geen uitzicht op betaald werk
Kortom, geen toekomst, vooral niet voor de jongeren.
Dat zijn vrijwel dezelfde ingredienten als bij de rellen in de voorsteden van Parijs enkele jaren geleden. Ook hier waren de relschoppers jongeren van niet-westerse afkomst, zoals ook in Londen. Is dit reden voor discriminatie of is discriminatie de reden van dit
gedrag ?
De conclusie is duidelijk:
– Op korte termijn kan alleen repressie de orde herstellen
– Op lange termijn moet veel aan de kansen van die onderklasse verbeterd worden, anders volgt onverbiddelijk herhaling.
Dit betekent hervorming van het onderwijssysteem en verbeteren van de leefomstandigheden. Misschien zouden de super-rijken ook wat meer belasting moeten betalen.
Bron:Â https://tomkasalgarve.wordpress.com/2011/08/12/engelse-ziekte-onderklasse/
