Münzevi Filozof

ölümüm bir korkağa yakışır şekilde olacak.

[munzevifilozof]

Şeytanla vals, tanrıyla tango

[munzevifilozof]

Adını bile bilmediğim, yolumun ilk defa düştüğü bir şehirdeyim şimdi.

Eski bir konaktan dönme otel odasında sigaramın dumanında seyrediyorum karanlığı.

O müzik çaldı bir anda

Piyanonun her notası, sana armağan ettiğim bir yıldızı daha serdi gözlerimin önüne.

Sigaramın dumanı karıştı sokak lambasının karanlığına.

Tahta pencereden çırptığım külleri dağıldı, taşları düzleşmiş yüzlerce yıllık arnavut kaldırımlı dar sokakta.

Dolmuşken ciğerlerim dumanıyla, bir kedi geçti apansızca

Koşarak, aceleyle. Belli ki korkmuş. Tam da en sevdiğin renkten bir kedi.

Belki sana yaşattıklarımın sonucudur bu günlerim.

Sesinden, resminden ve hayallerinden bihaber yaşarken

Bana seni yeniden hatırlatan, bu müziğin tınılarıdır, sevgilim

Sevmeyi beceremediğim

Kıymetini bilemediğim

Ağustos 026 - Safranbolu

[munzevifilozof]

Şiir yazma yetilerimi kaybettim. Beşeri bir aşktan ziyade, beni doyuran doğa ve sanat olmaya başladı. (Bu cümlede doğayı sanattan ayırmalı mı diye pek düşündüm doğrusu. Doğayı sanat saymak, tanrıyı kabul etmek ve onu da bu eşsiz şeyin sanatçısı saymak olur. Lakin doğa o kadar eşsiz ki, belki de tanrı olabilecek kadar..) Hayran olmamak elde değil. Karşısında soyunduğum rüzgarın huzur verici hışırtı sesleriyle yapraklara dans ettirmesi, dalları titretmesi, gecenin sesi olup boş sokakları kendi ezgisiyle doldurması, üşütürken titretmesi.. Rönesanstan kalan hatta daha eskisinden karmaşık bir tablodaki renk cümbüşü, sadeliği, pastelliği. O sarı katmanın altında yatan eşsiz hikayesi.. Taşın tül gibi inceldiği Duvaklı Meryem'in duvağı.. Barok sanatın en güzel hali katedralleri.. Bugün belki de beni yaşama sıkı sıkıya bağlayan şey, bu eserleri çıplak gözle görebileceğime olan inancım. Kiralık diyarlardaki dilleri keşfedip, müziklerini hissetmek için yaşadığımı bir kez daha fark ettiğim bir gündeyim.

[munzevifilozof]

Doğaya, müziğe ve sanat eserlerine karşı adını koyamadığım hislerim var. Başka hiçbir şeyden alamadığım zevki bunlardan öylesine alıyorum ki, üretemeyecek kadar mest oluyor, kendimden geçiyorum. Kalbimin hızlanması, nefesimin sıklaşması, ruhumun bedenimden ayrılırcasına kendimden geçişlerim... Yel okşarken çıplak tenimi, kapattığım gözlerimle yaprakları o yelde birbirine vuran at kestanesinin huzur veren sesi... Bunlar beni o denli kendimden geçiriyor ki, kalemi elime aldığım şu saatlerde dökülmüyor sayfama. Akmıyor mürekkebim, çalışmıyor zihnim. Şu koca ve amansız hayatın karmaşında, onlarca keder ve sıkıntının arasında beni var olduğumu hissettiğim gerçek benliğime kavuşturuyor.

[munzevifilozof]

Hiçbir şey zevk veremedi bana, yağmuru koklamak koklamak kadar.

Ve hiçbir şey beni kendimden geçirmedi, çıplak tenimi okşayan yel kadar.

Daha güzelini işitmedim, rüzgarda savrulup birbirine çarpan kestane yapraklarından.

Ruhumu doyuramadı hiçbir insan, doğa kadar.

[munzevifilozof]

Sana hiç çiçek veremedim ama bugün senin adındaki bir çocuğa balondan çiçek hediye ettim.

[munzevifilozof]

Evvela fairuzdan iyisi yok, bana hayatımın sikildiğini anlatmakta

[munzevifilozof]

Hiçbir şey demek istemiyorum çünkü konuşursam susmak bilmeyeceğim. Bu çektiğim acı beni kanser edecek. Kendime ben bile acıyorum, ümit göremiyorum.

[munzevifilozof]

Sarhoşken de mutluyum ben normaldede ama ağlayamıyor oluşum üzgün olduğum anlamına gelmez. Sadece konuşup kendimi ifade edemiyorum. Bir savaşa da girsem en büyük silahım kalemim. Fairuz nasıl şarkılarıyla ayaktaysa ben de kalemimle ayaktayım. Defterlere yazdıklarım, çizdiklerim hiçbir zaman burada olmayacak. Kalemim bana isyan ediyor ama benim en büyük kurşunlarım kalemim. Leninizm, marxizm. Dünyadaki ağlayan son çocuğun yüzü gülene kadar, hırsızlık yapan son baba hırsızlığı bırakana kadar, anneler şerefini satmayı, intihar etmeyi bıraktığı zaman ben mutlu olacağım. Belki senin yüzünü göremeyecek, seni hiçbir zaman öpemeyeceğim. Ama kavgamdan vazgeçmeyeceğim. Ben acı çekeceğim yeter ki insanlık acı çekmesin diye. Kelepçeler bileklerimi terletecek, işkenceler bana ölümü diletecek. Ama anne babalar intihar etmeyecek, çocuklar açlıktan ağlamayacak, çöp karıştırmayacak, dilenmeyecek. İşte ben o gün özgür olacağım. İşte ben o gün kutlamak için içeceğim, mutluluğumdan. Belki sesini bir daha duymadan öleceğim ama mutlu öleceğim. Koca bir halkın yüzünün gülmesi senin bir yalancı gülüşün etmeyecek lakin ben o gün kendimi özgür sanarak öleceğim. Tanrı beni cezalandırdığı için yaşıyorum laviniam, tanrı beni cezalandırdığı için. Bir fairuz haykırışında, bir yetim, öksüz göz yaşında, bir damla su uğrunda, elimde son kalana, onu kaybederken seni arıyorum. Seni arıyorum..

[munzevifilozof]

Sarhoş dürüstlüğüm ayık benliğimde olsa bu hayatta sadece mutlu olurdum

[munzevifilozof]

Artık alkollüyken de susturamıyorum bu kafayı

[munzevifilozof]

Şiirlerimin en hüzünlü dörtlük sensin katrem

Şu matem arefesinde zifir karanlığım sensin katrem

Bir gün ölürsem mezarımın üstüne bir karanfil bırak

Mutlu edemedim seni, üzgünüm

Şiir defterimden onlarca sayfa kopardım sana

Ölümüne sensedim

Bendeki hasret

Tek sana inandım

Yüzümdeki gülümseme soldu

Alkol kazandırdı bana

İçtim günlerce

Baharda geleceğim dedin, söz dedin

Sen gittiğinden beri bahar gelmez

Ben hep kışta kaldım

Sonbaharda kaldım

Baharın bile ilki gelmedi

Yağmurların kokusunda aradım seni

Aldattın beni

Ve aldatacağını söyledin

Cesur değildim karşına çıkacak kadar

Ölürsem karanfil bırak olmayan mezarıma

Her yıldız kaydığında dilerim seni, unutma

Vadem doluyor dünyada

Yüzünü göremiyor, sesini duyamıyorum

Bir çocuğun güler yüzünde arıyorum seni

O yüzden gördüğüm her çocuğu mutlu ediyorum

Unuttuğum mutluluklarımsın sen

Çok değişir gibi oldum ama hiç değişmedim ben

Ben hâlâ seni düşlerimde yaşatır, seninle olan rüyalardan uyanmamak için bana bu siktiğimin hayatını reva gören tanrıdan beni uyandırmamasını dilerim

Kabus da olsa seni dilerim katrem

Seni dilerim..

[munzevifilozof]

Keşke şu an ölsem de, hissettiğim son şey beni üşütmesine rağmen tekrar tekrar ciğerlerime doldurduğum şu yağmurun kokusu olsa

[munzevifilozof]

İşte tam şu an ölsem en çok üzüldüğüm üşüyorum diye içesine koklayamadığım yağmur olacak.

[munzevifilozof]

Bir gerçek var, biliyorum

Bir yol var, dönemiyorum

Bir doğru var, inanamıyorum

Bir yanlış var, kabullenemiyorum

Bir hatam var, reddediyorum

Bir güneş var, göremiyorum

Bir fırtına var, oraya sürükleniyorum

Birçok hatam var, usanmıyorum

Birçok pişmanlığım var, uslanmıyorum

Birçok içime attığım var, ağlayamıyorum

[munzevifilozof]

Baharlar gelecek dedin, kılıçdaroğlu gitti. kılıçdaroğlu bile geri geldi, baharlar gelmedi..

[munzevifilozof]

İlk kez aşık olmuştum. O günkü çocuğa göre ilk defa aşk duygusunu tatmıştım. Bir bahar, belki de yaz sabahı yazışarak sabahlamış, ilk aşkım uyuyunca o huzur beni uyutmamıştı ve güneşin doğuşuna şahit olup kuş seslerini dinlemiştim. Hani olur ya, zaten huzur dolusundur ve sabahın ilk ışıklarıyla kuşlar cıvıldar, sokak lambaları söner, ve telaşı hiç bitmeyen insanlar evlerinden çıkıp koşuşturmaya başlamadan önce tan yeli tenini ince ince okşar. Yapraklar küçük küçük dans eder ve ciğerlerin o güzel havayla dolar..

Bugün yine yaşadım bunu. Çocukça bir aşkın esiri değilim bu sefer. Kendime verdiğim zarar yüzünden uyuyamıyorum. Artık gözlerim tanınmayacak halde, mor. İçimdeki huzurun yerini kanımdaki alkol almışken, tan yeli okşamıyor şimdi beni. Değdiği her yerimi ağrıtıyor, acımı katlıyor. Rotasız sefere çıkmış kaptan, dümen bilmez kürekçi misali ilerliyorum. Yolum belirsiz, yordamım kötü. Bilmezdim her şeyin birkaç sene içinde böyle olacağını. Neyse, sağlık olsun

En azından baharlar gelecek