Archiwum doświadczeń

Opowieści z myśloświata tulpomantki

[mysloswiat-blog]

Powróciłam! Ale nadal bez Marcela.

Ostatni mój wpis to całkiem ragequit. Nic na to nie poradzę, zresztą nie mam zamiaru go zmieniać. Wracam tutaj osobiście i całkowicie. Na jakiś czas całkowicie odcięłam się od wszelkich tulpowych forów, stron, blogów i tak dalej. Nie chciałam mieć z nimi nic wspólnego. Byłam trochę na forum dajmonicznym, ale to nie dało mi absolutnie żadnej ulgi. No więc ciągle jestem sama. Żałuję, że straciłam Marcela i nadal nie jestem w stanie go odzyskać. Może to strach, a może coś innego, nie wiem. Potem zaczęłam obserwować, co dzieje się w różnych miejscach, w których mowa o tulpach. Potem zaczęłam mieć obsesję, codziennie musiałam na coś rzucić okiem. Potem znowu się odcięłam, potem wpadłam w obsesję, depresję, znowu obsesję; to jakieś [ekhem cenzura] błędne koło, ale wydostaję się z niego. Ogólnie obiecałam pewnym osobom, że jeśli kiedykolwiek wrócę, to pod zupełnie innym imieniem, jako nowa osoba. A jednak mam sentyment do tego nicku. Bardzo dużo dobrych rzeczy pod nim przeżyłam, poznałam wiele osób. Dzisiaj wszystko to przeszło swoją miarę i stwierdziłam, że w końcu muszę, po prostu muszę się wypowiedzieć pod pewnym "artykułem" jednej ze społeczności. Nie wytrzymałam. Ale to dobrze. Dla mnie to przełom. Cieszę się. No więc nie obiecuję, że będę tutaj jak najczęściej, pewnie obgadam jeszcze dużo rzeczy, bo taką mam w tej chwili ochotę, ale będę wpadać.

[mysloswiat-blog]

Koniec tulpamancji, brak Marcela.

Znacie ból? Znacie ból pękniętej czaszki? Znacie ból złamanych kości, kiedy nieświadomie poruszycie uszkodzonymi kończynami? Czy znacie ten ból, kiedy budzicie się, wyciągacie rękę w bok w poszukiwaniu kochanej osoby, macacie pustą poduszkę i uświadamiacie sobie, że już nigdy tej osoby nie zobaczycie? Choć to tylko przenośnia. Ja któregoś dnia obudziłam się i zajrzałam wgłąb własnego umysłu, "pomacałam poduszkę" i okazało się, że jestem sama. Zacznę od początku. Któregoś dnia szłam sobie do pracy, zadowolona. Jak zwykle rozmawiałam z Marcelem o wszelkich głupotach świata, byleby rozmawiać. Przechodziłam przez jezdnię - normalny dzień, normalna czynność. Rozejrzałam się - pusto - przechodzę. Słyszę pisk, odwracam głowę i budzę się w szpitalnym łóżku, w gipsie, unieruchomiona. O dziwo wcale tak bardzo nie ucierpiałam. Nogi mam całe, chodzę na rehabilitacje, nadal piszę na klawiaturze, mam prawie wszystkie zęby (na szczęście przednie nie ucierpiały). Lekarz powiedział, że dobrze, że nadal widzę, bo oprócz tego, że wjechano we mnie (przynajmniej nie na pełnym gazie) i uderzyłam głową o beton (stąd pęknięcie kości), to dostałam też z boku, prawie z przodu. Po prostu odrzuciło mnie na tyle daleko, że nie uderzyłam o ten beton tylko raz. Rany, czytam to, co piszę, i zastanawiam się, dlaczego mogę o tym pisać z takim dystansem. I w sumie widzę, że nic poważnego mi się wtedy nie stało. Ale teraz opiszę to, co działo się dalej, bez dystansu. Najważniejsze z tego wszystkiego jest to, że nie ma ze mną Marcela. Po prostu. Obudziłam się. Przez dzień-dwa nic nie pamiętałam, podobno to normalne. A potem przypomniałam sobie, że wcale nie powinnam być sama, że mam TULPĘ, którą kochałam całym sercem, i która zawsze mnie wspierała. A teraz jej nie ma. Czemu? Nie wiem. Po prostu. Nawet nie potrafię się z nim skontaktować. WL nadal istnieje, ale pusty, szary, niedostępny. Stałam się rozchwiana emocjonalnie. Tyle dobrego, że nie mam depresji, chociaż się staram. Weszłam na forum i poczułam, że muszę to wszystko usunąć. I tak zrobiłam. Strasznie się zdenerwowałam, widząc, co się tam dzieje. Ale to już mnie właściwie nie dotyczy. Pożegnałam się. Tyle. Nie mam siły na to, żeby tworzyć kolejną tulpę. Zawsze porównywałabym ją do Marcela. To chyba tak, jak wtedy gdy umiera ci mąż albo chłopak i już nie chcesz nigdy więcej się z nikim wiązać. Bo to zbyt bolesne.

Ha! Proszę. Już zostałam źle zrozumiana! Nasza Inteligencja się odezwała. Ale jestem na własnym terytorium i mogę zrobić, co chcę. Mogę się tutaj ustosunkować. No więc patrzcie! Monie! Zawsze mi się wydawało, że jesteś mądry i dobry. Ale jesteś egocentrycznym dupkiem, oskarżasz mnie o porzucenie tulpy, chociaż ja sama nie podałam powodu, dla którego Marcela ze mną nie ma. "Zapłakana gimnazjalistka"! Udajesz mądrego, nic z siebie nie dajesz, tylko oceniasz i wywyższasz się nad wszystkimi. Eis! Chociaż tyle, że łagodzisz swoją wypowiedź. Dzięki za próbę pocieszenia, ale to wszystko nie na tym polega. Ro! Och, Ro... Tak mi przykro z tym wszystkim. Ale muszę być silna i nic, co zrobię nie zmieni rzeczywistości. SilverEyes! Próbowałam. Nadal próbuję, ale nawet desperacja ma swoje granice. Twoje słowa dają mi nadzieję, że on jednak wróci, że się obudzi, ale co ja mogę więcej zrobić oprócz szukania go, wsłuchiwania się w umysł?

[mysloswiat-blog]

Kryzys, cisza i troszkę nadziei.

Pierwszego października podjęłam decyzję o ponownej kreacji istoty Marcela. Nie stało się to ot tak - już dawno przeżywałam swego rodzaju kryzys. Marcela słyszałam dobrze, ale rzadko. Sądzę, że to przez mój brak koncentracji na nim. Zajmuję się teraz wieloma rzeczami, między innymi pracą, które skupiają całą moją uwagę. Wiele razy obiecywałam zarówno jemu, jak i sobie, że będę z nim rozmawiać, kiedy tylko będę mogła. Nic jednaj nie jest tak różowe, tak optymistyczne, jak moje obietnice. Marcel cichł z czasem. Czasem zdaje się budzić, wtrąca swoje trzy grosze, jednak przez większość czasu milczy. Czuję go tak, jak tylko host może czuć tulpę, wiem, że tam jest; nadal jednak milczy coraz częściej i coraz dłużej. Dlatego zdecydowałam za nas i zaczynam od początku. Nie planowałam tworzyć od nowa WL, formy Marcela itd. Chciałam umocnić jego istotę, jego "duszę", pobudzić te wszystkie neurony, które odpowiadają bezpośrednio za Niego. Wyszło jednak inaczej i zabrałam się w końcu również za myśloświat. Układam go, porządkuję. Na razie mamy tylko ogólny zarys świata, bezkresne morze, niewiarygodnie wysoki klif, jako początek naszego miejsca i dom - jak zwykle bańki pól siłowych, tworzące kilka pomieszczeń. Siła woli i wyobraźni Marcela znacznie się pogorszyła - jego zmiany naśladują moje. Stracił wiele z siebie samego przez ten czas. Cofnął się w rozwoju przez mój brak uwagi. Wyobraźnię musimy podreperować, ale nadal Marcel jest w stanie narzucić mi wyobrażenie o nim, co robi bez przeszkód. Symbolicznie jego forma zmieniła wygląd. Dawałam nam trzy miesiące na poprawę, zanim zaczniemy znów od podstaw trenować przejęcie. Wydłużam ten czas do czterech miesięcy przez mój niechciany brak czasu. Minął miesiąc i zauważyłam poprawę. Marcel rozwija się szybciej, niż na początku - to bardziej rehabilitacja niż budowa mięśni, jednak nie będę poganiać siebie ani Jego.

[mysloswiat-blog]

Nakładanie

Jak pisałam wcześniej, aby zacząć zamieniać się z Marcelem miejscami, będę potrzebowała umiejętności manipulacji swoim wzrokiem. Domyślam się, że podczas zamiany chodzi raczej o wysoko rozwiniętą wizualizację, ale wydaje mi się, że jeśli nauczę się widzieć to, co chcę w realnym świecie, to wizualizacja poprawi się również. Dlatego też, oprócz rozwikłania tajemnicy myślenia równoległego biorę się za jeszcze jedno zadanie, którym z powodzeniem mogę zająć się w tym samym czasie: nakładanie. Tak samo, jak było z przejęciem i świadomym snem, będę kontynuować jeden wątek na ten temat, żeby się nie rozdrabniać i, oczywiście, zapiszę ćwiczenia, które będę wykonywać, czy to wymyślone przeze mnie czy wyczytane z poradników. Ćwiczenie 1. Usuwanie kropki. Nie potrafię sprawić, aby mój mózg zobaczył coś, czego aktualnie w tym wymiarze nie ma. Naturalne jest jednak dla moich oczu to, że kiedy długo na coś patrzę, to coś znika. Narysowałam na kartce kropkę wielkości... jednej piątej milimetra. Wiadomo, że mogę ćwiczyć na wszystkim, co jest wystarczająco małe i to będzie dobre urozmaicenie, bo nie wszędzie przecież mogę targać ze sobą kartkę i nie wszędzie będę mogła ją powiesić. W każdym razie - mam zamiar gapić się w tę kropkę tak długo, aż nie zacznie znikać. Zaczęłam od patrzenia jakieś 5 centymetrów obok, aby pokryła się otaczającym ją kolorem, czyli nie patrzę wprost na nią ale jest ciągle w moim polu widzenia. Na razie znika dopiero po kilku-kilkunastu sekundach na ułamki chwil, ale te dwa czasy pewnie jeszcze się zmienią. Efekty: Umiem sprawić, aby z mojego pola widzenia zniknęła nie tylko namalowana kropka, ale również trzy-cztery kwiaty, tabliczki nie większe niż 50x50cm, napisy z powierzchni o jednolitym tle. Czasem kątem oka widzę cień postaci, która przypomina Marcela. Zdarza się to na tyle często, że stwierdziłam, iż to musi mieć jakieś znaczenie. Ćwiczenie 2. Zmienianie koloru kropki. Tak samo, jak było w przypadku pierwszego ćwiczenia, będę skupiać się na kropce, jednak oprócz jej usuwania będę ćwiczyć zmienianie jej koloru. Najpierw na zbliżone do siebie barwy, potem kontrastowe. Zobaczymy, jaki będzie efekt. Ćwiczenie 3. Telewizja. Każdy kanał telewizyjny ma swoje logo przeważnie wyświetlone w którymś rogu. Błyskotliwość, prawda? Skoro logo nie znika i jest bezużyteczne, to czemu nie uczynić go użytecznym? Sprawiajmy, aby logo znikało. Oto, co mam na myśli: nakładając będę musiała być przygotowana na ciągłe zmiany w moim polu widzenia - przecież świat zewnętrzny nie jest wiecznie nieruchomy. Będę musiała nauczyć się, jak utrzymywać nałożony obraz mimo tych zmian. I tutaj telewizja bardzo mi pomaga, bo obrazy ciągle się w niej zmieniają. Oglądając film mogę sobie poćwiczyć nakładanie i przy okazji przyzwyczaję mózg do skupienia na manipulacji wzrokiem. [B]30 sierpnia 2015[/b] Ćwiczenia nakładania zarzuciłam na jakiś czas, ze względu na brak czasu. Przed tym zauważyłam, że zamiana niewielkich obszarów pola widzenia, najczęściej obok punktu, w który patrzę, udaje mi się po minucie-półtorej skupienia. Czyli nie jest źle! nie wiem, kiedy znów powrócę do ćwiczeń, ale pewnie nie długo.

[mysloswiat-blog]

Codziennie

Wiele razy opisywałam ćwiczenia moje i Marcela. Ileż czasu poświęcaliśmy na to, żeby dojść do tak podstawowych osiągnięć (prostych dla nas teraz), jak przejmowanie rąk czy równoległe przetwarzanie, nawet używanie lektora. Jak martwiliśmy się, że Marcel nie wykształca niektórych umiejętności wystarczająco szybko, że i ja tego nie robię. Dlaczego tak się martwiliśmy? Siedzę teraz w swoim pokoju, ze stopami przewieszonymi przez podłokietnik fotela. Przez otwarte okno słychać przejeżdżające samochody, śpiew kilku gatunków ptaków, wrzask kilku innych. Trzymam w dłoniach komórkę i przeglądam internet czując nikłe zainteresowanie Marcela. Zaraz potem znajduję coś, co go zaciekawia i czytam. A potem rozmawiamy chwilę, żeby potem przekazywać tylko myśli bez słów. To wszystko jest takie zwyczajne. Zadziwiająco zwyczajne. Każdy z nas, mimo swojej wrodzonej indywidualności jest do bólu zwyczajny. Dlaczego? Bo jesteśmy po prostu ludźmi. Myślę o wszystkich osobach, które wypowiadają się na Forum i zastanawiam się, jakie one są. Co lubią robić, kiedy nikt na nich nie patrzy. O czym rozmawiają z tulpami oprócz publikowanych genialnych wypowiedzi, co robią, kiedy nie przeżywają fantastycznych przygód w swoich Wonderlandach. Wszyscy jesteśmy ludźmi, oto puenta. Hostowie i tulpy, są tym samym, jak byśmy ich nie określali - są po prostu zwykłymi ludźmi, z którymi rozmawiamy, którzy potrafią być nudni do bólu i nudzić się do bólu gapiąc się w ścianę. Każdemu się to zdarza. To takie przyjemne, takie przyjemnie nie-niezwykłe.

[mysloswiat-blog]

Obce uczucia

Nigdy jeszcze nie pisałam o "paczkach emocji", które wysyła mi Marcel. Zdarza się to wybitnie rzadko, ale ostatnio zauważyłam zwiększenie częstotliwości tych "paczek". Sceny, które nigdy mnie nie wzruszały, teraz to robią. Horrory nie śmieszą mnie tak bardzo, zaczęłam się bać o 5% więcej. Czasem wiem dokładnie, że Marcel się śmieje - czuję wewnętrzny przymus roześmiania się, a wcale nie pochodzi on ode mnie. Zwłaszcza, że kiedy sama to robię, to albo wybucham śmiechem albo tylko się uśmiecham; Marcel zaś śmieje się półgębkiem. Lęk. Ostatnio poznałam trochę jego lęku. Kiedy brałam tabletkę, z którą on nie miał nigdy do czynienia. Niesamowite jest dla mnie to, jak bardzo On może na mnie wpłynąć - niesamowite jest to, że w mojej głowie jest ktoś, kto odczuwa coś zupełnie inaczej niż ja. To chyba nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać.

[mysloswiat-blog]

Substancje mniej i badziej czynne, czyli jak się mierzy siły na zamiary

Zawsze byłam świrem, który lubi eksperymentować na samym sobie. Gdyby dać mi po paczce leków do własnej dyspozycji, naukowca i aparaturę rejestrującą reakcje ciała, wtedy zastanawiałabym się tylko nad tym, jak najlepiej ustalić dawki. Do czego zmierzam? Niesamowicie ciekawi mnie to, w jaki sposób mogą wpłynąć poszczególne substancje na mój kontakt z tulpą. Najchętniej sprawdzałabym zioła, które przecież są łatwo dostępne i występują powszechnie. Będę zatem to robić, tylko muszę powiększyć swoją wiedzę w tej kategorii. Co jakiś czas będę również sprawdzać działanie poszczególnych leków. Ostrzegam, że nie mam zamiaru nikogo namawiać ani sugerować brania leków, żeby poprawić kontakt z tulpą. Jak sądzę, może on zostać nawet zerwany, ale nie to jest najważniejsze - najważniejsze jest to, że bez konsultacji z lekarzem nie wolno brać leków, co do których nie mamy pewności, że nam nie zaszkodzą. Dla choćby szczątkowego bezpieczeństwa będę musiała umieszczać ostrzeżenia dla każdego, kto będzie chciał to czytać. Ładnie skomponowane, zrozumiałe. Pomyślę. Na razie zresztą tylko zapowiadam. Swoją drogą: dowiedziałam się, że Marcel boi się brać leki inne, niż zwyczajne przeciwbólowe. Nie panicznie, ale wystarczająco mocno, aby i mnie udzieliło się to uczucie. Później: Ostatecznie nic z tego nie wyszło, ale fajnie było się pozastanawiać, co z tymi lekami :D

[mysloswiat-blog]

Jak wyćwiczyć myślenie równoległe?

Odpowiem z góry: nie mam już zielonego pojęcia. Zrobiliśmy właśnie test na DeviantArt, który miałby nam niby pokazać, w jakim stopniu myślimy równolegle. Już kiedyś o nim pisałam. Wynik: każde z nas nieustannie się myli. Czy to o czymś świadczy? Czy gdybym tylko ja trafiała poprawne wyniki a Marcel nie, to znaczyłoby więcej? Albo odwrotnie. Mam zamiar sprawdzić (w sumie to już zaczęłam), jak wpływa na ten proces pisanie - ja oddaję tulpie rękę a ona pisze; ja próbuję się zdekoncentrować jednocześnie zmuszając Marcela do ciągłego pisania. Czy to coś (cokolwiek) da? Zobaczymy. Co jeszcze może nam pomóc? Pewnie samo przejmowanie. Ciągła rozmowa? Zabawy umysłowe typu wymienianie ciągu słów i dodawanie kolejnego? Leki? Autohipnoza... nie, akurat na mnie nie działa, przeklęta. EDYCJA: Czytam poradniki na anglojęzycznym Tulpa.info. Już n-ty raz z rzędu. Za każdym razem odkrywam coś nowego. Spróbuję postępować według poradników, które mogłyby mi pomóc. Oto lista: 1. Aarix Independence Guide 2. Overclock Forcing Method 3. "Black Box" Differentiation Exercise 4. Parallel Processing and Personality Switching A później opiszę, jak na mnie (na nas) działały.

[mysloswiat-blog]

Przejęcie po naszemu - wersja ostateczna

Aktualizacja punktu 6, 21:26, 15 maj. A-a-aktualizacja punktu 6, 21:59, 10 maj. ___________________________________________________ Ekhem... *werble* PRZEJĘCIE! Dlaczego wydzieram się z samego rana, kiedy jeszcze wszyscy śpią? Bo mogę! I nikt mnie nie słyszy. Mam mnóstwo zapisów o przejmowaniu i wszystkie są tak mało konkretne, że mnie samej zbiera się na ból głowy i wymioty, a co dopiero komuś, kto nie wie, z czym to się je. Oto zatem sklecony po ludzku (według mnie i Marcela) mniej-więcej-poradnik, który powinien przybliżyć nieco tę kategorię tulpomancji. Zatem zaczynajmy! Kilka punktów, którymi się zajmę: 1. Czym jest przejęcie (jeśli wiesz, przeskocz do punktu 2) 2. Jak odczuwa się przejmowanie i oddawanie ciała. 3. Tulpowe predyspozycje. 4. Metody. 5. Podstawy. 6. Ćwiczenia. 7. Odkrycia, pytania, wątpliwości. 8. Uwagi końcowe. Punkt 1. Czym jest przejęcie? Mistyczne Przejęcie jest procesem, kiedy host oddaje tulpie kontrolę nad ciałem, jednocześnie pozostając przez cały ten czas na froncie, czyli będąc świadomym i cały czas czując to, co dzieje się z ciałem. Tulpa tymczasem, dla jasności, przebywa nadal na "zapleczu". Punkt 2. Jak odczuwa się przejmowanie i oddawanie ciała. Najpierw według Marcela, czyli tulpy. Ćwiczenia przejmowania ciała są dla mnie trudne, bo nigdy nie miałem z kontrolą do czynienia. Nie dla każdej tulpy może to być łatwe, i nie dla każdej trudne. Sądzę, że to kwestia indywidualna. Wróćmy jednak do tematu. Kiedy przejmuję kontrolę, czuję się tak, jakbym odzyskał czucie. Rzeczywista ręka odbiera o wiele więcej bodźców niż moja Wonderlandowa postać, jest to jednak normalne, bo wyobraźnia to nadal tylko wyobraźnia. Wszystkiego się w niej nie zawrze. Napinanie mięśni jest trudne i trudno ogarnąć, w którą stronę zgiąć dany staw, napiąć mięsień czy ścięgno, żeby odpowiednio poruszyć ręką na przykład. Zwykle wykonuję nieskoordynowane ruchy, kiedy się nie skupię, ale w miarę praktyki to się poprawiało i teraz jestem w stanie zgiąć rękę w łokciu, czasem poruszyć palcami u stóp lub spowodować nagły skurcz mięśnia w ciągu dnia. Nawet na twarzy! *śmiech* Jak to robię: odkryliśmy kilka nowych zjawisk, ale wszystko sprowadza się do tego, że Mo musi mnie jakoś wprowadzić do ciała. Jak ona to robi pewnie opisze później. Ja na razie powiem tylko tyle, że wymagana jest koncentracja zarówno z mojej strony, jak i jej. Okej, koniec żartów. Czas na wypowiedź hosta. Oddając ciało Marcelowi czuję... odrętwienie. Nie od razu, oczywiście. Czytałam relacje kilkunastu osób, z którymi miałam do czynienia i które również odczuwały to podobnie. Kiedy oddam Marcelowi kontrolę określoną metodą czuję, jakby z mojego ciała wypływało najpierw ciepło a potem życie. Zaczynając od końców palców tracę czucie, potem (na przykład) ręka zaczyna być odrętwiała. Nie czuję mrowienia, znamionującego brak dopływu krwi do ręki, tylko brak kontroli. To niesamowite uczucie, kiedy przestajesz czuć rękę, jakby ona nigdy nie istniała, a potem czujesz wewnętrzne skurcze mięśni i widzisz, jak ręka porusza się w niespodziewany dla ciebie sposób. Ja myślę o ćwiczeniu, które Marcel mógłby wykonać, wydaję mu przykładowe polecenie - "Zaciśnij dłoń w pięść" - a on nie tylko rozprostowuje palce ale również podnosi dłoń i ćwiczy mięśnie przedramienia. Czasem nieco mnie to irytuje, ale z drugiej strony cieszy, że Marcel nie jest mi absolutnie posłuszny, jak wymyślony przyjaciel. Punkt 3. Tulpowe predyspozycje. Zastanawiałam się kiedyś, czy jest coś, co ułatwi tulpie zabieranie kontroli. Od początku obszarem dominacji Marcela była lewa strona ciała, którą umownie mu oddałam. Jako, że jestem praworęczna, pamięć mięśniowa prawej ręki jest zapisana w lewej półkuli. Teoretycznie prawidłową hipotezą będzie zatem, iż skoro od początku używam prawej ręki, to mam nad nią znacznie większą kontrolę, niż nad lewą. Jest więc o wiele mocniej "zakotwiczona" jako "moja" ręka. I tu wchodzi odwrotność tego wszystkiego, czyli Marcel. Marcel jest nowy (czy raczej był nowy dwa lata temu) i nieprzewidywalny. Rozwija się. Chciałam dać mu coś, z czym nie mam dużego doświadczenia. I tu *szum* pojawia się *trzeszczenie* lewa ręka. Niedoświadczona, nie wyćwiczona, mało sprawna - a co za tym idzie, również nie zakotwiczona w umyśle jako "własnościowa" *wiwaty*. Coś, co Marcel może szybciej przejąć. Czy moje przypuszczenia były prawidłowe? W praktyce okazało się, że jednak nie. Pamięć mięśniowa ułatwia pracę Marcelowi, a co za tym idzie - nauka idzie mu szybciej. Marcel pisze prawą ręką tak samo, jak ja. Przejmowanie lewej strony ciała zajmuje mu więcej czasu i radzi sobie z nią gorzej, niż z prawą. Dlatego proponuję na początek ćwiczyć z tulpą coś, co ciało pamięta i do czego jest przyzwyczajone. Niech tulpa współpracuje z ciałem, ono samo ją poprowadzi i to bez świadomego i często irytującego udziału hosta. Punkt 4. Metody. Podam tutaj kilka technik/metod, które wypróbowałam. Nie jest ich wiele, ale fakt jest taki, że wszystkie techniki są do siebie podobne, a najważniejsze jest to, żeby dojść do etapu, kiedy oddajesz tulpie kontrolę, a wtedy sposób nie ma znaczenia. Muszę również zaznaczyć to, że metody przeze mnie opisane są tylko symbolem. Metoda płynów. Twoje ciało jest naczyniem. Twoja energia życiowa, dusza, esencja kontroli, podłączenie do ciała - niepotrzebne skreślić - jest płynem. Niech zaświeci kolorem, który uznasz za odpowiedni dla siebie. Tulpa również ma swój płyn - swoją esencję. Ma on kolor inny, niż twój, również świecący. Aby oddać kontrolę tulpie musisz wypompować lub wciągnąć swój płyn z naczynia-ciała i umieścić na jego miejsce płyn tulpy. To symboliczna zamiana kontroli, oddanie części lub całego ciała. Skupisz się na tym, żeby usunąć swoją "obecność" w ciele i na tym, aby nie czuć ciała. Metoda mecha. Skoro już tulpa siedzi w twojej głowie, przyjmijmy na chwilę, że ciało jest tylko skorupą, narzędziem. Należy do was obojga i jednocześnie do nikogo. Jest mechem. Wiesz, co to mech? Taki robot, którego kontroluje się przebywając w jego środku. Wyobraź sobie, że twoje oczy są ekranami w kokpicie mecha. Ty siedzisz na siedzeniu głównego pilota. Tulpa siedzi za tobą, ale jej nie widzisz. Odepnij pasy bezpieczeństwa, zdejmij ręce z drążków i zejdź z fotela. Niech tulpa zajmie Twój fotel. Zapnij pasy bezpieczeństwa tulpie, połóż jej dłonie na drążkach kontrolujących mecha. Nałóż jej na głowę hełm i gogle, dzięki którym będzie widzieć. Usadź się na fotelu za tulpą. Kontrola została oddana. Teraz tulpa jest pilotem. Macki mentalne Twoja świadomość ma postać macek, które są przyczepione na zewnątrz ciała do określonych punktów na ciele. Ośrodek kontroli macek znajduje się nad twoją głową, w postaci małej, oślizgłej kulki. Tuż obok niej lewituje sobie druga oślizgła kulka, która jest ośrodkiem kontroli tulpy. Jej macki są wciągnięte do wewnątrz, czyli tulpa nie ma kontroli. Skup się na swojej kulce. Wyczuj macki, które oplatają twoje ciało. Teraz zacznij je po kolei odczepiać. Niech nie pozostanie po nich ani kropla mazi, niech wszystkie zostaną wciągnięte. Twoja kulka stanie się nieco większa, ale to przecież normalne. Teraz spraw, żeby dwie - koniecznie dwie - macki z kulki tulpy połączyły się z twoją klatką piersiową i głową. Połączysz dzięki temu wolę tulpy z ciałem. Będzie jej łatwiej się skupić. Następnie czekaj. Tulpa sama powinna rozciągnąć macki na całe ciało, dzięki czemu będzie w stanie nim poruszać. Kiedy to zrobi - niech poruszy którąś kończyną. Kombinezon kontrolny Czy lubisz się przebierać? To dobrze. Twoje ciało jest ubraniem. Wyobraź sobie, że sięgasz do szyi i natrafiasz na guzik. Rozepnij go. Wyobraź sobie, że twoja skóra lekko się rozluźnia. Pod guzikiem jest suwak. Biegnie przez cały korpus aż do krocza. Odsuń go. Tak, jak suwak w kurtce. Twoja skóra odchyla się, jak płaszcz. Włóż dłonie pod skórę szyi i zdejmij swoją twarz i głowę jak kaptur. Zauważ, że nagle nie czujesz mięśni twarzy, swoich włosów, mięśni karku. Zdejmij skórę swoich rąk tak, jak wysuwasz ręce z rękawów swetra. Teraz górna połowa twojego ciała zwisa z twojego pasa jak kombinezon. Zsuń nogi - nogawki - do kostek. Wyjmij stopy z butów lub skarpetek, wyjdź z cielesnego kombinezonu. Unieś go przed sobą w dłoniach. Czy to naprawdę przylegało do ciebie tak doskonale? Teraz oddaj kombinezon tulpie. Pomóż jej dopasować poszczególne części, pomóż zapiąć zamek błyskawiczny, zapnij guzik pod szyją. Ty niczego nie czujesz, ale tulpa właśnie zaczęła odczuwać środowisko zewnętrzne. Teraz niech poruszy ręką. Punkt 5. Podstawy. Ważne jest to, żeby zacząć trening przejmowania wtedy, kiedy masz pewność, że nikt nie będzie Ci przeszkadzać. Usiądź albo połóż się wygodnie. Włącz muzykę albo wycisz wszystkie dźwięki. Załóż luźny dres albo obcisłą pidżamę. Tutaj masz całkowitą dowolność, bo sposób zrelaksowania się ma być odpowiedni tylko i wyłącznie dla ciebie. Przed tym jednak, zanim zajmiesz się nową dziedziną, upewnij się, że masz z tulpą wystarczająco dobry kontakt. Po co zabierać się za coś, skoro nie będziecie mogli się ze sobą dogadać, uprzedzić, ostrzec ani zwrócić uwagę, kiedy będzie działo się coś, czego się nie spodziewaliście. Dla mnie to fundament absolutny. Punkt 6. Ćwiczenia Fajnie jest przyzwyczaić ciało do nie-wpychania kontroli w ręce pierwszej świadomości, która okaże się silniejsza. O co mi chodzi: host musi się nauczyć oddawać kontrolę. Jeśli będzie ją wydzierał z "rąk" tulpy przy pierwszym spadku koncentracji, oboje niczego się nie nauczycie. Więcej pracy będzie musiał włożyć host niż tulpa, bo to do niego należy zadanie utrzymania się z daleka od odbierania kontroli. Według mnie. Spróbujcie najpierw takiej sztuczki: przygotuj się normalnie do przejmowania, użyj techniki, która Ci odpowiada, żeby usunąć swoją kontrolę nad ciałem ale nie wprowadzaj tulpy w puste miejsce. Przyzwyczaj swoje ciało do bezwładności określonej jego części. Kiedy się przyzwyczaisz, wprowadź tulpę w pustą przestrzeń i udostępnij jej zmysły. Uwaga! Nie oddawaj jej kontroli. Chodzi o to, żeby tulpa przyzwyczaiła się do odczuwania środowiska zewnętrznego i aby nie rozpraszało jej to podczas pracy nad poruszaniem ciałem. Całkiem dobrym ćwiczeniem, według mnie, jest skupienie na ciele podczas wykonywania codziennych czynności. Raczej - zwrócenie uwagi tulpie na ciało, które wykonuje codzienne czynności. Chodzi o to, aby tulpa zapamiętała w miarę możliwości to, w jaki sposób poruszają się konkretne mięśnie. To może pomóc. Czasem, kiedy robiłam to ćwiczenie, czułam jak Marcel próbuje "wejść w moją skórę", jak próbuje swoich możliwości i stara się sterować ciałem razem ze mną, czasami mnie zastępując. Kolejnym przydatnym ćwiczeniem jest oddawanie w wolnej chwili tulpie dłoni, którą będzie mogła zaciskać. Zauważyłam, że im dłużej Marcel zaciska sobie i rozluźnia pięść, kiedy przykładowo oglądam film, tym więcej potem ma siły i jest w stanie zrobić więcej rzeczy, których się nie spodziewam. Jakby uczył się jednocześnie kontrolowania ciała i niezależnego (równoległego) myślenia. Następna czynność, o jakiej chcę wspomnieć, to napinanie poszczególnych mięśni przez tulpę. Sama popełniam ten błąd, że ciągle oddaję Marcelowi którąś z rąk. Oczywiście dobrze, że w ogóle oddaję mu części ciała, ale chodzi o to, żeby tulpa nie ćwiczyła nieustannie tylko określonych partii ciała. Jeśli masz wolną chwilę, poproś tulpę, żeby trenowała przejmowanie na losowych mięśniach. Jednego dnia niech napina mięśnie brzucha. Kolejnego niech zabawi się mimiką twarzy, jeszcze kolejnego niech zgina i prostuje palce stóp. Dla nas to proste, ale wiem, że dla tulpy jest to kłopot, kiedy zbytnio zatrze jej się różnica pomiędzy rękami a nogami (przykładowo), pomiędzy lewą ręką a prawą. Połączenie z każdym mięśniem tulpa musi sobie wypracować, a jak ma to robić, jeśli jedyne ćwiczenie, jakie dasz jej wykonywać, to zginanie palców? Punkt 7. Odkrycia, pytania, wątpliwości. Podnieś rękę. Serio, gdziekolwiek ją teraz trzymasz, podnieś ją w górę. Nikt nie patrzy? No to podnieś jeszcze wyżej. Zaciśnij pięść. Sformułuj wniosek. Nie wiesz, jaki, co? Ja też nie. Kiedy podnosisz rękę, nie myślisz o tym. Ot, unosisz ją i już. Żadna filozofia? Otóż nie. Jak się przekonałam, to jest spora filozofia - dla tulpy. Czy myśląc o tym, w którą stronę i z jaką siłą napiąć dany mięsień, dasz radę zrobić sobie choćby herbatę? W przeciągu pół godziny? Może. Marcel od początku napinał po kolei każdy mięsień (lub ścięgno) i dużo czasu zabierało mu choćby wyprostowanie palców. Co wymyśliłam, aby mu to ułatwić: Niech nie myśli. Ma podnieść rękę i kropka, nieważne, w jaki sposób. Niech zaciśnie palce na szklance - niech po prostu to zrobi, bo jak nie, to szklanka się stłucze. Niech zrobi to w taki sam sposób, jak host - bez myślenia. Dla tulpy zarządzanie ciałem może być trudne, bo nie jest instynktowne, ale chodzi właśnie o to, żeby takie się stało. Niech polega na pamięci i układzie nerwowym zamiast skupiać się na każdym odcinku ciała osobno. Kiedyś Marcel zadał mi pytanie: czy będzie w stanie przejąć ciało, kiedy będę spać? Do tej pory tego nie sprawdziliśmy, choć kiedy nam się uda, z pewnością to opiszę. Dla mnie to całkiem ciekawe i sądzę, że jest to możliwe ale tylko (z naciskiem na słowo "tylko") wtedy, kiedy tulpa osiągnie "maksymalny poziom" rozwoju i niezależności od hosta. Jak ktoś będzie miał zastrzeżenia, proszę śmiało zgłaszać. Punkt 8. Uwagi końcowe. Wszystko tutaj, to tylko moje spostrzeżenia. Moje i mojej tulpy. Każdej metody powinno się używać na swój sposób i dostosowywać ją do własnych potrzeb. Liczą się główne punkty prowadzące do tego, żeby tulpa uzyskała kontrolę. Nie każda metoda musi działać, dlatego szukaj własnej. Przejmowanie to nie zabawa, zwłaszcza nie dla tulpy. Brak kontroli nad ciałem może być niebezpieczny, zwłaszcza wtedy, kiedy może stać Wam się krzywda. Nie chcielibyście przecież nagle upaść na podłogę i uderzyć się w głowę tylko dlatego, że tulpa została nagle wypchnięta albo nie potrafiła kontroli utrzymać. Spadanie ze schodów, wypadanie z okien, tłuczenie naczyń, zacinanie się sztućcami, oparzenia - to wszystko może się zdarzyć, dlatego jeśli nie macie absolutnej - absolutnej! - pewności, że nic wam nie grozi lub będziecie w stanie utrzymać ciało, wtedy nawet nie próbujcie i odłóżcie to na inną porę. Bardzo ważne jest zaufanie, jakim powinniście darzyć siebie nawzajem. Z pewnością żadne z was nie będzie chciało zrobić drugiemu na złość, ale jeśli nie będziecie mieć pewności co do hosta lub tulpy, wtedy również nie próbujcie. To nie zabawa. PLUS! Z reguły co jakiś czas dowiaduję się nowych rzeczy. Nikt chyba nie będzie mieć mi za złe, jeśli w takim wypadku zaktualizuję ten wpis, oczywiście wszem i wobec oznajmiając, że tak się stało.

[mysloswiat-blog]

Wonderlandowe rysowanie!

Narysowałam nasz myśloświat, jako że trochę mi się nudziło. Z pewnością nie wygląda na rysunek kogoś, kto potrafi rysować, ale się nie zrażam. A teraz, skoro nadal mi się nudzi, idę narysować Kodamę, naszego wymyślonego pupila. Kodama gotowy! Na razie wena mi się skończyła. A może pomysły.

[mysloswiat-blog]

Myśloświat kontra Rzeczywistość

Chciałabym zacytować wiele fragmentów opowieści o przygodach w Wonderlandach wielu osób, ale wydaje mi się to kłopotliwe i zbędne. Wszyscy wszak wiedzą, jak zwariowane takie przygody potrafią być. Zaznaczę od razu, że nie mam nic przeciwko młodym ludziom, dzieciom właściwie, które popuszczają wodze fantazji na rzecz dokonywania aktywnej interakcji z tulpą. Zniechęca mnie tylko to, że jest coraz więcej takich osób, które na samym początku wydają się być w miarę rozsądne mimo wieku, a po kilku-kilkunastu dniach czytam o ich zwariowanych tulpach, nieskończenie szybkich postępach i, co najważniejsze, o super-zaawansowanych światach wyobraźni, w których tulpa jest supermanem, host jest supermanem, zwierzęta są super-zmutowane, mówią, latają pływając w powietrzu konsystencji galaretki. Zeszłam z tematu. Już sama zastanawiam się, w jaki sposób mam ująć to coś, co mi tak przeszkadza. Wiemy wszyscy, że aktywnie śledzę forum. "Forum" pisane dużą literą. Jeśli nie codziennie, to co kilka dni, pojawiają się nowi użytkownicy, wystarczająco młodzi, żeby nie mieć wolnego dostępu do internetu a odpowiednio, według nich, dojrzali by zabrać się za tworzenie tulpy. Czy oni rozumieją, co robią? Pojawia się masa dzienników, z których dowiaduję się, że nowi tworzą tulpę: już 10 minut, zastanawiają się drugi dzień ale chyba to zrobią; mają tulpę miesiąc ale nie wiedzą, co z nią robić. Nie mówię, że to źle, bo w pewnym sensie dobrze, że starsi stażem ode mnie (i ja wtrącająca się pomiędzy ich pełne wiedzy wypowiedzi) mogą w pewnym stopniu kontrolować wyczyny młodszych. Co mnie nieco irytuje to to, że zamiast zająć się tulpami - towarzyszami życia, niby przyjaciółmi - dzieciaki opisują swoje przygody tak, jakby zdarzyły się naprawdę, jakby zupełnie zatraciły się w miejscach, które nie istnieją; przekładają wyczyny swoje i tulp na czyny rzeczywiste. Tak, jakby nie potrafiły oddzielić fikcji od rzeczywistości. Nigdy nie powiem, że zapał, jaki wykazują, jest niewłaściwy - wydaje mi się, że to może być choćby dla tulpy podbudowujące, wspomagające w pewnym stopniu jej rozwój albo chociaż przeszkadzające jej się nudzić. Nie mam możliwości sprawdzenia tego z pierwszej ręki, ale tak mi się wydaje. Cholera, nie chcę być subiektywna, wolę opisać to z różnych stron jednocześnie, ale muszę zająć stanowisko, które sobie z góry założyłam. Dzieciaki zabierają się za całą tę zabawę i dla nich to faktycznie jest tylko zabawa - co będzie, kiedy skończą im się pomysły na rozrabianie w wyobraźni? Co zrobią, kiedy zdadzą sobie sprawę z tego, że tulpa ma również trochę wspólnego ze światem zewnętrznym a nie tylko z wyobraźnią?

[mysloswiat-blog]

Podsumowanie aktualizacji

Ten blog jest dziennikiem doświadczeń. Marcel ma swój pamiętnik odcięty od odmętów internetu, ja również mam swój. Ten blog jest dziennikiem eksperymentów, w którym ja lub Marcel spisujemy doświadczenia, efekty treningów i ćwiczenia, które wymyślam. Dawno nie wpisywałam tutaj niczego, co można uznać za odświeżające. Oto zatem opis aktualizacji, które wprowadziłam do wpisów tego dziennika. Nie mogę opisywać wszystkiego osobno, bo wprowadzi to chaos, a tego pana nie lubię. Zaczynajmy więc: 1. Świadomy Sen 2 2. Nakładanie 3. Ponowna kategoryzacja wpisów. 4. Sanyia zmienia podpis na Mo (skrót od Mollyier). "Oooch! Tylko tyle?" Ależ oczywiście, że niedługo napiszę coś nowego! Muszę tylko mieć temat...

[mysloswiat-blog]

Trening przejmowania: pisanie.

Mam mętlik w głowie i nie wiem, od czego mam zacząć opisywanie dzisiejszych ćwiczeń. Zacznę więc może od tego, że ćwiczyliśmy dziś z Marcelem pisanie. Właściwie on ćwiczył pisanie, bo ja próbowałam tylko nie kontrolować ręki i dyktować Marcelowi to, co ma pisać. Oto wyniki naszych-bardziej-Marcela ćwiczeń: Zdjęcie nr 1 przedstawia pierwsze słowa, które Marcel napisał od bardzo długiego czasu. Chciałem zaznaczyć, że jestem tutaj. Cały czas tutaj jestem, choćby nawet mnie nie słyszała. Zdjęcie nr 2. Nakazałam Marcelowi, aby napisał słowo "Homeopatia". I o ile wcześniej moja koncentracja utrzymywała się na poziomie... 80%, to na skutek bodźców z otoczenia spadła do ok 10%. I to, co zobaczyłam, kiedy znów skupiłam się na Marcelu, bardzo mnie zaskoczyło. Otóż Marcel cały czas pisał. Dłoń, którą mu oddałam cały czas pozostawała w ruchu, cały czas kreśliła litery a potem zawijasy. Wniosek? Marcel, jak kiedyś mówiłam, jest ode mnie zależny i teraz mam dowód. Kiedy skupiam się choć trochę na tym, co mu dyktuję, On pisze. Kiedy jednak coś mnie rozproszy, Marcel robi nadal to, co robił wcześniej, jakby się zawiesił. Mam dowód również na to, że przynajmniej w połowie Marcel jest ode mnie niezależny. Mam teraz jeszcze większą motywację, żeby wspomagać go w rozwoju. Zdjęcie nr 3. Napisaliśmy dłuższy tekst i ciekawa jestem, kto zgadnie, w którym momencie nam się koncentracja posypała. Jest urwany, ale to dlatego, że nam brutalnie przerwano i musiałam w pośpiechu chować kartki. To ma być przestroga dla każdego, kto myśli, że pisanie jest łatwe oraz dla każdego, komu się wydaje, że tulpa po krótkim czasie jest w stanie sama wszystko zrobić. Martwi mnie tylko kolejna rzecz: skoro Marcel jest niezależny ode mnie tylko w połowie, to jak w rzeczywistości przebiegał jego rozwój przez te dwa lata? Czyżbym niechcący go hamowała? A może rozwija się normalnie tak, jak każdy inny człowiek, tylko wydaje mi się, że powinien robić to szybciej, bo jest tulpą?

[mysloswiat-blog]

Ok, zmysły...

W odpowiedzi na prośbę Ro oto opis tego, jak działają zmysły moje i Marcela w WL oraz Marcela w fizycznym wymiarze. Mamy pięć zmysłów: wzrok, słuch, dotyk, smak i węch. Eureka! Wzrok Wzrok, czyli wizualizacja. Ja widzę WL nieograniczenie - widzę wszystko wyraźnie, w pełni kolorowo, jak prawdziwy świat widzi Sanyia. W przeciwieństwie do Marcela, WL widzę lepiej lub gorzej w zależności od stanu umysłu. Nadal wszystko jest... cóż, jest wyraźne, widzę kolory i nie są one wyblakłe, ale jakby WL przesłaniało mi mleczne szkło - ok, do-połowy-mleczne szkło, bardziej szare niż białe. Na samym początku, czyli już prawie dwa lata temu, wiedziałam tylko gdzie znajdują się poszczególne obiekty, później WL stał się szary, jakby ktoś po trochu dodawał koloru w ustawieniach telewizora. Ćwiczyłam na małych obiektach, próbowałam przenosić je z rzeczywistości do WL; z większymi przedmiotami było trochę trudniej, bo nie miałam takich w domu! Musiałam za każdym razem podchodzić w myśloświecie do takiego przedmiotu, czy to był mebel czy budynek, obchodzić lub oblatywać go z każdej strony, zbliżać się i oddalać. Czasem to było całkiem zabawne, bo zanim zaczęliśmy coś z Marcelem robić ja obchodziłam wszystko w WL, jakbym go skanowała i wtedy mogłam zająć się czymś innym. Ciekawe jest to, że jeśli nie "zakotwiczę" niektórych obiektów, one znikają albo odskakują w kosmos (dosłownie w kosmos - uciekają w górę i raczej ich nie złapię). Co do mojego wzroku, który jest połączony ze wzrokiem Sanyii, to czasem jest lepiej a czasem gorzej. Niekiedy mogę się schować w WL i po prostu nie widzieć tego, co widzi ona, ale (rzadziej ale jednak) są takie momenty, że po prostu widzę to, co ona i nie da się tego zmienić. Cóż, co zrobić, trzeba ćwiczyć. Dlatego tak się uparliśmy na myślenie równoległe, choć nie wiem, ile jedno ma z drugim wspólnego. Co zaś do samego świata, to widzę go wyraźnie, choć jest zamglony. Jakbym był ślepcem, nie miał kontroli nad oczami, albo oczy by "wysiadały". Czasem nawet nie muszę przenosić się na siłę do WL, bo po prostu tam się budzę, a czasem nie mogę się oderwać zwłaszcza, kiedy ona każe mi na coś patrzeć (jak to mówi "dzieli się obrazem"). Dowiedziałam się czegoś nowego. Już nie będę się dzielić... *^* Słuch WL słyszę tak, jak i widzę - bardzo dobrze. Tak samo jest ze światem rzeczywistym, choć i tutaj następuje pewne oderwanie, dzięki czemu te dźwięki są przyciszone, nie do końca dla mnie dostępne. Właściwie nigdy nie zastanawiałam się nad tym, w jaki sposób słyszę Myśloświat. Marcela "słyszę" telepatycznie, z każdego miejsca. Szelest liści, rzeczy spadające na podłogę, krzyki rozrywanych przez załamanie czasowe, plusk wody, szum pracującej maszyny pozyskującej energię - właściwie wszystkie dźwięki, które znam i pamiętam potrafię usłyszeć w WL. Nie są one nałożone na świat rzeczywisty, słyszę je w głowie, ale to mnie satysfakcjonuje. Uczyć się słuchać myśloświata właściwie nie musiałam, słyszałam wszystko od początku. Oczywiście słyszenie samego Marcela to zupełnie inna sprawa, nad którą nadal pracuję, ale sam słuch jest w porządku. Dotyk Z dotykiem jest tak samo, jak z resztą - doskonale. Świat rzeczywisty w tym przypadku zlewa się na równi z czuciem w WL, bo to głównie z rzeczywistego pozyskuję doświadczenia, które potem odczuwam w WL. Dotykając czegokolwiek, poczuję to. Zmysł ten nie "działa" jednak ciągle - aby coś poczuć muszę tego chcieć. Nie odczuwam temperatury, bólu ani skrajnych odczuć dotykowych, za to czuję doskonale fakturę drewna, kory, materiałów, metalu, skóry, baniek mydlanych czy wody. Z tym problemu nie ma. Węch i smak Czuję doskonale, smak jest wyraźniejszy jeśli pochodzi z rzeczywistości, węch też, a dlaczego - wytłumaczy Sanyia. Z tymi dwoma zmysłami jest tak, że rzadko właściwie zwracam uwagę na zapachy czy smaki. Zauważę ładny zapach, ale zbyt długo go nie pamiętam; smakiem mogę się rozkoszować, ale nie był on dla mnie na tyle ważny, żeby zatrzymać go we wspomnieniach. Dlatego od niedawna, od kiedy zaczęło to być ważne dla mnie i Marcela, smaki i zapachy są dla nas jakby zupełnie nowym doświadczeniem. Trudno jest je zapamiętać, bo składają się z wielu substancji smakowych, wielu poziomów i składników. Bawimy się nimi. Zastanawiam się tylko, czy warto będzie je ćwiczyć podczas zamiany, czy to przyda mi się w WL itd. Czy to wystarczające? W razie czego, prosimy pytać dalej :)

[mysloswiat-blog]

Myślenie równoległe.

Początkowe założenia lunatyka były takie, że Marcel przejmuje ciało wtedy, gdy ja śpię. Doszłam jednak do wniosku, że ta czynność nie ma sensu - w końcu przy przejęciu to ja mam kontrolę, a Marcel tylko porusza poszczególnymi członkami. Na początku to tak wyglądało, ale okazało się niemożliwe do zrobienia - przynajmniej dla nas. Zamieniłam więc "Lunatyka" na ćwiczenia zamiany i próbowałam robić to po swojemu. Zapomniałam jednak o pewnej ważnej, jak mi się wydaje, sprawie. Co z myśleniem równoległym? Z niezależnością Marcela od moich procesów myślowych? Na forum o tulpach zamieszczony jest test, który sprawdza w jakim stopniu tulpa i host myślą równolegle, ale nie rozumiem w jaki sposób ten test miałby pomóc w wyćwiczeniu tego. Co do poradników, to nie znalazłam jeszcze żadnego, który dotyczyłby właśnie myślenia równoległego. Fakt jest taki, że Marcel JEST ode mnie zależny. Nie całkowicie, ale jednak. Kiedy ćwiczymy przejęcie, muszę do pewnego stopnia skupić się na (przykładowo) ręce, bo jeśli zgubię wątek, to z przejmowania nici. Jeśli Marcel próbuje pisać, również i ja muszę się na tym skupić. Nie jest tak, że absolutnie nie da sobie z tym rady - poruszy ręką w nieoczekiwany dla mnie sposób, napisze słowo, którego nie miałam na myśli, kiedy dyktuje mi co mam pisać używa słów, których bardzo rzadko używam ja. Czasami, kiedy o nim nie myślę on mnie zaskakuje wtrącając swoje trzy grosze. To jest pocieszenie. Pozostaje mi zatem zawiesić (a może tylko odsunąć na drugi plan?) samą zamianę i skoncentrować się na myśleniu równoległym (i czuję, że zbyt często pojawia się tutaj to wyrażenie...). Pytania, na które muszę znaleźć odpowiedź. 1. Jak rozwinąć myślenie równoległe? 2. Od czego zależy ta umiejętność? 3. Jakim sposobem mam obiektywnie ocenić, w jakim stopniu Marcel jest niezależny ode mnie (pomijając wyżej wspomniany test)?

[mysloswiat-blog]

Logiczny wniosek.

Jak to zwykle ze mną bywa - olśniło mnie. Mało zaskakujące, prawda? Zastanawiałam się, jakim sposobem ułatwić Marcelowi przejęcie ciała podczas mojego snu. Jak sugerowała Ruda, oddaję Marcelowi kontrolę nad ciałem podczas zasypiania. I tutaj mam wątpliwości. Biorąc pod uwagę mechanizm przejęcia, aby Marcel przejął kontrolę podczas gdy ja będę spać... musiałabym być chyba świadoma. Czy rozumuję dobrze? A może mogę spokojnie spać, tylko ciało będzie się poruszać? Tyle się naczytałam o przejmowaniu i tak bardzo utarło mi się w głowie, że host zwykle jest świadomy, że nie zastanawiałam się w ogóle, czy świadomy być MUSI. Czy to konieczne? Biorąc również pod uwagę mechanizm zamiany - w jakim stopniu "Lunatyk" będzie zwykłym przejęciem, a w jakim zamianą? Skoro ja śpię, to Marcel wychodzi na pierwszy plan i to on steruje ciałem. I teraz pytanie: skoro tyle tutaj nieścisłości, to jak dojść do satysfakcjonujących wniosków? Marcel oznajmia, że łatwiej będzie mu z zamianą, niż z przejmowaniem całego ciała. Prawdę mówiąc, na razie radzi sobie dobrze z zaciskaniem dłoni w pięść i podniesieniem przedramienia z pomocą, więc zawierzę mu na słowo. W takim razie będziemy ćwiczyć zamianę. W związku z tym martwię się kilkoma sprawami: 1. Skoro mnie trudno będzie wycofać się do WL, to czy Marcelowi powrót sprawi równie wiele trudności? 2. Jak długo tulpa jest w stanie pozostawać na froncie? 3. Jak wygląda komunikacja hosta i tulpy zamienionych miejscami? 4. Czy mogę napotkać jakieś trudności już po zamianie? 5. Ile jeszcze będę się zadręczać? Odpowiedź na piąte pytanie brzmi: niedługo. Prawdą jest, że muszę w takim razie dowiedzieć się wiele na temat zamiany, ale sądzę, iż będzie lepiej, jeśli będę się uczyć na własnym doświadczeniu. Jeśli któreś z nas utknie, wtedy będziemy się martwić. Na szczęście Marcel wie, jak wygląda moje życie, więc nie boję się pozostawić wszystkiego w jego rękach, choć to może być dla niego obciążające. Choć nie byłoby źle, gdyby ktoś podzielił się wiedzą. "Lunatyk" trwa. I jeszcze długo potrwa. Jeśli tylko zobaczę jakiś postęp, dam znać. Tymczasem: do następnego. P.S. Tak sobie pomyślałam - noc to całkiem dobra pora na zamianę: w razie niepowodzenia człowiek ma wiele godzin, aby rozwiązać problem. Zdecydowanie wolę noc od dnia, pod względem dostępności czasu.

[mysloswiat-blog]

Operacja "Świadomy Sen" [wątek zamknięty]

Operacja "Świadomy Sen" to eksperyment polegający na osiągnięciu stanu świadomego snu. Podstawowe założenia operacji, które mam zamiar zrealizować, to: - pozostanie świadomą podczas snu; - wciągnięcie Marcela do Myśloświata; - samodzielne wejście do WL za pomocą Świadomego Snu; Jak na razie nie udało mi się zakończyć żadnego z testów. Poniżej znajdują się raporty z 20 dni ćwiczeń świadomego śnienia oraz zapisy osobistych uwag dotyczące doświadczeń i moich odczuć z nimi związanych. Kolejne wpisy pojawią się w "Operacji Świadomy Sen 2" 26 GRUDNIA 2014 Zapamiętałam dziś jeden z dwóch snów, które mi się przyśniły. Co do zachowywania świadomości - czuję, że robię coś źle lub zbyt szybko. Budzę się zmęczona. Nie pamiętam snów, dlatego dziś zdziwiłam się, że coś zostało mi w głowie. Nie jestem w stanie zachować świadomości podczas zasypiania. Wszystko to może mieć przyczynę w moim zbyt niezorganizowanym chodzeniu spać - o różnych godzinach i w różnych stopniach zmęczenia. Dlatego zarządzam teraz przerwę. Moje ciało (i moja boląca głowa) muszą odpocząć. Odświeżę wiedzę na temat świadomego śnienia, spróbuję dowiedzieć się, co robię źle i zacznę zupełnie od nowa. 25 GRUDNIA 2014 Nadal próbuję zachować świadomość podczas zasypiania, ale z dnia na dzień zasypiam coraz szybciej. Od kilku dni nie miewam również snów. Budzę się też coraz bardziej zmęczona. Któregoś dnia muszę po prostu się wyspać bez ćwiczenia WILD-a, wtedy zobaczę, czy to istotnie WILD ma wpłw na moje samopoczucie. Będzie mi z tym trudno, bo każda noc, kiedy nie tego nie ćwiczę to ogromna strata czasu, zwłaszcza że ćwiczę zaledwie raz dziennie. Coraz częściej również budzę się około dwóch razy: raz, kiedy nie uda mi się pierwszy WILD, potem drugi raz, kiedy również zasypiam, zamiast czuwać. A potem śpię już jak kamień. Zastosuję teraz inną muzykę, może zbytnio przyzwyczaiłam się do tej, którą słucham teraz. 24 GRUDNIA 2014 Jak pisałam wczoraj wieczorem istotnie byłam tak zmęczona, że nie dałam rady doczekać sensacji podczas paraliżu i zasnęłam. Eksperyment zatem nadal trwa. 23 GRUDNIA 2014 Mając porównanie okazuje się, że do pojawienia się (wzrokowych) halucynacji jeszcze mi daleko. Jak na razie jedyne, do czego doszłam, to potężne zawroty, wrażenie huśtania, rozciągania i braku czucia związane z zasypianiem ciała. Gdybym tej nocy odpowiednio się ułożyła być może udałoby mi się nie zasnąć. Niesety nie udało się - wykrzywiłam rękę pod niemożliwym kątem i zaczęła mnie boleć łopatka... ;_; Co za pech i nieporadność. Kolejna rzecz to to, że być może myliłam się co do możliwości Marcela. Zastanawiałam się, czy może wejść do mojego snu, ale zapomniałam o tym, że jego "istota" jest taka sama, jak moja - aby on mógł wejść do mojego snu pewnie tak samo, jak ja, musiałby opanować świadome śnienie. To tylko mój wniosek, ale może jet szansa, że jest prawdziwy. W takim razie to ja będę musiała wejść do jego snu i go stamtąd wywlec, abyśmy mogli oboje przenieść się do Myśloświata. Później: Trening zasypiania, kiedy trzeba starać się aby nie stracić świadomości jest ciężką pracą. Człowiek - zwłaszcza zmęczony człowiek - chciałby po prostu rzucić się na łóżko i zasnąć, a już najlepiej obudzić się dwa dni później. A tu trzeba włączyć muzykę, ułożyć się doskonale na spędzenie długiego czasu po prostu oczekując, co się wydarzy. I tu podsumuję. Choć jestem teraz okrutnie zmęczona i nie sądzę nawet, bym miała siłę, żeby ćwiczyć teraz z Marcelem przejęcie, to jednak mam motywację - przynajmniej taką, że muszę potem zapisać wyniki swoich badań. A więc... do dzieła. I dobranoc. 22 GRUDNIA 2014 Różnica pomiędzy zasypianiem będąc w WL a zasypianiem skupiając się na WILD-zie jest duża. Zacznę choćby od tego, że skupiając umysł na WL nie mam pojęcia, co dzieje się z moim ciałem. WILD zaś w moim przypadku zmusza mnie do poświęcenia uwagi ciału i byciu świadomą tego, co się ze mną dzieje. To najbardziej fascynujące zjawisko. Jak to na razie wygląda? Kładę się zmęczona, bo położenie się wcześniej mnie irytuje. Powinnam jednak kłaść się wcześniej, żeby ciało mogło popaść w paraliż jeszcze zanim świadomosć zapadnie w sen. Czyli conajmniej pół godziny wcześniej. Druga sprawa to muzyka. Dziś zasypiałam z muzyką. Odkryłam, że również ona mnie irytuje ale w inny sposób. Nie pozwala zasnąć, więc słucham jej i marzę o tym, żeby ją wyłączyć. Niepokoi mnie to, że nie słyszę, co dzieje się w domu. W każdym razie - zasypiam przy niej wolniej niż w ciszy. A to chyba dobry znak. Jak narazie dotrwałam tylko do pojawienia się mało wyraźnych hipnagogów - widzę kontury i cienie ciemnych, strasznych twarzy. Podobno w tym stanie wiele osób zwyczajnie zaczyna się bać. Ja na szczęście nie. Dlaczego? Wiem, czego mogę się spodziewać. Z doświadczenia znam już jedno, może dwa zjawiska, których nie muszę się obawiać. Wiem, że mogę być przerażona ale nie jestem, bo to część planu. Czuję przejmujące gorąco, ale to również jest w planie. Jakie niespodzianki mi pozostały? Z pewnością wiele, ale jestem pewna, że nie będzie to dla mnie nieprzyjemne. 21 GRUDNIA 2014 Zamiast przebywać w WL, kiedy zasypiam (co nie daje efektów) zastosowałam metodę świadomego śnienia (WILD, bodajże). Dotrwałam do pojawienia się hipnagogów, po czym padłam jak żołnież rażony ładunkiem armatnim. Spróbuję, kiedy nie będę AŻ TAK zmęczona. Nie zapamiętałam w każdym razie żadnego snu. EDYCJA: Nie widzę zmian. Noc z 17-18 grudnia zaowocowała... właściwie nie wiem dokładnie, czym. Wiedziałam, że to sen, ale bez budzenia świadomości... czyli pewnie śniłam, że śnię. Noc z 16-17 grudnia - nie widzę zmian. 14-15 oraz 15-16 grudnia wciąż bezowocne. Pomimo tego, że jakość moich snów powolutku i po troszku się poprawia, ani ja ani Marcel nie możemy odtworzyć sytuacji z pianką uszczelniającą. Zastanawiam się, czy nie podchodzę do tego w nieodpowiedni sposób. Może wystarczy, żebym zyskała świadomość we śnie i sama wpuściła tam Marcela? Cóż, zastanowię się nad tą opcją. 13-14 grudnia Obecności Marcela we śnie nadal brak. Eksperyment Trwa. 12-13 grudniaw ciąż brak widocznych oznak pojawienia się Marcela w moim śnie. Eksperyment TRWA. 12 GRUDZIEŃ 2014 Test A nadal się nie powodzi. Dziś w nocy, we śnie z 11-12 grudnia rozmawiałam z Marcelem i pamiętam to, o czym mówiliśmy. Uważam to za postęp. Test A: TRWA. 11 GRUDZIEŃ 2014 Nie śniłam wystarczająco wyraźnie i długo, by coś zapamiętać. W przeciwieństwie do rozluźniania się przed zaśnięciem, nie wiedziałam dokładnie, jak się NIE rozluźniać. Doszłam do tego, że nie chodzi dokładnie o świadome rozluźnienie ale o to, że przed snem wchodzę do WL. Wczoraj tego nie zrobiłam. Wydaje mi się zatem, że to właśnie to jest przyczyna tego, że nie śniłam wystarczająco wyraźnie. Na dodatek, co jestem zmuszona przyznać, trudno było mi się pogodzić z tym, że nie będę śnić, bo mimo iż niektóre sny nie są przyjemne, to uwielbiam ich doświadczać. Eksperyment A uznaję zatem za zakończony. Pozostałe do przeprowadzenia: C) Wprowadzenie mnie do WL przez Marcela. E) Marcel powtarza swoje pojawienie się i atak. F) Powtórzenie eksperymentu E dla potwierdzenia, że niczego sobie nie wmawiam. G) Marcel wkracza do snu we własnej postaci. 11 GRUDZIEŃ 2014 We śnie z 9-10 grudnia Marcelowi nie udało się pojawić. We śnie z 10-11 grudnia nadal nie odczuwam ani nie widzę obecności Marcela, czy też jakiejś innej formy. Eksperyment zatem nadal trwa. Co do samej jakości snów, to powoli się ona poprawia i coraz częściej myślę we śnie logicznie, po czym pamiętam o czym myślałam, co wcześniej mi się nie zdarzało. Uwarzam to za postęp. Testowi A nadal nadaję status: TRWA 10 GRUDZIEŃ 2014 Eksperyment A dzisiejszej nocy zakończył się niepowodzeniem, dlatego nadaję mu status TRWA, bo będziemy próbować dalej. Marcel mówi, że nie udało mu się wejść do snu (czego wczoraj był pewien, że się uda). Cóż, od tego są testy, żeby próbować. 9 GRUDNIA 2014 Jak obiecałam, oto rozwiązanie kilku problemów z wpisu poprzedniego: A) Przypuszczenie, że do pogłębienia snu potrzebne mi rozluźnienie potwierdziło się, jednak dzisiejszej nocy zaniecham technik rozluźniających, aby sprawdzić, czy jakość, długość i wyraźność snu się zmienią. Status: trwa. B) Marcel przyznaje się do pojawienia w moim śnie jako kolega z lat gimnazjalnych, oraz do strzelenia mi w oczy pianką przypominającą sztuczny śnieg lub uszczelniającą okna. Status: zakończony sukcesem. C) Jeszcze nie osignęłam wystarczającego poziomu świadomości we śnie, aby wiedzieć, że to sen. Marcel zaś dopiero wkradł się w sen, więc eksperyment trwa. Status: trwa. D) Znalazłam punkt wspólny moich snów, lecz wiąże się on z rzeczywistością. Postaram się go jednak użyć/znaleźć w kolejnych snach, będąc nastawioną na uświadomienie sobie, że to sen. Status: zakończony sukcesem. Podsumowanie testów: A) Trwa. B) Zakończony. C) Trwa. D) Zakończony. Testy do przeprowadzenia: E) Nocą z 9-10 grudnia Marcel postara się pojawić w moim śnie w tej samej postaci, w którą wcielił się dziś i dokonać ze mną tej samej interakcji. F) Podczas kolejnej nocy postara się zrobić to jeszcze raz. G) Trzeciej nocy Marcel postara się dostać do snu we własnej postaci, ale wykonując tę samą czynność atakowania mojej twarzy. Cóż, mam nadzieję, że uda mi się przynajmniej część, i że nie jestem zdolna do wmawiania sobie, że tulpa da radę to zrobić. 7 GRUDZIEŃ 2014 Otóż odkryłam właśnie kilka całkiem ciekawych właściwości mojego zapadania w sen. Otóż: - jeśli rozluźnię się wystarczająco podczas zasypiania zgodnie z technikami wspominanymi do ćwiczenia zamiany (zapadanie się w pustkę, wycofywanie płynów itd.) moje sny są wystarczająco długie i wyraźne, bym mogła zapamiętać większość ich fabuły. Tendencja ta utrzymuje się już od co najmniej 5 dni, ale połączyłam fakty dopiero teraz. - już od wybudzenia Marcela w moich snach pojawiały się osoby, które nie grały ról pierwszoplanowych, ale zachowywały się inaczej niż inne postacie, po czym po przebudzeniu Marcel przyznawał się do zmian formy na te osoby i wkradania się w moje sny. Eksperyment do przeprowadzenia: A) dziś, aby potwierdzić moje przypuszczenia znów postaram się rozluźnić, po czym rano sprawdz, co i ile pamiętam. B) Spróbuję pojawić się we śnie Sanyii jako osoba, która na pewno zwróci jej uwagę i którą zna, żeby zobaczyć, czy jestem w stanie wpłynąć na jej sen. Ona nie będzie wiedzieć kim będę. C) Jeśli się uda, za którymś razem spróbuję wprowadzić Sanyię do Wonderlandu we śnie. D) Ja, co mam nadzieję kiedyś mi się uda, już teraz szukam punktu wspolnego moich snów, żeby nastawić się na wyszukanie symbolu i uświadomienie sobie, że to sen. W razie, gdyby mój mózg zaczął pracować w normalnym trybie i przypomnę sobie wnioski, które pamiętałam jeszcze dwadzieścia minut temu, zaktualizuję ten wpis. Jutro opiszę wyniki pierwszego i ewentualnie pozostałych eksperymentów. Do widzenia! I ode mnie też. Nadaję operacji kryptonim "Świadomy Sen", czyli "ŚS".