şu kimsenin beni tanımadığı yerde bile konuşamıyorum, kendi derdini anlamayan bi insan başkaları tarafından anlaşılmayı bekliyor. Fazla acınası :)
wallacepolsom

★
Keni

oozey mess
ojovivo

Janaina Medeiros
untitled
Three Goblin Art
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
sheepfilms
will byers stan first human second
official daine visual archive
Cosmic Funnies
🩵 avery cochrane 🩵
No title available

Kiana Khansmith

❣ Chile in a Photography ❣

Origami Around
Sade Olutola
Jules of Nature

seen from Saudi Arabia

seen from Tunisia

seen from United Arab Emirates

seen from Philippines

seen from Malaysia

seen from Austria

seen from Australia
seen from United States

seen from Netherlands
seen from United Kingdom
seen from United States

seen from United States

seen from Maldives
seen from Malaysia

seen from United Kingdom

seen from Australia
seen from Sweden

seen from India

seen from United Kingdom
seen from Germany
@n3vasworld
şu kimsenin beni tanımadığı yerde bile konuşamıyorum, kendi derdini anlamayan bi insan başkaları tarafından anlaşılmayı bekliyor. Fazla acınası :)
böyle boğuluyorum gibi ama iyiyim de sanki. toparlarım ama bi güce ihtiyacım var gibi hissediyorum, nefret ediyorum bu düşüncemden. Kimseye ihtiyacım olmamalı ya, kim yanımdaydı küçücükken ağladığımda? Geçsin artık yalvarırım, kimseye ihtiyaç duymadan kalkıp yoluma devam edebileyim, yıkamasınlar artık beni.
O kadar farklı ki gözümde, unutmak, içimde bitirmek için her yolu denedim oysa. Bitmiyor ama gitmiyor, kalbimde yer yapmış diyeceğim, tam olarak da anlatamıyorum kalbim olmuş bu çocuk benim.
İnsan hiç kokusunu bilmediği bir adamın kokusunu özler mi? Özlüyor işte...
Yaşayamıyorum sanki, nefesim boğazıma batıyor, yutkunamıyorum, sorunlarımla başa çıkamıyorum artık.
gece midir insanı hüzünlendiren, yoksa insan mıdır hüzünlenmek için geceyi bekleyen? gece midir seni bana düşündüren, yoksa ben miyim seni düşünmek için geceyi bekleyen..?
"İnsanlar bazen nefes alıp verirken de ölebiliyormuş."
Yoruluyorum artık gerçekten, hayatımda ki belirsizlikler çok saçma bir boyutta ilerliyor. Anlam veremiyorum yaşananlara, tepkilerime, hiç bir şeye.
Bazısı teğet geçer, bazısı deler geçer, bazısı parçalar geçer; ama mutlaka geçer..
Ben burada kendimi üzerken, sen orada beni unutmuş olarak hayatına devam ediyorsun biliyorum. Ama gelsen affederim en çok canımı yakanda bu.
Beni anlamsız yere bu kadar üzen şey sen değilsin, olamazsın, olmamalısın.
"Belki de gizliden gizliye istiyorumdur."
"Belki de tekrar kaybetmekten korkuyorumdur."
istemek istemiyorum seni, bu kadar canımı yakan seni.
yalnızlık alışılması gerekilen bir şey mi?
ya da herkesin bir süre yaşadığı bir şey mi?
insan yanında arkadaşları, ailesi olduğunda da yalnız hisseder mi yoksa bu duygunun adı çaresizlik mi?
kalan olmadın
giden olmadın
bana bir kere gülen olmadın
kalan öyle ben, giden öyle sen
sanki ben tek başıma konuştum, sanki ben tek başıma baktım, sanki ben tek başıma kıskandım, sanki ben tek başıma çocukça davrandım.
Şuan hiç bir şey bilmiyorum, seni özlüyor muyum? Seni bekliyor muyum? Gelsen affeder miyim? Bizden olur mu? Gerçekten bilmiyorum. Ama kalbim çok ağrımaya başladı, beklemek istemiyorum. Gel istiyorum artık ve bu daha çok kalbimi ağrıtıyor çünkü biliyorum gelsen bile biz olamayız.
beni sevmeyen bir adam için yıktım yine tüm duvarları o çekik gözlerin için kırdım bütün insanları
Seni sevmek intihar da,sevmemek ihtimal bile değil. Aşk elbisesi en güzel sende duruyor ama ne acı, Terzin ben değilim.
en çok yoran üzen ise ne biliyo musun ?
senin bana hediye ettiğin şarkıyı dinleyip şarkıya karşı bağışıklık kazanmaya çalışmak ;)