Bakit parang nakakatamad na mag journal? Dati nung bata pako as in ambilis nauubos ang page ng notebook kakasulat ko. Di ako nauubusan ng kwento. Everyday meron akong kwento. Hanggang sa pinangarap ko ng maging isang writer. But no one supported me.
Hay ewan ko bat ba ako nag.oopen dito.
Gusto ko lang mailabas kung ano nasa utak ko.
Ewan ko kung may makakarelate sakin. Anu ahm, tho i forgave them na, pero may impact parin sakin, sa pagkatao ko kung ano ung mga binibitawan sakin ng mga parents ko noon. Like, (bibisayaan ko nalang), "kamaldita ra nimo, ayg apil-apil ana samok-samok raka, kamaot ra nimog dagway, pastilan ka danghag ba nimo, paluma-luma ra ka, imong tiil murag tiil sa laki, boloka gud nimo".....mga ganun ang lage kong natatanggap noon. Kaya lumaki akong wala ng self-esteem, ang hirap magbuild ng confidence kung mga taong inaasahan mo na unang-unang magsusupport sayo, waley. Kaya lumaki din akong feeling ko wala akong maaasahang support sa magulang ko, at eto pa ung worst, diko nafeel na mahal nila ako. Pero netong malaki nako, syempre nagkakaisip narin, nauunawaan ko narin naman ung mga actions nila noon (kasi siguro nga masyado pa silang mga bata noon, taz andami pa naming magkakapatid, taz hirap pa kami sa buhay).
Parang lumaki ako na ako ung umuunawa sa kanila. Pag may project kami halimbawa sa school taz need ng gantong amount of money, dahil lage kong naririnig na namomroblema sila sa pera, nahihiya ako magsabi. Then pag narinig ko na nanghingi kapatid ko para sa project nila taz binigyan nila, syempre sa isip ko, may pera na sila, saka palang ako magsasabi. Taz magagalit sila kasi bat di daw ako nagsabi in advance. Huhu. Kaya di na ako nagsasabi in advance kasi i tried pero ang isasagot lang sakin, "tumigil ka jan wala tayong pera". Lam mo yun, yung parang kasalan ko na may project kami.
Dati winiwish ko pa nga na sana ampon nalang ako taz ung totoong magulang ko sana mahanap nila ako. Minsan nag iilusyon nalang ako na ibang tao ang magulang ko. Kasi hindi talaga ako nakakaramdam ng pagmamahal.
Pero ngayon kasi malaki nako. Alam ko na ang tama at mali. Kahit papano sa awa at tulong ng Dios, nakalimutan at kinalimutan ko na talaga ung sakit o ung feeling na hindi nila ako minahal bilang anak. Iniisip ko nalang utang na loob ko parin sa kanila na nabuhay ako sa mundong to.
Kaso ung parang may depekto na pagkatao koz ewan kung ano ba ang tamang term. Yun bang parang, ako nalang nagfifigure out kung ano ba dapat maramdaman sa isang bagay. Like kahit nga ung emotion, minsan dati diko narerecognize kung joke o seryoso, dati diko alam if need ko na ba magalit or what, need ko ba malungkot or tumawa sa sitwasyon. Minsan kahit yun lang, diko alam. Feeling ko nga nun, baliw ata ako, feeling ko kasi hindi ako normal. Kaya nahihiya ako na nakikuhalubilo sa iba, kasi baka hindi ko sila masabayan, at hindi rin nila ako maintindihan. Ewan. Dati pag may nakikita akong nag.umupukan sa daan, kahit mga naguusap lang, babae, lalake, hindi talaga ako doon dadaan, hahanap ako ibang way para di nila ako makita. Takot ako sa tao, un pala tamang tawag. Oo takot ako sa tao nun. Feeling ko nun ang hirap hirap ng pinagdadaanan ko pero ako lang nakakaalam.
Ngayon naman, awa ng Dios kahit papano nacoconquer ko narin naman yung ganung fear. Actually palakaibigan nga raw ako sabi ng asawa ko. Pero feeling ko naman hindi masyado, kasi pag sa mga taong parang sosyalin, nahihiya parin ako makihalubilo. Takot parin ako na mapahiya. Takot parin ako na baka masabihan ako ng kung ano-ano about sa itsura ko, about sa kahit na ano. Alam ko naman na hindi naman ako celebrity, hindi ako dakila para hindi na pedeng pintasan. Lage naman akong napipintasan, sa ganun ako lumaki. Kaya lang, diko alam panu tanggapin na hindi ako mahuhurt, na hindi ako mag.ooverthink. Madali lang ako magpatawad. Pero ung nabitawang salita sakin, minsan weeks yan na naglilinger sa utak ko.
Hay ewan ko ba. Kaya pag may mga tao na nasisense ko na toxic sa utak ko, iniiwasan ko na. Kaya kong makisama pero ayoko naman na lage ko nalang silang kasama. For the sake of my mental health at para dina rin ako magkasala, kakaisip.
Hay ewan, hanggang dito na nga lang. Ang haba.
turnnoffyourmind
2087
yousharknotpass
snowghoul
jacobvanloon
kianamaiart
titsay
izzy806