çerçevelerin böyle bir tılsımı var işte. yalnızca içlerindeki boşlukla dahi estetik bir varolma savaşından galip çıkabiliyorlar. boşluk anlam kazanıyor. içine bir şey koymaya lüzum da kalmıyor sonra. çünkü zaten içine ne alırsa alsın, onu güzelleştirmeyecek mi ? ben de kendi çerçevemi arıyorum. andolsun, bulduğumda, duvardan düşüp kırılana kadar içinden çıkmayacağım. hem güzel bir kadın olduğuma bile inanabilirim o zaman.















